Overweldigende mengeling van Meshuggah-achtige death metal en bombastische orkestpartijen. Doet wel wat denken aan The Project Hate MCMXCIX, alleen dan zonder technodeuntjes en vrouwelijke vocalen. De enigzins tekortschietende produktie kan de bombast niet helemaal ondersteunen, waardoor het album soms wat rommelig overkomt. Iets meer detail in het geluid was het geheel zeker ten goede gekomen. Maar goed, toch de moeite waard door de sterke songs en de intense sfeer van alles.

Stukken beter dan het debuut, vooral door de oneindig sterkere produktie (ditmaal in handen van Jacob Hansen). Maar vlak de songs ook niet uit, deze zijn meeslepender en indringender dan op de eerste plaat. De massieve muur van dichtgesmeerde metal doet meer dan eens denken aan Strapping Young Lad, ook door de intense sfeer en de galmende krijszang, maar dat is zeker geen nadeel. Vooral de tweede helft van de plaat is subliem. Geen makkelijk behapbare kost en het duurde wel even voor ik het album op waarde kon schatten, maar dit is indrukwekkende loodzware metal van de bovenste plank.

Wederom filmisch en bombastisch, dit overweldigende derde album. Een doort kruising tussen het dichtgesmeerde werk van Devin Townsend en een soundtrack-leverancier als Two Steps From Hell. Maar dan plus een flinke dosis death metal. Jammer dat het songmateriaal over de hele linie genomen niet heel memorabel is. Alles steekt vakkundig in elkaar en het album klinkt geweldig, maar pakkende songs ontbreken. Dan was het vorige album toch een stuk beter.

Ach, nog steeds best wel aardig hip-hop album. De invloed van uitvoerend producent Dr. Dre is alom aanwezig (en uiteraard draaft Eminem op). De songs hebben helaas te lijden onder nogal flauwe refreintjes (zoals het van een Toto-sample voorziene Heart Of Man) en de boel is aan de eenvormige kant. Echt knallende tracks ontbreken en op tekstueel vlak graaft Xzibit nu niet bepaald diep. Het vakmanschap van alle betrokkenen tilt het geheel net iets uit boven het gemiddelde, maar dit behoort zeker niet tot het beste werk van de beste man. Opener Release Date is overigens wel top.

Weinig opzienbarend maar, vooruit, best onderhoudend album dat profiteert van de aanwezigheid van uitvoerend producent Dr. Dre en een aantal prima gastoptredens, waaronder Eminem in het sterke Don't Approach Me. Xzibit zelf zal nooit mijn favoriete rapper worden maar gezegd moet worden dat hij hier degelijk werk aflevert, zij het dan met weinig echte hoogtepunten.