Aangenaam plaatje, inderdaad heel anders dan het voorgaande werk van de band. De songs liggen meer in het straatje van het solowerk van Robbie Williams, maar dat is zeker geen nadeel. Zo goed als opener The Flood wordt het nergens meer, maar vrijwel alle songs zijn de moeite waard. Alleen Pretty Things en Eight Letters zijn wat mij betreft aan de matige kant.

Een overrompelend debuut, deze nerveuze cocktail van springerige, avontuurlijke metal. Denk aan een hysterische mix van Korn, Slipknot en System Of A Down. Ik kan er niet altijd iets mee, maar goed is dit zeer zeker. Zanger Justin Bonitz, hoewel niet slecht, is de zwakke schakel hier. De beestachtige ritmesectie verdient gewoonweg iemand die de bonte mengeling van stijlen beter aan kan.

Opgefokte metal in het straatje van Slipknot en Korn, maar dan een hysterische variant daarop. De muziek steekt kunstig in elkaar, maar door het ontbreken van echt sterke tracks en het hak-op-de-tak karakter van het materiaal is het moeilijk om er grip op te krijgen. Net wanneer een vette riff of groove zicht aandient is de band alweer drie stappen verder. Ook kan ik niet zo heel veel met de zanger. Hij is niet slecht, maar zijn stemgeluid ligt me gewoonweg niet zo. Typisch zo'n album dat ik van afstand kan waarderen maar niet echt voel.

Mooi, afwisselend album dat helaas de stootkracht van het debuut Gift niet meer terug weet te halen. Wel wat meer uitgebalanceerd dan voorganger Welcome, met betere songs en meer variatie. Bepaalde tracks (bv. Forever Endeavor) zijn iets te radiovriendelijk en spelen op safe, maar gelukkig zijn er genoeg boeiende stevige songs om hier het hoofd aan te bieden. De band moet de volgende keer niet nog commercieler worden, anders gaat de eigen identiteit geheel verloren.

Mijn vrees na beluistering van het vorige album is helaas uitgekomen: de sound van de band is nog wat toegankelijker geworden, resulterend in veel radiovriendelijke poppy rocksongs. Hier en daar nog wel een stevige beuker (vooral de sterke opener The Path Less Taken), maar over het geheel genomen is de band er niet beter op geworden. Kwalitatief dik in orde, vandaar nog steeds een ruime voldoende, maar de vervlakking neemt nog verder toe.

De band heeft de meer commerciële aspecten van de vorige twee albums ditmaal gelukkig achterwege gelaten. De fans van het eerste kunnen weer opgelucht adem halen. Taproot komt hier sterk voor de dag met een reeks meeslepende, stevige songs die afwisselend ruig en melodieus zijn. Echt soft wordt het gelukkig nergens. De woest kolkende opener Now Rise geeft al aan dat het de band menens is. Daarna blijft het hoge niveau gelukkig gehandhaafd. Beste song is wat mij betreft het uptempo Stolage. Fijne plaat.

Best een aardig album, maar na een afwezigheid van 11 jaar mag je toch wel wat meer van deze amerikaanse band verwachten. Het songmateriaal is nou niet bepaald geweldig. De mix van alternatieve rock en metal weet gelukkig grotendeels nog steeds te overtuigen, al neigt het geluid wat mij betreft iets te vaak naar de rock-kant van het spectrum.

Irritant, die Stephen Hawking-achtige computerstem die te pas en vooral te onpas opduikt in een aantal van de songs. Dat komt de plaat zeker niet ten goede. Afgezien daarvan is het een redelijk album, maar minder sterk dan gehoopt, op basis van het vorige album. De songs zijn overwegend stevig maar aan de rommelige kant, mede door de wat brakke produktie, die alles nogal zompig laat klinken. De zang had ook wel wat meer vooraan in de mix mogen staan. De meeste songs zijn gelukkig wel de moeite waard en het blijft een fijne band, daarom toch een ruime voldoende.

Prima album van deze Italiaanse band, dat een opwindende mengeling van rock en metal laat horen. Hier en daar is de boel iets te onstuimig en vooral chaotisch, maar overwegend liggen de songs goed in het gehoor en klinkt alles erg overtuigend. Goede zanger ook. De band is hierna overigens verder gegaan onder de naam Tasters.

Voorheen heette deze Italiaanse band Taster's Choice. Onder die naam bracht men het prima debuut The Rebirth uit, met daarop een onstuimige en energieke mengeling van rock en metal. Met de naamsverandering is tevens het geluid aangepast; hier gaat het songmateriaal absoluut meer richting loodzware metalcore. De band klinkt nog steeds overtuigend fel en er wordt behoorlijk van leer getrokken, al moet wel gezegd worden dat één en ander minder origineel en vooral meer dertien-in-een-dozijn is.

Ligt eigenlijk niet zo ver af van de sound van Deftones. Iets rustiger en minder duister, maar de zanglijnen en songstructuren zijn vaak hetzelfde. Helaas is het songmateriaal lang niet zo sterk als op een willekeurig album van Deftones. Hier en daar een sterke song, maar de meeste songs blijven niet hangen en blinken uit in nietszeggendheid.

Geen echt nieuw album maar herbewerkte versies van bestaande songs, aangevuld met een aantal songs die voorheen slechts op demo-niveau bestonden. Dit alles 'live' in de studio gespeeld voor een select publiek. Net als het debuutalbum weet de plaat helaas slechts sporadisch te overtuigen. Veel songs zeuren te lang door en missen een duidelijke opbouw. De boel wordt gered door zanger Chino Moreno, die zoals altijd sterk uit de hoek komt. Ook met dit meer ingetogen materiaal weet hij wel raad. Al met al een paar goede songs zoals opener Your Skull Is Red en Ever (Foreign Flag), maar te wisselvallig om te blijven boeien.

Aangename verrassing, deze comeback-plaat van het in de jaren '80 zeer populaire britse duo. Achttien jaar na het laatste wapenfeit komt men op de proppen met een reeks tracks die zeker gehoord mogen worden. Opener No Small Thing en afsluiter Stay doen me niet zoveel, maar de acht overige songs zijn sfeervol en aanstekelijk. Alsof men nooit is weggeweest.

Wisselvallig hiphop-album, waarop sterke tracks worden afgewisseld door zwakke. Aan het vocale gedeelte ligt het niet; Tech N9ne is een uitstekende rapper met een fijn stemgeluid. Nee, het zijn de beats en de teksten die sporadisch niet weten te boeien. Daar tegenover staat dan weer een geweldige track als opener Straight Out The Gate, met een prima gastbijdrage van System Of A Down's Serj Tankian. Jammer dat niet alle tracks zo goed zijn...

Zeer wisselvallig hip hop-album, veel en veel te lang (bijna 80 minuten!) en qua beats slechts sporadisch interessant. Tech N9ne is een hele goede rapper, maar de sterke tracks zijn helaas op één hand te tellen. Het stevige, haast metal-achtige Wither (met een gastoptreden van Slipknot-zanger Corey Taylor) is uitstekend, net als Speedom, voorzien van razendsnelle raps en een gastoptreden van Eminem. De meeste tracks zijn echter vlees noch vis en vallen hoofdzakelijk in de categorie schouderophalen.

Mijn aandacht werd getrokken door de samenwerking op enkele tracks met bands als Bury Tomorrow en Heart Of A Coward, maar feitelijk stelt dit naast wat zanglijnen niet echt iets voor. De dubstep die het britse Tek-One hier ten gehore brengt klinkt behoorlijk gedateerd en is overwegend aan de saaie kant. Het songmateriaal wil maar niet van de grond komen en heeft nergens de benodigde impact.

Prima debuut van deze noorse band, met een geluid dat ergens tussen Vola en Dream Theater in ligt. Hoe het ook zij, de progressieve metal die men hier ten gehore brengt is tegelijkertijd complex en toegankelijk, met abstracte songstructuren voorzien van zeer aanstekelijke melodielijnen en mooie zangpartijen. Lekker zwaar gitaarwerk ook. De muziek steekt in ieder geval fraai in elkaar en de tien tracks zijn stuk voor stuk de moeite waard.

Dit lijkt wel heel erg op Tool en A Perfect Circle, vooral door het stemgeluid van zanger Michael Rock. Hij klinkt precies als Maynard James Keenan, maar dan wel zonder diens dynamiek en emotie. Dat is ook precies het grootste probleem van deze band. Het is allemaal wat identiteit- en zielloos. De songs liggen best goed in het gehoor (al is de produktie aan de kale kant), maar het is het allemaal net niet. Volgende keer iets meer diepgang en originaliteit, dan moet het goed komen.

Wel wat aan de eenvormige kant, dit netjes verzorgde debuut van deze amerikaanse rockband, maar uiteindelijk wel de moeite waard. Vooral de tweede helft van het album bevat een aantal sterke tracks, zoals het prima When Gods Collide, waar de band uitstekend laat horen wat men in huis heeft. Moderne rock met een metalrandje, melodieus maar tegelijkertijd best stevig.

De band heeft 7 jaar de tijd genomen om dit tweede album in elkaar te knutselen, maar gelukkig is het geen overgeproduceerd gedrocht geworden. De stevige amerikaanse rock met hier en daar een uitstapje richting metal (vooral door de lekker zware gitaarriffs) is meeslepend en ligt goed in het gehoor, al duren bepaalde tracks iets te lang en is de rek er in de tweede helft een beetje uit. Niettemin een aardige tweede worp.

Dit album hinkt een beetje op twee gedachten. De eerste helft van de plaat bevat een aantal lekkere uptempo rocksongs, maar de tweede helft loopt vast in trage, wat saaie ballads. Tegen het einde begint de band ook een beetje te klinken als Queensryche, terwijl het album juist aanvankelijk doet denken aan een band als Sponge. De zang bekoorde mij ook niet altijd- vooral de jankerige uithalen zijn niet aan mij besteed.

Deze australische band werkt in hoog tempo door- dit is het tweede album dat men uitbrengt in 2021. De progressieve metal steekt wederom fraai in elkaar en heeft steeds meer weg van een band als Dream Theater, maar gelukkig is dat doorgaans niet heel hinderlijk. Wel storend is de te zoete zang van bandleider Dean Wells, die daarnaast grotendeels klinkt alsof hij door de autotune is gehaald. Gelukkig is het songmateriaal boeiend genoeg om dat enigszins door de vingers te zien. Het afsluitende epische Head Of The King maakt daarnaast veel goed; alle kwaliteiten van de band komen in deze track optimaal tot hun recht.

Uitstekende metal uit Australië. Dit is al het vierde album van de band, maar ik had nog nooit van hen gehoord. Deze plaat smaakt echter absoluut naar meer. Teramaze speelt moderne metal met veel gevoel voor melodie en ligt qua zang en muziek in het verlengde van bands als Megadeth en Nevermore. De songs klinken heerlijk energiek en productioneel zit alles ook piekfijn in elkaar. Het album zakt nergens in en er is geen enkel slecht nummer te bekennen. De rustige bonustrack Ever Enhancing II is soms wat zeurderig, maar ook deze song is al met al best de moeite waard. Ik ga het eerdere materiaal ook maar eens proberen.

Wederom een prima album van deze progressieve australische metalband, nog wat beter dan het voorgaande Her Halo uit 2015. Zanger Brett Rerekura is teruggekeerd op het nest en dat bevalt goed. De veelal lange, complexe maar tegelijkertijd aanstekelijke en catchy nummers steken kunstig in elkaar en zijn voorzien van heerlijk gitaarwerk en fijne tempowisselingen. De continu melodieuze zang van Rerekura past er perfect bij. De eerste twee tracks zijn niet heel bijzonder en kunnen er net mee door, maar daarna gaat het los.

Geen echt nieuw album, maar met drie nieuwe tracks en twee tot nu toe onuitgebrachte is dit voor de fans van deze zeer productieve australische band een waardevolle aanwinst. Vooral opener Navigate In Solitude is erg sterk. Verder goed nieuw is de terugkeer van zanger Nathan Peachy, die vanaf nu de vocalen zal delen met bandleider Dean Wells. Peachy's stem past perfect bij het songmateriaal van Teramaze en hij krikt het niveau moeiteloos op. De overige zes tracks zijn minder interessante demo's en pianoversies van eerder uitgebracht werk, maar door de sterke zang van Peachy hebben ook deze zeker hun momenten.

De productiviteit van deze australische band is ongelooflijk, temeer omdat ieder album de moeite waard is. Ook op dit twaalfde album (en het zevende sinds 2019!) brengt Teramaze een geraffineerde mix van poppy progressieve rock en moderne metal ten gehore, verpakt in meeslepende, aanstekelijke songs. Luister maar eens naar het fijne uptempo Standing Ovation. De terugkeer op het nest van originele zanger Nathan Peachy is daarnaast extra reden tot vreugde. Hij zingt de sterren van de hemel, hier en daar bijgestaan door bandleider Dean Wells. Eén van de betere albums van de band.

Deze australische band tapt hier uit een meer progressief vaatje dan het geval was bij het vorige album, het prima Anhedonia uit 2012, maar het resulteert wel weer in een dijk van een plaat. De songs zijn over het algemeen wat langer en avontuurlijker, maar in de basis blijft het geluid ongewijzigd. Dus ook ditmaal vrij complexe maar opvallend toegankelijke en vlotte moderne metal, technisch subliem uitgevoerd en geproduceerd. De zang blijft opvallen aangezien deze nergens schreeuwerig wordt tussen al het muzikale geweld, iets dat tegenwoordig haast als een unicum gezien mag worden.

Deze australische band is met maar liefst vijf albums in de afgelopen drie jaar behoorlijk productief, iets dat gelukkig niet ten koste gaat van de kwaliteit. Deze laatste worp is wat mij betreft het beste album sinds Are We Soldiers uit 1999. Het geluid is wat steviger en de songs sterker en meer divers. De sporadisch te zoete zang van Dean Wells blijft een probleem, maar gezegd moet worden dat zijn prestatie hier minder glad (lees: minder autotune) is dan op enkele voorgaande albums. Iets teveel herhaling in de refreinen en één en ander duurt gewoonweg te lang, maar overwegend is dit een prima plaat.

Het geluid van deze australische band is nog meer verschoven richting progressieve metal a la Dream Theater, met overwegend lange, maar gelukkig wel boeiende songs. Nieuwe zanger Nathan Peachey past naadloos binnen het geheel en heeft voldoende kwaliteiten in zowel de lagere als de hogere regionen. Jammer is wel dat Teramaze hier wat minder origineel klinkt dan op voorgaande albums. Gelukkig maken de fijne gitaarriffs en de frisse en energieke aanpak van de songs veel goed.

Een beetje te zoet qua zangpartijen, zeker in verhouding tot de vorige albums. Dean Wells, de grote man achter de band, heeft dit keer besloten om het songmateriaal zelf in te zingen, iets dat niet overal even goed uitpakt. De progressieve moderne metal klinkt ook ditmaal uitstekend en het album is prima geproduceerd, helder en gedetailleerd, maar iets meer pit en aggressie was welkom geweest. Het lange A Deep State Of Awake, voorzien van grunts van gastzanger Jason Wisdom, laat in ieder geval horen hoe het wel moet.