Met veertien tracks een hele kluif en eigenlijk ook een beetje teveel van het goede. De kwaliteiten van Zakk Wylde als zanger en gitarist staan buiten kijf, maar bij dit meer ingetogen werk schiet hij herhaaldelijk tekort. Daarnaast lijken de songs onderling erg op elkaar, waardoor de eenvormigheid snel toeslaat. Hier en daar een paar fraaie songs, maar het grootste gedeelte van het album kabbelt maar een beetje door, zonder echt interessant te worden. Tekstueel stelt de plaat daarnaast niet veel voor, met vooral veel cliché's en voor de hand liggende beeldspraak.

Nogal gedateerd klinkende, saaie techno uit Venezuela (!), met uitstapjes richting drum 'n bass, metal en allerlei andere subgenres. Het is niet slecht gedaan en vooral de meer ingetogen tracks zijn de moeite waard, maar het album als geheel genomen steekt niet bepaald boven het maaiveld uit. Daar kunnen gastartiesten als The Qemists en Celldweller helaas niets aan veranderen.

Flinke tegenvaller, niet alleen door de meer ingetogen sfeer, maar ook omdat de meeste tracks gewoonweg saai zijn. De energie en het gevoel van avontuur van het vorige album is hier ver te zoeken. Het is allemaal nogal gewoontjes. Sporadisch zijn er nog wel wat stevige passages, maar ook deze klinken een beetje mat. Terug naar de tekentafel dus.

Het geluid dat de band hier laat horen, een mengeling van metal en slavenblues, is best bijzonder, maar helaas ontbreekt het een beetje aan sterke tracks. Ze zijn er wel, maar te vaak valt men terug op karig songmateriaal en weinig boeiende intermezzo's. Jammer, want de potentie is er zeker en sporadisch is dit echt erg goed.

Aardig poppy dance-album met allerlei techno- en dubstep invloeden. Door de vele gastzangers- en zangeressen blijven de songs fris en afwisselend. Echt geweldig wordt het nergens, maar het album is aangenaam genoeg.

Het debuut, Clarity uit 2012, was nog wel fris en fruitig, maar dit tweede album is helaas een stuk minder leuk. Een paar aardige singles, I Want You To Know en Beautiful Now, maar verder is het een taaie zit. De commerciële techno/ house-deuntjes ingezongen door allerlei mensen uit de wereld van de popmuziek is zelfs aan de saaie kant. Een paar liedjes achter elkaar aanhoren gaat nog wel, maar als geheel is dit album pure grijze middelmaat.

Ik heb deze amerikaanse band op de 70.000 Tons of Metal-cruise begin dit jaar leren kennen, toen men 's ochtends voor een grotendeels lege zaal optrad. Men heeft wat gemist, want dit is verdomd goed! De band klinkt een beetje als Disturbed met iets meer electronica, maar dan wel harder en vooral beter. De zanger is ook uitstekend. Luister maar eens naar de aanstekelijke single Area en je bent direct verkocht.

Het songmateriaal is ditmaal net wat minder pakkend dan op de debuut-EP Ataraxis, waardoor de band net niet de gehoopte vooruitgang boekt. Jammer, want er wordt wederom een imposant geluid neergezet, lekker zwaar en bombastisch.

Fijne EP met vijf prima tracks, waarvan ik het lekker zware The Future de beste vind. Nu valt me eigenlijk ook pas op dat de zang hier en daar best wel wat weg heeft van Fear Factory. De muziek niet, die ligt meer in het straatje van Disturbed, alleen wat zwaarder en steviger. Prima band in ieder geval. Na drie EP's lijkt de tijd me nu wel rijp voor een volwaardig album.

Prettige electronische rock uit Noorwegen. De songs zijn ook ditmaal niet wereldschokkend maar net sterk genoeg om de volle lengte van het album (het zesde alweer) te blijven boeien. Iets meer uptempo werk was leuk geweest, maar ook ditmaal stelt Zeromancer niet teleur. De moeite waard als je van bands als Depeche Mode, Mesh en Camouflage houdt.

Wederom een prima poppy industrial plaatje, vol makkelijk te behappen liedjes. Alles is goed geproduceerd en ligt lekker in het gehoor, al is het allemaal wel wat vlakjes. Echte krakers ontbreken ook. Aangenaam dus maar weinig opzienbarend.

De aanstekelijke electronische europop van deze noorse band klinkt ditmaal wat venijniger dan op het voorgaande album. Er zijn wat meer invloeden uit de metal en industrial rock in verwerkt, iets dat goed uitpakt. Het resultaat is een lekker plaatje vol meeslepende songs, nergens echt geweldig, maar aangenaam genoeg. De band moet nog steeds werken aan songopbouw, dat mag best wat spannender, en de refreintjes zijn hier en daar (nog steeds) aan de simpele kant.

Redelijke plaat, qua sound te omschrijven als een zeer poppy Nine Inch Nails. Heeft ook veel weg van genregenoten als Mesh en Camouflage. Lekker in het gehoor liggende, ongecomliceerde deuntjes. De overige albums van de band zijn ook goed te pruimen als je van dit genre muziek houdt.

Brute muur van metal met een dikke knipoog. Het is haast jammer dat de teksten zo belachelijk zijn, want de superstrakke en moddervette sound van de band is allesbehalve. Geweldige zanger ook. Het heeft inderdaad wel iets weg van Strapping Young Lad, ook wat betreft kwaliteit.

Overtuigend brute maar tegelijkertijd helaas nogal saaie industriële metal uit Frankrijk. Dit gezelschap zet een imposante muur van geluid neer; jammer alleen dat men vergeten is goede songs te schrijven. Het trucje gaat hierdoor snel vervelen. Hopelijk zijn de albums die de band hierna zou maken beter...

Iets beter dan het debuut. De muur van metal en industriëel geweld is gebleven, maar ditmaal heeft de band dit weten te vertalen naar songs met een kop en een staart. Er is gelukkig ook wat meer melodie toegevoegd, vooral aan de zangpartijen. Het gebrekkige engels van de zanger is ook nu storend, maar omdat hij sowieso amper te verstaan is maakt dit voor het totaalgeluid weinig uit. De band is er nog niet helemaal want de meeste songs zijn niet bepaald memorabel, maar men is op de goede weg.

Lichtvoetig eenmalig project van Smashing Pumpkins-zanger/ gitarist Billy Corgan, dat feitelijk precies zo klinkt als zijn eigen band, maar dan met een iets luchtiger, wat vrolijker geluid. Het vertaalt zich helaas niet naar echt memorabele songs, al luistert het album best prettig weg. Tegen het einde is de rek er duidelijk uit, maar tot die tijd is dit een aangenaam tussendoortje.