Damn, weer een slap album van Der Rudy. Waar zijn de vette beats en de naargeestige sfeer van weleer toch gebleven? Alles kabbelt maar een beetje voort en door de eindeloze herhalingen van teksten wordt de boel al snel behoorlijk saai. Werkelijk geen één track valt in positieve zin op. Pure middelmaat. Meneer Ratzinger zit hier duidelijk in een midlife crisis.

Ooit was Wumpscut tof, maar die tijden liggen helaas ver in het verleden. Ook op dit album staan futloze, saaie deuntjes voorzien van nogal anonieme zangpartijen en teksten. Echt slecht is het dan ook weer niet, daar is de licht industriële techno te vakkundig voor in elkaar gezet, maar werkelijk geen enkele track spring er in positieve zin uit. Nou ja, vooruit, Hunger kan er nog wel mee door door de aanstekelijke melodie.

Helaas één van de zwakste albums van deze duitse eenmansband. Geen enkele song springt er in positieve zin uit. Opener Maiden is bijzonder matig en ook daarna wordt het niet veel beter. Het klinkt allemaal mat en weinig geïnspireerd. Waar is de dreigende sfeer van voorgaand werk gebleven en waar zijn de vette beats? Niet hier, dat is zeker.

Waar zijn de meer recente platen van Wumpscut? Onlangs verscheen de nieuwe cd, Cannibal Anthem (2006). Vrijwel alle platen zijn de moeite waard, al is deze Wreath Of Barbs niet een van de sterkste cd's van Wumpscut.

Deze finse band keert na achttien jaar afwezigheid overtuigend terug, al kan ik weinig met de bak volledig dichtgesmeerde herrie. In de geluidsmuur is weinig melodie en detail te herkennen. Zoek niet naar lekkere gitaarriffs of enige afwisseling- hier wordt uitsluitend bot en stug doorgeramd tot de luisteraar volledig murw is. Vooruit, het klinkt allemaal behoorlijk bruut en dreigend, maar door de wat matte produktie komt het songmateriaal net niet vet genoeg uit de verf. Ik kan er in ieder geval weinig mee.

Teleurstellend album van deze band, die het niveau van het debuut maar niet meer kan halen. De songs zijn een ongemakkelijke mix van punkachtige rock en hiphop, beroerd geproduceerd en tekstueel nogal eenzijdig. Het gaat of over politiek of over platvloerse seks. Niets mis mee natuurlijk, maar dan moet de muziek wel de moeite waard zijn. En dat is het hier amper.

De mix van hiphop en punkrock blijft intrigeren, maar net als de vorige plaat is ook dit album niet al te best. De brakke produktie helpt al niet, vooral gitaar en drums komen niet uit de verf, maar het songmateriaal is ook wederom aan de magere kant. Jammer, want deze band heeft het absoluut in zich om nog een aantal sterke albums te maken. Politiek, seks, buitenaardse wezens, meer politiek en meer seks, het komt allemaal aan bod. Overtuiging en stootkracht zijn echter ver te zoeken. Her en der een verdwaalde goede track, maar dat mag ook wel met 29 nummers op de cd.

Dit album is feitelijk niets meer dan een combinatie van de drie eerder uitgebrachte EP's. Geen nieuwe songs dus, maar dat neemt niet weg dat dit prima muziek is en dat de vijftien songs achter elkaar geprogrammeerd goed samengaan en een overtuigend geheel vormen. De mengeling van electronische pop en alternatieve rock gaat er in ieder geval in als koek. De zang- en melodielijnen werken behoorlijk aanstekelijk; Chino Moreno is hier uitstekend op zijn plaats met zijn bezwerende zangpartijen. Deftones blijft verreweg de meest memorabele band waar hij bij betrokken is, maar van zijn vele nevenprojecten is deze Crosses wel de meest interessante.

Interessant nieuw project van Deftones-zanger Chino Moreno. Electronische pop/rock met een verrassend toegankelijk geluid. Vooral de eerste drie songs zijn erg sterk. Lijkt wel wat op Moreno's eerdere project, Team Sleep, al zijn de songs ditmaal meer gestructureerd en catchy. Hopelijk krijgt dit een vervolg.

Net als op de eerste EP zijn ook ditmaal de eerste drie songs het sterkst. De mix van electronica en rock met daarover de fijne stem van Chino Moreno resulteert wederom in een aangenaam geheel. Fans van Deftones en Team Sleep zullen er ook vast wel wat plezier aan beleven.

Niet zo verrassend als het debuut destijds en ook wat minder sterk, maar niettemin een fijn album. De combinatie van electronica en Deftones-zanger Chino Moreno werkt nog steeds naar behoren; zijn zangpartijen passen perfect bij het vaak bezwerende, zwaar door Depeche Mode beïnvloede songmateriaal. Met vijftien tracks is de plaat wel wat aan de lange kant, temeer omdat de laatste paar niet echt heel memorabel zijn. De betere songs bevinden zich duidelijk aan het begin van het album.

Prima EP met zes tracks, waarvan de meeste de moeite waard zijn. Slechts het vrolijke en nogal nietszeggende Day One is een beetje een misser. Gelukkig staan daar fijne songs als Sensation en vooral Vivien tegenover. Die laatste is wat mij betreft het beste nummer dat de band tot nu toe heeft gemaakt. Een perfecte mix van rock en electronica, heerlijk onheilspellend en mysterieus.

Het is even inkomen, de eerste paar songs zijn niet bijster sterk, maar eenmaal op stoom is dit wederom een prima album van deze altijd interessante amerikaanse rockband. Het songmateriaal wordt eigenlijk steeds beter naarmate het album vordert. Ditmaal iets minder stevig dan de voorgaande paar platen, maar dat bevalt me juist wel. 10 Years is tenslotte een band die beter tot zijn recht komt in meer ingetogen en melodieus werk.

Vooropgesteld; ik ben geen groot fan van live-albums en van akoestische versies van bestaande tracks. Deze livestream zonder publiek van 10 Years, bestaande uit 19 herbewerkingen van eerder uitgebracht werk, zit daar een beetje tussenin, maar gelukkig valt de schade mee. Het klinkt allemaal erg sfeervol en de grotendeels uitgeklede nummers (maar gelukkig niet akoestisch) worden fraai uitgevoerd, al kunnen ze wat mij betreft niet in de schaduw staan van de originele versies. Een leuk hebbedingetje voor de fans, maar niet onmisbaar.

Prachtig album, vol sterke en meeslepende songs. Sommige intermezzo's zijn wat langdradig, daarom is de plaat net niet geweldig, maar wat een kwaliteit heeft deze band in huis. De zang lijkt nog steeds op Maynard James Keenan van Tool, maar past perfect binnen de muziek. Een toegankelijke mix van radiorock en alternatieve metal. Als je van dit soort muziek houdt is de band Broken Iris overigens ook een aanrader.

Wel even wennen, dit nieuwe album. Buiten het feit dat het aan de korte kant is, is het geluid van de band behoorlijk verschoven rochting emorock. Van hoog niveau, dat wel. Nog steeds schudt de band met gemak ijzersterke songs uit de mouw, die zich direct in je hoofd nestelen. De plaat is staat vol met lekkere uptempo rocknummers en een aantal fraaie ballads, waarvan afsluiter Fade Into (The Ocean) wel de mooiste is. Persoonlijk hoor ik de zanger liever in iets meer ingetogen en trager werk, waarbij zijn stem beter tot zijn recht komt, maar ook hier weet hij te overtuigen.

Geweldige band; ook dit nieuwe album is weer indrukwekkend. Met net 40 minuten aan de (te) korte kant, maar de plaat kent hierdoor wel een lekkere constante energieke flow, van begin tot eind. De mengeling van het geluid van Tool en Deftones gaat in ieder geval nog steeds niet vervelen en de compacte songs zitten stuk voor stuk goed in elkaar. Vrij ruig en rauw ten opzichte van eerder werk; net als het voorgaande Minus The Machine behoort dit tot de meer heavy albums van de band.

Fijne EP van deze altijd betrouwbare amerikaanse band. Het geluid doet weliswaar meer dan eens denken aan de moderne space-rock van een band als Starset, maar 10 Years maakt er altijd wel iets moois van, ook nu weer. Slechts 7 tracks, met opener The Optimist ook in een iets andere versie als afsluiter, maar allemaal zijn ze raak.

Middelmatig debuut, waarop de band duidelijk nog zoekt naar een eigen stijl. Het geluid leunt stevig op Deftones, met dezelfde soort songopbouw en dynamiek. Hier en daar ook wat grunge-invloeden. Het is niet slecht en sporadisch hoor je al dat de band flink wat kwaliteit in huis heeft, maar het komt er nog niet echt uit. De rommelige produktie helpt ook al niet.

De band vertoont hier enorme groei vergeleken met het rauwe en rommelige debuut. Nog niet zo goed als het hierop volgende The Autumn Effect, maar sporadisch wel erg sterk. Songs als Wasteland, Silhouette Of A Life, All White en Magna-Phi zijn uitstekend. Duidelijk een overgangsplaat, maar wel een vrij goede.

Na het ietwat afwijkende geluid van het vorige album, Feeding The Wolves, dat meer richting emorock neigde, keert de band hier terug naar het meer vertrouwde geluid van de eerdere platen. Ditmaal wel wat steviger en 'donkerder'; dit is met afstand de meest heavy plaat die de band ooit maakte. Nog steeds tovert men meeslepende en makkelijk te behappen songs uit de hoed, die reeds na een enkele draaibeurt in je hoofd blijven hangen. Dit blijft binnen het genre een topband.

Heerlijke moderne rockplaat. Lijkt inderdaad meer dan eens op A Perfect Circle, maar de songs van 10 Years zijn zo pakkend en sterk dat dit geen moment een probleem wordt. Het debuut, Killing All That Holds You, kent iets minder sterke songs en een wat zwakkere produktie maar is ook de moeite waard.

Bijzonder lekker album, waarop de band deels uit een ander vaatje tapt. Zo doen de eerste paar tracks denken aan de bombastische spacerock van 30 Seconds To Mars en Starset. Daarna is het geluid meer herkenbaar als 10 Years, afwisselend stevig en melancholisch, met fraaie songs die over de hele linie sterk zijn. De twee korte instrumentale tracks hadden van mij niet gehoeven, maar vooruit, die zijn ook best mooi.

Wisselvallig amerikaans rockalbum, dat in de eerste vijf songs weinig indruk weet te maken. Dan, vanaf This Dark Day, wordt de boel opeens een stuk interessanter en blijft het album boeien tot en met de laatste song. Omgekeerde wereld dus.

Vlotte maar volstrekt uitwisselbare amerikaanse rock. Een stevige uptempo rocksong hier, een radiogevoelige ballad daar- je kent het wel. Qua uitvoering en produktie absoluut boven het gemiddelde, maar veel gladder en oppervlakkiger moet het echt niet worden.

De toegankelijke radiorock van deze amerikaanse band is altijd al vrij standaard en voorspelbaar geweest, maar ditmaal klinkt men meer belegen dan ooit, mede door de benedenmaatse produktie. Sterk songmateriaal had de boel nog wel vlot kunnen trekken, maar daar schort het ook flink aan. Hier en daar een aardige track, zoals het Tool-achtige Blessing, maar de meeste songs zijn erg vlak en mat.

Leuke EP, vooral de moeite waard omdat de vijf aanwezige songs niet op de reguliere albums staan. Met name de eerste drie tracks zijn prima, met de lekkere opener Welcome To The End als uitschieter. De amerikaanse rock is weinig verrassend en nogal dertien-in-een-dozijn, maar binnen het genre kan men goed meekomen.

Goed te pruimen industriële rock, niet origineel maar goed uitgevoerd. De songs zijn hier en daar wat aan de simpele kant, maar na een paar keer luisteren is het allemaal best de moeite waard. Hier en daar wordt er leentjebuur gespeeld bij Nine Inch Nails (Can You Find God?) en zelfs Static-X (Useless People). Het geluid van de band is niet noemenswaardig verandert sinds het eerste album dat ik van de band hoorde, Supercoolnothing uit 1998. Die plaat was best oké, net als deze.

Interessant maar helaas tegelijkertijd nogal saai debuut van deze amerikaanse industrial metalband, met een geluid dat flink 'leent' van Nine Inch Nails. Hier en daar een sterke song, maar het materiaal mist de benodigde spannende opbouw en interessante melodielijnen om te kunnen blijven boeien. Nu is de lol er snel af en gaat het album al na een paar tracks vervelen. Daar kan de opgepimpte versie uit 2012, voorzien van opgepoetst geluid en een aantal (eveneens saaie) bonustracks, weinig aan veranderen.

Middelmatig debuut van deze amerikaanse industrial metalband. Het geluid is zwaar beïnvloed door het werk van Ministry, zoals dat van de meeste genregenoten, maar de meeste songs missen opbouw en zeuren maar een beetje door, zonder echt interessant te worden. Opener Motorskill kan ermee door, maar de rest van het album is het net niet. Gelukkig zou de band op latere albums wel de nodige progressie laten horen.