Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Na jaren aanmodderen als voorvrouw in het garage- en bluesbandje The Furrs debuteert de Australische Gabriella Cohen in de laatste maand van 2016 met het solo-album “Full Closure and No Details”. De productie was mede in handen van Kate ‘Babyshakes’ Dillon. Een album, overgoten met een wollig Phil Spector sausje, dus geaccentueerd met bakken galm en diverse doo-wop koortjes. Het recent verschenen “Pink Is The Colour Of Unconditional Love” sluit mooi aan op haar solo-debuut.

Ook nu knipoogt Cohen naar het grijze verleden, zoals dat goed is te horen in nummers als I Feel So Lonely, Miserable Baby, Morning Light en Sky Rico. Da’s totaal niet erg, want waarom zou je je niet laten inspireren? Op andere momenten lijken Neil Young, Dr. John en The Doors hun rafelige en psychedelische invloeden overgedragen te hebben. Het is smullen geblazen op “Pink Is The Colour Of Uncondional Love”. De albumtitel is gebaseerd op Cohens affiniteit met de kleur roze, die staat voor een onvoorwaardelijke liefde. Nadat ze op haar debuut oprecht en open was over de puinhopen van een gebroken hart staat een stukje romantiek en hartstocht hoog in het vaandel op het nieuwe album.

Een jaar of vier geleden schreef ik hier al over Rush Of Blood. Tot op heden het laatste volwaardige studio album van Geraint Watkins. Misschien kent niet iedereen zijn naam, maar zijn curriculum vitae mag er wezen. Decennia lang heeft hij namelijk zijn sporen verdiend als sessiemuzikant bij onder meer Nick Lowe, Van Morrison, Rory Gallagher, Status Quo, Graham Parker en Eric Clapton. De Brit wordt dan ook hooglijk gewaardeerd onder zijn muzikale collega’s. En ooit door Dylan geprezen als zijn favoriete pianist. Een stille kracht zonder wie een tourband of studioplaat van een artiest een half ei zou zijn.

De man kan dus wel iets op muzikaal gebied, wat ook goed naar voren komt op zijn solo-werk dat hij tussen 1977 en 2019 uitbracht. Hoog tijd om Watkins eens op een voetstuk te plaatsen. Zeker nu hij met zijn begeleidingsband The Mosquitos weer op het podium is terug te vinden. De dubbel verzamelaar Aide-Mémoire, die Watkins je met een brede glimlach aanbied, is een zorgvuldig samengesteld bewijs van zijn vakmanschap. Vergezeld van een boekje vol verhalen, gepend door de journalist Garth Cartwright over de muzikale carrière van de sympathieke veteraan.

Aide-Mémoire is een prima, gevarieerd visitekaartje voor elk wat wils. Het resulteert in een buitengewoon warmbloedig, innemend en smakelijke, 140 minuten durende chronologische compilatie van 41 nummers, waarin hij constant de grenzen tussen folk, country, cajun, rockabilly, jazz, blues en zelfs de dansmuziek verkent. Liedjes waar een grote hang naar het verleden uitspreekt.