Spijkerharde moderne metal uit Frankrijk, erg eentonig maar wel behoorlijk bruut en imposant. Geholpen door een prima productie beukt het album genadeloos door; alles klinkt zo vet en overtuigend dat het haast niet opvalt dat het songmateriaal de nodige dynamiek mist en alles erg eenvormig is.

Brute maar tegelijkertijd verrassend melodieuze death metal uit Finland. De voortdurende en nogal eentonige grunt van de zanger, hoewel effectief, drukt de pret enigszins en de midtempo songs zijn niet bijster interessant, maar zodra het gaspedaal erop gaat, en dat is in 90% van de songs het geval, is dit genieten geblazen. Wat een strakke ritmesectie en wat een heerlijk gitaarwerk. Ik kende de band hiervoor nog niet, maar ga zeker op zoek naar eerder en later werk.

Tja, dit is niet echt hoe ik mijn death metal opgediend wil krijgen. De muziek steekt vlot in elkaar en er is voldoende afwisseling tussen en binnen de songs, maar het is mij allemaal iets te avontuurlijk en vooral te vrolijk. Vooral de haast kinderlijke gitaarriedeltjes die de meeste songs ontsieren gaan er bij mij niet in. Dan was het vorige album, 12 Gauge, toch heel wat beter.

Niet één van de betere albums van de band, maar een degelijke middenmoter. Voornaamste probleem is het wat meer ingetogen en tegelijkertijd minder pakkende songmateriaal, dat herhaaldelijk wat theatraal aandoet. Zal het wellicht aan de term 'opera' in de titel liggen? Het vakmanschap druipt er wederom vanaf, maar het album kan mij gewoonweg minder bekoren.

Meestal gaat een band er niet op vooruit nadat een nieuwe zanger is aangetrokken, maar het amerikaanse Kamelot is de welbekende uitzondering die de regel bevestigt. Dit is het tweede album met nieuwe zanger Tommy Karevik en opnieuw een voltreffer. Het songmateriaal is over de hele linie genomen behoorlijk sterk, met veel variatie tussen de tracks onderling. De tweede jeugd van de band duurt hopelijk nog wel even voort op dit niveau.

Degelijke symfonische powermetal, nog niet zo bombastisch en stevig als op de albums hierna, maar qua songmateriaal en uitvoering van behoorlijk hoog niveau. Productioneel had het nog wel wat krachtiger gekund, maar alles komt al met al redelijk goed uit de verf. In de meer ingetogen momenten klinkt zanger Roy Khan als Geoff Tate van Queensrÿche, wat zeker niet als kritiek is bedoeld.

Aangename metalplaat die verrassend hard opent met The Great Pandemonium. Hierop grunt Soilwork's Bjorn 'Speed' Strid er lustig op los. Verder is het degelijkheid troef, zonder echte hoogtepunten, maar gelukkig zijn er ook geen slechte tracks. House On A Hill (met een gastrol van Epica's Simone Simons) vind ik dan nog de minste song, maar ook die kan er net mee door. De stijl van de muziek ligt me zoals altijd niet helemaal (iets te bombastisch en, tja, 'sprookjesachtig'), maar het album is fraai in elkaar gezet en door de prima produktie klinkt alles wederom als de welbekende klok.

Uitstekend album met een prima debuterende Tommy Karevik (bekend van de progressieve metalband Seventh Wonder) als zanger. Ik denk dat niemand vorige zanger Roy Khan zal missen. De stem van Karevik past helemaal binnen het geluid van de band en hij tilt alle songs zelfs naar een nog iets hoger niveau. De songs zijn ditmaal iets moderner en wat steviger dan voorheen, wat vooral komt door het heerlijke gitaarwerk, dat een prominente plaats inneemt. Al met al een zeer aangename verrassing en absoluut één van de betere albums van de band.

Ik ben niet zo van de symfonische powermetal, maar voor het amerikaanse Kamelot heb ik vreemd genoeg altijd wel een zwak gehad. Wellicht komt dat door de strakke ritmesectie, het fijne gitaarwerk of de doorgaans prima zang. Het songmateriaal is ook altijd bovengemiddeld goed. Ook ditmaal heeft de band er weer iets moois van gemaakt, al schuurt het songmateriaal herhaaldelijk dicht langs de edelkitsch. Veel gladder moet het ook niet worden. Afgezien daarvan een uitstekend geproduceerd en mooi verzorgd album.

Tot in de puntjes verzorgde epische metal, lekker vol en bombastisch. Sterke songs, soms iets te dik aangezet, maar de uitstekende zang en het lekkere gitaarwerk doen dit snel vergeten. Ietsje beter dan voorganger Epica wat mij betreft.

Even verzorgd als altijd, maar ditmaal pakt het songmateriaal me iets minder dan voorheen. Natuurlijk, het klinkt allemaal weer groots, bombastisch en meeslepend, maar het juiste gevoel is er gewoonweg niet voor mij. Het is allemaal iets te glad, iets te gelikt en net niet stevig genoeg. Powermetal van de bovenste plank, maar Kamelot kan beter.

Meer R&B dan hip-hop, met weinig variatie binnen de wat kaal klinkende songs. Ik hoor meneer West liever rappen. Hier en daar een leuke song, maar als geheel is dit voor mij te dun en te saai.

Aardige mengeling van hiphop en pop, al zijn de nummers door de fikse lengte hier en daar aan de saaie kant. Dit had opgelost kunnen worden door wat meer variatie binnen de songs. Nu is het een degelijke plaat, maar er had zeker meer ingezeten.

Ik kan er wel iets mee. Lekker dreigende beats, leuke electronische effecten. Qua raps is het acceptabel maar niet echt sterk, mede door de sporadisch behoorlijk slappe teksten. Fijn dat meneer West steeds blijft vernieuwen in ieder geval. De ene keer pakt dat beter uit dan de andere, maar ik vind dit een degelijk album, alhoewel de boel halverwege wel minder interessant wordt. De beste songs zitten duidelijk geconcentreerd aan het begin van de plaat.

Geen makkelijke kost, deze vrij complexe mengeling van doom- en deathmetal, maar uiteindelijk wel sfeervol en meeslepend. Binnen de overwegend lange tracks wordt het drumwerk naar voren geschoven en staan de zangpartijen wat meer naar de achtergrond, iets dat niet altijd even goed uitpakt. Toch werkt het album al snel bezwerend en weet men ondanks het muzikale geweld een fijne dromerige sfeer neer te zetten. Bepaalde tracks zeuren helaas wel iets te lang door.

Ik vind het nog steeds jammer dat deze band grotendeels slechts instrumentaal werk aflevert, maar gezegd moet worden dat dit album wel weer de moeite waard is. De gitaarriffs en melodielijnen zijn lekker meeslepend en de songs hebben een fijn subtiel dreigend sfeertje. Maar toch hoor ik Karma To Burn liever met zang. Ja, dan had men met zanger John Garcia in 1997 maar niet zo'n geweldig debuut moeten afleveren.

De band was nooit helemaal tevreden over het debuut, met name over de zangpartijen, zodat men de songs opnieuw heeft opgenomen, volledig instrumentaal, met andere titels. Een uitzondering hierop wordt gevormd door de track Two Times, met een gastoptreden van John Garcia, bekend als zanger van Kyuss. Ik vond het debuut een sterk album en kon ook wel wat met de zang daarop, maar gezegd moet worden dat het materiaal nu wel een stuk ruiger en intenser klinkt. En de zang mis je eigenlijk niet.

De hoofdzakelijk instrumentale rock van deze amerikaanse band kent ditmaal zowaar een drietal tracks met zang. Niet dat dat veel uitmaakt; het sfeervolle songmateriaal luistert sowieso lekker weg, met of zonder zang. Hier en daar een wat doorsnee track, maar de meeste nummers zijn dik in orde. Karma To Burn komt ook ditmaal weer op de proppen met een licht psychedelische, haast hypnotiserende mengeling van rock en metal.

Toepasselijke titel. Het vorige album, Sound Awake, bevatte zorgvuldig opgebouwde, lange en meeslepende songs, vol bezwerende melodielijnen. Deze plaat bevat overwegend korte, rauwe en tegendraadse songs, waarin pakkende refreinen en melodielijnen grotendeels ontbreken. Gedurfd, dat zeker, maar ik kan er niet zoveel mee. Ik vind het songmateriaal te weinig houvast bieden. Het album is springerig, nerveus en... asymmetrisch.

Interessante debuut-EP van deze australische rockband. Het geluid is hier nog aan de rauwe en ongepolijste kant, mede door de rommelige produktie, maar nu al is te horen dat de band flink wat kwaliteit in huis heeft. Het komt er op deze EP helaas nog niet helemaal uit. De songs, naast het feit dat ze behoorlijk langdradig zijn, missen memorabele melodielijnen en hangen een beetjes als los zand aan elkaar. De zanger, op latere albums geweldig, klinkt hier ook nog wat onwennig en bedeesd. Maar goed, op het eerste album, Themata uit 2005, zijn al deze problemen opgelost.

Uitstekend debuutalbum, vol sfeervolle en meeslepende songs. Lijkt inderdaad hier en daar een beetje op Tool (riffs vooral), maar de band heeft voldoende kwaliteit in huis om op eigen benen te staan. Zeer goede zanger ook. Jammer dat er sinds deze plaat niets meer van de band vernomen is.

Vervelend zevende album van deze deense pop/rockband. De plaat begint erg traag met een paar zeurderige rustige songs; daarna komt het niet meer goed. De songs zijn lang uitgesponnen en aan de experimentele kant, maar vooral saai en abstract. Het zweverige geluid van de band doet inmiddels meer denken aan een band als The Flaming Lips, waar ik zeker geen fan van ben. Minste album tot nu toe, derhalve.

Vooralsnog beste album van de band, door een onafgebroken reeks sterke songs die direct blijven hangen. Tegelijkertijd het meest stevige album tot nu toe, met een meer uptempo en rock-achtige sfeer. Malancholie en fraaie melodielijnen blijven gelukkig gehandhaafd.

Sfeervol, mooi album dat absoluut iets tijdloos heeft. Natuurlijk, het geluid van de band doet wat denken aan andere bands, waaronder Radiohead en Pink Floyd, maar de songs zijn sterk genoeg om de vergelijkingen te kunnen doorstaan. Jammer dat uptempo songs ontbreken, want nu is de plaat wel erg traag en melancholisch. Maar goed, dat heeft ook wel weer wat.

Prettig album, maar wel wat minder dan voorganger No Balance Palace. Meer pop-georiënteerd dan we van de band gewend zijn, met electronische ritmes en catchy zanglijntjes. Niettemin een flink aantal mooie songs, al is de rek er tegen het einde van de plaat wel een beetje uit.

Het album is wat meer 'rock' dan voorganger The Good Life, en wat mij betreft iets beter en meer divers. Ik mis songs die echt blijven hangen, maar het album is toch best fraai.

Eindelijk weer eens een album op niveau van deze canadese metalband. Vanaf opener Dark Winds Of Deception hoor je direct dat het goed zit. Lekker smerige death metal doorspekt met heerlijke riffs en het betere brulwerk. Zanger Maurizio Iacono keert zich binnenstebuiten op het hoofdzakelijk uptempo songmateriaal en het aantrekken van drummer James Payne blijkt een meesterzet. Wat een geweldenaar is die man.

Stevige beukplaat, iets minder dan voorganger Prevail wat mij betreft, maar niet veel. De songs kennen onderling iets minder afwisseling waardoor eenvormigheid sporadisch toeslaat. Maar goed, het is allemaal weer zeer overtuigend gedaan en de aaneenschakeling van bruut brulwerk en monsterlijke gitaarriffs blijft ook nu weer imposant. Bonustrack Das Feuer Lebt is wel wat aan de flauwe en simpele kant.

De band herpakt zich hier enigszins ten opzichte van het wat plichtmatige vorige album. Men klinkt in ieder geval weer boos en hongerig. Niet alle tracks zijn even goed, maar reeds vanaf de strakke opener Guillotine hoor je dat het ditmaal wel goed zit. Vooral de opgefokte snellere tracks zijn uitstekend.

Ietwat plichtmatige melodieuze death metal, degelijk uitgevoerd maar weinig verrassend. Een beetje Arch Enemy-achtig. Het album begint sterk met een aantal boeiende tracks, maar ongeveer halverwege komt de klad er een beetje in. Niet dat het slecht is, integendeel, maar echte passie en stootkracht ontbreken.