Als jou muziek door de Britse zondagskrant The Observer en de website Americana.uk respectievelijk wordt omschreven als ‘angstaanjagend mooi’ en ‘een absoluut waar genot’, dan zitten wij van het Altcountryforum gelijk op het puntje van onze stoel. Als je een liefhebber bent van het country en folk genre, dan denk ik dat je voor het nieuwe album van de in Amerika geboren en in London geresideerde Kate Ellis grote waardering zal kunnen opbrengen.

Langverwacht, maar eindelijk vijf jaar na haar debuut Carve Me Out is zij bij een opvolger aanbeland, die via Continental Record Services in de Benelux het daglicht ziet. Een nieuwe plaat, waarvoor zij een cavalerie aan hulptroepen heeft ingeschakeld. Met onder meer iemand waar je bij het zien van zijn naam (Chris Hillman) werkelijk van het puntje van je stoel valt. Ware het niet dat wij hier te maken hebben met de veelgevraagde Britse multi-instrumentalist en niet met de wereldvermaarde Amerikaanse muzikale vogel.

Muzikaal vernieuwen is moeilijk, maar iets nieuws doen met bestaande invloeden kan wel. Spirals is een diep oprechte en persoonlijke verzameling aan liedjes, die meer gelaagd, weelderiger en toegankelijker overkomt dan op haar debuut uit 2017. Een ontwikkeling met emotionele diepgang. Zij heeft het hart van een echte artiest en het vermogen om herkenbare menselijke emoties in vier minuten of korter uit te drukken. Haar verhalen, ervaringen en levenslessen zijn er ook voor ons om te hebben en van te leren.

Soms van grote, fragiele en kwetsbare schoonheid wanneer Ellis haar moederlijke kant laat zien en met haar dochter praat (Bluebirds and Rye). Danweer samengebald tot een dynamisch geluid in het nummer Scars, waarop liefde en haat samenkomen en de frustratie duidelijk voelbaar is na een stormachtige relatie. Het bezorgt je een hoeveelheid kippenvel en een warm gevoel in je ziel.

Krakende hersenpannen. Daarmee word ik geconfronteerd als ik luister naar Limbs van de Britse zangeres, componiste en een gerespecteerde actrice Keeley Forsyth. Waar lijkt haar ongemakkelijke en elementaire vocale benadering toch op, die rond schaarse arrangementen van het harmonium, een cluster van pianonoten en ijzige synthesizerklanken, is gecentreerd. Namen als Nico, Nick Cave en vooral Scott walker schieten mij nadat inmiddels het stoom uit mijn neusgaten was gekomen na verloop van tijd te binnen.

Forsyth is in het bezit van een expressief stemgeluid waarmee zij het ongelooflijke vermogen heeft met een diep gevoel van mystiek vol pure drama te manoeuvreren en een beladen stemming weet te creëren. Net zo precies als een muzikant met zijn of haar instrument doet. Die onvergetelijke en intense falsetto, waarmee zij voortdurend grenzen verlegd, staat centraal op haar nieuwe plaat. Met zesentwintig minuten weliswaar aan de korte kant, maar wel eentje met een immense impact.

Hoewel er in principe niets bijzonders is aan een actrice, die ook eens een muzikale carrière prefereert, ligt de verrassing in de pure en onbehagen intensiteit van haar liedjes. Met een diepgang waardoor je je telkens afvraagt wat er aan de hand is. Limbs is een prachtig album dat elke keer dat je het hoort diep in je ziel lijkt te zinken. Het is krachtig en ontroerend als een soort van dramatische en emotionele muzikale mise-en-scène.

Soms moet je even gaan graven bij een albumtitel en of hoesontwerp. Kevin Morby´s zevende solo wapenfeit This Is A Photograph, waar hij op de voorkant omgeven wordt door de hoeveelheid aan jeugdherinneringen draagt een boodschap uit.

De titel zegt het al. Dit is een muzikale foto-album, waar hij al bladerend door oude familieplaatjes zijn jeugd aan hem voorbij ziet flitsen. En dat op de avond dat zijn vader tijdens een familiediner instort en door de ambulance wordt overgebracht naar het ziekenhuis. Leven en dood. Twee grote thema´s, die samen met honkballegende Mickey Mantle (Goodbye, To Good Times), de gelijknamige film van Jack Nicholson (Five Easy Pieces) en de rol van Memphis in de muziekgeschiedenis als inspiratiebron dienden voor zijn nieuwe plaat.

This is a photograph
A window to the past
Of a family growing old
Inside the boxing ring of time
In Bittersweet, Bittersweet, Bittersweet, Tennessee

Terwijl we met foto’s vaker wel dan niet de neiging hebben om specifieke momenten van vreugde vast te leggen en te bewaren, schrijft Morby op This Is A Photograph over het leven in al zijn verschillende vormen. Er zijn donkere momenten op deze plaat, maar licht en hoop houden zijn recente wapenfeit mooi in balans.

Na de melancholie en sereniteit van Sundowner (2020) zit Morby’s nieuwe schijf weer boordevol muzikale tierelantijntjes, goed doordachte folkrock en complexe arrangementen. Gelardeerd met een rijk arsenaal aan instrumenten en harmonieën.

Het is alweer tien jaar geleden dat de vaderlandse formatie King Of The World het levenslicht zag. Een band met een missie: de bluesmuziek levend houden, ook voor de jongere generatie. Als dan ook nog blijkt dat de bandnaam verwijst naar een speciaal voor de Japanse markt uitgebracht album van de legendarische Cuby & The Blizzards kan je direct rekenen op de sympathie van ondergetekende.

Sedertdien timmert de band van Ruud De Weber (zang, gitaar), Fokke de Jong (drums), Govert van der Kolm (toetsen) en Erwin Java (gitaar) vol aan de weg met een energieke en ontspannen stijl, die niet direct binnen het bluesidioom valt. Vier ervaren rotten die de blues van haver tot gort kennen en die samen met fraaie meerstemmige zangpartijen de muziek laat bruisen.

Op het podium een hecht team zonder uitgesproken aanvoerder. Dat onderschreef ook het optreden in de Zoetermeerse Boerderij alweer vijf jaar terug, waar de heren in een rechte lijn naast elkaar op het podium stonden opgesteld. Bij King Of The World is iedereen gelijk. Muzikanten die elkaar het licht in de ogen gunnen en dat nu al tien jaar lang. Het feit dat Java vier jaar geleden een solo carriere verkoos leek op voorhand een flinke aderlating. Zijn herkenbare gitaarspel is namelijk een van de bepalende factoren. Toch klinkt het materiaal van het daaropvolgende Connected ((2019) zonder de Groningse gitaarvirtuoos maar met de Gentse snarenvreter Stef Delbaere in de gelederen speelser en hier en daar wat meer melodieus.

Het recent verschenen Royal Ten waarop Marlon Pichel de drumstokjes overneemt van Fokke, klinkt met nog altijd diezelfde drive, als een logische voortzetting van waar de voorganger ophield. En die wat mij betreft bovendien de meest toegankelijke is van de band. Nog altijd zorgt Ruud voor de liedteksten en is en blijft de blues en de soulvolle rockmuziek een creatieve groepsaangelegenheid.

Je zal je net als ik, afvragen wie King Tuff is. Het alter ego van de ergens in de twintigste eeuw geboren (exacte datum is onbekend) veelzijdige muzikant Kyle Thomas. Ik heb er wel bewondering voor mensen die platen maken waar nauwelijks droog brood mee te verdienen is. Van freakfolk op zijn ware culthit en solodebuut (Was Dead) uit 2006 tot aan gruizige en vuige opvolgers als zijn naamloze tweede plaat en Black Moon Spell. Muziek die je met een korreltje zout moet nemen.

Het onlangs verschenen Smalltown Stardust is een aangename kennismaking met iemand die een forse stap voorwaarts neemt met een weelderig gearrangeerd, melodieus en aangenaam beluisterbaar klinkende plaat. Al zette de hoesfoto van de muzikant in de rol van druïde of kluizenaar mij aanvankelijk op het verkeerde been. Alsof Gandalf zich met een pond paddo’s en zijn Gibson in het bos vermaakt.

Smalltown Stardust is een soort van eerbetoon aan Brattleboro in de Amerikaanse staat Vermont, waar Thomas is opgegroeid. Vriendelijk, zoet, ontspannen en aanstekelijk met een psychedelisch jaren zestig sausje, dat soms dicht in de buurt komt van Beck en uiteraard The Beatles, waarvan hij groot fanaat is.