Woeste metalcore, intens en meeslepend maar op den duur wel wat aan de vermoeiende kant. De opgetrokken muur van geluid is indrukwekkend en de songs zitten knap in elkaar, met veel dynamiek en genoeg afwisseling tussen bruut brulwerk en melodieuze refreinen, maar jammergenoeg gaat alles uiteindelijk nogal op elkaar lijken. De heldere produktie houdt de boel gelukkig op de rails. De vele electronische details en moderne effecten zijn ook knap in het totaal verwerkt.

Iets beter dan het niet onverdienstelijke debuut. De technisch complexe maar toch verrassend goed in het gehoor liggende metalcore kent hier een aantal sterke songs. De produktie is wederom glashelder en bikkelhard. Jammer dat sommige songs dan weer net iets te gewoontjes zijn, waardoor de score niet boven die van het debuut uitkomt, ondanks de geboekte progressie.

Verrassend sterk tweede album van deze na het debuut praktisch al afgeschreven moderne metalband. Technisch vrij complexe songs vol virtuoos gitaarspel (dat soms zelfs aan Steve Vai doet denken). Het is allemaal erg goed gedaan, zowel de brute intense stukken als de meer ingetogen passages. Over de hele linie een goed album, uitstekend geproduceerd. Toch het debuut ook maar eens beluisteren.

Beste album van de band tot nu toe. Op vorige albums deed het geluid nog flink denken aan genregenoten als Meshuggah en Pantera, maar hier heeft de band eindelijk een meer eigen geluid gevonden. De onmenselijk zware drums dreunen heerlijk door en het hele album heeft een loodzware groove die fijn in het gehoor ligt. Qua variatie is er helaas minder goed nieuws, aangezien alle songs vrij monotoon doorbeuken en alles behoorlijk op elkaar lijkt. Wanneer men dat probleem op een volgend album ook nog verhelpt is men vast en zeker in staat om een topper af te leveren.

Wat eentonig album, inderdaad een beetje in de lijn van Meshuggah. Goed gedaan, krachtig en bruut. Effectieve kale produktie. Het is echter beter af en toe een paar songs te luisteren dan het hele album in één keer. Dan wordt het namelijk nogal saai.

Het vorige album, Hunter uit 2005, klonk erg als Meshuggah; ditmaal is Pantera aan de beurt. De originaliteitsprijs wordt dus wederom niet gewonnen. Afgezien daarvan is het een lekker ruige plaat, met energieke en behoorlijk heavy songs. Hier en daar wat aan de saaie kant, dat wel. Iets meer dynamiek en afwisseling graag, een volgende keer.

Altijd een leuk album gevonden; nu ook weer bij herbeluistering. Deze engelse rock met hier en daar een metalen randje is avontuurlijk en aanstekelijk. Het album kent een flinke reeks prima songs, die lekker in het gehoor liggen en makkelijk te verhapstukken zijn. De band laat zich moeilijk in een hokje plaatsen, waarschijnlijk één van de redenen dat men nooit is doorgebroken bij het grote publiek. Een cultfavoriet derhalve.

Niet helemaal geslaagde comeback; het album springt qua songmateriaal erg van de hak op de tak en is overwegend erg ingetogen en zelfs poppy. Dat had ik in ieder geval niet zien aankomen. Bepaalde tracks, zoals The Doomed en TalkTalk, zijn sterk en overwegend is het album wel de moeite waard, maar er zijn teveel vreemde eenden in de bijt, zoals het radiovriendelijke So Long, And Thanks For All The Fish en de saaie remix-achtige afsluiter Get The Lead Out. De galmende produktie is ook niet helemaal mijn ding. Al met al biedt de plaat net te weinig kwaliteit om echt indruk te maken. Zanger Maynard James Keenan zingt tenslotte beter dan ooit, maar vaak op een wijze waarop je hem eigenlijk liever niet wil horen.

Explosieve emocore (give it a name). Het album dendert lekker door en begint pas na track 6 een beetje in te kakken. Niet dat het tempo dan omlaag gaat, maar dan worden de songs gewoon iets minder bijzonder. Over het algemeen zeker een prima plaatje, met als leuk extraatje de geslaagde vette cover van Britney Spear's Toxic.

Indrukwekkende blackened deathcore uit de VS, moordend strak en intens. Ondersteund door een superieure productie raast dit album als een stoomwals over de luisteraar heen, met hier en daar een melodieus lichtpuntje. Veel beter dan dit wordt het niet binnen het genre.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse band, die hiermee inmiddels aan het vierde album toe is. Voorheen had men zanger Will Ramos (bekend van Lorna Shore) in de gelederen, maar deze zong slechts het debuut in. Adam Mercer is in ieder geval een waardige vervanger. Wat een onmenselijke strot heeft die man zeg, niet te geloven. De muziek is al even indrukwekkend. De intense, verwoestende blackened deathcore die men hier ten gehore brengt staat op eenzame hoogte binnen het genre, zoveel is wel duidelijk. Met een uur speeltijd een behoorlijk uitputtende luisterervaring, maar het loont absoluut de moeite.

Nogal standaard amerikaanse deathcore, inhoudelijk en productioneel aan de gammele kant. Dergelijk beukwerk dient gewoonweg overtuigender te klinken en veel vetter geproduceerd te zijn. Gelukkig zou dat op latere albums helemaal goed komen, maar hier klinkt de band nog niet bepaald indrukwekkend.

Stukken beter dan het debuut, met name te danken aan een sublieme productie en gewoonweg sterker songmateriaal. De strakke deathcore (met hier en daar al wat black metal-elementen) klinkt ditmaal wel overtuigend en intens, met een glansrol voor zanger Adam Mercer, die de boel indrukwekkend aan elkaar brult en gromt. De sporadisch ingezette cleane zangpartijen zijn ook geslaagd. En de stijgende lijn zou hierna nog verder doorgezet worden!

Uitstekende verzamelaar, met daarop alle hits, waarvan de meeste eigenlijk nog steeds wel de moeite waard zijn. Het typische jaren '80 geluid, compleet met enigszins kunstmatige produktie, zal niet voor iedereen meer te trekken zijn, maar wat mij betreft heeft dit de tand des tijds prima doorstaan. Songs als The Blood That Moves The Body, Hunting High And Low, I've Been Losing You en vooral The Sun Always Shines On TV, mogen er nog steeds zijn. Unieke band met een uniek geluid.

Aanstekelijke mix van metalcore en techno, met lekkere dancebeats als aanvulling op het betere beuk- en schreeuwwerk. Dit soort combinaties hebben we eerder en ook beter gehoord, maar het moet gezegd worden dat het geluid van de band erg verzorgd is en de songs, hoewel niet bijzonder, best lekker klinken. De uitstekende productie helpt hier natuurlijk ook flink bij.

Energiek tweede album, kort maar krachtig. De mengeling van metalcore en poppy punkrock, aangelengd met allerlei techno- en dancedetails, blijft leuk. Hier en daar leunt het geluid van de band iets teveel op een assortiment van moderne geluidseffecten, maar de songs worden met zoveel aanstekelijk enthousiasme gebracht dat de plaat toch weet te overtuigen. Leuke sample uit de film Three Amigos! aan het einde van de laatste song, overigens.

Derde album alweer van deze canadezen. Wederom brengt men een aanstekelijke mengeling van hoekige gitaarriffs en pompende dancebeats ten gehore, resulterend in een smakelijke metalcocktail. Nog iets meer electronica dan op de vorige albums, vooral in de eerste helft van het album. Qua songmateriaal worden ook ditmaal geen hoge hoogtes bereikt, maar alles klinkt wel weer verdomd lekker.

De intense black metal van deze amerikaanse band steekt sfeervol in elkaar en beschikt vooral over geweldig drumwerk (van sessiemuzikant Mike Heller), maar het songmateriaal laat me helaas koud. Ik heb gewoonweg niets met deze stijl van metal. Slechts bij het moordend snelle en brute Still Night spitste ik even de oren, maar daarna gingen de tracks weer het ene oor in en het andere uit.

Goed uitgevoerde doom metal uit Finland, maar heel log en traag, alsmede dodelijk saai. De songs ontberen een interessante opbouw en zwalken maar een beetje rond. Jammer, want de brulaap die voor de zanger door moet gaan is best goed en de muzikanten hebben zo te horen wel enig talent. Maar met dit saaie songmateriaal gaat het natuurlijk nooit iets worden.

Echt abstract wordt dit gelukkig nergens, maar de progressieve death metal van deze braziliaanse band zit in ieder geval wel vrij complex in elkaar. Het gaat overigens niet ten koste van de toegankelijkheid. De overwegend lange tracks (de opener en de afsluiter klokken rond een kwartier) liggen goed in het gehoor en beuken lekker door, waarbij men niet vervalt in overloos gefrobel. Prima zanger ook. Uiteindelijk is het geluid wel wat eenvormig, ondanks de variatie en de vele tempowisselingen, maar het is overduidelijk dat dit met gemak boven het maaiveld uitsteekt.

Dit eerste live-album van AC/DC staat nog steeds als een huis, als je tenminste iets kunt met de simplistische en recht-voor-zijn-raap aanpak van het songmateriaal. De songs komen live in ieder geval optimaal goed uit de verf. Zanger Bon Scott is prima bij stem (voor zover mogelijk) en de band heeft er duidelijk zin in. Ik heb altijd een haat/ liefde-verhouding gehad met AC/DC, maar toegegeven: dit is een echte klassieker.

Zware, schreeuwerige metalcore uit Duitsland. Origineel is het allemaal bepaald niet, maar het klinkt wel overtuigend. Net wanneer je de zang zat begint te worden schakelt de band slim over naar aanstekelijke, goed uitgevoerde refreintjes, die het songmateriaal aanzienlijk ten goede komen. Niet alle tracks zijn even sterk, maar het album weet over de hele linie wel te blijven boeien.

Respect voor deze (enige?) metalband uit Irak, al is de ontstaansgeschiedenis en het ongekende doorzettingsvermogen van de band wel interessanter dan de muziek. Zie daarvoor de boeiende documentaire Heavy Metal In Baghdad uit 2007. Dit volwaardige debuutalbum heeft een lange aanlooptijd gehad en valt helaas nogal tegen, mede door de rommelige productie maar ook omdat het songmateriaal gewoonweg niet echt sterk is. Jammer, want na het zien van de documentaire gun je deze band gewoonweg alles.

Teleurstellende amerikaanse rock, sporadisch beïnvloed door bands als Tool en A Perfect Circle. Niet verwonderlijk gezien de aanwezigheid van voormalig Tool-producente Sylvia Massy. Het niveau van het songmateriaal ligt helaas een flink stuk lager dan dat van genoemde bands. De eerste paar songs gaan nog wel, maar al snel slaat de eenvormigheid en daarmee verveling flink toe. Het is het allemaal net niet. Dit is het enige wapenfeit van de band; de verkoopcijfers vielen tegen en Acroma werd vlak na de release van dit album opgedoekt. Geen verlies voor de muziekwereld.

Brakke metalcore, rommelig en bijzonder matig geproduceerd. De houdbaarheid van het genre blijkt beperkt te zijn- tien jaar na dato kan dit eigenlijk al niet meer door de beugel. De songs zijn amper interessant en het voortdurende geschreeuw en gekrijs gaat snel irriteren, mede door de vele nerveuze breakdowns en tempowisselingen. De latere albums van de band zijn wel een stuk beter, dat moet gezegd worden.

Wisselvallige mix van punkrock en metalcore. Op dit tweede album laat de band niet echt een positieve ontwikkeling horen ten opzichte van het eveneens matige debuut. Het songmateriaal is niet slecht maar te vrijblijvend om te blijven hangen; de productie is kaal en rommelig. Niet voor herhaling vatbaar derhalve.

Overtuigende mix van emo en metalcore (ja, je moet het toch iets noemen). Krachtige, lekker rauwe produktie ook. Op gegeven moment heb ik het wel gehad met het gekrijs van de zanger, maar de vrij intense songs zitten goed in elkaar en er is voldoende afwisseling. Niet helemaal mijn genre, maar best oké.

Tja, hoe zullen we dit nu weer eens noemen? Eh, symfonische metalcore dan maar? Het klinkt in ieder geval uitstekend, hoe je het ook noemt. De dynamische mengeling van Killswitch Engage-achtig beukwerk en Dream Theater-achtige melodielijnen doet wel wat denken aan een band als Mutiny Within, die dit ook tot kunst verheven heeft. Tegen het einde zakt de plaat wat in en worden de songs minder interessant, maar er is kwaliteit genoeg. Fijne plaat.

Verdienstelijke, overwegend lekker uptempo melodieuze death metal uit Duitsland, duidelijk gemodelleerd naar het grote voorbeeld Arch Enemy. Zang(eres) en songmateriaal zijn aan de eenvormige kant, maar gezegd moet worden dat de boel wel genadeloos doorbeukt, zonder slechte tracks. Iets meer dynamiek had echter geen kwaad gekund.

Verdienstelijk debuut van deze gelegenheidsband, bestaande uit leden van oa Soilwork, Testament en Septicflesh. De zang van Bjorn Strid (Soilwork) kon ik niet zo snel thuisbrengen; hij zingt hier behoorlijk anders dan we van hem gewend zijn. De refreintjes zijn her en der aan de cheesy kant, maar verder trekt hij stevig van leer. De muziek is lekker uptempo thrashy (met wat gebruik van electronica) en beukt het hele album lekker door. Door het voortdurend hoge tempo is het songmateriaal uiteindelijk behoorlijk eenvormig en de songs uitwisselbaar, maar het klinkt allemaal wel lekker aanstekelijk.