Hier kun je zien welke berichten johans als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
I See Hawks in L.A. - Live and Never Learn (2018)
0
geplaatst: 24 september 2018, 11:53 uur
Mijn recensie op het Altcountryforum.nl
De allereerste referenties wanneer je naar “Live and Never Learn” van de alternatieve countryformatie I See Hawks In L.A. luistert zijn onmiskenbaar Poco, The Byrds, Gram Parsons en het vroege werk van The Eagles. De aanstekelijke, melodieuze en aangename meerstemmige ingrediënten, die countryrock muziek zo populair maken zijn op het nieuwe wapenfeit rijkelijk aanwezig. Muziek waar je een warm en melancholisch gevoel van krijgt. Liedjes die met groot gemak je gehoorgang inglijden. Met het verschil dat de sfeer op “Live and Never Learn” ongedwongener, losser, bluesier en geïnspireerder klinkt dan voorheen.
Het moet gezegd worden. Dit vaardige gezelschap komt wat minder braaf, lief en gepolijst over dan op platen als Mystery Drug (2013), New Kind Of Lonely (2012) en Hallowed Ground (2008). Subtiel wordt van de gebaande paden afgeweken. Een soort van stekel aan een tak waaraan je je prikt. Met een rugzak vol leed op de rug van twee bandleden besluit I See Hawks In L.A. na vijf jaar van stilte naar buiten te komen met het nieuwe werk. De persoonlijke littekens maar ook de kunst van het relativeren hoor je terug in de teksten op “Live and Never Learn”. Deze plaat biedt met de jankende pedaalsteel (Dave Zirbel), de treurklanken van de viool (Dave Markowitz), de soms gruizig klinkende gitaren en de snikkende zangstemmen genoeg raffinement om ruim 55 minuten te blijven boeien.
Met gitarist Paul Lacques wederom achter de knoppen en het aan Chuck Prophet gerelateerde stemgeluid van zanger Rob Waller worden veertien puike countryrock songs door de vier sympathieke Amerikanen uit de losse mouw geschud. De kers op de pudding is het intrigerende My Parka Saved Me en de ingetogen, akoestische pracht van het nummer Spinning, waar drumster Victoria Jacobs de vocalen voor haar rekening neemt.
De allereerste referenties wanneer je naar “Live and Never Learn” van de alternatieve countryformatie I See Hawks In L.A. luistert zijn onmiskenbaar Poco, The Byrds, Gram Parsons en het vroege werk van The Eagles. De aanstekelijke, melodieuze en aangename meerstemmige ingrediënten, die countryrock muziek zo populair maken zijn op het nieuwe wapenfeit rijkelijk aanwezig. Muziek waar je een warm en melancholisch gevoel van krijgt. Liedjes die met groot gemak je gehoorgang inglijden. Met het verschil dat de sfeer op “Live and Never Learn” ongedwongener, losser, bluesier en geïnspireerder klinkt dan voorheen.
Het moet gezegd worden. Dit vaardige gezelschap komt wat minder braaf, lief en gepolijst over dan op platen als Mystery Drug (2013), New Kind Of Lonely (2012) en Hallowed Ground (2008). Subtiel wordt van de gebaande paden afgeweken. Een soort van stekel aan een tak waaraan je je prikt. Met een rugzak vol leed op de rug van twee bandleden besluit I See Hawks In L.A. na vijf jaar van stilte naar buiten te komen met het nieuwe werk. De persoonlijke littekens maar ook de kunst van het relativeren hoor je terug in de teksten op “Live and Never Learn”. Deze plaat biedt met de jankende pedaalsteel (Dave Zirbel), de treurklanken van de viool (Dave Markowitz), de soms gruizig klinkende gitaren en de snikkende zangstemmen genoeg raffinement om ruim 55 minuten te blijven boeien.
Met gitarist Paul Lacques wederom achter de knoppen en het aan Chuck Prophet gerelateerde stemgeluid van zanger Rob Waller worden veertien puike countryrock songs door de vier sympathieke Amerikanen uit de losse mouw geschud. De kers op de pudding is het intrigerende My Parka Saved Me en de ingetogen, akoestische pracht van het nummer Spinning, waar drumster Victoria Jacobs de vocalen voor haar rekening neemt.
Ibibio Sound Machine - Electricity (2022)
0
geplaatst: 15 mei 2022, 07:17 uur
Met vier fenomenale platen en een verbluffende live-reputatie heeft het acht koppige Ibibio Sound Machine onder leiding van zangeres Eno Williams sinds de oprichting in 2014 al aardig wat zieltjes voor zich gewonnen. Een imposant en een multi-cultureel gezelschap, waarvan de oorsprong wereldwijd is. Van Londen tot Nigeria en van Ghana en Trinidad tot aan Australië.
Een band, die met hun muziek eenn positieve boodschap uitdraagt, die zowel in de Nigeria gangbare Ibibo als in het Engels wordt gebracht. Samen met een bijzondere, opzwepende smeltkroes van afrofunk, disco en soul onmiskenbare ingrediënten, die Ibibio Sound Machine gebruikt voor hun muzikale wereldcocktail. En daar wordt op het verse Electricity niet van afgeweken.
Op het eerste gehoor klinkt deze nieuwe schijf dan ook meer van hetzelfde. Wie goed luistert hoort frisse, techno invalshoeken door de productionele samenwerking met de Britse electronicafreaks van Hot Chip. Het resulteert veelal in onweerstaanbare, dansbare nummers, die op het podium vast en zeker geweldig gaan doen en waarmee de luisteraar onmogelijk op de luie reet zal blijven zitten.
Een band, die met hun muziek eenn positieve boodschap uitdraagt, die zowel in de Nigeria gangbare Ibibo als in het Engels wordt gebracht. Samen met een bijzondere, opzwepende smeltkroes van afrofunk, disco en soul onmiskenbare ingrediënten, die Ibibio Sound Machine gebruikt voor hun muzikale wereldcocktail. En daar wordt op het verse Electricity niet van afgeweken.
Op het eerste gehoor klinkt deze nieuwe schijf dan ook meer van hetzelfde. Wie goed luistert hoort frisse, techno invalshoeken door de productionele samenwerking met de Britse electronicafreaks van Hot Chip. Het resulteert veelal in onweerstaanbare, dansbare nummers, die op het podium vast en zeker geweldig gaan doen en waarmee de luisteraar onmogelijk op de luie reet zal blijven zitten.