Na het vertrek van Tony Jelencovich heeft de band een nieuwe zanger ingelijfd, maar het album haalt het niet bij het eerdere werk. Niet slecht, maar heel andere muziek. Meer melodieus en richting rock ipv metal. Goede songs maar iets te weinig originaliteit.

Duidelijk een gevalletje eendagsvlieg, maar niet onaardig. Ruim twintig jaar na dato kan dit er nog best mee door. De muziek, een soort electronische britpop, doet niet gedateerd aan en een aantal van de songs liggen nog steeds lekker in het gehoor. Natuurlijk eist de hit Spaceman ook nu nog de meeste aandacht op, maar over de hele linie genomen is het songmateriaal vrij consistent.

Het vorige samenwerkingsverband van de twee ken ik (nog) niet, maar deze opgerekte EP klinkt best aangenaam. Beide rappers zijn op dreef en de boel wordt niet al te flauw. De wat schralere tracks als I'm On Everything en A Kiss doen het niet helemaal voor mij, maar het grootste gedeelte van de plaat is de moeite waard. De twee bonustracks zijn ook prima.

Weinig originele maar wel energieke en overtuigend gebrachte mix van nu metal en metalcore, afkomstig uit de VS. Het songmateriaal op dit debuut is over de hele linie genomen degelijk genoeg, maar de band mist gewoonweg een eigen gezicht. Hopelijk wordt daar op de volgende albums iets aan gedaan.

Afwisselend album, deels opgebouwd uit nieuw materiaal (de eerste 9 tracks), remixen (track 10-18) en live-opnamen (track 19-26). Het klinkt allemaal behoorlijk indrukwekkend maar wel wat schizofreen; het ene moment luister je naar zoete popmuziek en het volgende naar een portie kolkende metal. Het kan allemaal bij Bad Omens. Een leuke aanvulling op het oeuvre van de band.

Op dit tweede album klinkt deze melodieuze amerikaanse metalcore-band zo mogelijk nog bombastischer dan op het debuut, maar gelukkig met overwegend positief resultaat. Hier en daar is het songmateriaal aan de zoete kant, maar regelmatig wordt er gelukkig ook flink van leer getrokken. Het album luistert in ieder geval lekker weg en steekt bijzonder vakkundig in elkaar, zowel qua composities als productie. Bad Omens heeft de zaakjes goed voor elkaar.

De aanstekelijke mix van pop en metal slaat hier bij vlagen flink door richting pop, vooral richting het einde van het album, maar gelukkig zijn er genoeg stevige songs aanwezig om de boel op de rails te houden. Het klinkt in ieder geval allemaal weer bijzonder aangenaam en de amerikaanse band weet ook nu weer overtuigend uit de hoek te komen, bijgestaan door een eersteklas productie.

Deze oudjes kunnen het nog steeds. Oké, de scherpe randjes zijn er inmiddels wel afgevijld en echt boos en kritisch klinkt het al lang niet meer, maar de licht geëngageerde poppy punkrock is nog steeds effectief. Hier en daar iets te flauw en gezapig, maar de meeste tracks liggen in ieder geval prettig in het gehoor, inclusief de verplichte ironische maatschappijkritische boodschap. Het album kakt daarnaast gelukkig nergens echt in.

Degelijke (uiteraard) plaat, de zoveelste op rij. Ook ditmaal geen verrassingen, maar de songs zijn unaniem goed. Produktioneel ook in orde. Behoort niet tot het beste werk van de band, maar het album klinkt wel fris en energiek.

Tja, wat zal ik hier eens over zeggen. We hebben het over Bad Religion, dus ook dit album klinkt als de tien voorgaande. Prettige punky poprock, kort en krachtig. Tekstueel had het wel wat diepgravender mogen zijn, muzikaal ook, maar de songs zijn wederom best aardig. Niet het beste werk van de band, dat zeer zeker niet, maar een degelijke middenmoter.

Zestiende (!) album alweer van deze amerikaanse punk-grootheden. Nog steeds klinkt de band energiek en bevlogen, al zijn ook ditmaal de uptempo songs een stuk interessanter dan het wat tragere werk. Niet alle songs zijn even sterk, maar het merendeel van de zestien (toeval?) tracks weet te overtuigen.

Met een nieuwe zanger in de gelederen klinkt de band hier meer dan ooit als Nickelback, althans, in de melodieuze passages. Opener Sacred Kiss zet de luisteraar wat dat betreft heerlijk op het verkeerde been, wanneer de radiovriendelijke stadionrock na een paar seconden opeens omslaat in woeste metalcore. De muziek is verdomd aanstekelijk en klinkt optimaal goed door de massieve produktie. Tracks als Comatose en het ruige On The Case zijn uitstekend. Niet alle songs zijn van dat niveau, maar al met al vind ik dit derde album toch wel het beste werk van de band tot nu toe.

Ook op dit vierde album laat deze amerikaanse band een smakelijke mix horen van stevige stadionrock en moddervette metalcore, waarbij het niveau van het songmateriaal helaas ook ditmaal een beetje tekort schiet. Het klinkt allemaal erg lekker, maar het gaat het ene oor in en het andere uit, met slechts enkele songs die een beetje blijven hangen. Leuk zolang het duurt dus.

Verdienstelijke amerikaanse metalcore, in het straatje van een band als Five Finger Death Punch, maar dan wel wat steviger en energieker. Het songmateriaal is over de hele linie genomen imposant genoeg, al staan er geen echte uitschieters op het album. Meest opvallende track is eigenlijk de cover Zombie van The Cranberries. Prima uitgevoerd, maar vooral memorabel omdat het eigenlijk een duet zou worden met de inmiddels overleden zangeres van die band. De opnamen stonden gepland op de bewuste dag.

Tweede album van deze amerikaanse rock/ metalband, dat een geluid laat horen dat tussen Five Finger Death Punch en Nickelback in ligt. Stoere en behoorlijk heavy tracks worden afgewisseld door meer zoetsappig werk. Die laatste categorie is minder geslaagd maar helaas wel rijkelijk vertegenwoordigd. Het resultaat is een aangenaam maar nogal onevenwichtig album, net zoals het debuut eigenlijk. Wanneer de band voluit gaat klinkt men behoorlijk imposant, maar dat gebeurt mijn inziens te weinig.

Gisteravond deze deense band live aan het werk gezien in het Patronaat in Haarlem. Overtuigingskracht, spelvreugde en energie genoeg, maar dan klinkt het songmateriaal op dit album toch een stuk beter. De recht-voor-zijn-raap death metal is niet helemaal mijn ding maar staat als een huis, zoveel is duidelijk. En productioneel is men er behoorlijk op vooruit gegaan sinds het vorige album. Muziek en teksten doen me niet zoveel, maar het klinkt allemaal wel heerlijk vet en ruig.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse rockband. De stijl van de muziek kan me helaas niet bekoren, net zo min als het langdradige en eenvormige songmateriaal. De meeste tracks doen nogal geïmproviseerd aan, met vlakke zangpartijen en eindeloos durende outro's. Het moge duidelijk zijn- hier blijft het bij voor mij.

Avontuurlijke progressieve death metal, niet overal even boeiend, maar op cruciale momenten wel meeslepend en overtuigend. Voornaamste probleem ligt bij het songmateriaal, dat niet echt weet te beklijven. Het klinkt allemaal erg verzorgd en weldadig, maar de songs blijven niet echt hangen. De dik aangezette cleane zangpartijen zijn daarnaast duidelijk niet voor iedere metalfan geschikt. Gelukkig wordt er ook nog flink gegromd.

Inderdaad een mooi verzorgd album, vol sfeervolle doom. Niet helemaal mijn ding- de zweverige folk-elementen zijn niet echt aan mij besteed- maar de songs zitten goed in elkaar en alles wordt zeer overtuigend gebracht. Variatie genoeg ook, met fraaie melodie- en zanglijnen naast het brute geweld.

Derde album voor deze finse formatie. Wederom brengt men een smakelijke mix van doom- en folkmetal, met hier en daar een progressief tintje. Meer cleane zang dan voorheen, die niet overal even overtuigend wordt ingezet, maar het songmateriaal is sterk en avontuurlijk genoeg om de volle lengte van het album te blijven boeien. Het geluid van de band doet vaak denken aan het eveneens finse Amorphis.

Ik heb deze debuut-EP tot nu toe over het hoofd gezien, maar dit is alleszins de moeite waard. De muziek, sfeervolle melodieuze death metal, is hier nog wat meer rechttoe rechtaan, zonder de folk-invloeden die op de volgende albums zouden opduiken. Overtuigend is het in ieder geval wel en alle vier de songs zijn het beluisteren waard.

Avontuurlijk tweede album van deze finse band, waarin de experimenten met death metal, folk en psychedelische jaren '70 rock nog iets verder worden doorgevoerd. Het levert een prettige plaat op met overwegend sterke songs, al missen de meeste songs wel een memorabele opbouw en herkenbare refreinen. Het sfeertje is echter leuk getroffen, met de vele orgeltjes en stemmige retro zang een welkome aanvulling op al het gebrul en gebeuk.

Wisselvallige maar overwegend interessante soundtrack van de gelijknamige game. Het album bevat (grotendeels) niet eerder uitgebracht werk van de betrokken artiesten en bands. Echt geweldig is het allemaal niet (en met een vage track als Creature van The Duke Spirit kan ik weinig), maar de verzameling van electropop- en rocksongs is aangenaam genoeg.

Prima melodieuze death metal uit Australië. De overwegend lange songs zitten goed in elkaar en beschikken sporadisch over prachtige melodielijnen, wat de soms wat eentonige (maar zeker niet slechte) brulzang compenseert. Het klinkt in ieder geval allemaal erg verzorgd en sfeervol. Ik ben voldoende overtuigd om de eerdere albums van de band ook maar eens te gaan proberen.

Ambitieus project van componist McCreary, die ik tot nu toe alleen kende van een grote reeks soundtracks, zoals bijvoorbeeld die van The Walking Dead. Hier tapt hij uit een ander vaatje, maar helaas komt hij er niet zonder kleerscheuren vanaf. Dit dubbelalbum biedt een bonte mix van rock en metal, met uitstapjes naar vele andere genres, waaronder folk en hiphop. Het songmateriaal is hierdoor zeer afwisselend, maar de afzonderlijke tracks zijn gewoonweg niet sterk genoeg om er iets bijzonders van te maken. Er wordt een imposant aantal gastartiesten opgevoerd, maar slechts de bijdrage van een handjevol van hen is bijzonder te noemen. Spaarzame hoogtepunten zijn wat mij betreft Incinerator (met Serj Tankian), Roko's Basilisk (met Jens Kidman) en Leviathan (met Corey Taylor). Verder is het behoorlijk doorbijten.

Energieke mengeling van emorock en metalcore, aanstekelijk en behoorlijk intens. Hier en daar zijn wat catchy melodieuze refreintjes toegevoegd voor de broodnodige variatie, zoals in de sterke opener The Lines en de beste song van het album, het fraaie In Between. De rest van het album is best oké, maar op gegeven moment begint het geschreeuw van de zanger wel een beetje te vervelen en naar het einde toe worden de songs minder interessant.

Laatste album helaas van het tegendraadse drietal, al was dat destijds niet de bedoeling. Met het overlijden van MCA in 2012 kwam er ook direct een einde aan de band. Gelukkig is dit laatste wapenfeit een schot in de roos. De gebruikelijke lekkere cocktail van hiphop, funky electronica en rock is te horen, maar het materiaal doet net wat frisser en energieker aan dan dat op de vorige paar albums. Is en blijft een leuke band. Ik mis ze in ieder geval.

Het vorige album, Dichotomy, vond ik ijzersterk, maar deze plaat valt me helaas een beetje tegen. Het geluid is wat rauwer en rommeliger; de songs wat complexer maar minder beklijvend. De band keert terug naar de meer experimentele sound van het debuut, dus de lange instrumentale passages en piano-interemezzo's zijn terug. Ik zit daar niet echt op te wachten, ook al komt het de afwisseling ten goede. Het gebruik van een trompet in Cardiac Rebellion vind ik ook nu niet bepaald te gek. Gelukkig zijn de laatste twee songs dan wel weer fraai, zodat het album toch een ruime voldoende in de wacht sleept.

Na een afwezigheid van tien jaar komt deze amerikaanse band nu sterk terug met een afwisselend en avontuurlijk album. De progressieve deathcore steekt zoals altijd vernuftig en vooral gelaagd in elkaar, met veel ruimte voor melodie en een aantal rustige intermezzo's. Maar wanneer er gebeukt dient te worden laat men de luisteraar absoluut niet in de steek. Voorzien van bovengemiddeld goed songmateriaal laat de band de meeste genregenoten nog steeds ver achter zich. Welkom terug!

Verreweg het beste album van de band tot nu toe, met een iets warmer (en minder machinaal) geluid. De songs zijn zeer sterk, hebben een kop en een staart en het album als geheel klinkt zeer divers. Zeer vet geproduceerd ook door duizendpoot Devin Townsend. De rustige instrumentale intermezzo's zijn ditmaal ook meer een onderdeel van het grotere geheel dan dat ze je ongewenst uit de flow van de plaat halen. Heerlijke metalcore in ieder geval.