Soms heb je een liedje in je hoofd zitten. Als dat een Efteling-deuntje zou zijn, is dat rete-irritant natuurlijk, maar deze keer was het wel een leuk refreintje. Ik hoorde steeds in mijn hoofd: ‘tell me why, why does it take so long‘, niet wetende waar dat nu ineens vandaan kwam . Ja, dat zijn eigenlijk ook de beste liedjes, die blijven hangen zonder dat het vervelend wordt. Pas later zag ik dat het een nummer van Sam Evians nieuwe plaat was. Een New Yorkse zanger en muzikant, die actief is sinds 2016, maar tot voor kort een onbekende voor mij. Het is toch godgeklaagd dat zo´n feelgood liedjesschrijver buiten Amerika, niet echt voet aan de grond weet te krijgen. Dat is helemaal bizar als je beziet hoe graag anderen onder wie Cass McCombs, Courtney Marie Andrews en Big Thief zijn kunde inhuren.

Als het om de teksten gaat, draagt ​​Evian zijn hart op de tong – in een mate waar hij nog steeds moeilijk over kan praten. Zijn inmiddels vierde album, die hij maakte tijdens de lange winterdagen in zijn opname studio, terwijl hij dagelijks een duik nam in de koude kreek, vertelt een verhaal. De complexiteit van relaties, met name die van zijn ouders, de scheiding en de uiteindelijke hereniging.

Hoewel je door het hele album heen kunt voelen waar zijn inspiratie vandaan komt (Beatles, Big Star), is het zijn nauwgezette meesterschap, dat ervoor zorgt dat de nummers niet alleen opvallen, maar ze ook een persoonlijk tintje krijgen. Omringd door een viertal muzikale vrienden verkent Evian een combinatie van powerpop, solide rock en indie-elementen. Hij weet live in zijn studio als geen ander hoe je luchtigheid in songs kunt scheppen met aanstekelijke melodietjes en een sterk gevoel voor vakmanschap in het schrijven ervan. Het is moeilijk om het zo gemakkelijk te laten klinken, maar het gaat hem op Plunge gemakkelijk af.

‘Echte herfstmuziek’ – kent u die clichématige uitdrukking? Ik moest daar aan denken tijdens het schrijven van dit stuk, terwijl het nieuwe solowerk van Sarah Neufeld voor de zoveelste keer zijn rondjes draaide in mijn cd-wisselaar. Een intens en betoverend album dat veel beter past bij de talloze regenbuien van de laatste tijd en de gure wind die rond mijn huis waait dan de lente-periode toen Detritus verscheen. Het resultaat van een samenwerking met de choreografe Peggy Baker, die zes jaar geleden onder begeleiding van Neufeld op één van diens composities danste.

Vanaf de openingstonen zweef je weg op het pastorale, weidse en dromerige klankenpalet van haar technisch vioolspel en haar goddelijke engelen gezang dat als het ware uit een andere dimensie naar ons toekomt. Ondersteund door incidentele bijdragen van Pietro Amato (Franse hoorn), Stuart Bogie (fluit en saxofoon) en Jeremy Gara (drums, synthesizer) waan je je in dromenland, drijvend op zachte wolken die als een warm deken over je heen vallen.

Als je niet elke dag met een stok in je ziel roert, dan vries je dicht, schreef de Groningse auteur Gerrit Krol ooit. Deze plaat is ideaal om het wak flink open te houden. Toegegeven, Je moet er wel de tijd voor nemen om de schoonheid van het album echt te waarderen. Als muziek helende eigenschappen heeft, dan moet “Detritus” vrij op recept verkrijgbaar zijn.

(vaor andere recensies - zie www.altcountryforum.nl)

Het leven van een muziekrecensent gaat niet altijd over rozen. Soms gaat de tijd sneller dan je wilt en word je door de feiten achterhaald. Een gegeven dat door de telkens wisselende samenstelling van haar band de Amerikaanse singer songwriter River (Sarah) Shook heeft aangekondigd The Disarmers te ontbinden. Het nieuws, dat zij via sociale media deelde, heeft de trouwe aanhang zowel verdrietig als dankbaar voor de muziek achtergelaten. En dat terwijl ze zich voorbereiden om de laatste, in juli eindigende toernee afscheid te nemen van de band die sinds 2015 een vaste waarde is in de underground country punk. Tijd voor een nieuw hoofdstuk in haar carriere, hoewel ik nog even stil blijf staan bij haar laatste wapenfeit met The Disarmers, dat vorig jaar april werd uitgebracht, en hier was blijven liggen. Een plaat waar Sarah Shook and the Disarmers op haar best klinken. Een altcountry en outlaw hoogtepunt van 2024.

In een recent interview met de New York Times vertelde River over haar tiener leven nadat zij met de familie van New York naar North Carolina verhuisde. “Ik ging van 0 naar 100, van één keer gekust worden naar seks hebben naar een trio de volgende nacht”, vertelden ze. “En toen trouwde ik drie weken later met een man die ik op MySpace had ontmoet en raakte ik twee maanden later zwanger. Alles wat mijn ouders dierbaar vonden op zijn kop zetten was een daad van zelfbehoud, omdat hun geloofssysteem me leerde dat ik niet mezelf kon zijn. Ook op Revelations neemt de non-binaire, atheïstische, veganistische alleenstaande ouder geen blad voor de mond. En verklaart dat wanneer ik sterf en de hel wijd opensplijt, het een lust voor het oog zal zijn en ik zal graag voor altijd branden. Zij lucht haar hart en ziel. Een muzikale reis die pijn doet, heelt, je laat meezingen en je aan het denken zet.

18-04: Groningen, Vera
19-04: Schijndel, Paaspop
20-04: Rotterdam, Rotown

We schrijven het jaar 1988, als de Amerikaanse zangeressen Tracy Chapman, Melissa Etheridge en de Canadese singer-songwriter Sass Jordan kort na elkaar succesvol debuteerden. Albums die als een komeet naar de top van lijsten schoten en commercieel gezien nooit door later werk werden overtroffen. Waar van de meer ingetogen Chapman nauwelijks meer iets wordt vernomen komen de twee furieuze rockvrouwen regelmatig met nieuwe wapenfeiten op de proppen.

Na bijna 35 jaar is Jordan nog altijd Still Alive and Well, zoals zij zingt op het door Rick Derringer geschreven openingsnummer van haar nieuwe plaat Bitches Blues. Net als de voorganger Rebel Moon Blues (2020) verkent zij veelal met andermans werk de ruige paden van de blues. Met dank aan het felle en stuwende spel van The Champagne Hookers, die net zo krachtig klinkt als de gruizige strot van de rebelse zangeres. Fenomenaal bloezen op hoog niveau met nummers waarmee zij opgroeide, waaronder Chevrolet (Taj Mahal), You Gotta Move (Fred McDowell), Sailin’ Shoes (Little Feat) en Freddie Kings Ain’t No Big Deal On You.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Ik kijk in mijn stapeltje te recenseren cd’s. Afgaande op de hoes schat ik in dat “Yonder” van Sean Christopher weleens perfect zou kunnen zijn om oneindig in weg te dromen. Goed gegokt. De naam van deze muzikant die uit Den Haag blijkt te komen en residerend is sinds een jaar in het Engelse Bristol, zegt mij niets. Een vlugge zoekactie via google biedt de gewenste informatie. Zowel het voor een tv-commercial geschreven Everything als zijn debuutsingle A Thousand Hues passeren binnen twee maanden de magische grens van een milljoen aan streams op de digitale muziekservice Spotify. Beide nummers zijn vertegenwoordigd op het album “Yonder”, dat verschenen is via het Zweedse platenlabel Dumont Dumont.

Vanuit zijn opnamestudio in Den Haag creëert Sean Christopher op het zelfingespeelde en ingezongen “Yonder” een fundering van rust. Al tokkelend vormen prachtige akoestische gitaarklanken, talrijke geluidseffecten en zijn warme falsetto de basis voor een wereld van zalvende melodieën. Waar de schoonheid in de harmonie zit. Soms met een ontladende apotheose aan geluid van elektrische gitaren en drums wat het geheel de benodigde pit meegeeft. Het maakt dat je als luisteraar bij de les blijft.

Prachtige afgeronde liedjes over de liefde, maar ook het verlies, angst en woede komen aan bod. De doornen des levens.Volgens de muzikant is niet ieder nummer autobiografisch, maar altijd betrekking hebbend op wie hij is en hoe hij de wereld ziet. Liedjes met voldoende spanning om bijna drie kwartier te blijven boeien. Ze passen bij mijn rustige dag.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Op “The Flora String Sessions” bewandelt de Amerikaanse zangeres Sera Cahoone zeven nummers lang een stemmige weg. Een verzameling publieksfavorieten als Baker Lake, Couch Songs en Deer Creek Canyon afkomstig van haar voorgaande vier albums, die zij smaakvol een nieuw leven inblaast. En dat doet ze met verve. Het levert een intiem en prachtig gebaar op van 24 minuten, voorzien van inventieve arrangementen en een subtiel melancholisch jasje. Naast haar ingehouden zang en akoestisch gitaarspel een kamerorkest als sfeermaker. Alex Guy (viool), Kyleen King (viool) en Maria Scherer Wilson (cello) trekken de 42-jarige Sera Cahoone op “The Flora String Sessions” uit haar comfortzone.

De ‘Blue Norther’, ook wel bekend als de ‘Texas Norther’ is een snel bewegend koufront dat gekenmerkt wordt door heftige temperatuurdalingen, onheilspellende storm en donkerblauwe luchten. “Het is echt intimiderend, maar tegelijkertijd iets moois en ongelooflijks,” zegt de Amerikaanse zanger Shane Smith. Norther is danook een passende titel voor het vierde album van Shane Smith & The Saints. Het staat niet alleen symbool voor de behoorlijk explosieve combinatie van Texas country, folk, bluegrass en indierock van het Texaanse kwintet, maar dient ook als metafoor voor een aantal verschrikkelijke tegenslagen van het afgelopen decennium. Met als grootste dieptepunt vijf jaar geleden toen de splinternieuwe tourbus met al hun instrumenten in vlammen opging. En nadat de bandleden op wonderbaarlijke wijze aan de dood ontsnapten, waren ze alles kwijt. Met een somber vooruitzicht op de toekomst van het vijfkoppige gezelschap.

Tegen die tijd, begin 2020, overwoog Smith serieus om te stoppen met muziek, omdat hij de industrie en de slopende levensstijl die hij moest leiden, niet meer aankon. Gelukkig begonnen de zaken kort daarna te veranderen, toen het land uit de coronapandemie kwam en de band een nieuw management vond. Een korte samenvatting van de vele worstelingen sinds hun vorige album Hail Mary uit 2019. Tegenwoordig behoren ze tot een van de bekendste, onafhankelijke bands uit het plaatselijke, muzikale circuit. ‘Een populariteit behaald zonder extra hulp. En de volledige vrijheid die daarmee gepaard gaat, omdat je niemand een half miljoen dollar verschuldigd ben voor een nieuwe plaat, met de daarbijkomende promotie en tournee’. Wat mij uiteindelijk brengt bij de nieuwe, door Beau Bedford, geproduceerde langverwachte plaat Norther, die minder akoestisch, minder harmonisch, dynamischer en meer toegankelijk overkomt dan de voorgangers Coast (2013), Geronimo (2015) en Hail Mary (2019). Maar ja, het stemgeluid van zanger Shane Smith is in de loop der jaren flink veranderd. Luister maar eens naar het eerste album en het recente Norther. Dan klink ik nu als een oude man. Het is veel dieper geworden, veel ruwer. Een hoop schade door zeker 200 optredens per jaar.

Als een noordenwind raast het nieuwe werk van Shane Smith & The Saints ruim vijftig minuten lang stormachtig door je speakers, dat voor het vijfkoppige ensemble aanvoelt als een frisse herstart. Een plaat die wellicht, in vergelijking met het eerdere werk van de band, wat tijd nodig heeft om te rijpen. Met een reeks aan zwaardere, temperamentvolle nummers, waar de intensiteit vanaf spat (Book of Joe, Fire in the Sky en Field of Heather) en een aantal rustmomenten (Wheels, All The Way en Everything and More) om op adem te komen en te reflecteren. Muziek die je je voorstelt te horen wanneer je het slagveld betreedt met een Middeleeuws Schots claymore-zwaard om je geloof en land te verdedigen tegen het ultieme gevaar. Er hangt zoveel emotie aan elke noot met pijnlijk prachtige resultaten. En Norther is op zijn zachtst gezegd veel om te verwerken.

Sommigen van jullie zullen wel bekend zijn met Paul Zoontjes. Zo’n tien jaar toetsenist bij de formatie The Kik, waarvan overigens op 22 april het album The Kik Hertaalt Eurovisie verschijnt. Van zijn solo project Simon Keats zijn in de loop der jaren een drietal albums uitgebracht, waarvan Falling Star zijn meest recente is.

Ben je op zoek naar ‘urgente’ of ‘dwarse’ muziek? Lees dan iets anders. Wil je daarentegen smakelijke en harmonische americana, die als een haring met uitjes prettig naar binnenglijd en met groot vakmanschap en enthousiasme wordt gebracht, lees dan vooral even verder. Die zogeheten ´onorthodoxe liedstructuren´ waarover wordt gerept op zijn showcase pagina hoor ik niet direct terug op zijn nieuwe plaat. Of waarschijnlijk ligt mijn algemene muzikale tolerantie op een ander niveau. Dat kan. Ik noem het lichtjes schurend.

De melancholische stem van Simon (of Paul) klinkt aangenaam in de oren, soms een tikje nasaal, waardoor ik deze vrij snel refereer aan de vocale klankkleur van singer/songwriter Jerry Leger. Net als de meeste liedjes van de Canadees klinkt het repertoire op Keats´ Falling Star niet al te moeilijk en behoorlijk sixties en seventies.

Muziek die op deze plaat meer centraal staat dan ooit in vergelijking met zijn achterliggende albums Time (2010) en Space (2017). En die ook eens staat als een steen voor steen opgebouwd huis. Zelfs als ‘t je ene oor in en het andere uitgaat, zit je toch direct mee te tikken. Niks mis mee! Heerlijke plaat

Mijn recensie via het Altcountryforum.nl:

Is het per se noodzakelijk een stukje op een website te plaatsen op de dag van een release of is het beter een album eerst een eerlijke kans geven voor je er iets over zegt? Het wonderschone kleinood van 31 minuten dat op naam komt van de dames van Snowapple verscheen begin juni en heeft zich inmiddels bij mij voldoende bewezen. Het mooiste aan “Wexico” is de spontaniteit, waarmee de samenwerking tussen twee continenten tot stand is gekomen. Een van de Snowapple zangeressen keerde na een Midden-Amerikaanse tour huiswaarts, zodat de twee overgebleven dames tijdens optredens in Mexico werden ondersteund door diverse plaatselijke muzikanten.

De Latijnse-Amerikaanse ritmes en Cumbia klanken die op vrije wijze manouvreren door het folkpop en opera repertoire van Snowapple en de meerstemmigheid van de dames pakken prima uit. Het aanvoelen blijkt ook nu een gouden regel. Deze samenwerking krijgt op het album “Wexico” een vervolg. Zeven liedjes uit het bestaande repertoire van de dames, waarvan enkele voor deze gelegenheid voorzien van Spaanse teksten plus het traditionele Pescador zijn in een Mexicaanse studio opgenomen. Dit resulteert in een fantastische, zomerse metamorfose en een aanstekelijke enthousiasme op deze plaat.

Met dit stukje over “Wexico” vestig ik nogmaals de aandacht op Snowapple, die na hun Europese tour door Engeland en Italië samen met de Mexicaanse musici gaan werken aan de theater voorstelling ‘Project Lucy”. In deze voorstelling worden verschillende vrouwen belichaamd die een belangrijke en doorslaggevende rol hebben gespeeld in de geschiedenis. Tevens wordt de aandacht gevestigd op de geweldadige situatie voor vrouwen in Mexico. Heeft dit wat late stukje met deze informatie toch nog zijn nut.

Ik hoor een diepe zucht, die ver uit haar tenen komt voordat Bridie Monds-Watson onder haar pseudoniem SOAK haar nieuwe album opent met de woorden:

When my life flashes before my eye’s
Will I be ready or beg for more time?

Terugdenkend aan de verkeerde beslissingen en de gemiste kansen als zij op een oude dag haar leventje aan haar voorbij laatgaan. Wat haar tegelijk ook wel bang maakt. Een interessant soort van reflectie. Ben ik gelukkig? waar word ik nog blij van. Wat is de beste manier om mijn leven verder door te brengen? 'Soms heb je deze gedachten nodig als balans en als een oase van rust', vertelde zij onlangs aan Robert Frowein van de Oostenrijkse dagblad “Krone”.

Haar derde album graaft dan ook diep van binnen en schommelt tussen nostalgie en het heden. Je zou If I Never Know You Like This Again ook wel een muzikale tijdscapsule kunnen noemen.

SOAK houdt hierop vast aan de onweerstaanbare melodieën die mensen van haar kennen sinds ze als 19-jarige de indiepopwereld veroverde met het nummer “B a noBody” en grote podia vulde met haar strot en akoestische gitaar. In 1 klap beroemd waardoor zij op jonge leeftijd erg onder druk werd gezet.

Daarom zoekt zij als 25-jarige meer en meer het experiment op en heeft deze plaat een behoorlijk ruig indierock bandgeluid, waarbij zij zich liet inspireren door Broken Social Scene, Pavement en het Radiohead-album “The Bends”.

Op 19 jarige leeftijd liet de Canadese Spencer Mackenzie op zijn debuutalbum het muziekwereldje weten besmet te zijn geraakt met het blues-virus. Zijn ongelooflijke talent en passie doet zich wederom gelden op de opvolger Cold November, waarmee hij op jonge leeftijd meervoudige onderscheidingen opstrijkt. Of het muzikale – op de hoes vriendelijk glimlachende – fenomeen met het verse Preach To My Soul eindelijk een poot tussen de Nederlandse deur krijgt blijft vooralsnog afwachten. Toch is de verschuiving van zijn verfijnde en relaxte gitaarspel met invloeden van Robert Cray en vleugjes B.B. King naar een energieker gitaar geluid, samen met zijn zelfverzekerde, volwassen strot op deze plaat een welkome afwisseling.

Waar MacKenzie zich op Infected With The Blues (2016) en Cold November (2018) stortte op solide, melodieuze deuntjes kruipt hij op Preach To My Soul uit zijn schulp met een flink portie aan ruige bluesrock en soul. Denk aan Stevie Ray Vaughan, Joe Bonamassa of Spencers ontdekker Jeff Healey. Muzikanten van het grote gebaar.

Op het moment van schrijven - maandagavond 22 mei - nam Erik de Jong (Spinvis) de Lennaert Nijgh prijs in ontvangst voor de beste tekstdichter van dit moment. Een terechte winnaar die meer dan twintig jaar boeit en verbaast met zijn talent om lullige dagelijkse onderwerpen om te toveren tot prachtige poëtische pop. De 1 noemt het geneuzel, de ander uniek en briljant. Ongelooflijk toch, dat het zo lang geleden is dat zijn gelijknamige debuut verscheen.

Zijn woorden weegt hij nog altijd op een gouden schaaltje. Zo ook op zijn nieuwe schijf Be-Bop-A-Lula die hij in Nieuwegein opnam in zijn thuisstudio ‘Het Vaticaan’, en onmiskenbaar klinkt als Spinvis. Een eigenwijs aandoende popstijl waar je van moet houden. Deed je dat nooit, dan is het luisteren naar deze plaat zonde van je tijd. Een albumtitel, die verwijst naar het legendarische rock ’n roll nummer van Gene Vincent uit 1956, wiens stem bovendien is te horen aan het begin van de opener Tingeltangelhersenpan.

Be-Bop-A-Lula laveert tussen vrolijk en uptempo (Lente 22, Lang Zal Hij Leven, Paradijs) en kleingehouden melancholie (Portugal, Weg zijn doet geen pijn en Speel Dat Ik Leef). Een uitstekende worp met een hoeveelheid aan pareltjes van de woordkunstenaar. Een bespiegeling van zíjn leven of in ieder geval zijn kijk op het leven.

Het leven van een recensent gaat niet altijd over rozen. Soms pijnig je jezelf hoe te beginnen. In het geval van Steve French is het vrij eenvoudig, want wie verwacht nu vier in Amsterdam wonende muzikanten en dan ook nog zonder de naamgever. En met een hoes en een albumtitel als Dogs bouw je helemaal bij ondergetekende als hondenliefhebber een voorsprong op. Dan kan je op voorhand niet meer stuk. ‘The best band you’ve never heard of’, bewierrookte het Britse Gigwise drie jaar geleden het muzikale gezelschap.

Dogs is een plaat waarvan al vijf maanden terug een aantal stukjes circuleerden, omdat op het laatste moment het album voor een bepaalde periode werd uitgesteld tot eind september. Wie van een beetje rafelige boel houdt en liefhebber is van het indiepop genre kan zijn hart ophalen met deze plaat, die gearrangeerder klinkt dan het drie jaar geleden verschenen debuut. Afgezien van de lawaaiige geluidsmuur (Solid Days) en sprankelende gitaarlijntjes (Rain Over The Sea), die lichtjes de bocht uitvliegen, is het vervolgens heerlijk om bij deze plaat te mijmeren. Elf zelfgeschreven liedjes, die op quasi nonchalante wijze aan ons worden geserveerd. Net of dat iemand het niet helemaal naar zijn zin heeft.

Als je niet tot de liefhebbers behoort van de muziek van de Amerikaanse formatie Superchunk , weet ik niet of ik iets kan zeggen om je voor deze nieuwe plaat over de streep te trekken. Het geluid van de band – onvervalste indierock met gruizige gitaarlijnen, stuwende riffs en zorgeloze melodieën is namelijk in de afgelopen dertig jaar niet zozeer geëvolueerd als wel geleidelijk verfijnd. Dat feit wordt bovendien erkend door het viertal.

Wild Loneliness toont een optimistischer blik dan de anti-Trump voorganger What A Time To Be Alive uit 2018. Minder boos, maar zeker niet minder bezorgd over de toestand van de wereld van vandaag. Of de toekomst die we voor onszelf creëren of het gebrek daaraan. De eerste single Endless Summer is misschien wel het meest pakkende nummer van het album over hoe we onze omgeving vernietigen. Die existentiële angst voor de toestand van onze planeet ligt op Wild Loneliness constant op de loer.

De verscheidenheid aan extra vocalisten onder wie Sharon Van Etten, Norman Blake en Raymond McGinley (Teenage Fanclub), Mike Mills (REM) en Tracyanne Campbell (Camera Obscura) maakt niet al teveel indruk, maar zorgt wel voor louterende kameraadschap. Na tientallen luisterbeurten is de dynamiek die Wild Loneliness voortdrijft nog steeds aanwezig en blijven de nummers vol verrassingen met hier en daar bijpassende blazers- en strijkersarrangementen.

Superchunk maakt nog altijd muziek waarvan je op slag vrolijk wordt. En dat is weinig bands gegund. Een dikke pluim voor het maken van weer een geweldige plaat te midden van een wereldwijde pandemie.

All Is Quiet – treffender had Susan Cattaneo volgens mij haar nieuwe album niet kunnen noemen over de lange periode dat de wereldwijde bevolking in sociale isolement verkeerde. Die bedoelde ´stilte´ is een metafoor voor hoe creatief je kan zijn in onzekere tijden. Met dat gegeven in het achterhoofd creëert zij op deze plaat een wereld waar sprankjes hoop gloort aan de horizon en zorgt voor een broodnodige arm om je schouder. Een bemoedigende gedachte die houvast biedt, wat Susan heeft omgezet in kwetsbare en pure muziek met een zijdezacht folkachtig karakter.

When you feel at the end of your rope
Tie a knot and don´t let go
Hold onto Hope

Net als de meeste platen die zijn opgenomen in een tijdperk waar de pandemie voor iedereen roet in het eten gooide is ook All Is Quiet op afstand vastgelegd. Ondersteund door het prachtig gitaarwerk van muzikale talenten onder wie Kevin Barry en Duke Levine.

Wat deze plaat onderscheid ten op zichte van de ambitieuze dubbelaar The Hammer & The Heart met The Bottle Rockets, die vijf jaar terug bovenaan in de Amerikaanse albumlijst prijkte, is de spaarzame en veelal akoestische benadering. Die rust en verfijning maken wat mij betreft het nieuwe wapenfeit van Susan Cattaneo tot haar mooiste werk uit haar oeuvre.

Om de mogelijke verwarring voor eens en altijd de wereld uit te helpen:. Je heb het poppy werk van’Oh Susanna’- het project van de Amerikaans-Canadese Suzie Ungerleider. Wat je weer niet moet verwisselen met de Noorse zangeres Susanna Wallumrød, die onder haar voornaam telkens grenzen verlegt en nieuwe muzikale invalshoeken blijft zoeken.

Dat het wel eens wat lang duurt voordat ik een album oppakt heeft niets met de kwaliteit te maken, maar met een bepaalde gemoedstoestand dat ik oproep voordat ik er daadwerkelijk over kan schrijven. De meegestuurde promotieverhaaltjes neem ik vaak voor lief. En heeft weinig zin om dit in een recensie te verwerken, omdat jullie dat zelf kunnen opzoeken, vind ik.

Wat mij niet eerder was opgevallen bij haar achterliggende platen is dat het timbre en de klankkleur van Susanna’s stemgeluid soms in de buurt komt van iemand als Kate Bush of Lisa Gerrard. Niet dat de gelijkenis per se zo groot is, maar het zorgt met haar subtiele pianospel voor een sfeerbepalende rol.

Elevation is, om Susanna´s eigen woorden aan te halen ´een intuïtieve en collectieve reis van het bovenaardse en soms onverklaarbare in het leven´. Het mysterieuze werk van de Amerikaanse occulte kunstenaar Marjorie Cameron, dat de hoes en het tekstboekje siert, past uitstekend bij de intieme en soms wereldvreemde uitstraling van deze plaat.

Elevation is een prachtige reeks aan nieuwe stukken, die net als op haar voorganger Baudelaire & Piano met broer David, geïnspireerd zijn door het werk van de Franse dichter Charles Baudelaire en voor een aangename tinteling over mijn rug zorgt. Binnen de artistieke kaders van de Noorse is alles mogelijk, dat samen met onverwachte geluiden, gesproken woord en de in het Frans en soms Engels gebrachte liederen voor iets heel moois en gedenkwaardigs zorgt.

Leuk hoor, stukjes schrijven en geregeld een goed gevulde envelop in je brievenbus vinden met veel luisterwerk. Met de nadruk op WERK. Want tja, als daar een album tussenzit van een band waar jij weinig affiniteit mee heb….Het riekt naar gemakzucht als ik het plaatje ter zijde schuif. Dan moet de creatieve geest maar overuren gaan draaien en de streamingdiensten bezocht worden om het achterliggende materiaal tot je nemen.

Als je er even voor gaat zitten en niet als een of andere Wikipedia wat informatie oplepelt in je stukje dan hoor je vanzelf de progressie wat dit Canadese bandje uit Montreal heeft doorgemaakt. En daarmee kan je de muziekliefhebber of de geïnteresseerde lezer van dienst zijn.

“The Witness” markeert het vijfde volwaardige album van SUUNS en hun debuut op Joyful Noise Recordings. De indrukwekkende, ongrijpbare geluidsmuur vol overstuurde en onstuimige gitaar en keyboardterreur en loeiharde beats, heeft plaats gemaakt voor subtiel gemixte en meer gestroomlijnde electro klanken en gefragmenteerde stukjes klanklandschappen. Gebleven is het kenmerkende stemgeluid van zanger Ben Shernie en het verrassend eigentijdse karakter van de band, die inmiddels gereduceerd is tot een trio.

Muziek waarvoor veel geduld nodig is. Maar daarna een interessante luisterervaring oplevert. “The Witness” klinkt als een uniek en episch geheel, waarvan de acht nummers als een samenhangende compositie is gesmeed. Een benadering, waar schaarste en ruimte tussen de noten net zo belangrijk zijn als de noten zelf. Het is een aanpak die meer te maken heeft met jazz en improvisatie.

Muziek met meerder lagen, nog meer dan een hele grote ui. Hoe meer je ervan afschilt, des te meer zal je ontdekken. “The Witness” is dan ook het meest ingenieuze, uitgeklede en aangrijpende werk van de band tot nu toe. Zeg maar: The Flaming Lips, Radiohead en Pink Floyd. Als een nummer van The Witness op een afspeellijst verschijnt, zal de sfeer zeker veranderen. En dat is niet slecht. Het zal de aandacht van de luisteraars trekken.