Waar je een bandnaam en/of albumtitel verwacht profileert zanger/gitarist Reid Bateh van de band Bambara zich als een heuse rockster op de hoes van het mini-album Love On My Mind. De muziek is wat je van de uit Athens, Georgia afkomstige band mag verwachten als je bekend bent met het achterliggende werk. Meeslepend, duister en onweerstaanbare postpunk met een gotisch sfeertje met Reids dronken bariton als misschien wel het sterkste wapen van de band.

En hoewel een onverwachte variatie best welkom had geweest, vergeef ik het de band voor het vasthouden van hun schemerig atmosferisch en onheilspellend gitaar geluid op Love On My Mind. Het enige mankement: waarom word ik in hemelsnaam zo getergd door de cd met slechts een luizige 22 minuten te vullen. Meer wil ik!

Zoals de meesten weten schrijf ik stukken uit mijn gevoel, wat een bepaalde plaat bij mij doet of wat juist niet. Dit om jullie op de hoogte te brengen van mijn luisterervaring. Niet om een halve wikipedia pagina of meegestuurde informatie over te pennen om de promoter of platenmaatschappij te plezieren. Daar heeft de desbetreffende artiest niets aan. Die wil feedback, geen opsomming van iets wat voor iedereen op het internet is te vinden. Ook zie ik absoluut niet het nut om een recensie te plaatsen waarvan het product nog niet officieel is verschenen en je dan ook op dat moment niets via de streamingdiensten kan beluisteren. En ik doe vooral niet aan: ik wil de eerste zijn met een stukje. En tja, dat het dan wel eens in bepaalde gevallen iets langer dan anders duurt, moet maar mee gedealed worden.

Soms krijg je een promo (fysiek of download) zo lang voor de release opgestuurd, dat het hoesje bijna is vergeeld en de cd op onvermoeibare wijze zijn rondjes geduldig blijft draaien. Al lijkt het wat mij betreft eeuwen geleden, Barrie´s Barbara is pas anderhalve maand geleden uitgebracht. Inmiddels gereduceerd van een kwintet op het debuut (Happy To Be There) tot een goeddeels solo-project van zangeres en multi-instrumentaliste Barrie Lindsay op het uiteindelijke resultaat dat door mijn speakers schalt. Een plaat met Barrie’s officiele voornaam als titel.

Terwijl er drie of vier opvallende nummers waren op Happy to Be Here is Lindsay’s eigen werk een consistent en meer kwalitatief project. Hoewel zonovergoten synthpopnummers als Jersey, Frankie en Jenny mijn interesse meer opwekken dan het andere materiaal is het geheel uiteindelijk vrij sterk en past het hier beter bij elkaar dan op Happy To Be There.

Barbara is een verbluffend warm en boeiend bewijs van hoe je leven eruit ziet als je geniet van de kleine geluksmomenten. Een waardevolle les als we de filosofie van Barrie Lindsay ter harte nemen.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Op het Noorse Jazzland label verscheen een maand of vier geleden het tweede solo-album van de uit Oslo afkomstige Beate S. Lech onder de naam van het ter ziele gegane Beady Belle. Samen met haar echtgenoot Marius Reksjø (basgitaar) en drummer Erik Holm werd van dit trio tussen 2001 en 2015 zeven studioplaten uitgebracht met acid-jazz en electronicaklanken. Een hoogtepunt uit hun carrière was een Europese tournee met de Britse zanger en multi-instrumentalist Jamie Cullum. Na het uiteenvallen heeft zangeres Beate S. Lech de bandnaam als solo-artieste aangehouden.

En nu is er dan het keurig geproduceerde album “Dedication”, waarop ze wordt omringd door een drietal musici. Een plaat die lekker meewiegend wegluistert. Ze maakt een diepe buiging voor haar helden onder wie Alica Keys, Aretha Franklin, Donny Hathaway en Lauren Hill. Er is muzikale variatie genoeg. Met speels gemak combineert het viertal funk, r&b en soul, aangedikt met een disco-achtig gevoel. Makkelijk in het gehoor liggende liedjes die redelijk binnen de lijntjes blijven. De afwisseling van ballads en funky liedjes zorgt er voor dat “Dedication” geen moment verveelt.

Het is op zijn zachtst gezegd verrassend dat een band die absoluut niets met Libanon te maken heeft, zich vernoemd naar de Libanese hoofdstad. Oorspronkelijk het soloproject van de in Sante Fe geboren Zach Condon, heeft Beirut zich na het commerciele succes van het in 2006 uitgebrachte debuut Gulag Orkestar ontwikkeld tot een immens populair collectief van zes man. Balkanmuziek, Franse chansons en Mexicaanse uitstapjes, het zit de band als gegoten, en de harten van de trouwe aanhang worden ermee gestolen. Dit heeft inmiddels geleid tot vier volwaardige studio albums en diverse ep’s.

Tientallen demo’s. b-kantjes, outakes, verdwaalde muzikale ideeën en de ep Lon Gisland die indertijd tijdelijk op vinyl of als bonus op de cd-versie van het debuut verkrijgbaar was, zijn nu verzameld op de dubbelaar Artifacts. Verborgen juweeltjes uit een indrukwekkende carrière van de muzikant. In de door Condon geschreven liner notes brengt hij zijn muzikale reis in kaart. Hij vertelt hoe hij vanaf zijn elfde getroffen werd door vreselijke slapeloosheid. De vele eenzame uren resulteerde in muziek die hij opnam met een trompet, drummachine, synthesizer en de akoestische gitaar van zijn vader. ‘Om de tijd te doden’, zoals hij schrijft. Muziek die met geduld, eerbied en de juiste bezieling is gemaakt en klinkt als sepia-(zwart-wit) foto’s uit een oude schoenen doos op zolder.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl:

De Canadese folkmuzikant Ben Caplan is met zijn imposante baard en wilde haardos een opvallende verschijning, waarvan de vergelijkingen met Rubieus Hagrid (Harry Potter) en een hedendaagse Neptunus soms overdreven maar niet van de lucht zijn. Niet alleen zijn aanzien is markant, zeker ook zijn doorleefde, diepe bariton- en gromstem is een uitgesproken middelpunt van Canadese zanger. Hij is iemand die muzikaal beïnvloed is door de Oost-Europese klezmer- en zigeunerklanken.

“Old Stock” is een thematisch album en een voortvloeisel van zijn muziektheatervoorstelling Old Stock: A Refugee Love Story, waarmee hij eerder dit jaar internationale successen boekte. Caplan geniet van de positieve aandacht van gerenommeerde kranten als de New York Times, The Guardian en de Scotland Herald. In de rol van een extravagante, zwerver gromt, schreeuwt en vertelt hij op een humorische wijze een muzikaal liefdes verhaal. Gebaseerd op waargebeurde feiten over twee Joods-Roemeense vluchtelingen die in het begin van de twintigste eeuw een plek vonden waar ze zich veilig voelden om een nieuwe toekomst op te bouwen.

Voor “Old Stock” heeft Caplan de nummers uit het theaterstuk aangepast tot een albumversie. Door het theatrale karakter heeft dit album wel wat draaibeurten nodig om goed te kunnen indalen. “Old Stock” kan je niet anders dan iedere keer in zijn geheel beluisteren, omdat de fascinerende verhaallijn dat vereist. Een album vol aanstekelijke melodieën en emotionele liedjes die ondersteund worden door een breed akoestisch instrumentarium waaronder piano, banjo, accordeon, klarinet, saxofoon, viool, drums, akoestische gitaar en orgel. Vol overtuiging, soms chaotisch maar altijd met plezier gebracht volgende de onmiskenbare muzikale ingrediënten van de Canadese rasentertainer.

Ik weet het, ik ben een beetje aan de late kant met mijn aandacht voor Bertolfs nieuwe wapenfeit. Bluefinger – niet alleen een bijnaam voor Zwollenaren, maar refereert ook aan de bij bluegrass vereiste vingervlugheid, verscheen namelijk al drie en een halve maand geleden. Zijn grote droom, in feite een heel ambieus project om in Nashville met zijn muzikale helden onder wie Jerry Douglas (dobro), Stuart Duncan (viool) en Mark Schatz (contrabas) ouder, eigen werk als Another Day, Jericho en Mary met een bluegrass insteek op te nemen. Een afgewogen selectie van reeds uitgebracht, zelfgeschreven repertoire aangevuld met vier nieuwe nummers. Drie instrumentale stukken en Before the storm, een duet met Ilse de Lange.

En dat hij hiervoor alle partijen voor de muzikanten al had uitgeschreven geeft maar aan welk een perfectionist hij is. Met slechts drie lange opname dagen voor de boeg moest bovendien het tempo er flink in worden gehouden. Gebracht met een opwekkende frisheid, puur speelplezier en geniaal vakmanschap. Een proces dat op de voet werd gevolgd door een camera, waarvan het resultaat inmiddels is uitgezonden in de documentaireserie Het Uur Van De Wolf. Een perfect visitekaartje, waarmee Bertolf komend jaar langs de diverse clubs en festivals zal trekken.

Het Uur van de Wolf: Bertolf in Bluegrass gemist? Terugkijken doe je op NPO3.nl

Alvorens ik het nieuwe wapenfeit van Big Red Machine in de speler schuif heeft de moeilijk te ontcijferen bruine/blauwe brij in het boekje een dikke vette minpunt verdiend. Geen excuses graag, want ik kom geregeld producties tegen met hetzelfde formaat boekje met prachtig afgedrukte foto’s of goed leesbare liedteksten. Het kan dus wel. Dit brengt mij al snel aan het twijfelen of deze gemakzuchtigheid ook is doorgetrokken op het nieuwe samenwerkingsverband Justin Vernon (Bon Iver) en Aaron Dessner (The National).

Om dan maar gelijk met de deur in huis te vallen…het album met de vrij originele titel “How Long Do You Think It’s Gonna Last?” klinkt als een logische opvolger van de gelijknamige spraakmakende eersteling uit 2018. Het avontuurlijke, zeg maar elektronische experimentele, karakter van nr. 1 blijft op deze plaat intact.

Stiekum voegt het album toch extra elementen toe. Het nieuwe materiaal is meer liedgeoriënteerd dan zijn voorganger. Bovendien werd een klein leger aan vocalisten uitgenodigd onder wie Taylor Swift, Anaïs Mitchell, Ben Howard, Sharon von Etten, Naeem en La Force. Wat zorgt voor een minder centrale vocale rol voor Justin Vernon. Het resulteert in een afwisselend jazzy, folky, poppy en dromerig geheel.

Ik werd het zo zat om een ​​leadzanger te zijn, en ik zit natuurlijk ook nog in een andere band. Ik had zoiets van, je hebt zoveel connecties. Laten we contact opnemen en kijken wat andere mensen op deze nummers kunnen inbrengen. En ik wilde Aaron blijven steunen en hem eerlijk gezegd uitdagen om meer op de voorgrond te treden. Mijn aandeel is dit keer een stuk minder. Ik heb natuurlijk wat teksten geschreven en wat deuntjes gezongen, maar echt, dit is Aarons plaat.

Melancholie en zachtheid zijn veelal de toverwoorden op het nieuwe werk van Big Red Machine. Eigenlijk is dit gewoon de ideale herfst-cd waneer de blaadjes gaan vallen, de zomer voorbij is en de winter voor de deur staat. Met vijftien nummers en een totale speellengte van 63 minuten is “How Long Do You Think It’s Gonna Last?” een behoorlijk, lange zit. Maar hoe langer deze plaat duurt, hoe comfortabeler ze zal gaan aanvoelen.

Zie ook: www.altcountryforum.nl voor veel meer recensies

Ik ben d’r zo gek op. Die muzikanten, verhalenvertellers en in dit geval een oud voetballer, die schijt heeft aan een platenlabel (Excelsior hebben we het over) die niet reageerde op een emailbericht van Björn van der Doelen. Die dacht alleen maar: Val Maar Kapot, Ik Doe Het Zelf Wel. En zo was de naam van zijn platenlabel geboren, waarop hij zijn eigen muziek sinds een jaar of vier uitbrengt.

Het meest recente wapenfeit “Na Ons De Zondvloed” is Van der Doelens zesde volwaardig album in zijn vijftien jarige muzikale carrière en zijn derde met de begeleidingsband De Huursoldaten. Het schrijven van liedjes kost hem zo te horen minder moeite dan het scoren van doelpunten als voetballer. En hoe kan het ook anders, met een Brabantse tongval. Zijn sporen heeft hij dus wel ruimschoots verdiend en de trouwe aanhang vol warmte omarmd.

Met flink wat tattoos op z’n armen ziet hij eruit als een echte rocker, de werkelijkheid is anders als je naar zijn liedjes luistert. Soms met flink wat melancholie en een traag parlando en dan weer met uitbundige americana en country. Gelardeerd met autobiografische elementen. Voorop staan Van der Doelens pubertijd en zijn gezin. Z’n mèske’ en drie tieners onder wie de veertienjarige Kootje waarover hij zingt en vertelt op zijn nieuwe plaat. Een getekende versie van het vijftal siert de hoes van “Na Ons De Zondvloed”.

Ik vond het wel een verrassende move toen het Nijmeegse Black Bottle Riot vier jaar geleden het meer soulvolle en melodieuze Fire uitbracht. In eigen beheer met mooie koortjes, maar zonder het schurende karakter van hun voorgaande drie platen. Van het vrijwel helemaal live in de studio opgenomen That’s Amore word ondergetekende wel weer blij. Black Bottle Riot op zijn puurst. Met een links/rechts geluidsbalans, net als op het podium.

Na Fire (2019) en Indigo Blues (2015) eindelijk weer een plaat waarop die vreselijke fade-out ontbreekt. Stuk voor stuk fraaie, voortstuwende en rafelig klinkende gitaarliedjes met een begin en een eind en de ouderwetse, spontane grilligheden, ‘de blues’, het onvermijdelijke scheurijzer en de onverwachte invalshoek met ‘swinging saxophones’ van Martijn Tinex. Chapeau. Pakkende en soms lekker strakke rock ‘n roll met invloeden van de blues en country, waar je de geur van een nasmeulende barbecue kan opsnuiven.

Zeg wat je wilt over Black Midi en veel mensen hebben ervoor gekozen om dat te doen, maar het Britse gezelschap is niets anders dan uniek. Het is moeilijk om precies te beschrijven hoe ik mij voelde nadat ik deze plaat hoorde.

Het is nog lastiger precies te omschrijven hoe ze klinken. Ondanks de invloeden van progressieve, free-jazz, avant-garde acts als Captain Beefheart, Primus en Frank Zappa, het onconventionele werk van de Franse componist Oliver Messiaen en de vocale stijl van Frank Sinatra. Snelheid, precisie, complexiteit en plotselinge veranderingen zijn altijd binnen handbereik van de band. En terwijl de muzikale constructies minutieus weloverwogen zijn, is het effect schokkend. Een helse dollemansrit vol haarspeldbochten.

Voor muziekliefhebbers die avontuurlijke en absurde elementen weten te waarderen, graag worden uitgedaagd en over een ontzagwekkend doorzettingsvermogen beschikken raad ik dan ook ten zeerste hun nieuwe album Hellfire aan. De muzikale onvoorspelbaarheid, brutaliteit en schoonheid van Black Midi gebruikt zanger, gitarist Geordie Greep als metafoor voor zijn liefde voor de bokssport. ‘Je kunt nooit zeggen wat er gaat gebeuren in een gevecht, en daarom vind ik het geweldig’. ‘Je kunt je ogen er niet van afhouden. In een goed gevecht weet je nooit wanneer het ophoudt;.

Net als op hun vorige twee platen heeft Black Midi nog altijd een voorliefde voor abstracte structuren en ritmes. Het drietal doorbreekt op het nieuwe wapenfeit het ouderwets hokjesdenken met eindeloze verkenningen van genres en een dosis aan ongrijpbare en loodzware klanken, wat resulteert in een geniale waanzin. Een moderne weergave van de eeuwige verdoemenis van drie prille twintigers met een baanbrekende virtuositeit en een alles-kan benadering, die grenzen blijven verleggen van wat mogelijk is met hun muziek.

Blackberry Smoke kwam bij mij voor het eerst in beeld met hun tweede album The Little Piece Of Dixie uit 2009. Een vijftal afkomstig uit Atlanta, Georgia, dat al twintig jaar liedjes weten te schrijven, die bij de eerste keer meteen in je kop nestelen, waarvan je het idee heb dat het al minstens veertig jaar bestaat. Een simpele formule die de band in eigen land zo succesvol heeft gemaakt. Met een prima balans tussen up-tempo en ballads, waarin southern rock met gretige invloeden uit de alternatieve countrymuziek is verwerkt. Hierdoor blijft het ook op hun achtste wapenfeit Be Right Here leuk van een band, die per plaat trefzekerder klinkt. Ongecompliceerd en aansprekend vermaak waarvan het enthousiasme en optimisme afstralen met de frisheid van een live-in-de-studio productie van Dave Cobb. Alsof een stel doorgewinterde muzikanten op het podium staan, terwijl zij in de studio spelen.

Dat je uit het Amerikaanse zuiden komt en rockmuziek speelt, betekent niet dat een band gelijk de volgende Lynyrd Skynyrd of de nieuwe Allman Brothers is. Toch weerhoudt mensen er niet van om de veelgeprezen Blackberry Smoke al jaren als zodanig te labelen. Zanger Charlie Starr – het kloppende hart van de band – vertelt aan de Phoenix, New Times het niet erg vinden als daarmee gestopt zou worden, maar snapt tegelijkertijd dat het mensen helpt om een ​​beeld van een band te vormen.

Het kan natuurlijk erger, weet je’“, geeft Starr toe. “Ze zouden kunnen zeggen: ‘Jullie doen me denken aan de Bay City Rollers. Ik herinner mij een interview met Tom Petty en iemand vroeg”‘Wat is je grootste invloed?’ En hij zei: ‘De radio.’ En ik dacht: wauw. Ik ook, een beetje.” Natuurlijk worden we beïnvloed en geïnspireerd door veel grootheden, maar we doen gewoon ons eigen ding, zegt Starr.

Momenteel is Blackberry Smoke de beste band ter wereld in wat ze doen en prijkt elke nieuwe plaat al snel op de hoogste positie van de reguliere Amerikaanse album-charts. Een band die in de studio prima uit de verf komt, maar op het podium nog veel beter is. En die daarbij nog liedjes schrijft, die bij de eerste keer al blijven hangen. Zo ook op hun laatste wapenfeit “You Hear Georgia”, waarvan in eigen land ruim 12.000 fysieke exemplaren in de eerste week na de release werden verkocht.

“You Hear Georgia” klinkt zoals gewoonlijk oerconservatief en vooral consistent, en zit door de frisheid van de live-in-de-studio productie van Dave Cobb verdomd goed in elkaar. Iedere resonantie van de snaredrum, iedere gitaar of pedaal steel partij of pianoaanslag en eventuele foutjes zijn hoorbaar. Een album met gastbijdragen van Jamey Johnson (Lonesome for a Livin) en Warren Haynes (All Rise Again), evenals met diverse gospelachtige achtergrondkoortjes van The Black Bettys.

Blackberry Smoke mag dan vandaag de dag een goed geoliede en succesvolle rockmachine zijn, zo was het niet altijd. We waren een feestband en de mensen wisten het, vertelt Starr in een gesprek met de webzine Loudersound. Het hoorde bij onze ontwikkeling. We waren gewoon een stel overjarige kinderen met een ontstuimig bestaan.

Het zeggen van ‘fuck’ in Amerika is een behoorlijke big deal. Het woordje wordt veeltijds weggepiept. Ook in ons land zijn wij in een preutse maatschappij beland. Zelfs The Kik besluit het woordje ‘geneukt’ op het nr. Binnenkort weg te piepen. Net op het moment dat ik de hoop opgeef, komt Bob (Dijkshoorn) uit Zuid met een ijzersterk, naamloos debuut, dat recentelijk verscheen op het label van Tim Knol.

Dijkshoorn is een Amsterdamse rapper met een eigenwijze, recht-door-zee mentaliteit, wat hij mogelijk wel eens van zijn vader Nico kan hebben geerfd. Bob rapt over karpervissen, zijn liefde voor schrijver Karl Ove Knausgard, het streven om van zijn levensdagen nooit een hit te scoren en droomt hij over een Sint-Bernard (terwijl hij een kattenliefhebber is). Vervolgens neukt hij gewoon nog steeds (mag je daar wel over zingen?), is hij geil (Kerk) en castreert hij de kloten van zijn denkbeeldige hond (Sint Bernard).

Met de Hoornse singer-songwriter achter de knoppen, niet de meest voor de hand liggende producer van een hiphopplaat. Maar hij kan absurd goed opnemen. vertelde Bob onlangs aan Het Parool. Tim weet heel goed hoe je een nummer moet neerzetten en hoort precies of het nog iets nodig heeft. Bob Uit Zuid staat dan ook vol echte instrumenten, moddervette beats en heerlijke eigenzinnigheid.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Zo nu en dan stuit je op iets waarvan je meteen voelt dat het iets bijzonders is. Zeker als het verschijnt op het Real World label van Peter Gabriël. Dat is namelijk precies het geval op het album “What Heat”. Een opmerkelijke samenwerking tussen het multiculturele collectief Bokanté met drie drummers, vier gitaristen en zangeres Malika Tirolien en het veelzijdige Metropole Orkest. Een ambiteus project van bandleider Michael League en chef dirigent Jules Buckley.

Het resulteert in een muzikale diversiteit tussen West-Afrikaanse ritmes, de delta blues en symfonische kunst. En onnavolgbaar virtuoos in hetgeen ze doen. Fascinerende ritmische en swingende muziek van hoog niveau, die je genadeloos grijpt. Met deze aparte benadering van Bokanté en het Metropole Orkest krijg je 52 minuten lang iets totaal unieks en imponerends voorgeschoteld. Afwisselend in het Creools en het Frans gezongen. Een onvergetelijke, spannende en dynamische luisterervaring met een boodschap: ‘overal om ons heen is onrechtvaardigheid – mensen, wordt wakker!’

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl


Met bands als Tamikrest, Tinariwen, Mdou Moctar en Tartit vindt de traditionele volkse muziek van de Touareg gelukkig haar weg naar de Westerse podia. Bombino geeft blijk met het recente “Deran” ook in dat rijtje thuis te horen. Een band rond Toeareg zanger en gitarist Omara Moctar, die door de internationale pers en publiek volop wordt geprezen om zijn albums met typische gitaarmuziek van het volk uit de Sahara met invloeden van de Westerse rockmuziek.

De door Bombino’s manager Eric Herman (Vieux Farka Touré) geproduceerde en in het Marokkaanse Casablanca opgenomen album “Deran” markeert een terugkeer naar de wortels van de Afrikaanse roots. Overgoten met een behoorlijke portie toegankelijkheid en een relaxte sfeer van Jamaicaanse invloeden waarmee hij zijn grote muzikale held en inspiratiebron Bob Marley eert. Samengesmolten met repetitieve ritmes en de vakkundig spelende bandleden van Bombino om een wondere wereld te creëeren van de dansbare en swingende Toeareg-blues.

Het krachtig en explosief gitaarspel van de 38-jarige Nigeriaan is schatplichtig aan die van Jimi Hendrix en Mark Knopler. De technische kneepjes van het vak heeft hij zich via talloze muziekvideo’s van de twee gitaarvirtuozen eigen gemaakt, waarmee hij de basis legt voor zijn hartverscheurende klaagzang in het Tamasheq. De taal van de nomaden. Het levert een waanzinnig geheel 0p, waar je oprecht grensoverschrijdend van kunt genieten.

De Amerikaanse zanger en componist Caleb ´Bones´ Owens startte zijn carrière in Nashville als sessie- en tourgitarist en werkte voor artiesten als Carrie Underwood en Bon Jovi. “Maar er was altijd een focus op het doen van mijn eigen ding”, zegt hij. En uiteindelijk werd zijn wens in 2021 vervuld met het gelijknamige debuut tot gevolg.

Een aangename en sympathieke verrassing met pakkende gitaarrifs, kekke refreintjes en fraaie harmonieën. Hij deed weliswaar niets nieuws en het was puur een weldadige rock ´n roll stoofpot met een scheutje grunge en vleugjes soul en blues wat hij ons voorschotelde, maar o wat was het lekker. Daar moet als aanvulling nog bij ‘zonder je te vervelen’. Want de intensiteit waarmee Owens zijn nummers bracht was ronduit overtuigend.

Op de opvolger Love Out Of Lemons gaat Owens, samen met producer Paul Moak door op de ingeslagen weg. Energiek, heerlijk fris en recht toe recht aan. Nummers, die op het podium, veel ruiger en vetter schijnen te klinken dan op zijn studioplaten. Muziek met een jaren zestig en zeventig geluid, dat sterk aan het werk van Led Zeppelin, The Black Keys, Creedence Clearwater Revival en Bad Company herinnert.

Als het op zijn creatieve proces aankomt, streeft de Zuid-Afrikaanse muzikant Bongeziwe Mabandla ernaar de trouwe aanhang iets te geven waar hij volledig achter staat. In de hoop dat het unieke, muzikale karakter van iemand die altijd trouw is aan zichzelf, bij hun in de smaak valt. Net als op de voorganger iimini, die ik drie jaar geleden de hemel inschreef, klinkt AmaXesha uitermate verslavend. Een plaat waarop zijn karakter- en emotievolle strot samen met Xhosa-teksten en traditionele muziek met Westerse elementen met elkaar worden verweven. In vergelijking met zijn vorige platen maakt Mabandla een bewuste stap naar de soul, rhtymn & blues, jazz en pop met een aanzienlijke hoeveelheid electronica.

Geschreven en opgenomen tijdens de lockdown, een periode die de geschiedenis ingaat als een impact op bijna elk levend wezen op deze planeet. Een weerklank voor iedereen, die met de onzekerheid van die tijd heeft geworsteld. De beste muziek is het soort dat zo speciaal overkomt dat je het niet onder woorden kan brengen, en de meervoudig, bekroonde Mabandla geeft mij met AmaXesha dat gevoel. Het is een zegen om een man te horen die sterk in de liefde geloofd. Een liefdesreis met al zijn ups and downs. Eigen levenservaringen die voor anderen herkenbaar overkomen.

Even voor alle duidelijkheid: W is NIET het nieuwste werk van onze vaderlandse Idolsster Boris (Titulaer). Deze Boris is een band, komt uit Japan en is vernoemd naar het gelijknamige nummer van de Amerikaanse stoner/doom formatie The Melvins.

Waar de Nederlandse Boris hapklare, popmuziek voorschotelt zorgen de drie Japanse pioniers voor verwarring en is het experimentele en behoorlijk zwaar verteerbare W niet geschikt voor zachtmoedige zieltjes. Zelfs mijn oren en hersenpannen moesten aanvankelijk acclimatiseren na de zogenaamde frustratie-therapie op het 27ste album van de band en hun debuut op Sacred Bones Records.

W. biedt met een meditatieve en psychedelische aanpak onomstotelijk tegenwicht voor het in 2020 verschenen NO, waarop met hardcore en punk flink het gaspedaal werd ingetrapt. Die contrasten vertalen zich ook in de hoesontwerpen.

NO suggereerde met het artwork vol rode en zwarte verf een associatie met de hardcore en punk estethiek, W verwijst met de metaalblauwe Udon noedels achtige vormen naar de kleur van inktvisinkt. Net als de noedels is W continu in beweging. En pas na onophoudelijke beluistering is een diepe samenhang tussen de diverse nummers duidelijk voelbaar. Zo is W dan niet zomaar een nieuw album van Boris , maar een geslaagd kunstwerk dat het doel van muziek als repetitieve en makkelijke consumptiegoedje ontwijkt. Laat je dus niet afschrikken na een fragmentarische beluistering. W vraagt in beginsel om je voortdurende aandacht en is wat mij betreft de ideale instap in de wereld van Boris, als je niet bekend bent met de band.

Jae en Augustus “Gus” Muller heeft als Boy Harsher altijd muziek gemaakt, die met vervormde en weergalmende drumpartijen, onheilspellend klinkende synthesizers en donderende baspartijen een sterk gevoel voor sfeer en donkere, groezelige beelden oproept. Deze keer worden de beelden echter voor ons verzorgd, aangezien The Runner als soundtrack dient voor de gelijknamige, experimentele korte film, die het Amerikaanse duo zelf produceerde.

Het is een horrorfilm annex documentaire over het opnameproces van de band en bevat verschillende filmische arrangementen, vocale kenmerken en de kenmerkende, klassieke donkere pop waar we allemaal van zijn gaan houden. De acht nummers zijn op creatieve wijze als onderdeel van het verhaal in de diverse scènes verweven. Misschien is de muziek voor de meeste mensen het beste ingrediënt in deze film, vooral voor diegene, die bekend zijn met het werk van Boy Harsher. En een fraaie bonus voor de maagdelijke luisteraar.

De aandacht van Danny Vera voor de Amerikaanse singer-songwriter Brian Dunne heeft hem sindsdien geen windeideren gelegd. En tikt het luistercijfer op spotify voor nummers als New Tattoo en I Don't Wanna Lose You Tonight inmiddels ruim de miljoen aan!!! Het goede werk is dus gedaan.

Ik ben altijd geinteresseerd in muzikale ontwikkelingen van een artiest. Waar de buitenlandse pers veelal dit met mij deelt, zie ik bij regelmaat stukjes van onze vaderlandse recensenten voorbijtrekken zonder het eventuele achterliggende werk van een muzikant erbij te pakken. ´Eerdere albums ken ik niet´ vind ik in deze tijd van streamingdiensten een uitvlucht in gemakzuchtigheid. Zij bieden het voorrecht om een artieste in ontwikkeling te horen. Maak er dan ook gebruik van!!!

Dream From The Deep Well is alweer het vierde volwaardige album van de Ierse singer/songwriter Brigid Mae Power, die tevens een vijftal ep´s en een live-album op haar naam heeft staan. Een voormalige aardappelplukster, kerstman, uitzendkracht in een obscure platenwinkel, barvrouw en lerares seksuele vorming. Werk dat op de een of andere manier tot veel zelfreflectie heeft geleid.

Van haar naamloze debuutplaat uit 2016 tot en met het drie jaar geleden uitgebrachte Head Above The Water serveert Power ons muziek die dromerig en volkomen persoonlijk aanvoelt. Van folk tot country, met hier en daar vleugjes blues en jazz. Met altijd weer de aantrekkingskracht van haar prachtige, kenmerkende, kristalheldere timbre, waarmee zij de luisteraar inpakt. Een zacht stemgeluid dat je op talloze momenten laat terugdenken aan zangeressen onder wie Enya, Joni Mitchell en Norah Jones.

Na het brede, muzikaal palet van haar voorganger keert ze met het wederom via Fire records verschenen, Dream From The Deep Well terug naar de intimiteit van haar eerste 2 platen. En ondanks dat het tweetal allang van tafel en bed zijn gescheiden schiet Peter Broderick ook op deze plaat zijn ex te hulp. Als Power voet bij stuk blijft houden voorspel ik op een korte termijn een definitieve doorbraak naar de grotere massa. Het levert in dit geval niet te versmaden, indrukwekkende momenten op. Een plaat om aangenaam in weg te zakken. Het gevoel van een ondergaande zomerzon overheerst.

Dream From The Deep Well biedt schoonheid en verdriet. Het concept is solide, de uitvoering zorgvuldig en nauwkeurig. En hoewel het nieuwe materiaal qua toon soms op elkaar lijkt, is er een schatkamer aan emotionele intensiteit om je mee te verbinden.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

‘Listen loud’ staat rechts onderin vermeld op de hoes van “Las Cruces”. En inderdaad…het derde werk van (Josh) Buckley zonder zijn muzikale maten van The Gilded Splinters waarvan hij zes jaar deel uitmaakte, doet het vooral goed als de volumeknop volledig openstaat. Waar zijn vorige platen verplichte kost bleken voor de altcountry-liefhebber laten de negen nummers op deze plaat overwegend een sterke hang horen naar de Amerikaanse rauwe en gepassioneerde rock ‘n roll. Geflankeerd door Simon Page (gitaar/pedalsteel), Sean McNulty (basgitaar), Charlie Pierce (toetsen) en drummer Russ Patterson draait Buckley zijn handen er niet voor om.

Het begint meteen al goed met het openingsnummer Bakersfield. Het is onvermijdelijk om meteen te denken aan Neil Young & Crazy Horse. Een geniaal mid-tempo liedje wat er meteen inknalt met Buckleys aangenaam tenor, de in reverb gedrenkte gruizige gitaarmuren en de fraaie koortjes. Gegarandeerd dat het daarna de hele dag in je hoofd blijft zitten. Zo ook met de overige acht nummers. Het herkenbare geluid dat tevens refereert aan Tom Petty, Rolling Stones en The Flyin’ Burrito Brothers maakt van “Las Cruces” een verslavende plaat, die telkens weer tot luisteren dwingt.

Waar lag het toch aan op het gelijknamige debuut van het zeven koppige Canadese gezelschap Bywater Call. Want hoewel tijdens hun optredens de focus ligt op de rauwe doorleefde vocalen van Meghan Parnell en de gedrevenheid van de band klonk de eersteling wat mij betreft iets te vlakjes en te beheersd. Net of de mensen in de opnamestudio bang waren dat Panell de ruiten eruit zou blazen met haar ongelooflijk intense strot.

Op de opvolger Remain laat de band met hun krachtige aanpak geen moment onbetuigd om zich tot het uiterste te laten drijven. De magie van het podium op bevlogen wijze weten over te brengen in de beslotenheid van een studio is bijzonder knap. Remain is dan ook een plaat vol gespierde en opzwepende soul, rock en blues, waar Bywater Call 51 minuten lang boven zichzelf uitstijgt. De dynamiek en de passie spatten als sprankelend bronwater uit je speakers.

Al hadden de blazers en het zinderende gitaarwerk van mij best prominenter in de geluidmix gekund. En vind ik het een gebrek aan creativiteit als Lovers Down Slow, Let Me Be Wrong, Fortune en het afsluitende Bring It Back in een weerzinwekkende fade-out verdwijnen. Puntjes van kritiek, dat mag toch? Of ben ik nu teveel eisend?