Matig dit. De crossover tussen hiphop en metal komt sporadisch nog wel tot leven, maar echt sterke songs ontbreken en meer dan eens is het materiaal behoorlijk flauw en melig. Blijft een sympathieke band, maar men heeft de tijdgeest duidelijk niet meer mee. Tel daarbij op een album met tekort schietende songs en je kunt je afvragen hoe lang P.O.D. nog onder ons zal zijn.

Aangename verrassing, zeker na het futloze vorige album, When Angels & Serpents Dance, uit 2008. De band heeft er ditmaal alles aan gedaan om het de fans naar de zin te maken. Er zijn ruige songs, meer ingetogen werk en zelfs een paar hitgevoelige tracks. Voor elk wat wils dus. Aan de ene kant maakt dat de plaat wat schizofreen en onevenwichtig, maar het komt de variatie uiteraard ten goede en het moet gezegd worden dat vrijwel alle songs de moeite waard zijn. Beste song vind ik het stevige maar o zo catchy Babylon The Murderer.

Nog steeds een prima album wat mij betreft. De band mocht met de aanstekelijke single Alive even ruiken aan het grote succes, maar ook de overige songs zijn de moeite waard. Men weet hier precies de juiste balans te treffen tussen poppy rock en stevige nu metal. De knallende produktie van Howard Benson laat het materiaal goed tot zijn recht komen en er is flink wat afwisseling tussen de afzonderlijke songs. Jammer dat de band hierna snel weer verdween in de obscuriteit en dit niveau niet meer haalde.

Vrij vervelend album, met feitelijk maar twee sterke tracks, Rise Of NWO en Speed Demon. De rest van het album is erg standaard en vlak, met nogal voor de hand liggende teksten. Het moralistische hoorspel dat alle songs verbindt is daarnaast behoorlijk simplistisch.

Eén van de betere (en meer stevige) albums van de band. Vanaf opener Drop hoor je direct dat het goed zit. Lekker zwaar gitaarwerk, een krachtige productie en felle zanglijnen. Het niveau blijft grotendeels gehandhaafd, al glijdt men tegen het einde een beetje weg. Het slappe Lies We Tell Ourselves had beter bij een band als Nada Surf gepast en met het afsluitende Feeling Strange gaat de plaat uit als een nachtkaars. Maar goed, tot die tijd is het ouderwets feest.

Tam album met weinig sterke songs. De meeste kabbelen maar een beetje voort en klinken nogal inspiratieloos. Jammer maar helaas; de teloorgang sinds het succes met het album Satellite zet zich onverminderd door.

Uitstekend progressief metalalbum, qua stijl een beetje een mix tussen Dream Theater en oude Queensryche, met beukende moderne ritmes a la Rammstein. Sterke songs, uitstekend uitgevoerd en geproduceerd. De bonustracks zijn ook de moeite waard.

Lichte tegenvaller na het sterke en stevige God's Equation. Dit album is wat minder modern (zeg maar gerust oubollig soms) en leunt minder op machinale, Rammstein-achtige ritmes. Dat zou allemaal niet zo erg zijn, mits het songmateriaal deze verandering op zou kunnen vangen. Dat is helaas niet altijd het geval. De songstructuren en melodielijnen zijn vaak erg voorspelbaar en de sfeer gaat hier en daar richting powermetal. En als ik ergens een hekel aan heb... Gelukkig straalt het vakmanschap nog steeds van de plaat af en valt er best nog veel te genieten.

Even aangenaam als altijd, maar wel wat gewoontjes. Er wordt ditmaal wat meer gezongen dan geschreeuwd, maar het songmateriaal op dit alweer 9e album is een beetje aan de voorspelbare en nogal rechtlijnige kant. Opener Designed To Piss You Off en het stevige Natural Born Idiot vallen in positieve zin op, maar de meeste tracks zijn aan de middelmatige kant.

Lekkere rampestamper, vol makkelijk in het gehoor liggende deuntjes. Soms wel wat erg makkelijk, het is ook iets te poppy vaak, maar het luistert net als de eerdere albums wel weer erg aangenaam weg. De bonustracks zijn ook de moeite waard, met een paar zeer aardige remixen.

Lekker vlotte, zij het nogal lichtgewichte, poppy industriële metal van de hand van de zweedse Peter Tägtgren, hier alweer toe aan solo-album nummer negen. De plaat begint prima en weet de spanningsboog lange tijd vast te houden, maar tegen het einde is de koek helaas op. Dan volgen er nog een paar minder geïnspireerde tracks om de speelduur vol te maken. Overwegend werkt het uptempo songmateriaal gelukkig naar behoren, met aanstekelijke riffs en makkelijk mee te zingen refreintjes. Iets meer variatie had echter geen kwaad gekund.

Die Peter Tägtgren maakt met zijn Pain altijd wel lekkere platen, met een aanstekelijke mengeling van poppy industriële techno en stevige metalriffs. Ruige coupletten, catchy en makkelijk mee te zingen refreintjes. De formule wordt op gegeven moment behoorlijk voorspelbaar, ook op dit zesde album, maar door het vakmanschap en de compacte, goed in het gehoor liggende songs blijft alles net op de rails. Niet beter of minder dan de overige albums van deze eenmansact.

Heel wat steviger dan voorganger Cynic Paradise, die wellicht iets aan de te poppy kant was. De stevige, licht electronische metal vol loodzwaar gitaarwerk ligt wederom bijzonder lekker in het gehoor. De catchy refreintjes zijn ook hier weer aan de simpele kant, maar dit is evenwel het herkenbare element dat alle Pain-albums verbindt. Ruige coupletten, poppy refreintjes. De formule verveelt in ieder geval nog steeds niet.

Ik kan hier helaas niet zoveel mee. Het songmateriaal gaat grotendeels langs me heen en het album ligt door de rauwe en vrij kale produktie niet echt aangenaam in het gehoor. Het tegendraadse drumwerk vind ik ook behoorlijk vervelend. De nummers zijn daarnaast echt veel en veel te lang. De weer wat hardere koers van de band valt toe te juichen, maar het resultaat is wat mij betreft niet om over naar huis te schrijven.

Deze plaat lijkt zo weggelopen uit de jaren '70, compleet met passend kale produktie. Het is allemaal niet slecht gedaan, maar ik vind de meeste songs flauw en langdradig. Slechts tegen het einde wordt het geheel een beetje heavy; voor die tijd is de plaat behoorlijk slaapverwekkend. Niet echt mijn ding, vrees ik.

Een paar albums van deze progressieve rock/ metalband kan ik wel waarderen, vooral Remedy Lane en Be, maar deze plaat doet het voor mij net niet. Het songmateriaal is te vrijblijvend en te weinig pakkend; de melodie- en zanglijnen niet boeiend genoeg. Qua gitaarwerk is het album ook vrij kaal. Niet mijn ding, derhalve.

Weinig sterke songs helaas, op dit Machine Head-achtige debuut van het amerikaanse Paingod. Zo goed wordt het overigens nergens, laat dat duidelijk zijn. De plaat heeft de tand des tijds ook niet zo best doorstaan, blijkt bij herbeluistering. Het titelnummer is dik in orde, maar de overige songs missen focus en stootkracht. Het heeft dan ook geen vervolg gekregen.

Prima debuut van deze amerikaanse metalband, die zich niet makkelijk in een hokje laat plaatsen. De zang heeft wel iets weg van die van System Of A Down's Serj Tankian, maar de muziek is minder springerig en meer retro. Hier en daar doet het geluid wel wat denken aan een band als Alice In Chains. Het resultaat is in ieder geval een smakelijk mengsel van slepende en uptempo songs. Gaan we hopelijk meer van horen!

Op dit tweede album schiet deze amerikaanse metalcore-band een beetje door qua electronica, maar met eigenlijk best leuk resultaat. De pompende techno-deuntjes die her en der opduiken bieden aardig tegengas aan de loodzware gitaarriffs en zoete zangpartijen. In de song Whatever You Want It To Be, halverwege de plaat, komt alles maximaal sterk samen. Daarna wordt de boel wel wat minder.

Best lekkere metalcore, poppy qua zang maar tegelijkertijd ondersteund door een loodzware ritmesectie. Het gitaargeweld wordt kracht bijgezet door allerlei electronische details, die zorgen voor de broodnodige variatie. Het songmateriaal is iets te vrijblijvend en anoniem om echt te blijven hangen, maar de band heeft hoorbaar potentie.

Het geluid van deze amerikaanse metalband ontwikkelt zich steeds verder richting electronische pop-rock, maar vreemd genoeg is dat niet eens zo erg. Eigenlijk past het wel bij de band, temeer omdat het songmateriaal ook dit keer erg aanstekelijk is. De compacte, lekker in het gehoor liggende songs zijn stuk voor stuk degelijk en verzanden nergens in te zoete of te geforceerde toestanden. Natuurlijk, het mag hier en daar best wel wat steviger en feller, maar dit is best een fijn plaatje.

Stemmige, overwegend vrij ingetogen doom-metal, met lange songs die steevast toewerken naar een stevige climax. De muziek is mij helaas iets te verstild en het songmateriaal weet bij mij de gevoelige snaar niet te raken, waardoor het soms een taaie zit is. Met de zang kan ik ook niet veel. Sfeervol opgebouwd en vakkundig uitgevoerd, maar simpelweg niet mijn ding.

Palms is een project van Deftones-zanger Chino Moreno en leden van het ter ziele gegane Isis. De dromerige, zweverige sound met hier en daar een kleine rock-explosie is enigzins te vergelijken met Moreno's eerdere projecten als Team Sleep en Crosses. Het klinkt allemaal aangenaam genoeg, maar de songs zeuren iets te lang nogal eentonig door en kennen te weinig ontwikkeling, waardoor het album als geheel nogal saai is. Jammer, want opener Future Warrior laat bijvorbeeld horen hoe de band wel spannend en overtuigend kan klinken.

Ambitieuze maar helaas niet helemaal geslaagde poging om verschillende subgenres binnen de metal samen te voegen tot een interessant geheel. Zo horen we folk-, power-, death- en gothic-metal langskomen, maar nergens weet het songmateriaal echt te boeien. Het klinkt allemaal net niet overtuigend genoeg, al is te horen dat er veel tijd en aandacht aan het album is besteed. De zangpartijen verdrinken helaas een beetje in het totaalgeluid en muzikaal schiet de band gewoonweg tekort.

Weg zijn de gitaren en electronica en weg zijn ook de aanstekelijke songs. Het is ironisch dat er in het intro "we're still the same band" wordt gezongen, want dat is nogal moeilijk te geloven als je het futloze album beluisterd. Het doet me nog het meeste denken aan een slappe imitatie van The Beatles. Oubollige deuntjes die zeker geen paniek in de disco veroorzaken maar misschien nog wel kunnen aanzetten tot een polonaise in het bejaardentehuis. Pretty.Crappy.

Lekkere poppy rockplaat, uitstekend geproduceerd en vol vrolijke songs. De techno-elementen zijn zeer goed geintegreerd en geven de songs een mooie tweede laag. Vooral met de koptelefoon klinkt het album prachtig. Halverwege zakt het geheel helaas een beetje in, maar tegen het einde wordt dit weer rechtgetrokken.

Loeihard, verpulverend metal-album, een ware aanslag op het gehoor. Niet helemaal mijn ding, maar de songs zitten goed in elkaar en zijn ondanks de muur van geluid goed gestructureerd. De toevoeging van sfeervolle keyboard-partijen is een groot pluspunt; dit zorgt voor wat melodie binnen de chaos. Beste song is Ascending, vooral door de mooie gastrol van Katatonia-zanger Jonas Renkse.

Poppy maar best lekkere en verrassend aktueel klinkende nu-metal. Papa Roach timmert al jaren aan de weg en heeft meerdere trends zien komen en gaan, maar men weet altijd slim mee te gaan met de geest van de tijd, zonder daarbij uitverkoop te houden. Echt stevig of ruig wordt het nergens, maar het songmateriaal is bijzonder pakkend en uitstekend geproduceerd. Een hoogtepunt is de fraaie radiohit in spé Periscope, met een gastrol voor zangeres Skylar Grey.

De dalende koers, ingezet door het vorige album Who Do You Trust?, wordt hier helaas voortgezet. De liedjes liggen vaak lekker in het gehoor, maar de mix van poppy rock en hiphop is nogal oubollig en gedateerd. Opener Kill The Noise is prima en het titelnummer kan er ook mee door, maar verder is het songmateriaal niet bijzonder. Met metal heeft dit helemaal niets meer te maken en met rock amper nog. Ik vrees dat we Papa Roach kunnen afschrijven.

Men kiest hier voor een modern, poppy maar tegelijkertijd stevig geluid, met veel gebruik van digitale effecten en de nodige electronica. De songs zijn niet heel bijzonder maar liggen zonder uitzondering lekker in het gehoor. De aangename titeltrack waar het album mee opent is wat dat betreft een goede indicatie voor de rest van de plaat. Opvallend is dat de beste songs zich aan het einde van het album bevinden, met War Over Me en Warriors als positieve uitschieters. Wellicht iets te glad en gelikt in elkaar gezet allemaal, maar wel lekker.