Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Na afloop van “Cotton Fields and Blood for Days” slaak ik een diepe zucht. Zelden heb ik zo een eerlijk, oprecht en geloofwaardig album gehoord. Een grote brok doorleefde emotie. Typerende steekwoorden die tevens toepasbaar zijn op de 37-jarige zanger, liedschrijver en kunstschilder Abe Partridge uit Mobile, Alabama. Op de opvolger van het twee jaar geleden verschenen debuut “White Trash Lipstick” demonstreert de zuiderling zijn poëtische en muzikale talenten. Hij predikt vol passie de folkpunk en Alabama blues met een allejezus verrotte strot, die ogenschijnlijk het één en ander te verduren heeft gehad. Intens, gekweld en getergd, alsof zijn leven ervan af hangt. Lekker rauw met scherpe kantjes, net zoals het persoonlijk karakter van de acht eigen liedjes op het nieuwe album.

Met een ijzige, spaarzame benadering zorgen zowel akoestisch snarenwerk van Abe’s hand als elektrische gitaarerputies (Shawn Byrne) voor een passende omlijsting. Met hier en daar een ondersteunende functie van Courtney Blackwells cellospel, stukjes percussie van Thelonious Jefferson Scruggs en de indrukwekkende uithalen van zangeres Holly Thomas in het nummer Astronauts. “Cotton Fields and Blood For Days” is de perfecte plaat voor wie helemaal niet houdt van gevoelig geneuzel. En mochten we het nog niet door hebben gehad weet de luisteraar na Abe’s teisterende en primitief klinkende interpretatie van het traditionele Satan, Your Kingdom Must Come Down waar ie aan toe is.

Hieperdepiep hoera. De vlag kan uit. Ik ontving namelijk onlangs nieuw werk van het eigenzinnige Alamo Race Track.Een oprecht eerbetoon aan de roots van voorman Ralph Mulder: Oost-Groningen. Een muzikale ansichtkaart uit het gehucht Tranendal (Tear Valley) en het kronkelend beekje Ruiten Aa (Diamond Ae). Aan de hand van een prachtige verzameling aan liedjes leid hij de luisteraar langs plekken waar hij ooit opgroeide en door familie omstandigheden weer terugkeerde.

Ik moet jullie bekennen, dat ik lange tijd in de veronderstelling was dat dit indiepop gitaarbandje van de vaderlandse bodem was verdwenen. Een collectief zonder de ambities om de wereld te veroveren. Geliefd in eigen land maar ook de Franse muziekliefhebbers wisten het veelzijdig geluidspalet, de neo-psychedelische invalshoeken en het hoge melodieuze gehalte op de vier albums, die tussen 2003 en 2015 verschenen, alom te waarderen. Maar zonder het gewenste brood op de plank na uitgebreide clubtours hou je het niet lang uit. De samenwerking van Ralph als componist met diverse theater gezelschappen resulteerde in een waardevolle ervaring en een welverdiend vast inkomen.

In de twee jaar dat coronapandemie roet in ieders eten gooide was dankzij Excelsior Recordings en een toelage van Sena muziekproductiefonds het moment daar. Het moment voor een nieuwe plaat van Alamo Race Track met Mulder als enig overgebleven lid van de oorspronkelijke band. Greetings From Tear Valley and the Diamond Ae is opgenomen in de schuur van zijn broers boerderij. Net zoals Harvest van Neil Young indertijd, dat idyllische gevoel van met een paar gasten live spelen en je ziel bloot geven.

Het overkomt mij wel vaker dat ik leuke muziek ontdek om er vervolgens achter te komen dat de betreffende artiest onlangs in ons land heeft opgetreden. Zo ontdekte ik laatst de Australische zanger Alex Cameron. Bijna tien jaar actief in het muziekwereldje dus niet echt een vreemde eend in de bijt.

Aangename strot en strak gecomponeerde liedjes komen op zijn meest recente worp Oxy Music voorbij, waarop hij de tijd neemt voor zelfreflectie. Gedwongen, dat wel in een periode dat de wereld in lockdown was, terwijl hij werkte aan zijn nieuwe plaat. De enige mensen die je toen op straat zag waren de junkies.

Er zijn niet veel luisterbeurten voor nodig om de meeste refreintjes in je kop te laten nestelen. Rode draad vormt zijn theatrale zang. Niet altijd even toonvast, maar absoluut niet hinderlijk. Net als bij de vocalen vormen David Bowie en Roxy Music als duidelijke inspiratiebron voor de dromerige en soms avant-gardistische muziekstijl. Vandaar de albumtitel. Ik neurie dan ook zachtjes More Than This mee bij het nummer K-Hole.

Ik moet eerlijk bekennen, dat ik nooit in de verleiding ben gekomen iets van Alex Roeka aan te schaffen. Niet mijn ding, zal ik maar zeggen. Mooie teksten, maar muzikaal niet al te spannend. Een beetje de Leonard Cohen, Bob Dylan of Randy Newman van ons land. Want ook Roeka is geen bovenmatige zanger. Met de anonimiteit op het Altcountryforum komt nu verandering met de release van zijn veertiende album getiteld Nieuwe Dromen. En dat terwijl hij ooit zong dat hij niet meer droomt. Zestien jaar later word hij uit zijn sluimer gepord. Een dubbelaar met 12 heerlijk, aangename liedjes op de ene en het lange In Dit Sterrendal op de andere.

Je kunt van alles van Alex (van Mourik) Roeka vinden, maar niet dat ‘het kind van de dijken’ een saai leven heeft geleidt, denk ik na het luisteren van het epische en autobiografische In Dit Sterrendal. Een stortvloed aan woorden wordt vijftig minuten lang en muzikaal voortkabbelend zonder intermezzo, over de luisteraar heengegooid. Een chronologische reflectie en een loflied op zijn welbewogen bestaan.

De oren klapperen ervan en ik besluit diverse malen dit lange nummer, dat onderverdeeld is in 37 hoofdstukken, te onderbreken met de pauzetoets op mijn cd-speler. Even op adem komen heet zo iets na zijn hopeloos gevecht met zijn oudste broer, zijn tijd op het internaat, zijn witte Corvetta, de hoeren en zijn verslaving aan de genotmiddelen.

Oftewel ruimschoots genietend van het leven en dit op kunstige wijze verwoordt. Kort samenvat: het leven is een sterrendal, waar je langzaam tot het besef komt, van wat je als sterveling bent. Niets in de eeuwigheid. En alles in het moment. Het leven van een man met de nodige littekens, die zich Alex Roeka noemt.

Een pseudoniem hanteren is vaak onontkoombaar als je een internationale carriere ambieert. Zeker voor iemand als Annelotte de Graaf, die zich Amber Arcades als artiestennaam heeft aangemeten, ontleend uit een sprookjesverhaal over een kluizenaar van Godfried Bomans. De internationale pers genoot van haar voorgaande 2 platen waarmee zij de afgelopen jaren volop in de aandacht stond. Waar De Graafs eerdere werk leunde op dromerige indiepop en semi- akoestische folky ingrediënten blinkt zij op haar nieuwe schijf uit in volwassenheid met een Amerikaans georienteerd voller geluid.

Zwaar en dromerig met een plechtig karakter. Een plaat met verschillende invalshoeken qua tempo en sfeer. Opgebouwd rond veel electronica en klassieke instrumenten, dat aangenaam contrasteert met haar heldere stemgeluid, en resulteert in een meeslepend geheel. Hiervoor verantwoordelijk is de Amerikaanse producer Ben Greenberg, waarmee zij op haar debuut al had samengewerkt. Barefoot On Diamond Road is een plaat waarmee zij debuteert op een nieuw label (Fire Records) en een muzieksmaak ontwikkelt met een fraai en donker kleurenpalet.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl


Ik weet niet wat het is geweest met de formatie American Aquarium uit North-Carolina. Alle voorgaande platen van de band pakten me niet en kon ik nauwelijks waarderen. Het klonk wat mij betreft als iets te geforceerde rock ‘n roll met gelijkenissen naar John Cougar en Bruce Springsteen. Ik moest dit gevoel opzij schuiven voordat het nieuwe schijfje van American Aquarium zijn weg vond naar mijn cd-speler. Is het die prominent aanwezige pedalsteel, de tranentrekkende vioolklanken of de zoveelste personeelswisseling in twaalf jaar? De tweestemmige zang waarvoor afwisselend Jamie Lin Wilson en John Moreland aanschuiven of de geraffineerde productie van zanger en liedjesschrijver John Fullbright?

Feit blijft dat het met de tien zelfgeschreven en veelzijdige liedjes op het nieuwe album “Things Change” prima vertoeven is. Opgenomen in twee weken in Tulsa, Oklahoma markeert deze plaat een losse en speelse benadering. De inmiddels afgekickte Barham die in zijn carrière al bijna net zo veel bandleden als drank en drugs heeft gebruikt – wordt op “Things Change” begeleid door Shane Boeker (gitaar), Joey Bybee (drums), Ben Hussey (basgitaar) en Adam Kurtz (pedal steel gitaar).

Direct bij de eerste luisterbeurt viel ik als een blok voor het opvallend gevarieerde album en de lichte sleet op BJ Barhams stembanden. Het zevende wapenfeit van American Aquarium opent met technisch en harmonieus spierballenvertoon in het eerste kwartier met nummers als The World On Fire, Crooked + Straight en Tough Folks. Gevolgd door een koers van zalvende melancholie (When We Were Younger Man, Shadows of You, Till The Final Curtain Falls) en toegankelijke countryfolk en americana (One Day At The Time, Work Conquers All).

Waar akoestische subtiliteit veelal de natuurlijke habitat is van mijn vorige recensie stukijes (Eric DeVries en Matthews Baartmans Conspiracy) houdt Amyl And The Sniffers het liever iets directer en simpeler. Twee keer aftikken, drie halen over je electrische gitaar en knallen zonder ingewikkelde accoordenschema’s. Vurig, provocerend en grofgebekt waar menig kerkganger rode konen van zal krijgen.

Sinds de oprichting in 2016 hebben de vier Ozzies een reputatie opgebouwd als een van de wildste livebands in eigen land. Australische punkers die twee jaar geleden mijn hart veroverden met het rauwe en meedogenloze naamloze debuut. Opvolger Comfort To Me gaat op deze explosieve voet verder. Maar dan gewoon nog strakker en scherper.’Dat is wat er gebeurt als je voortdurend op tournee bent”, zegt Amy. “Je wordt hechter.”

Op het nieuwe wapenfeit verwijst ze expliciet niet naar de pandemie, maar het valt niet te missen hoe achttien maanden durende isolement deze felle live-act heeft beïnvloed.”Ik had zoveel opgekropte energie in mij, maar kon het nergens kwijt.. “Mijn brein is geëvolueerd en mijn manier van denken over de wereld is volledig veranderd.”

Vanaf de luidruchtige opener Guided By Angels gaat het tempo 35 minuten lang niet meer omlaag. Snel, puur en catchy vol rauwe overgave en manische energie. En de grootste troef blijft nog altijd Amy Taylor. De essentie van het feminisme en ook de essentie van punk.

Zeg je Angel Olsen, dan denk je al snel aan Sharon van Etten, althans ik wel. Vrienden voor het leven met een wederzijds respect, dat hen uiteindelijk samenbracht op de vorig jaar verschenen single Like I Used To Be. Het zijn van die fijne momenten, dat twee ijzersterke zangeressen samenwerken en dat dan ook nog wonderwel goed uitpakt. En dat in feite door een simpel gebaar.

We speelden op een avond allebei in Amsterdam en we kwamen elkaar tegen in hetzelfde café, en zij duwde de tafels tegen elkaar aan“, zegt Van Etten lachend. “En dat betekende gewoon zo veel voor mij. Ik zal dat nooit vergeten, want dat is precies wie ze is, ze probeert constant mensen bij elkaar te brengen.”

Solo heeft het tweetal weer een nieuwe wapenfeit uit de hoge hoed getoverd. De een (van Etten) muzikaal groots en ambitieus, de ander vol bodemloze melancholie. Bij Olsens meest recente plaat Big time hoort ook een surrealistische korte film, gemaakt in samenwerking met regisseur Kimberly Stuckwisch. Gebaseerd op een bijzonder, intensieve droom die Olsen had in de vroegste stadia van rouw, bevat het beeld van een voicemail die door haar moeder is achtergelaten. ‘Bel me wanneer je kunt,’ zegt ze terwijl Olsen de hoorn in de wieg legt en snikt. ‘Ik weet dat je het erg druk hebt.’ “Ik vind het echt fijn om haar stem met de wereld te kunnen delen,” vertelde Olsen onlangs tegen de digitale muziekmagazine The Forty Five over die specifieke scène.

Op haar nieuwe plaat biedt Olsen een vrij toegankelijke en ingetogen lading aan betoverende country-folk nummers vol pijn, liefde, identiteit en acceptatie. Big Time is misschien wel het mooiste werk van haar tot nu toe. De soulvolle opener All the Good Times zet de toon met de regel ‘Tot ziens, vaarwel, dit is het einde’. Het afscheid van haar geaardheid? Haar ijzingwekkende timbre zucht en rilt in een gestileerde uitvoering van emotie. Samen met de rijk gelaagde instrumentatie vol blazers, strijkers, percussie, piano, keyboards, gitaren en een steelgitaar.

De hoes toont de zangeres die ergens in de verte naar het licht kijkt. Een passend beeld voor een verzameling liedjes, die afstand nemen van wie ze ooit was en na een turbulente periode in haar leven, een nieuwe liefde omarmt.

Wat, als de wieg van Anna als het ware niet in de Royal Albert Hall had gestaan? Wat wil je ook met klassiek geschoolde zingende ouders/? Vanaf haar jeugd werd haar verjaardag gevierd met een optreden van haar pa en ma tijdens de Bach Proms. Al die ingrediënten, een diep en ietwat lijzig stemgeluid en theatraal gebracht materiaal, is aanwezig in haar muziek.

Na een veelbelovend en onverwacht succesvolle ep uit 2015 met intrigerende liedtitels (I, II, III en IV) verdween de londense zangeres Anna B Savage voor geruime tijd uit de schijnwerpers. Het overrompelde haar. Ze worstelde met een bedriegerssyndroom, waarbij zij haar succes toeschreef aan allerlei oorzaken, maar niet aan eigen kunnen.

Op het nummer Dead Pursuits van haar volwaardige eersteling uit 2021 lijkt ze uit het te leggen (Three years and still worried it’s a mediocre album…Is anyone listening? I can’t do it). En wanneer Savage op Corncrakes zingt: ‘Ik weet niet of dit echt is / ik voel de dingen niet zo goed als vroeger’, is de toon gezet voor een pijnlijk en eerlijk verslag van ontdekking en onzekerheid. Zij liet niets aan de verbeelding over. Het getuigt van moed om dit op krachtige en kwetsbare wijze over te brengen. Het snijdt de luisteraar tot op het bot. Een plaat die vol stond met expressieve nummers met de kracht die we kennen van Anna Calvi, PJ Harvey en Sinead O’ Connor. Altijd grenzend aan een pijnlijke intensiteit.

Over een stem beschikken die zo rijk en boeiend is als die van Anna B Savage, is één ding, maar weten hoe ze haar fascinerend instrument moet inzetten, is waar ze in uitblinkt. Je houd ervan of het irriteert je mateloos. Zo ook op de opvolger van A Common Turn, die in april van dit jaar werd uitgebracht. in|FLUX is geworteld in diepe lagen van romantiek en folkmuziek. Adembenemend en soms over de top met haar gedragen gitaarspel, strijkers en blazers en een scheutje electronica. De angsten en onzekerheden van A Common Turn zijn nog lang niet verdwenen, maar Savage lijkt de grillige aard van de wereld nu wel te accepteren. If this is all that there is / I think I’m gonna be fine…” mijmert zij in het afsluitende The Orange.

Anohni’s muziek, vooral die met The Johnsons, is overwegend kunstzinnig en avant-gardistisch. Je weet tot op zeker hoogte wat je van haar kan verwachten. Authentiek, ontroerend en pijnlijk eerlijk, omdat het je raakt op een manier die zowel herkenbaar als vreemd is. Waar haar maatschappelijke en emotionele betrokkenheid door de decennia heen, nauwelijks aan verandering onderhevig was markeert de muziek van de in Engeland geboren en in Californië woonachtige trans vrouw op haar nieuwste wapenfeit onverwacht een aanpak, die niet in lijn ligt van haar achterliggende platen.

De blue-eyed soulklanken vormen het decor op het toegankelijk, relaxt en warm klinkende en door de Britse producer Jimmy Hogarth (Any Winehouse) geproduceerde My Back Was A Bridge For You To Cross. Een ander geluid, dat zich nestelt in de traditie van Marvin Gaye, Nina Simone en andere soulzangers die in de jaren 50, 60 en 70 vooropgingen in de strijd voor burgerrechten. Begeleid door het beeld op de hoes van de gevierde LGBT-rechtenactivist Marsha P. Johnson. Een persoonlijke vriend van Anohni, waaraan de bandnaam is ontleend.