Aangenaam plaatje dit; de mengeling van stijlen (metalcore, emo etc.) doet fris en energiek aan. Jammer dus dat het album ongeveer halverwege inzakt bij een reeks te poppy pretpunksongs, van een nogal doorsnee niveau. Afsluiter My Swagger Has A First Name is dan gelukkig wel weer sterk. Niet helemaal geslaagd dus als geheel, maar de band heeft zeker potentie.

Ik vind het vorige album The Concealers erg sterk, maar dit is weer even andere koek. Deze plaat komt aanvankelijk erg chaotisch en rommelig over, met veel tempowisselingen en een meer kale produktie. Pas na een paar luisterbeurten ga je structuur in de chaos ontdekken en ontpopt het geheel zich toch wel tot een aardig album. Het niveau van de voorganger wordt echter niet gehaald, wat mij betreft. Ik heb mijn metal toch liever iets meer groovend en bombastisch.

Aangename verrassing na het wat mij betreft niet bijster interessante vorige album. Vooral de zang is erg verbeterd; deze vind ik op deze plaat echt te gek! De songs zijn zonder uitzondering sterk en zitten vol afwisseling. Alles wordt in stijl afgemaakt door de prima produktie. Ik ga de vorige plaat ook nog maar eens een kans geven...

Na 14 jaar afwezigheid een sterke terugkeer van deze amerikaanse death metal-band. Wat direct opvalt is de geweldige productie, waardoor ieder instrument volledig tot zijn recht komt. En dat is maar goed ook, want er gebeurt heel veel binnen de muziek. De toevoeging van bombastische orkestpartijen en allerlei electronische details was wat mij betreft niet overal nodig, maar goed, het zorgt wel voor een sfeervol en vooral meeslepend geheel. Veel optredens van allerlei gastmuzikanten ook, maar binnen het totaalgeluid valt dit amper op. Het wat anonieme songmateriaal is een klein nadeel, maar afgezien daarvan is dit een fijne comeback.

Avontuurlijke, vrij luchtig geproduceerde death metal, vol spetterend gitaarwerk. Het songmateriaal is soms wat aan de flauwe kant, met als dieptepunt het melige Dead On The Dancefloor, maar overwegend steekt het album vakkundig in elkaar, met knappe songstructuren en veel aandacht voor detail.

Beste lekkere mix van rock, metal en electronische pop. Zangeres Kristyn Hope heeft een prettige maar weinig onderscheidende stem, al moet gezegd worden dat haar grunts sporadisch wel imposant klinken. Het songmateriaal is vooral degelijk; het album bevat geen uitschieters maar ook geen missers.

Matig dit. De massief geproduceerde deuntjes liggen aanvankelijk best lekker in het gehoor en dreunen aangenaam door, maar gaandeweg wordt het songmateriaal steeds flauwer en slapper. De verplichte ballads zijn ook benedenmaats en tekstueel is het al helemaal om te huilen. Al met al een soort verwaterde versie van genregenoten Five Finger Death Punch.

Lekker live-album, waar op vernuftige wijze een enorme stoet tracks in elkaar is gemixed en prettig voorbij dendert. Alle hits zijn uiteraard van de partij, maar waar de studioversies vaak na een paar minuten gaan vervelen is men hier zo slim geweest om veel sneller over te schakelen naar een ander deuntje. Het klinkt live allemaal ook nog eens uitstekend.

Het altijd moeilijke tweede album blijkt ook een probleemgeval voor het franse duo. Na het succes van het debuut Homework wil men graag van twee walletjes eten, maar het is hoorbaar lastig om iedereen tevreden te stellen. De mengeling van commerciële deuntjes met meer abstract werk levert dan ook een nogal schizofreen album op dat heen en weer stuitert tussen uitersten. Dat het album grotendeels nog wel te pruimen is kunnen we danken aan een aantal fijne tracks als One More Time en Harder, Better, Faster Stronger. De toepasselijk getitelde afsluiter Too Long is dan helaas wel een misser van formaat.

Vreemd genoeg deze klassieker nu pas ontdekt. Ik kende de singles wel, maar wanneer je het hele album beluistert blijkt het duo veel meer fraais voor de luisteraar in petto te hebben. En wat klinkt het allemaal imposant, ook na bijna 25 jaar. Vooral qua beats en productie is dit feitelijk niet gedateerd. Niet alle tracks zijn even goed en ongeveer op de helft, vanaf het saaie Teachers, zakt het album wat in, maar met het sublieme Alive sluit men de boel geweldig af. Ook een track als Rollin' & Scratchin' is top.

Minste album van het duo. De meeste tracks klinken nogal vlak en ongeïnspireerd en zeuren maar een beetje door. Slecht is het niet maar men heeft zich er nogal makkelijk afgemaakt, met een nijpend gebrek aan memorabele songs. En net als op het vorige album eindigt de boel met een vreselijk saai en langdradig nummer, in dit geval Emotion.

Aangenaam maar wat mij betreft iets te gezapig en ingetogen album. Veel sfeer en een lekker retro geluid, dat wel. Beste track vind ik het lange Giorgio By Moroder, maar ook opener Give Life back To Music en het funky Get Lucky mogen er zijn. Voor de rest een nogal wisselvallig en sporadisch beetje langdradig geheel.

Fijne soundtrack, een kruising tussen het werk van Giorgio Moroder en Hans Zimmer. Naar het schijnt heeft Herr Zimmer ook wat meegeknutseld aan het geluid, dus al te verrassend is die vergelijking niet. Hoe het ook zij, de soundtrack heeft heel wat fraais te bieden, al komen dezelfde thema's wel iets te vaak terug, waardoor de boel sporadisch wat in herhaling valt. Afgezien daarvan lekker bombastisch, sfeervol en meeslepend.

Vermakelijk remix-album dat de originele soundtrack van Daft Punk verbouwt tot een reeks stevige techno-stampers. Niet alle tracks zijn even geslaagd, zo gaat dat nou eenmaal bij dergelijke projecten, maar de meeste remixen zijn de moeite waard. In ieder geval een leuke aanvulling op de soundtrack.

Deze franse metalband herpakt zich na het tegenvallende vorige album, dat te hardcore-achtig en vooral te saai was. Ditmaal afwisseling genoeg, met moordende riffs, ongenadig bruut brulwerk en verrassend veel melodieus gezongen refreinen. De cleane zang is soms op het randje, maar wordt gelukkig overwegend effectief ingezet. Belangrijkste pluspunt is de aanwezigheid van sterk en meeslepend songmateriaal, dat over de hele linie weet te imponeren.

De grote uitverkoop is ook begonnen bij het franse Dagoba, getuige dit erg wisselvallige en vooral commerciële album. Veel electronische toevoegingen om de massieve gitaarmuur wat toegankelijker te maken en een overdaad aan clean gezongen refreintjes, die grotendeels behoorlijk uit de bocht vliegen. Vreemd genoeg is het album uiteindelijk nog best te pruimen, mede te danken aan de massieve productie, maar ik hoop wel dat het bij dit eenmalige experiment blijft.

Een stap in de goede richting na het wel erg wisselvallige vorige album (By Night uit 2022), maar de franse band is helaas nog niet helemaal terug op niveau. De combinatie van compromisloze botte riffs met toegankelijke, clean gezongen refreintjes werkt hier weliswaar iets beter dan op die dubieuze plaat, maar her en der blijft het wat ongemakkelijk. Gelukkig zijn de meeste tracks dik in orde, met als positieve uitschieter het furieuze Minotaur.

Ik kan het album juist wel waarderen. De sound is meer verschoven richting zweedse metal a la Raunchy, maar die stijl vind ik nu juist te gek. Het album begint niet al te sterk met een paar middelmatige songs, maar naarmate de plaat vordert worden de songs steeds bruter. Heerlijk dichtgemetselde muur van metal.

Solide beukplaat van deze in mijn ogen prima band. De Fear Factory-achtige riffs klinken nog steeds heerlijk vet, de zang is afwisselend bruut en wat meer melodieus en de songs zijn unaniem sterk. Iets beter dan de vorige plaat, vooral door het meer interessante songmateriaal. Zo op het eerste gehoor vind ik het uptempo I Sea Red het beste nummer van het album.

Vijfde album alweer voor deze franse band. Nog steeds zet men een indrukwekkende muur van geluid neer, waarbij de nodige melodie niet over het hoofd wordt gezien. Sommige zanglijnen slaan wat dat betreft net iets te ver door, maar gelukkig is het hoofdzakelijk beuken en schreeuwen geblazen. De loodzware produktie zorgt ervoor dat de songs heerlijk vet klinken. Zo avontuurlijk als op de eerste paar albums is het allang niet meer, maar het songmateriaal is hier zeker de moeite waard.

Zesde en helaas minste album van deze franse metalband tot nu toe. Het is allemaal weer bruut genoeg en de songs worden met de gebruikelijke overtuiging gebracht, maar het beukwerk is aan de voorspelbare kant en het songmateriaal heeft ditmaal eigenlijk niet zo veel om het lijf. Eén en ander doet qua sfeer ook meer hardcore aan dan metal. En dat is natuurlijk nooit goed.

Brute moderne metal- een soort allesverwoestende kruising tussen Fear Factory en Strapping Young Lad. Sommige songs missen nog wat structuur en melodie, maar het geheel beukt lekker door. Het debuutalbum (de vorige plaat) is ook de moeite waard, maar die is net wat minder strak en heftig dan deze schijf.

Matte, beetje vervelende pop/rock uit Canada. Een paar songs achter elkaar beluisteren gaat nog wel, maar een heel album is echt amper te doen. Opener Waiting is redelijk, maar al snel blijkt dat direct de beste song van de plaat te zijn. Het is verder allemaal erg zoetsappig en vlak. Het geluid van de band lijkt erg op dat van landgenoten Our lady Peace (met een bijna identieke zanger), maar dan luister ik heel wat liever naar die band. Risicoloos en zouteloos, al met al.

Net als het debuut biedt dit tweede album een smakelijke mengeling van melodieuze death- en progressieve metal. De uitstekende zanger blijft een groot pluspunt, net als de ijzersterke produktie. Ook hier bevinden de beste tracks zich aan het begin van de plaat en wordt alles gaandeweg iets minder, maar de kwaliteit blijft wel gehandhaafd. Wanneer de band volgende keer kan zorgen voor iets meer groove en nog iets consistenter songmateriaal wordt het derde album een topper.

Indrukwekkend debuut van deze finse metalband, dat een mengeling laat horen van melodieuze death- en progressieve metal. Wat direct opvalt is de uitstekende zanger, maar ook de rest van de band is zeer kundig. Vanaf de eerste track zit de sfeer er meteen goed in en de ene na de andere sterke song passeert de revue. Tegen het einde zakt het album iets in met de wat saaie semiballad Ashes en de langdradige afsluiter Grand World Anthem, maar de voorgaande nummers zijn zo sterk dat dit de goede indruk niet meer ongedaan kan maken.

Dit tweede album gaat wat meer richting progressieve metal, met wisselend resultaat. De uitvoering is dik in orde en de uitstekende zanger geeft de boel nog steeds meerwaarde, maar het songmateriaal is niet heel sterk. Vooral de meer ballad-achtige songs vallen tegen. Zo is afsluiter Diagnose bijvoorbeeld erg matig. Jammer, want de band heeft duidelijk kwaliteit in huis en weet sporadisch zowel te boeien als te overtuigen.

Fijn plaatje, afkomstig uit Australië. Dat zou je niet zo snel zeggen bij het horen van de muziek. De mengeling van retro metal a la Judas Priest en monsterlijke moderne gitaarriffs a la Trivium pakt in ieder geval verrassend goed uit. Luister vooral eens naar het snelle en felle Reflections, wat mij betreft de beste song van het album. De band onderscheidt zich vooral door de uitstekende zanger, die met gemak alle hoge noten haalt. Sporadisch doet hij wel wat denken aan Geoff Tate en vooral Rob Halford. Niet alle songs zijn even goed, maar over de hele linie genomen is dit een lekker frisse en energieke plaat.

Weird is dit zeker. Deze bijzonder avontuurlijke death metal uit Hongarije klinkt een beetje als een mengeling van Faith No More en Between The Buried And Me. Met pompende techno-intermezzo's. Hier en daar nogal druk en op de zenuwen werkend, maar tegelijkertijd klinkt alles wel erg strak en lekker bruut. Door de goede produktie wordt alles precies in de juiste banen geleid. Qua songmateriaal niet geweldig, de meeste tracks zijn iets te lang en blijven niet echt hangen, maar de band laat hier enorme potentie horen. Extra jammer dus dat we hierna niets meer van deze hongaren hebben vernomen.

Vermoeiende poppy punkrock, vakkundig in elkaar gezet maar erg kunstmatig en glad. En met 18 tracks en een speelduur van ruim een uur ook veel te lang. Vooral de zoete, overduidelijk door de autotune gehaalde zangpartijen zijn erg vervelend. De geschreeuwde passages kunnen er mee door en qua gitaarwerk is dit helemaal zo slecht nog niet, maar het songmateriaal is gekmakend vlak en vooral anoniem.

Lekker fris schijfje, stevige rock met hier en daar flink wat metalinvloeden. Het doet vaak wat denken aan Sevendust, vooral door het stemgeluid van zanger Erik Rogers, eerder aktief in oa Stereomud. Een paar songs zijn aan de flauwe kant, vooral Let's Talk About Sex, maar de meeste tracks zijn de moeite waard. Beste song vind ik het meeslepende Feel Alive Again.