Derde album alweer, ditmaal nog wat harder en extremer. Op het eerste gehoor erg chaotisch en ongestructureerd, maar bij herhaalde luisterbeurten valt het kwartje toch. De songs zitten knap in elkaar en zanger Tony Jelencovich schreeuwt en krijst zich door de plaat alsof zijn leven er vanaf hangt. Het album is wat meer industriëel qua sfeer, zeker in songs als Slave Program en Mock At My Motion, die zo van een album van Static-X lijken te komen. Maar dan wel wat heftiger en intenser. Eén en ander wordt in goede banen geleid door de knalharde en loepzuivere produktie.

Weer een project van oud B-Thong en Transport League zanger Tony Jelencovich. Het maakt eigenlijk niet uit in welke band de man zit; het is door zijn geweldige strot altijd de moeite waard. M.A.N. lijkt erg op zijn werk met Transport League, met iets meer melodie en Soulfly-achtige invloeden. Sterke songs, geen enkele misser. De beste man zit nu overigens ook in de band C-187.

Heerlijke beukplaat van de immer productieve Tony Jelencovich. Niet beter of minder dan het debuut; gewoon sterke metalsongs met een lekkere groove. Weer geen enkele misser. Wat heeft de beste man toch een geweldige strot.

Niet mijn ding dit. Ik heb me er niet bij verveeld en hoor wel dat het binnen het genre goed is, maar ja, je moet dan wel van het genre houden. De meer uptempo tracks vind ik duidelijk de beste, al zijn die spijtig genoeg in de minderheid. Verder kan ik niet zoveel met de zweverige, dromerige en melancholisch klinkende electropop. Ik mis vooral echte liedjes met een kop en een staart.

Het lijkt erop dat regisseur Joseph Kosinski een lijstje aan het afwerken is met daarop zijn favoriete franse electropop-bands. Voor zijn vorige film, Tron:Legacy, wist hij Daft Punk te strikken; ditmaal heeft hij M83 kunnen overhalen een soundtrack te maken. Een leuk idee, dat zeer zeker, maar in de praktijk pakt het toch wat anoniem uit. Net als bij Tron:Legacy klinkt het resultaat namelijk nogal Hans Zimmer-achtig. Dus veel dreigend aanzwellende violen, je kent het wel. Mooi hoor, maar wat is precies de meerwaarde van toen Daft Punk en nu M83? Veel hedendaagse componisten hadden precies hetzelfde geluid neer kunnen zetten.

Asjemenou! Ik had mijn favoriete band weliswaar nog niet afgeschreven, maar dit is even andere koek zeg. De output van de afgelopen paar jaar beperkte zich tot een aantal losstaande en nogal wisselvallige tracks, maar hier keert men terug naar de stijl en het geluid van Unto The Locust uit 2011, het laatste echt sterke album. Maar ik vind deze drie songs eigenlijk nog beter dan alles op dat album. Meedogenloos bruut, fel en energiek- dit is hoe we Machine Head anno nu willen horen! Hulde.

Geweldig album, flink wat beter dan voorganger Unto The Locust, vooral door meer variatie binnen het songmateriaal en een ruigere en meer intense aanpak. De meeste songs zijn aan de lange kant maar bij Machine Head vind ik dat geen probleem. De band weet constant de aandacht vast te houden, ook nu weer. Veel positieve uitschieters, zoals de loodzware opener Now We Die, het felle Night Of Long Knives en knallers als Eyes Of The Dead en Game Over. Tekstueel ook allemaal weer zeer de moeite waard. Machine Head is en blijft mijn favoriete band.

Mijn favoriete Machine Head-album en tevens mijn favoriete album aller tijden. Alles klopt hier simpelweg en ook na ruim 20 jaar staan alle songs nog steeds als een huis. Opener Davidian hakt er ongenadig vet in en het feest gaat door tot en met het bruut afsluitende Block. Natuurlijk is het balen voor een band wanneer je een debuut uitbrengt dat niet overtroffen kan worden, maar goed, ook voor de rest van het oeuvre hoeft Machine Head zich wat mij betreft niet te schamen. Let freedom ring with a shotgun blast!

De titel zegt het al; dit is geen traditioneel live-album met publiek maar een live opname in de studio, ter ere van het 25-jarige bestaan van Burn My Eyes, het verpletterende debuutalbum van de band. Het materiaal wordt verrassend goed en energiek ten gehore gebracht, al kan het niet in de schaduw staan van het origineel. De songs staan echter stuk voor stuk nog steeds als een huis, ook in deze uitvoering.

Nog voor de release vrijwel unaniem afgekraakt en ja hoor, wat blijkt? Het valt allemaal best mee. Naar Machine Head-maatstaven weliswaar een tegenvaller, maar al met al is dit toch wel een vrij sterk album, hoewel te lang en behept met een aantal matige tracks. Zo kan ik zelf vooralsnog weinig met California Bleeding, Triple Beam en Bastards, vooral omdat de stijl van die songs Machine Head niet zo ligt. Het is dan wel weer toe te juichen dat de band nieuwe richtingen blijft verkennen. Zelf hoor ik de band het liefst lekker beuken als vanouds, zoals in het rijk gearrangeerde titelnummer en het geweldig opgebouwde Heavy Lies The Crown, mijn favoriete song van de plaat. De rest van het materiaal kan er mee door, maar behoort zeker niet tot het beste werk van de band. Qua produktie heeft Machine Head overigens nooit zo goed geklonken, dat moet zeker gezegd worden. Het album klinkt werkelijk fenomenaal fraai.

Er worden iets teveel nummers gespeeld van 'mindere' albums als The Burning Red en Supercharger, maar goed, zelfs deze nummers staan live als een huis. Machine Head heerst live, zoveel is duidelijk. Op dit eerste live-album van de band komen de meeste klassiekers langs en wordt het materiaal met verve gebracht. Natuurlijk zal menig fan wel een bepaalde song missen, maar goed, zo blijft het. De studioalbums genieten mijn voorkeur, maar dit is een uitstekende live-registratie.

Uitstekend live-album, waarbij de nadruk ligt op de laatste twee platen van de band. Wel leuk dat ieder studio-album aan bod komt, al is het soms maar met één nummer. Muzikaal klinkt het allemaal voortreffelijk, maar qua zang komen de songs hier live sporadisch niet optimaal uit de verf. Zanger Rob Flynn heeft vooral moeite met de meer melodieuze refreinen. Het publiek is ook wat ongelukkig en onnatuurlijk in het geheel gemixed. Het voortdurende gescandeer van "machine fucking head" gaat na een tijdje behoorlijk irriteren. Verder een prima album.

Blijkbaar was er een crisis binnen de band nodig om het heilige vuur weer te laten branden. Bij vlagen is dit namelijk een erg goed (concept)album. Vooral de eerste drie tracks heersen. Daarna wordt het wel wat minder (en vooral meer ingetogen), maar de kwaliteit blijft gelukkig gehandhaafd over de hele lengte. Productioneel staat het album ook als een huis, mede dankzij teruggekeerde producent Colin Richardson. Ik ben in ieder geval allang blij dat de band nog bestaat/ bestaansrecht heeft.

Met terugwerkende kracht één van de zwakkere albums van Machine Head, al zegt dat eigenlijk weinig. Feitelijk nog steeds een prima plaat, vol afwisselend songmateriaal dat nergens minder is dan goed, maar de hier gehanteerde stijl ligt de band gewoonweg niet zo. De songs zijn overwegend iets te luchtig en anoniem en Rob's zangpartijen zijn sporadisch te gehaast en rap-achtig. De songs waarin de band terugvalt op ouder werk behoren tot de betere. Daarentegen moet ik wel zeggen dat meer moderne tracks als Bulldozer en Crashing Around You toch ook wel erg fijn zijn. Een beetje een allegaartje dus, waardoor het album nergens een echt overtuigend geheel vormt.

Inderdaad wat mij betreft ook het minste Machine Head album, maar dat betekent in dit geval dat het nog steeds een absolute topper is. Het is even wennen aan de wat kale en doffe productie, maar alle nummers (behalve de wat overbodige Police-cover) zijn op zich beresterk. Beste nummer: Exhale The Vile.

Met terugwerkende kracht toch wel een heel goed tweede album. Je moet het gewoonweg niet vergelijken met het debuut, Burn My Eyes, want dan valt natuurlijk alles tegen. Productioneel klinkt deze plaat in ieder geval wel net iets beter, met een wat voller en warmer geluid. Ten Ton Hammer is een meesterlijke en moddervette opener. Daarna is het songmateriaal hier en daar wat aan de langdradige kant, maar de meeste songs zijn te gek. Tracks als Take My Scars, Blistering en het afsluitende Blood Of The Zodiac heersen.

Best een lekker album, kort en krachtig. Het fel openende Atomic Revelations en het loodzware afsluitende Scorn zijn wat mij betreft de beste tracks. Er wordt teveel overgeschakeld naar melodieuze zang in de refreintjes en veel tracks doen denken aan eerder (en vooral beter) werk van de band, maar afgezien daarvan kan ik er wel wat mee. Uiteindelijk klinkt het album vooral als een betere versie van Catharsis.

We hoeven gelukkug niet heel lang meer te wachten: Machine Head zit momenteel in de studio om het nieuwe album op te nemen. Releasedatum: eind 2014. Ben benieuwd! De eerste nieuwe track, Killers & Kings, klinkt alvast lekker bruut en op en top Machine Head.

Tja, ik vind het album juist wel erg sterk. De cleane zang is voor mij meestal een pluspunt tussen al het gebrul; het komt de afwisseling ook ten goede. Misschien wat commerciëler dan de vorige plaat, maar wat maakt het uit. De band schudt sterke songs uit de mouw, voorzien van een vette productie. De twee instrumentaaltjes zijn aan de vlakke kant, maar dan kun je wel even op adem komen.

Aangename verrassing uit Zweden, dit zeer afwisselende en overtuigende metalalbum. Melodieuze, bombastische tracks worden afgewisseld met death metal-krakers, allemaal zeer goed en strak uitgevoerd. Geen slechte song te vinden.

Best aardige plaat, een beetje belegen en retro, maar gelukkig op een frisse en energieke manier gebracht. Qua songs en zangwerk niet zo heel bijzonder; de ritmesectie is echter prima en vooral het gitaarwerk is meer dan spetterend. Vrij eenvormig allemaal, maar sympathiek en onderhoudend genoeg. Aangename verrassing uit Polen.

Beste album van deze mevrouw, wat mij betreft. Ray Of Light biedt een reeks zeer afwisselende songs die vrijwel allemaal de moeite waard zijn (op het zweverige Shanti/ Ashtangi en de saaie afsluiter Mer Girl na dan). Productioneel steekt het album bijzonder fraai in elkaar, mede te danken aan producer William Orbit, en qua zang is Madonna hier wel zo'n beetje op haar creatieve hoogtepunt. De songs Skin, Sky Fits Heaven en Frozen behoren absoluut tot haar beste werk.

Bijzonder aangename verrassing uit Finland. Deze band beschikt over een prima zanger en uitstekende muzikanten, die het avontuurlijke songmateriaal naar een hoger niveau tillen. Hier en daar doet het geluid sterk denken aan Deftones, maar Major Label is meer dan dat. Dan weer bezwerend en subtiel, dan weer recht voor zijn raap en knalhard. Uitstekende plaat.

Ah, het moeilijke tweede album. Deze finse band ontkomt niet aan het syndroom en in hun geval was het ook direct het laatste album. Het debuut was te gek, maar ditmaal klinkt alles nogal stroef en ongemakkelijk. Herhaaldelijk moest ik denken aan het werk van Soulwax, alhoewel ik daarmee de belgen tekort doe. Hoe het ook zij, er zijn amper interessante tracks aanwezig en het album blijft absoluut niet hangen. Slechts het nummer Said The Water To Land is echt sterk.

Intense australische metalcore, met hier en daar een rustpuntje tussen het botte geweld wanneer er melodieuze vrouwelijke zang wordt ingezet. Die momenten zijn voor de broodnodige afwisseling best welkom, maar ze misstaan een beetje tussen de woest kolkende riffs en het gekrijs van de zanger. De band weet dan toch meer te overtuigen in de extreme passages, waar er gelukkig heel veel van zijn.

Met een nieuwe zangeres in de gelederen klinkt deze australische deathcore-band... identiek als in het verleden. Eén en ander is wellicht iets meer gelikt en toegankelijk, met iets makkelijk te verhapstukken songmateriaal en allerlei electronische riedeltjes, maar hoofdzakelijk blijft het bikkelharde en lompe geluid gehandhaafd. Door de massieve productie klinkt het ook allemaal maximaal overweldigend.

Brute combinatie van deathmetal en deathcore uit Australië. Dit debuut staat bomvol met verschroeiende, verpulverende metal, hier en daar ondersteund door sfeervolle klassieke instrumenten, die wonder boven wonder boven de muur van geluid uitsteken. Soms is het allemaal een beetje teveel van het goede en het songmateriaal is aan de eenvormige kant, maar qua energie en stootkracht valt er weinig op af te dingen. Tips zijn wat mij betreft het uptempo openende titelnummer en de heerlijke zware afsluiter, Chronicles.

Furieuze australische deathcore, vooral overtuigend in de snellere passages, waar de band intens en verpulverend klinkt. Knap geproduceerd ook, met veel aandacht voor melancholische toetsenpartijen die knap in de mix zijn verwerkt. Niet alle tracks zijn even goed en tegen het einde is de rek er een beetje uit, maar liefhebbers van het genre kunnen hier zeker wat mee.

Prima moderne metalcore uit Australië, met precies de juiste mix van melodie en aggressie. Sterke songs ook, al zakt de boel halverwege wel een beetje in. Dat mag de pret gelukkig amper drukken. De ruige stukken komen goed binnen en de meer melodieuze passages zijn gelukkig nergens te zoet of misplaatst.

Ik ken de vorige albums (nog) niet, maar deze plaat is in ieder geval best oké. De metalcore met death metal-elementen is woest en wordt vet neergezet, met overtuigende zang en een meer dan degelijke ritmesectie. Zolang de band vol gas geeft is er niets aan de hand; het gaat enigzins mis wanneer men uit een ander, meer melodieus vaatje probeert te tappen. Een 'tragere' song als Minutes gaat een beetje de mist in, vooral door de misplaatste zang, en past niet echt binnen het geheel. Gelukkig wordt daarna het gaspedaal weer flink ingedrukt.