Lente. Een beter moment om Good and Green Again van de Amerikaanse folkie Jake Xerxes Fussell erbij te pakken is er volgens mij niet. Want ook op de hoes van zijn vierde plaat komt het Lentegroen je tegemoet.

Het concept op Good and Green Again is net zo eenvoudig als doeltreffend. Fussell is een fijnzinnige zanger met een koperroestbruine stem, een geboren vingerplukker, maar bovenal een natuurlijke verhalenverteller, die zijn ding doet.

Luisteren naar Good and Green Again is alsof je een les in traditionele volksmuziek volgt. Net als op zijn achterliggende platen zet Fussell op zijn nieuwe wapenfeit zijn zoektocht naar de vergeten folksongs naarstig verder. Hij is en blijft een meester in het vinden van obscuur werk om deze vervolgens delicaat met een afgemeten karakter te interpreteren. Een nederige knieval van mijn kant kan dan ook niet uitblijven.

Nummers die onder een dikke laag stof in half vergeten liedjesboeken zijn opgedoken. In welk liederen boek hij het nummer vond en wie het nummer al eerder onder handen nam valt allemaal terug te vinden in de uitklapbare hoes.

Misschien wel het meest intrigerende nummer op het album is The Golden Willow Tree. Het duurt meer dan negen minuten en vertelt het verhaal van een zeeman die indruk probeert te maken op zijn kapitein door een vijandelijk schip tot zinken te brengen. Uiteindelijk door bruut verraad wordt de hoofdpersoon in zee geworpen. Opmerkelijk voor een nummer dat zo lang is, dat het voelt alsof het zo voorbij is.

Voor het eerst koos Fussell ook voor eigen werk. Vier stuks, waarvan drie instrumentaal. Voor het afsluitende Washington leende hij de tekst van slechts veertien woorden, die in een tapijt uit het begin van de twintigste eeuw was genaaid.

General Washington
Noblest of men
His house, his horse, his cherry tree, and him

Naast zijn vaste bandleden Casey Toll (contrabas), Libby Rodenbough (viool) en Nathan Golub (pedal steel), wordt hij vergezeld door Joe Westerlund (drums), Joseph Decosimo (viool), Anna Jacobson (trompet, Franse hoorn), Bonnie ‘Prince’ Billy (achtergrond) en James Elkington (piano, orgel, dobro, mandola, vibrafoon, gitaar), die bovendien voor de productie zorgde.

Als naar een Amerikaanse zangeres als Jan James volgens Spotify per maand minder dan 250 keer wordt geluisterd, dan weet ik dat er werk aan de winkel is om haar nieuwe wapenfeit onder de aandacht te brengen. Een perfect, uitgebalanceerde en prettig beluisterbare plaat van iemand die muzikaal meer dan kwart eeuw actief is. Mainstream muziek met een heerlijk motown gevoel, soulvolle rhythm and blues en gepassioneerde zang. Denk maar eens aan het ingetogen werk van Elkie Brooks (Vinegar Joe) of Janis Joplin.

En met de smaakvolle en opzwepende bekwaamheid van Craig Calvert (gitaar), Bob Long (toetsen), Jake Loomis (drums) en Brian Gephart (saxofoon) is Swingin In The Sweet Sunshine een supercoole opener. De meeste nummers op Time Bomb, inmiddels haar twaalfde plaat, die wat mij betreft alle lof en erkenning verdient, bieden een opbouwende boodschap. Ook al wordt er inspiratie gehaald uit de wanhopige tijden, waarin de wereld zich momenteel bevindt.

De vraag overheerst mij vaak of de muzikanten weten dat de Euro Americana Charts een top 25 voorkeurs- en promotielijst is van muziekliefhebbers. Zeker als ik lees in een interview met Jeffrey Halford over de goede verkoop van een van zijn platen en verwijst naar de hoge noteringen in de EAC.

De huidige nr. 1 positie van Soul Crusade koppel ik aan het toegankelijke geluid en de muzikale verbreding, dat ten grondslag ligt aan de populariteit onder de stemmers. De meest relaxte met een veelzijdige benadering (soul, country, blues, folk, tex-mex en gospel) uit zijn rijke oeuvre. Met de bijdragen van zijn kinderen Aaron en Hannah is zijn nieuwe wapenfeit bovendien een familie aangelegenheid geworden. Die warmte en de ontspanning voel je door het hele album. Een kruistocht naar je innerlijke zelf (Soul Crusade).

Ondanks dat Soul Crusade muzikaal als een klok klinkt, ideaal voor een avond vol visite, verlang ik persoonlijk soms naar iets meer kloten en de scherpe rand van zijn vroegere werk.

16-10: Texel, Blues festival
22-10: Utrecht, Ramblin’ Roots Festival
25-10: Leiden, QBus
29-10: Venray, Hoeve Blues Festival
30-10: Groningen, Meziek Mit Bus Festival

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Wat krijg je wanneer je een aantal door de wol geverfde muzikanten onder wie Mitch Watkins, Roscoe Beck, Jim Cox, Vinnie Colaiuta, Greg Leisz, Dean Parks, Red Young, Jeff Plankenhorn en Sonny Landreth bij elkaar brengt in de studio? In het geval van “Another Time, Another Place” van de 71-jarige Amerikaane zangeres Jennifer Warnes een plaat voor de late uurtjes. Op elegante wijze wordt een nauwkeurig geconstrueerd jazz klankbeeld geïnjecteerd met heel fijne easy listening muziek. Jennifer Warnes is bij ons vooral bekend om haar duetten met Joe Cocker (Up Where We Belong) en Bill Medley (The Time Of My Life).

Met “Another Time, Another Place” verbreekt ze een stilte van zeventien jaar waar het leven niet over rozen ging. Naast het zelfgeschreven The Boys and Me brengt de nog altijd geliefde zangeres een weelderige pracht aan andermans nummers. Haar fraai stemgeluid en zachte zanglijnen passen goed bij het door Warnes zorgvuldig uitgekozen werk van onder meer Eddie Vedder (Just Breath), Mickey Newbury (So Sad), Ray Bonneville (I am The Big Easy) en Warren Haynes (Back Where I Started). Zo kan ik nog wel even doorgaan en concludeer dat Warnes de kunst verstaat het diverse aanbod geslaagd en gedragen uit te voeren, waarbij het aangenaam wegdromen is. Al krijg ik hierna wel de neiging iets pittigers op te zetten.

Een heldere stem met een duidelijk folksnikje is samen met de zachte en dromerige effectiviteit van haar akoestisch gitaarspel zeven albums lang kenmerkend voor de Amerikaanse zangeres Joan Shelley. Recensies over haar werk benadrukken vaak de kalmerende aspecten van haar muziek. En zeker, haar stem en melodieën kunnen wat mij betreft ieders verdriet verzachten. Gedreven door een passie om meeslepende nummers te maken die je hart weten te raken.

Als zodanig is The Spur, dat Shelley tijdens de coronapandemie samen met echtgenoot Nathan Salsburg (gitaar) en producer en multi-instrumentalist James Elkington opnam terwijl zij zeven maanden zwanger was, een album van gematigdheid. Van sereen en pastoraal tot peinzend en melancholiek zonder buiten de lijntjes te kleuren of nieuwe paden te bewandelen. Van countryfolk en blues tot een spaarzame, twangende rockmoment. Met prachtige arrangementen, muzikale bijdragen (Spencer Tweedy, Sean Johnson, Lisa Kohl, Nick Macri, Anna Jacobson en Jean Cook) en vocale ondersteuning van Bill Callahan en Meg Baird.

Er is genoeg voor de muziekliefhebber om gewoon heerlijk relaxed achterover te leunen en te luisteren en niets meer te doen dan te koesteren in de stralende gloed van de muziek. Het geluid van beweging zonder te bewegen.

Als je als band moeilijk gevonden wil worden op het internet, dan kies je een naam als JOHAN. Mega onhandig natuurlijk in deze tijd, zo’n naam. ‘ Je krijgt eerst Johann Sebastian Bach, dan een volkszanger en een of andere Amerikaan’. ‘En pas als je ver door zoekt nog eens een keer ons, vertelde zanger Jacob de Greeuw aan 3voor12 VPRO in 2018. ‘Ik dacht nog: misschien moeten we onze naam afkorten tot JHN, zoals we in het verleden wel eens op de hoes van THX JHN gedaan hebben. Maar ja, dat is ook niks. JOHAN is JOHAN.’

De groep ging op tournee, speelde op festivals in het binnen- en buitenland en verdween dan weer uit beeld. Soms heette het ‘pauze’ en soms was de groep opgeheven. Danweer wilde De Greeuw filmische muziek met synthesizers maken of als bewonderaar van Spinvis en Boudewijn de Groot Nederlandstalig werk uitbrengen. Maar onbewust viel hij terug op het aloude liedjesconcept en kwam er toch weer een Johan-album met sprankelende Beatles-achtige, melodieuse en melancholieke popliedjes. En altijd kwalitatief van een hoogstaand niveau, van zeldzame schoonheid en klasse.

In die categorie kan je The Great Vacation scharen, die wat mij betreft qua geluid het verst afligt van het gelijknamige debuut uit 1996, waarvoor indertijd via het Amerikaanse Sire Records belangstelling werd getoond. 'De deal en ook de kans om te werken met producer Seymour Stein ketste om onduidelijke redenen af. Onze manager zat dag en nacht te bellen, advocaten erbij… maar goed. Het is heel jammer'.

Zoals gewoonlijk bij de platen van De Greeuws JOHAN heeft ook deze nieuwe talrijke luisterbeurten nodig om de talloze nuances, de mooie details in de arrangementen, de uiterst fijne gitaarlijntjes en de fraaie koortje te ontwaren. Soms lekker puntig, danweer mysterieus, betoverend of met knipoog naar R.E.M. Een breder en ambiteuzer geluid met dank aan gitarist Robin Berlijn, die net als op de voorganger Pull Up (2018) van de partij is en mede de credits voor de liedjes kreeg. 'Een Lennon/McCartneygevoel waarbij je ieder een stukje hebt en dat bij elkaar brengt', vertelt De Greeuw in een interview met Jasper van Vugt van Trouw.

Voor horrorfanaten is het een groot feest. Want vanaf 20 oktober is het weer flink griezelen geblazen met een nieuw deel uit de Halloween filmcyclus. Vanzelfsprekend denk je dan ook gelijk aan componist John Carpenter. Een belangrijke naam in de electronische muziek, die samen met zoon Cody en petekind Daniel Davis verantwoordelijk was voor de filmscore van Halloween Kills.

De onrustbarend repeterende patronen dienen ter ondersteuning van de talloze slachtpartijen op het witte doek voor een nog angstaanjagender effect. Daar ik met een fysiek exemplaar in mijn brievenbus werd verblijd, ik meer dan 30 jaar niet in de bioscoop kom en geen filmliefhebber ben, eist dit stuk erg veel inspanning en inlevingsvermogen.

Het origineel (Halloween) uit 1978 legde voor 40% de basis voor deze soundtrack, De rest is ter plekke geimproviseerd die een brug slaat naar het heden om de beelden van de film te versterken. Het resultaat is er dan ook naar. De muziek en de koorachtig gezang zorgt voor een grimmig en spannende sfeer om de adrenalinespiegel te laten stijgen. Met een duidelijke stempel van de meester. Net als bij zijn achterliggende soundtracks vertrouwt hij op de synthesizers om het gevoel van naderend onheil op te roepen.

‘Veel hangt af van de voltooide film, het bekijken ervan en het oppikken van de stemming, het ritme en de timing ervan. Dat is wat leuk is. Het is een beetje zoals jazzimprovisatie, alleen klinkt het niet als jazz.’, vertelde Carpenter onlangs aan Ann Lee van de Composer Magazine. Een pure kunstvorm zonder woorden.

Over het geheel genomen heeft deze soundtrack het gevoel van escalerende angst. Hoogtepunten zijn er in overvloed. Zoals de schrikbarende, elektronische elementen in het sinistere Gather the Mob, het broeierige Rampage en het bijna zeven minuten durende It Needs To Die, dat vakkundig schommelt tussen minimalische tonen, een indringende synthesizer passage en een sobere pianopartij.

Tegen het einde van het album is een ander pianothema Michael’s Legend verrukkelijk mooi, terwijl het afsluitende Halloween Kills End Titles het klassieke themanummer weer oppikt. Maar dan in een meer voortstuwende variant.

Na de meer electronische benadering van zijn laatste twee, wat mij betreft, tegenvallende platen waren mijn verwachtingen voor Visitor van de Amerikaanse knuffelbeer John Moreland, nog zonder één noot gehoord te hebben minder hoog gespannen. Ik kan mij voorstellen dat je niet altijd maar hetzelfde wil blijven doen, maar het kan natuurlijk verkeerd uitpakken. Hijzelf had uiteindelijk ook moeite met de productie van Matt Pence, de experimentele aanpak van LP5 en Birds In The Ceiling en de negatieve reacties van de pers en zijn trouwe volgelingen. Moreland voelde zich kwetsbaar op het podium, wat resulteerde in een noodgedwongen toerstop van een jaar en een volle zes maanden weg van zijn mobiele telefoon. Een moeilijke periode volgde van lange nachtelijke ritten om zijn hoofd te legen. Momenten waarop hij zijn gitaar meenam en veldopnames maakte in de uitgestrekte vlaktes van Oklahoma.

En dan is daar plotseling zonder voorafgaande kennisgeving of promotie een nieuwe plaat, waarop Moreland terugkeert naar de analoge wereld. Het in tien dagen vrijwel geheel zelf ingespeelde en thuis opgenomen Visitor gaat verder waar de trilogy (In The Throes, High On Tulsa Heat en Big Bad Luv) in 2017 ophield. Sommige artiesten kunnen teksten schrijven die je recht in het hart raken en het uit de tenen halen. Andere artiesten beschikken weer over het vermogen om die teksten overtuigend voor het voetlicht te brengen, en weer anderen kunnen goed arrangeren. Moreland munt in alle drie vaardigheden uit. Vanaf het moment dat hij zijn mond opendoet geeft hij gelijk alles wat hij te bieden heeft. En dat is veel. Woorden als emotioneel beladen, eerlijk,meeslepend, confronterend, frustraties en zelfmedelijden dringen zich op, terwijl Moreland zijn stemgeluid lekker laat schuren en stilletjes op zijn gitaar tokkelt. Er is geen happy end te vinden op Visitor, maar ja, hij was er nooit om het publiek te plezieren. Zoals hij zingt in het afsluitende titelnummer: “I will not be your puppet or your payment / Your easy entertainment / for I’ve made amends to me.”

Een bekend gezegde onder recensenten luidt: ‘Geen stukje over een plaat is zo snel of een deluxe editon versie van het album achterhaalt het wel’. In dit geval lag de in maart verschenen The Living Kind van de Britse singer-songwriter John Smith al geruime tijd te wachten op een stukje. Ik had jullie allang helemaal enthousiast en nieuwsgierig kunnen maken naar Smiths nieuwe wapenfeit. Maar helaas, zo ging het dus niet. Want in oktober verscheen een deluxe edition met als extraatje twee nieuwe liedjes (Silent in the Rushes en Time and Again) en een drietal live opgenomen stukken (Horizons, Silver Mine en Too Good to be True), die tevens op de originele versie zijn uitgebracht.

De opvolger van het drie jaar geleden uitgebrachte The Fray is een reflectie op de jaren, waarin het gezin naar Spanje verhuisde, zijn vrouw een miskraam kreeg, zijn moeder kanker had en bij zijn vader de ziekte van Alzheimer werd gediagnoseerd. Toch ziet hij uit alle ellende ook een veerkracht en creativiteit, die enorm waardevol zijn om het goede te koesteren en positief te blijven.

The Living Kind is een album vol sierlijke gitaarpartijen en ingetogen melodieën voor een regenachtige dag. Een weelderige verzameling aan delicate strijkers (Patrick Warren), zachte beats (Jay Bellerose en Joshua Van Tassel) en sfeervolle harmonieën van Ross Gallagher en Levon Henry. Zoon van vader Joe die het album produceerde.

Een ​​meesterlijke demonstratie van Smiths instrumentale bekwaamheid, zijn soulvolle strot en lyrische scherpzinnigheid. Hoewel The Living Kind op sommige momenten voortkabbelt en monotoon overkomt, is het een diepgaande plaat die luisteraars aangrijpt wanneer ze het minst verwachten en misschien wanneer ze het meest nodig hebben.

De Jon Spencer Blues Explosion, die uit de asresten van de legendarische noise-rock formatie Pussy Galore twaalf jaar geleden ontstond, is niet meer. Althans voorlopig dan. Dat onthulde Spencer in een recent interview met de Canadese podcast Kreative Kontrol. De gezondheidsproblemen van gitarist Judah Bauer vormt de belangrijkste factor van deze splitsing.

Met een geweldig nieuw album met The HITmakers bouwt de garagepunk pionier gestaag verder aan zijn muzikale erfenis. Voor Spencer en zijn makkers heeft het nooit gedraaid om succes of een grotere naamsbekendheid. Nee, hier wordt op gepassioneerde en gedreven wijze de liefde voor de muziek getoond. Ook al ben je geen liefhebber of word je niet enthousiast, het klinkt getergd, soms behoorlijk desorienterend en gaat dwars door je ziel.

Zo ook op zijn tweede plaat (Spencer Gets It Lit) met de HITmakers. Ook al wordt Spencer Sings The Hits uit 2018 als een solo project bestempeld, Sam Coomes (synthesizers/zang), M. Sord (drums) werkten wel degelijk mee op deze plaat. Het lijkt er op dat hij opnieuw zijn mojo heeft ontdekt, want zijn recente wapenfeit staat vol opzwepende funky garagepunk met porties electroboogie en futuristische artpop. Volgens Spencer het meest compromisloze album dat hij ooit heeft gemaakt, waarmee hij de luisteraar constant met het onverwachte bedwelmt. Zoals je inmiddels wel van hem mag verwachten. Uniek in zijn soort en nog altijd even fris en relevant.

20-06: Zwolle, Eureka
21-06: Maastricht, Muziekgieterij
22-06: Utrecht, De Helling
26-06: Rotterdam, Rotown

Je hebt van die plaatjes waar je een beetje huiverig voor bent om aan te beginnen. Waar je aanvankelijk een beetje omheen blijft draaien voor je ze daadwerkelijk een plekje in je cd-wisselaar aanbied. Want voor het derde solo- album van de singer-songwriter Josienne Clarke is ‘nieuw’ niet het goede woord. De zeventien liedjes op Onliness zijn op het afsluitende Words Were Never the Answer na herinterpretaties uit haar fascinerende oeuvre met onder meer Ben Walker, die anno 2023 met een eigen draai en nieuwe arrangementen nog altijd springlevend klinken.

‘Zoals veel jonge vrouwen in deze branche, nam ik ieder advies over van de zogenaamde ‘oude rotten uit het vak. Ik nam aan dat zij wisten waar zij het over hadden. Onliness onderstreept die stemming, waarop Clarke balanceert op de grens tussen hoop, melancholie en het verlangen naar rustgevende tevredenheid. Een besef van zelfontdekking, waarbij elke les verborgen blijft in het zicht van het verleden. Ogenschijnlijk diep persoonlijk, eerlijk en boeiend met een band bestaande uit Alec Bowman-Clarke (basgitaar), Dave Hamblett (drums) en Matt Robinson (keyboards).

Wat meteen al bij de eerste klanken van Beyond The Reservoir opvalt: het stemgeluid van de Canadese singer songwriter Julian Taylor. Zijn uit bronsgroen gesneden eikenhouten strot, die tegelijkertijd warm, uitnodigend en rustgevend overkomt. Een onderschatte songsmid waarvan de afgelopen twee decennia tien studioalbums zijn uitgebracht. Album nummero elf “Beyond The Reservoir” sluit naadloos aan op zijn twee jaar geleden verschenen The Ridge.

Waar The Ridge een album was vol fijne jeugdherinneringen is de opvolger een flinke stap richting zijn volwassenheid. Beyond The Reservoir handelt over verlies, verdriet, veerkracht en moed. Je word overmand door een fijne droefheid, waaruit je een oneindige kracht van hoop kan putten. Door de hele plaat heen is er een kwetsbaarheid in zijn zangpartijen en een zachtheid in de gelaagde instrumentatie, die de betekenis achter de nummers des te indringender en diepgaander maakt. In de stijl van Leonard Cohen en Jim Croce.