Ice Cube wordt toch wel behoorlijk gemist op dit tweede (en meteen laatste) album van N.W.A. Tekstueel is het ook allemaal flink minder dan het debuut, de klassieker Straight Outta Compton. Het album begint vrij goed en de produktie van Dr. Dre staat nog steeds als een huis, maar halverwege komt de klad er flink in. Er wordt uitsluitend nog geklaagd over bitches en wat we met een vage (en gezongen!) track als I'd Rather Fuck You aanmoeten is nog steeds een raadsel. Nee, dan is het solowerk van Ice Cube, dat ook rond deze tijd uitkwam, heel wat interessanter.

De band wordt steeds toegankelijker, met een geluid dat steeds meer verschuift richting popmuziek, iets dat wel wat afbreuk doet aan de geloofwaardigheid. Gelukkig is men kundig genoeg om de commerciële knieval te verpakken in (overwegend) lekkere songs. Zo catchy en poppy als Pharrell tegenwoordig klinkt wordt het nergens, maar de meeste tracks luisteren lekker weg en deinen vrolijk voort. De stemming wordt enigzins verpest door het vervelende en slome Sooner Or Later, helaas ook het langste nummer op het album. Ook het ballad-achtige Love Bomb is onder de maat.

De versie van Depeche Mode's Enjoy The Silence is uitstekend, maar verder is deze verzameling van covers weinig bijzonder. Ik ken de meeste originele uitvoeringen niet, maar Nada Surf weet er in ieder geval geen spannend geheel van te maken. Het is allemaal nogal aan de tamme en vooral saaie kant.

Middelmatige plaat, een beetje gezapig en vlak. Nada Surf blijft een leuke band met een fijn eigen geluid, maar het materiaal op dit album is gewoonweg niet zo heel sterk. Een paar goede tracks (zoals opener See These Bones), maar overwegend niet bijster interessant.

Lekker plaatje, meer uptempo en energieker dan het vorige volwaardige album Lucky uit 2008. Die was wel erg ingetogen en tja, saai. Hier zijn alle songs eigenlijk wel leuk, al zitten er geen echte hoogvliegers tussen. De alternatieve pop/rock van deze amerikaanse band blijft in ieder geval nog steeds fris en toch direct herkenbaar.

De meeste albums van Nada Surf zijn best leuk, zo ook deze. De songs zijn lekker vlot en luchtig, met net voldoende inhoud om niet het ene oor in en het andere oor uit te gaan. Minpunt ook hier is dat er eigenlijk geen positieve uitschieters op staan. Het kabbelt allemaal prettig genoeg voort, maar na afloop blijft het steeds weer lastig om echt sterke songs te benoemen.

Erg vlak en aan de saaie kant, helaas, dit album van het amerikaanse Nada Surf. De songs kabbelen maar een beetje druilerig voort, zonder ergens echt interessant te worden. Slecht is het niet, daar is de band te vakkundig voor, maar dit is wel één van de minste albums die ik van ze ken.

Saaie progressieve metal uit Spanje, eentonig en eenvormig. De muziek steekt niet slecht in elkaar en af en toe laat de band wat potentie horen, maar de lange tracks kennen veel te weinig afwisseling en missen een interessante opbouw. Het zeurt allemaal maar een beetje door. Het dronkemansgelal van de zanger zit er in de geschreeuwde passages ook veelal naast. Uiteindelijk hoort dit meer in de alternatieve- dan in de metalhoek thuis, met een nijpend gebrek aan lekker zwaar gitaarwerk. Ik kan er in ieder geval weinig mee.

Lekkere moderne metalplaat met licht progressieve invloeden. Goed geproduceerd, al hadden de keyboards soms iets meer naar de achtergrond gemogen van mij. De songs liggen goed in het gehoor en de cd blijft tot het laatste nummer boeien. Had nog wel iets strakker en bruter gekund, maar goed, het is pas het debuut-album.

Melancholische doom-metal uit Duitsland, zwaar en slepend. Het geluid van de band heeft wel wat weg van het zweedse Draconian, maar dan zonder zangeres. Hier wisselt de zanger cleane partijen af met het betere brulwerk, waarbij die laatste hem een stuk beter af gaan. Zijn cleane zang, hoewel niet slecht, is aan de dunne en anonieme kant. Het songmateriaal is niet overal even pakkend, maar gezegd moet worden dat bepaalde passages en melodielijnen erg mooi zijn en het album over de hele linie wel overeind blijft.

Jammer van de overwegend melodieuze zangpartijen, die op gegeven moment nogal eenvormig gaan klinken. Zodra de grunts worden ingezet klinkt het allemaal direct een stuk levendiger en energiek. Het sfeervolle songmateriaal maakt gelukkig veel goed, met een geluid dat ergens tussen de doom-metal van Draconian en de melancholische progressieve rock van Katatonia in hangt.

Wat ruiger en rauwer dan de meer recente albums, vooral qua zang. Slechts sporadisch komt er een melodieus gezongen passage voor. Het past in ieder geval prima bij de vlotte doom-metal van deze duitse band. Het songmateriaal is daarnaast ook bovengemiddeld sterk.

Wow, dit is goed! Heel goed, eigenlijk. Dit debuut van deze progressieve rockband is qua geluid lastig te omschrijven. Dat is natuurlijk direct een pluspunt, want dat betekent dat de band niet in een hokje te plaatsen is. Laten we zeggen dat de muziek ruwweg lijkt op een mengeling van Tool, Porcupine Tree en Deftones, met her en der electronische elementen. Het is in ieder geval indrukwekkend. Luister maar eens naar de magistrale opener Transoceanic. Wat een sfeer, wat een intens gevoel, wat een monsterlijk goede zware gitaarriffs. De rest van het album doet daar niet veel voor onder. De songs zijn aan de lange kant (slechts 7 tracks, samen dik een uur) maar vervelen nergens. Het meeslepende Circles is nog zo'n fijn hoogtepunt. Hier moeten we meer van gaan horen in de naaste toekomst, dat kan haast niet anders. Hoop ik.

Mijn eerste kennismaking met deze hiphop-klassieker. Tja, wat vind ik ervan? Zeker een degelijk album, met unaniem sterke tracks, maar heel veel doet het me vooralsnog niet. Nas is een uitstekende rapper met een fijne flow, maar de beats zijn aan de kale kant en veel variatie is er niet binnen het songmateriaal. Hier en daar zakt de boel ook wel een beetje in, wat mij betreft, ondanks de vrij korte speelduur. In 1994 was ik wellicht meer positief geweest, maar ja...

Dat niet alle uit Australië afkomstige (progressieve) metal de moeite waard is bewijst deze band. Niet dat het slecht is, verre van, maar het is lang geleden dat een compleet album bij beluistering volledig langs me heen is gegaan zonder enige indruk achter te laten. De lange tracks zitten vol afwisseling en dynamiek, maar nergens weet het materiaal te boeien. Niet mijn ding, zullen we maar zeggen.

Bikkelharde, compromisloze metalcore van onze oosterburen. Het songmateriaal weet niet overal even goed te beklijven en is soms aan de abstracte kant, maar de band weet indruk te maken op de momenten die tellen. Luister maar eens naar de sterke opener Antidote To Faith. Het eenvormige geluid werkt op den duur een beetje tegen Neaera, maar bruut en overtuigend is dit album zeer zeker.

De meedogenloze metalcore/ deathcore van deze duitsers dendert onverminderd voort. Moordend strakke riffs en een brute ritmesectie vormen de voornaamste attractie. Ditmaal zijn er amper hardcore-invloeden te bespeuren, iets dat mij wel bevalt. De krijszang kan me een stuk minder bekoren, maar gelukkig is de muziek sterk genoeg om dit te compenseren. Met een betere zanger en wat meer variatie binnen de songs (een melodieus refreintje hier en daar bijvoorbeeld) zou dit nog veel beter kunnen zijn.

Het vorige album, Ours Is The Storm, alweer uit 2013, kon ik niet zo waarderen. Qua stijl schoot men wat mij betreft teveel door richting death metal en hardcore, beiden niet mijn ding. Gelukkig is dit comeback-album weer op en top metal, met unaniem woest en opgefokt resultaat. Eenvormig is het songmateriaal zeer zeker, vooral qua schreeuwzang, maar stuk voor stuk zijn dit wel hele vette tracks.

Overtuigende mix van death metal en metalcore (=deathcore?). Unaniem sterke songs met hier en daar een strategisch geplaatste breakdown om de spanning erin te houden. De zang (combinatie van krijs/schreeuw/doodsrochel) is niet helemaal mijn ding, maar het album is goed genoeg om dit gemis te compenseren. De muziek is in ieder geval ijzersterk en komt door de vette produktie goed tot zijn recht.

Flinke tegenvaller, wat mij betreft. De vorige paar albums kon ik tot op zekere hoogte nog wel waarderen, maar hier moet ik toch echt afhaken. De brute metalcore, voorzien van loodzware riffs, is hier doorgeschoten richting death metal en hardcore, deathcore dus, met grotendeels anoniem en vlak resultaat. De songs zijn niet memorabel, de voortdurende krijszang werkt op de zenuwen. Ook productioneel is het allemaal niet best. Het geluid is volledig samengeperst, waardoor de muziek kunstmatig en statisch klinkt. Nee, geen beste beurt voor deze duitsers.

Een soort deathcore-versie van Machine Head; zwaar groovende , logge metal, behoorlijk bruut maar helaas wel wat aan de eentonige kant. Het songmateriaal op dit debuut kent helaas weinig variatie, ondanks een aantal aangename tempoversnellingen, waardoor het album als geheel de benodigde impact mist. Qua zang is het ook behelpen. De afzonderlijke tracks zijn echter wel overtuigend genoeg om toch op een ruime voldoende uit te komen, mede door de lekker massieve productie. Volgende keer wat meer dynamiek, dan moet het helemaal goed komen.

Middelmatig hiphop album, aan de saaie kant door de nogal monotone raps en de vrij stompzinnige teksten. Productioneel is het ook allemaal aan de zwakke kant- vooral de songs met metal samples klinken erg slap en iel. Hier en daar een leuke track, maar als geheel is dit niet best. Belligerent Gangsters, voorzien van maf polka-ritme, is de meest bizarre track.

Gezellige plaat voor als je schoonmoeder op bezoek komt. En nu ik erover nadenk: hoeveel vrouwen zullen dit album in hun kast hebben staan? De moeder van Necro zal vast trots op haar zoon zijn... Maar goed, de teksten zijn dus aan de bijzonder onsmakelijke kant, maar muzikaal is het allemaal best oké. Necro kan echter inderdaad veel beter dan dit middelmatige album. Hopelijk levert hij de volgende keer dan ook iets beters af.

Luchtige industriële electrorock uit Zweden, niet bijster origineel maar best oké. Het songmateriaal is aanstekelijk en ligt goed in het gehoor, maar te weinig tracks weten echt te beklijven. Het blijft allemaal een beetje op de oppervlakte. Qua sound moet je denken aan een poppy versie van Wumpscut.

Lekker plaatje, de songs liggen unaniem goed in het gehoor. Wel wat anoniem, al zijn de Prodigy-achtige techno-effecten wel cool gedaan. Als je van het recente werk van Lacuna Coil houdt zul je dit ook wel kunnen waarderen.

Beste album van de band tot nu toe. De mengeling van nu metal, gothic rock en electronische pop zit bijzonder lekker in elkaar. De plaat zakt eigenlijk nergens in en weet tot het einde te boeien. Sterker nog, de twee laatste tracks, het instrumentale techno 2012 en de Rammstein-rip off Allein behoren tot de beste songs van het album. Bepaalde zangpartijen verkeren in de iets te hoge regionen naar mijn smaak en het had allemaal nog wel iets steviger mogen zijn, maar verder valt er weinig te klagen. Dit is een prima geproduceerde en afwisselende plaat.

Wellicht een beetje te glad en te poppy, maar de metal-georiënteerde rock van deze nederlandse band klinkt hier best lekker en aanstekelijk. Het schizofrene karakter van Nemesea blijft een plus- en een minpunt: men komt steevast verrassend uit de hoek maar de band kan hierdoor tegelijkertijd geen echte geloofwaardige identiteit opbouwen. Het geeft de band tevens een nogal opportunistisch karakter. Maar goed, het songmateriaal steekt verzorgd in elkaar en het album is net onderhoudend genoeg.

Een nieuwe zangeres en een nieuw geluid, maar helaas is het niet helemaal mijn ding. Alle voorgaande albums kan ik wel waarderen, maar hier doet het alternatieve, schreeuwerige materiaal me bijzonder weinig. Don't Tell Me Your Name en Fools Gold zijn sterke tracks, maar de overige songs zijn wat mij betreft nogal halfbakken en weinig interessant. Jammer, want Sanne Mieloo is zonder twijfel een uitstekende zangeres en een aanwinst voor de band.

De venezuelaanse artiest die zich verschuilt achter deze bandnaam, Alb8a, is al bezig met Neon Sky sinds 2008. Er zijn een aantal EP's in eigen beheer uitgebracht, waarvan dit de meest recente is. De mengeling van stijlen, een mix van pop, rock, metal, techno, dance en dubstep, doet denken aan een genregenoot als Celldweller, maar Neon Sky heeft wel wat minder kwaliteit in huis. Opener Screaming is geweldig en ook de volgende tracks, Closer en Drifting, zijn de moeite waard, maar daarna komt de klad er een beetje in. Ook productioneel is het geheel nogal wisselend van kwaliteit. Niettemin best een lekker EP'tje. Met zijn 11 tracks is dit bijna een volwaardig album, ware het niet dat vier tracks er in twee versies opstaan, waaronder een instrumentale.

Matige kruisbestuiving van Fear Factory en Strapping Young Lad. De goede bedoelingen zijn er wel, maar de songs komen door de nogal klinische en weinig krachtige produktie niet uit de verf. Daarnaast zijn de cleane zangpartijen in de refreintjes veel te zoet en vervelend. Deze zwitsers hebben best potentiëel, maar hier is alles nog veel te eenvormig en te weinig overtuigend. Het album wordt wel iets beter naarmate het vordert, maar uiteindelijk blijft het allemaal erg middelmatig.