Iedereen is geraakt door de pandemie die al twee jaar de wereld teistert. Zo ook het Amerikaanse Reptaliens, waarvan de harde kern (Cole en Bambi Browning) op hun derde plaat het zonder de andere helft van de band (Julian Kowalski en Tyler Verigin) moesten stellen.

Het resultaat (Multiverse) is een plaat waarop het echtpaar alle instrumenten heeft opgenomen en in eigen beheer het album heeft geproduceerd. Dat zou mogelijk het harmonieuze karakter kunnen verklaren. En hun meest evenwichtige en solide uit het nog kleine oeuvre van Reptaliens. En ook zonder het filosofisch gedoe van hun voorgangers.

Oke, grensverleggend kan je de dromerige alt-indie en psychedelische popmuziek op Multiverse niet noemen. Maar wel dat de nummers aanstekelijk klinken en al snel in je hersenpannen gaan nestelen. Een ongekende aantrekkingskracht waarvan de repeatknop op de cd-speler de enige optie is. Althans, in mijn beleving dan.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Rick Springfield weet niet van opgeven. De 68-jarige Australische zanger, componist, muzikant en acteur in onder meer de langlopende ziekenhuisserie General Hospital beleefde in de begin jaren tachtig zijn grootste bekendheid met het poprocknummer Jessie’s Girl. Onderschat in Europa, maar overladen met diverse prijzen in Amerika met als hoogtepunt een stertegel op de Hollywood Walk of Fame. Worstelend met mentale problemen blijft zijn onverminderd plezier in het muziek maken voor zijn trouwe groep fans. Terwijl de aandacht van het grote publiek is verslapt verscheen begin dit jaar zijn twintigste plaat “The Snake King”, waar ik positief werd verrast door de energie en vitaliteit.

Een titel en een overkoepelend thema op het album, die verwijzen naar Springfields rol als de duivel in het twaalfde seizoen van de bovennatuurlijke Amerikaanse horrorserie Supernatural. Bovendien is “The Snake King” geïnspireerd op het huidige politieke klimaat in Amerika. Ricks nieuwe album blinkt niet uit in originaliteit, wel in de broodnodige variatie. Oftewel de duivel in diverse gedaantes. Lekker in het gehoor liggende rock ‘n roll en blues gerelateerde muziek. Alles voorzien van zijn tamelijk rauwe strot. En Springfield doet het niet alleen op zijn jongste album. Gerespecteerde muzikanten onder wie Jim Cox (toetsen), Lance Morrison (basgitaar), Tim Pierce (gitaar, mandoline), Jimmy Z (harmonica), Hiro Goto (viool), en vocalisten Windy Wagner, Larx Vennon en Mark Lennon bieden de ‘Snake King’ de helpende hand.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Eerlijk gezegd ben ik haar na het succesvolle album “Anytime…Anywhere” (1977) uit het oog verloren, al heeft ze daarna nog talloze platen uitgebracht. De in Nashville, Tennessee geboren Rita Coolidge, ook wel bekend als de ‘Delta Lady’, die in een ver verleden als achtergrondzangeres actief was bij Delany & Bromlett. Tevens werkte ze onder meer samen met Boz Scaggs, Eric Clapton, Dave Mason, en Leon Russell alvorens zij in 1970 een platencontract tekende bij A & M Records. Drie jaar na het overlijden van haar zus en de langverwachte biografie van de 73-jarige zangeres keert zij terug naar haar roots met een nieuwe plaat vol diepe emoties en de kracht van de liefde. Muzikaal met een vette knipoog naar de jaren zeventig. Opgenomen in dezelfde studio (Sunset Sound Recorders) als haar gelijknamige debuutplaat uit 1970.

Op “Safe In The Arms Of Time”, het achttiende wapenfeit uit de lange carrière van Rita Coolidge, staat nog altijd het warme stemgeluid centraal, dat haar zo kenmerkend maakt. Onder productionele leiding van Ross Hogarth (Bonnie Tyler, The Doobie Brothers) en met een waar sterrenteam aan muzikanten onder wie David Grissom, Bob Glaub, Brian MacLeod en John Thomas schittert Rita met stijlelementen uit de folk, rock en americana. Een prima album met een ontluikend gevoel voor melodie, smaakvolle instrumentatie en lichtvoetige arrangementen. “Safe In The Arms Of Time” is een plaat waarop je kan wegmijmeren op haar zelfgeschreven werk en de bijdragen van Graham Nash, Keb’ Mo en Chris Stapleton.

Tussen de stapels nieuw werk is het soms goed zoeken naar die ene release die zich zó onderscheidt dat je hem constant wil draaien. Daar is het Mexicaanse gitaarduo Rodrigo Y Gabriela met hun zevende studio album In Between Thoughts…A New World met vlag en wimpel in geslaagd. In de jaren negentig ontdekt door de Ierse singer-songwriter Damien Rice en meegenomen op diens toernee, waar zij hun unieke gitaarmuziek ontwikkelden.

Verwacht het onverwachte van Gabriela Quintero op de flamenco gitaar en Rodrigo’s spetterend, akoestisch/electrisch gitaar spel met virtuoze, dynamische en onconventionele technieken, het experiment met elektronische geluiden en de hulp van het Bulgarian Symphony Orchestra. Geïnspireerd door hun liefde voor een breed scala aan stijlen, zoals western, jazz en heavy metal.

Wat een geluid en wat is het knap gedaan. Het werkt ook erg aanstekelijk, waarbij het tweetal het indrukwekkende vermogen bezit om verhalen te vertellen zonder woorden te gebruiken. Met negen, complexe, maar toch behoorlijk toegankelijke nummers en een lengte van krap drie en dertig minuten is In Between Thoughts, A New World compact en vermakelijk.

Ik kenmerk mijzelf als iemand met een veelzijdige smaak. En een liefhebber van een contrastrijk en tegendraads geluid. Zo is het dan voor mij niet zo grote stap van Springtime´s free jazz en art rock naar de vernuftige klanken van de Duitse geluidspionier Hans-Joachim Roedelius en de Amerikaanse componist Tim Story. Om stil in een hoekje van te genieten.

Het nieuwe piano project van twee oude vrienden heeft geleid tot het via Erased Tapes verschenen 4 Hands. In principe had het album ook 88 toetsen kunnen heten, aangezien ieder nummer op een en dezelfde vleugel werd gespeeld en is opgenomen.

4 Hands is een intiem en surrealistisch muzikaal gesprek van de twee spelers. Een woordenloze dialoog en een fascinerend hoorspel, dat van een buitenaardse schoonheid is. Roedelius neigt meer naar improvisatie, wat helpt om de horizon van de muziek te verbreden, terwijl Story een meer bewuste benadering kiest. Muziek die het verdient om door 100.000 paar oren gehoord te worden. Al zat dat hoogstwaarschijnlijk nooit gebeuren.

Het is weer raak met een fijn stel muzikanten uit down under. In dit geval gaat het om het vier koppige Rolling Blackouts C.F. uit Melbourne, die sinds hun debuut ep Talk Tight uit 2016 inmiddels de harten van de indierock liefhebber ruimschoots heeft veroverd. Endless Rooms is het derde volwaardige album van de band en wat mij betreft hun beste. Muziek die je doet herinneren aan de ondergrondse periode van bandjes als Go-Betweens, The Chills en Wire, waarmee je ondergetekende kan begraven.

Waar iedereen het er na de lockdown van nam om de vrijheid eens goed te proeven sloten de Aussies zich juist op in een huis nabij de Melbournse bossen, waar het materiaal voor deze plaat vorm kreeg. De meerstemmigheid en de zalige gitaarpopmelodietjes met een zomers sfeertje zijn leidend. De aan het geluid van de band toegevoegde hyperactieve synthesizer en de rurale veldopnames (knetterend vuur, wind, regen en vogels) intrigerend en een welkome afwisseling.

Het zelfgeproduceerde Endless Rooms is een album van een band in ontwikkeling, zonder het vertrouwde recept uit het oog te verliezen.

22-06: Nijmegen, Doornroosje
23-06: Amsterdam, Paradiso

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

De erfenis van de blues is in goede handen bij de uit New Jersey afkomstige zangeres en gitariste Rory Block. De blues stroomt vanaf haar tiende levensjaar door het bloed. Blocks liefde voor het invloedrijke culturele erfgoed van de oude bluesmeesters is een typisch geval van ‘horen is geloven’. In navolging van haar eerbetonen aan zeven zwarte leermeesters onder de noemer The Mentor Series laat ze met het verschijnen van “A Woman’s Soul” opnieuw de stokoude bluesmuziek herleven. De ode aan Bessie Smith, gedistribueerd in de Benelux via Continental Recording Services, is de eerste uit een nieuw project ‘Power Women Of The Blues’. Sterke zwarte vrouwen die het diepste respect verdienen, schrijft Block in het cd-boekje.

Bessie Smith was de eerste grote jazz- en bluesartieste, die ook wel de keizerin van de blues werd genoemd. Grof, vulgair en geweldadig maar met een krachtig stemgeluid en gevoel voor dramatiek. In een glansrijke periode nam ze in de twintiger en dertiger jaren 160 liedjes op, opgebouwd rondom een expressieve blazerssectie en een pianist. Met onder meer een venijnige aanslag op de akoestische gitaar en een wervelwind aan emoties uit haar gruizig stemgeluid wordt het werk van de Afro-Amerikaanse door Rory Block uit de vergetelheid getrokken. En als de zoveelste collectie aan oude parels mensen ertoe aanzet om eens in het nalatenschap van Bessie Smith, Robert Johnson, Son House, Rev. Gary Davis, Skip James, Bukka White, Mississippi John Hurt of Mississippi Fred McDowell te gaan grasduinen is dat mooi meegenomen.