Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Zo doe je dat dus om als 64-jarige rock ‘n roller onder de aandacht te blijven. Je brengt een nieuwe collectie met oude niet eerder door jou op plaat uitgebrachte liedjes op de markt met een toepasselijke titel (Powerful Stuff). Of beter nog het album laten openen met het veelzeggende en enthousiaste Make That Move, waarmee de toon direct wordt gezet. De eerste voetjes kunnen van de vloer. Een klein uur denderen de Amerikaanse zanger Webb Wilder samen met de begeleiders van The Beatnecks in de overtreffende trap door met opwindende en goudeerlijke gitaarmuziek. Schatplichtig aan onder meer The Long Ryders, The Gun Club en The Beat Farmers.

Als de enerverende rock ‘n roll en rootsmachine eenmaal op stoom komt is deze niet meer te stuiten. Een band in topvorm en dikke pret. Hoofdzakelijk gebaseerd op twee gitaren, bas en drums. De opnames zijn grotendeels live vastgelegd tussen 1985 en 1993. Een bekroning voor zijn creatieve periode. En o … wat klinkt dit album lekker in een prettig ongedwongen sfeertje. Dit resulteert in een feestelijk plaatje met een overdosis aan tomeloze energie. Naast de liedjes die gepend zijn door de vaste schrijfpartner Robert Stockton Field worden we ver terug in de tijd gekatapulteerd door zijn interpretaties van andermans composities zoals Lucille, Nutbush City Limits en Hey Mae.

Everything is simple ´til it´s not” . De openingswoorden van het nummer “Everything is simple”, dat de betoverende reis van The Jacket weergeeft. De opgevouwen, oude leren jas op de albumhoes van het zesde wapenfeit van het Amerikaanse duo Widowspeak dient als metafoor van de keuzes in je eigen leven. Knap jij uit je jasje van ambitie of past de jas die je draagt niet meer? Alles waar je afscheid van moet of wilt nemen heeft iets waardevols in zich wat je beter niet achter je kunt laten. De vraag is wat wil je behouden.

Wie een liefhebber is van een dromerige, filmische of bezwerende muziek met een hees zuchtende zangeres en slepende, twangy gitaarpatronen moet vooral verder lezen.

Hoewel de atmosferische benadering van Molly Hamilton en Robert Earl Thomas na vijf platen inmiddels bekend moet zijn, houden subtiele veranderingen (piano, fluit, slide-gitaar) de aanpak van het paar fris en stimulerend. Simpel gezegd klinkt The Jacket als een prachtige verzameling van tien nummers, die naadloos in elkaar overlopen. Beetje in de lijn van Cat Power, Cowboy Junkies en Mazzy Star. En daar is niets mis mee. Koptelefoon op en lekker wegzweven.

De één krijgt misschien wel jeuk, de ander waaronder mijn persoon, zweert tijdens optredens van de band bij de diepgevoelde, krachtige en overslaande strot van zanger Wille Edwards. Het geeft de hoeveelheid energie en rauwheid weer die hij er in gooit. En diezelfde kenmerkende en tergende klaagzang ontbreekt veelal op het nieuwe album van het Internationaal geprezen Wille and The Bandits. Alsof Edwards teveel respect leek te hebben tijdens de opnames in de legendarische Saw Mills Studio, die alleen bij vloed toegankelijjk is. Een langgekoesterde wens om op te nemen op deze iconische plek aan de oevers van de rivier De Fowley in Cornwall zag hij eindelijk in vervulling gaan. Het isolement van de studio en de pandemie weerspiegelt op het eerste deel van het album in nummers als I’m Alive en Without You.

Edwards´bepalende factor komt op When The World Stood Still minder vlezig en iets aan de intogen kant over. De intensiteit van de tekstuele inhoud gaat hierdoor ietwat verloren, wat jammer is, want Edwards heeft altijd genoeg te vertellen. Minder nadruk op zijn stemgeluid, maar destemeer op de veelzijdige instrumentatie van Wille Edwards (zang, gitaar, steelgitaar), Harry Mackall (bas, synthesizer, zang), Matthew Gallager (hammondorgel, piano, zang en Tom Gilkes (drums en percussie) waar je je vingers bij aflikt. Het geluid van een band die constant grenzen verlegd en elkaar op het podium muzikaal pusht.

Maar waar het voltallige publiek in de Leidse QBUS in oktober overmand werd door kippevel na Edwards krakende en knarsende versie van het gelijknamige When The World Stood Still mis ik de mierentieten op mijn armen op deze studioversie.

Fans van de Britse band en de liefhebbers van het blues en rock genre zullen daarentegen niet teleurgesteld zijn. Hoewel de oude garde is vervangen door nieuwe muzikanten, vormt Will nog altijd de kern, is hij geregeld maatschappij kritisch in zijn zelfgeschreven liedjes en ondersteunt hij de muziek met een scala aan gitaarvaardigheden. Avontuurlijker dan ooit met liedjes die barsten van de eerlijkheid, integriteit en een sprankje positiviteit in de ode aan zijn dochtertje (Daylight).

Hoewel het album een ​​nieuw begin vertegenwoordigt gaat When The World Stood Still ook over het sluiten van een deur naar het verleden. In het geval van de Saw Mills studio is dit letterlijk op te vatten. Aan de iconische studio waar bands als de Stone Roses en Oasis hun doorbraakalbums opnamen komt een einde. Met de hulp van engineer John Cornfield en de fans van de band kreeg de studio uitstel zodat Wille and the Bandits deze plaat nog kon maken.

Even twijfel ik als iemand het heeft over de warme bariton van de Belgische zanger en multi-instrumentalist Wolf Vanwymeersch. Is er een mogelijkheid dat mijn cd-speler te snel afspeelt? Een vervangend exemplaar heeft hetzelfde probleem. Markeert er iets aan mijn Spotify versie? De klantenservice van de desbetreffende streamingdienst kon mij ook niet verder helpen. Na een bezoekje aan de huisarts om mijn beide oren uit te laten spuiten ben ik er eindelijk uit dat ik toch echt een fraaie en donkerbruin gekleurde falset hoor als ik naar zijn debuut The Early Years luistert.

Waar ik in eerste instantie denk te maken te hebben met een compilatie bevat deze plaat een verzamelwerk aan mooie en dierbare jeugdherinneringen. Zo eentje die je heerlijk doet wegzwijmelen bij de dromerige wereld van Wolf Vanwymeersch, waarmee hij koude rillingen als stroomstoten door mijn lijf heenjaagt. En waar iemand als de Noor Sivert Hoyem patent op heeft. Waar de Scandinavische crooner een donkere sfeer creëert met veel drama en bombast laat de Belg meestentijds het akoestisch instrumentarium van zich spreken.

Elke noot is om van te smullen. En wie het drooghoudt mag het zeggen bij het nummer I’m Wide Awake wat voor Vanwymeersch een soort van afscheid is aan zijn vader, die een maand na de opnames overleed. Hoor de meeuwen krijsen – het symbool van de ziel.