Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

DESOLAAT en BERUSTING – in hoofdletters. Want van het sobere pad, dat de 46-jarige Amerikaanse zanger en liedjesschrijver Damien Jurado met het openingsnummer Allocate inslaat wijkt hij op het 37 minuten durende “The Horizon Just Laughed” geen moment af. Volgens de zanger zijn meest persoonlijke plaat ooit, waar hij verhaalt over depressies, angsten en de dood. Geen vrolijke boel dus. Hij laat het licht schijnen op de donkere kant van zijn ziel. Hij voert in zijn teksten ook allerlei personages op, die zowel in leven als overleden zijn.

Een loodzwaar atmosfeer, die Jurado (akoestische gitaar) instrumentaal creëert met een strijktrio, een blazerskwartet, Josh Gordon (basgitaar, percussie), Robert Watson (toetsen), Joshua Thompson (elektrische gitaar) en Anna Lynn Williams (zang). Je kunt kritiek hebben op het constant weemoedig gevoel, dat de elf diepgaande liedjes teweeg weet te brengen. Maar als je gevoelig bent voor dit soort sfeermuziek en zijn innemende vocalen is Damien Jurado’s dertiende album uitermate geschikt om met het licht uit lekker bij weg te dromen.

Wat mij tijdens de eerste beluistering, maanden terug alweer, van Dana Gavanski’s When It Comes direct opviel is het kleurrijke in haar stemgeluid. Ook de kenmerkende Servische tongval en de vergelijking met zangeres Nico, waaraan ik twee jaar geleden refereerde in het stuk van haar debuut Yesterday Is Gone ontbreekt nagenoeg op de opvolger. Mogelijk een gevolg van stemproblemen tijdens de pandemie, waardoor zij nauwelijks een geluid uit haar keel kreeg wat zeker voor een zangeres frustrerend en onacceptabel moet zijn.

Die constante strijd die Dana ervoer tijdens de opnamen, legde zij vast op een plaat die eigenzinnig en behoorlijk speelser klinkt dan haar voorganger. Met een glansrol voor het verrukkelijke geluid van de Moog synthesizer, vleugjes psychedelica en retro invloeden benadert zij haar nieuwe liedjes op een prettige, inventieve wijze.

Bij het maken van het album waren er een paar hele mooie momenten, maar makkelijk was het zeker niet vertelt de Canadese zangeres aan het Britse online magazine ‘Our Culture’. ‘Het was een dagelijkse bezigheid wanneer ik wel of niet kon zingen’. Het toppunt van kwetsbaarheid, waaraan zij zich op When It Comes ongegeneerd blootgeeft.

Met de woorden And I will go, to farthest place on earth I know. I can travel all the roads, you see. ‘Cause I know you’re there with me komt de Zeeuwse singer-songwriter Danny Vera met het nummer Roller Coaster vier jaar geleden in de publieke belangstelling. KPN’s reclamefilmpje tijdens de eerste lockdown met een ode aan NEderland, waarin het emotionele nummer voorkwam doet nog een extra schepje bovenop. Een definitieve doorbraak voor de man met de vethuif, die inmiddels meer dan twintig jaar aan de muzikale weg timmert is dan uiteindelijk een feit. Inmiddels verkoopt hij zalen als AFAS Live en Carré met gemak uit.

Of het succesverhaal een vervolg krijgt met een nieuwe en schitterende viool versie van Like It Always Was, valt nog af te wachten. Het nummer, dat afkomstig is van Vera’s zestien nummers tellende nieuwe plaat DNA, werd namelijk ingezet voor een kerst-commercial van een vaderlandse supermarkt, waarin we de tweelingbroers Thomas en William zien, die in elkaars buurt wonen maar gescheiden door een onuitgesproken twist langs elkaar leven.

Bleef Vera´s achterliggend werk productioneel soms aan de veilige en oppervlakkige kant laat zijn recente wapenfeit een veel losser en imperfect geluid horen. Authentiek en warm met zoals hijzelf noemt ´ouwe gear opgenomen in een leegstaand Middelburgs theater. Een aangenaam nieuw album met meer verdomd goede rock ´n roll, die in een keer met zijn band en producer Frans Hagenaars is vastgelegd. Live met oneffenheden. Uptempo voor de heupen en intiem voor de super-emotionele softie.

Guilty Pleasures. Wie heeft ze niet? In mijn jeugd (9-14 jaar) kocht ik zowel het betere werk (Johnny Cash, Kinks, Beatles, Simon & Garfunkel) als singles uit het glamrock tijdperk (Slade, The Sweet, Gary Glitter). Een begrip dat al langer bestond voordat Matthijs van Nieuwkerks cultuurkathedraal ‘De Wereld Draait Door’ de term populariseerde. Een pleidooi voor muziek waarnaar wij luisteren en daar nauwelijk voor uit durven te komen. Een succesformule in DWDD, die indertijd voor zanger Danny Vera als inspiratiebron diende voor zijn ep serie The New Black & White. Als een ouderwetse zwart wit film die nu gemaakt wordt.

Zes liedjes per schijfje van krap twintig minuten. Waar de heimelijke liefde voor het werk van anderen (Koos Alberts, Rihanna, Berlin, Elvis Presley) en eigen composities op eerdere uitgaven met elkaar werden gekoppeld. Veelal gestoken in een spaarzaam, akoestisch jasje. Alles klinkt weloverwogen en uiterst verzorgd. Net als zijn stijlvolle vintage look. Die onmiskenbare snik in zijn stem en de diverse strijkers die de boel af en toe opfleuren maken het er alleen maar nog smeuïger en stroperiger op. Zoals ook weer te horen valt op het onlangs verschenen nieuwe deel, dat mij liet zwelgen in een onvermijdelijke toestand van weemoed en tristesse.

Zwijmel weg met Thomas E. Dorseys tijdloze gospelballad Peace Of The Valley (1939), die vooral door Elvis Presley bekend is geworden. Vera doet het samen met de zangeressen Raquel Brown, Aldiner Laurent en Giovanca Ostiana nog eens dunnetjes over. Wat heet: je wordt volledig omver geblazen. Opvallend is ook de samenwerking met Krezip (Make It a Memory), de gypsymuziek (A Fadin’ Blue) met The Rosenberg Trio en het nummer Too Close, waarop hij zijn voorliefde lijkt te tonen voor de Amerikaanse zanger Jim Croce. Wees bereid op het gevoel van een groot tranendal.

De tijd vliegt. Zo is het 2023, om precies te zijn 27 oktober. De dag dat Alpine Gold, het laatste wapenfeit van de Rotterdamse rootsrock formatie Dawn Brothers verschijnt. Een perfect op elkaar ingespeeld gezelschap dat spelplezier uitstraalt, waarbij de liefde voor de muziek door elke ader giert. En zo is het bijna een half jaar verder dat tijdens Record Store Day (20 april) acht nummers van het verloren gewaande Late To The Party op blauw vinyl wordt uitgebracht.

Een schijnbaar donker klinkend album van vier muzikale ambachtslieden, dat in wezen de opvolger van Dusk had moeten worden, maar door de avondklok en de opkomst van het omnicronvariant uiteindelijk nooit het daglicht zag. In samenspraak met de platenmaatschappij werd vlak na de opnamesessies nieuwe liedjes gepend voor een grotere selectielijst van Late To The Party. Wat resulteerde in een vlot schrijfproces en een compleet nieuw album (Alpine Gold) met elf smaakvolle liedjes met een ultiem liedjesgevoel, waarop producer Paul Willemsen volledig de vrije hand van de band kreeg om zijn ding te doen. Die onmiskenbare stempel is de troefkaart van Alpine Gold en zorgt voor een meer eigen geluid buiten de bekende referentiekaders op hun achterliggende platen.

12-04: Deventer, Burgerweeshuis
13-04: Den Haag, Paard
18-04: Amersfoort, Fluor
20-04: Maastricht, Muziekgieterij
25-04: Alkmaar, Victorie
10-05: Lelystad, Corneel

Auteur Irvin Welsh beschrijft Dean Owens als het kloppende hart in ons leven en de meest boeiende en beklijvende singer-songwriter uit Scotland, wat mij betreft een waarheid is als een vetgemeste koe. Maar dat zijn muzikale talent een groter bereik heeft dan het Keltische land waar hij zijn hart aan heeft verpand bewijst zijn meest recente wapenfeit.

Op het volwaardige Sinner´s Shrine werkt de bescheiden troubadour nauw samen met multi-instrumentalist Joey Burns en drummer John Convertino van de formatie Calexico. Ontstaan uit een toevallige ontmoeting op een festival. Noem het een wonderbaarlijke speling van het lot dat resulteert in een pracht plaat, waarop americana, spaghettiwestern, roots, prairiemuziek en een dikke laag woestijnzand met elkaar verbonden zijn. Een echte liedjesplaat met herkenbare ingrediënten van iemand met een troostend stemgeluid, dat dient als balsem voor de roestige zielen onder ons.

Na een tijdje droog te hebben gestaan is ondergetekende aan een flinke opmars bezig met schrijven. Het plezier is gelukkig weer terug. En er ligt een flinke berg aan nieuw werk op mij te wachten. Jammergenoeg heb ik maar twee armen van God gekregen, maar ik doe mijn best. Het nieuwe Flicker van het Zweedse trio Death and Vanilla is ook zo eentje, die al maanden hardschreeuwend om aandacht vraagt.

Met een voorliefde voor twangy gitaren, xylofoon, analoge synthesizers en de engelachtige zangpartijen van Marleen Nilson is Flicker een heerlijke, melodieuze luistertrip. Een plezerige mix van meanderende dromerigheid en atmosferiche poprock met een sixties geluid. De luisteraar wordt ruim vijf en dertig minuten meegenomen naar een kleurrijk dromenland met een hypnotiserende sfeer. Indiepop die bij mij enigszins parallelen opriep met Still Corners, Beach House en Broadcast, die even mooi als weemoedig is.

Een beetje electronica op zijn tijd is helemaal niets mis mee. Vind ik dus, maar ik word dan ook niet zenuwachtig van hemelstergende bliepjes, pulserende beats en synthesizers. Muziek waar de invloeden van Tina Weymouth (Talking Heads, Tom Tom Club), maar ook Kraftwerk en Human League sterk doorklinken. Storend? nou, nee, want het fundament van de kitscherige jaren tachtig electropop en krautrockmuziek wordt onder leiding van Angel Deradoorian en de Russische muzikante Kate Shilonosova voorzien van een geheel eigentijds geluidstapijt. Resulterend in een harmonie aan elektronisch gegenereerde klanken en vocalen van het kleurrijke duo, waardoor het album met speelse melodieen als een mooi geheel overkomt.

Opgenomen in een Keulse studio met een arsenaal aan synthesizers – een modulaire, een Juno, een Jupiter, een Rodeo, een synth met een bij erop. Vanaf het moment dat de aan een haffmilch cappuchio refererende opener (Haffmilch Holiday) als het ware je trommelvliezen streelt, ben je verslaafd. Ieder nummer van Ticket To Fame is zorgvuldig samengesteld, die de virtuositeit en ongeëvenaarde creativiteit van Decisive Pink presenteert. En dat is voor een debuut een hele prestatie.

Heb je een hartgrondige afkeer tegen ‘leuk’ en ‘gezellig’? En ben je geen liefhebber van alledaagse zaken als coupletten en refreinen? Mijn advies is om dan eens te gaan luisteren naar The Sudbury Inn van het Frans/Amerikaanse Deleyaman. Als je de poorten naar de gothic, dark wave, en kosmopolitische wereldmuziek liever dichtlaat en niet te porren bent voor een portie fascinerende anti-popmuziek, dan ben je met Deleyaman op het verkeerde adres.

Aret Madilian en Beatrice Valantin, de kernleden van de band, weten wat dat betreft van wanten met hun eigenzinnige en minimalistische benadering van een dromerig klankuniversum. Zover is wel duidelijk na 23 jaar en een negental uitgebrachte studio albums. Rechtstreeks vanuit een diepe en oprechte plek van binnenuit en grotendeels gekenmerkt door de Armeense Duduk, saxofoon, een Indiase Bansouri en de hemelse vocalen van Aret en Beatrice. Verweven met eigen poezië (A Tale, Another Evening, Silent Ship) En woorden van gevestigde dichters onder wie Paul Laurence Dunbar, Sara Teasdale, Anna Akhmatova, Henry Wadsworth Longfellow, Paul Verlaine, Emily Bronte en John Le Gay Brereton.

Albums die je talloze keren draait, ontegenzeggelijk de duim van mij omhoog krijgen, maar waar je geen woord over op papier gezet krijgt zet ik op mijn zogeheten irritatielijst. Na vijf maanden en vele slijtplekken van de bestralingen door de laser verder staar ik nog altijd naar een blanke pagina. Waar sommige promoters na anderhalve maand aan mijn virtuele voordeur kloppen voor een stukje heeft A Wave From A Shore veel meer recht van spreken. Toch moet er iets goeds zijn aan het samenwerkingsverband van geluidskunstenaar Christopher Royal King en violist Christopher Tignor, want anders had ik album allang een flinke schop richting de kast gegeven.

A Wave From A Shore klinkt als meubel- en liftmuziek, maar ook weer niet. Dat is het irritante. Aan de ene kant steekt wat mij betreft de ambiente en neoklassieke klanklandschappen nauwelijks boven het maaiveld, aan de andere kant past Kings experimentele en weelderige synthesizer stijl prima bij Tignors expressieve spel. Dus wat moet ik hiermee? Aan jullie de keus!

Sommige cd’s hoef je helemaal niet te bespreken. Daarvan zou je in principe kunnen vertellen dat ze uit zijn. De trouwe aanhang weet dan genoeg en de onwetenden leert ze kennen als ze weer eens langskomen om te spelen. Zo ligt hier voor mij het nieuwe album van de Drive-by Truckers. Een bandje uit het Amerikaanse Athens,Georgia, die met de kernleden Patterson Hood (zang, gitaar), Mike Cooley (zang , gitaar) en drummer Brad ‘The EZB’ Morgan alweer ruim 25 jaar actief is.

De wilde haren mogen er dan vanaf zijn, op het verse Welcome 2 Club XIII worden herinneringen opgehaald aan die tijd, dat ze voor een appel en een ei in een smoezelige, achteraf zaaltje in Alabama speelden.

Anders dan op hun laatste drie platen met ongefilterde, rauwe klaagzangen over de politieke controverse van het verscheurd Amerika klinkt het nieuwe wapenfeit persoonlijk en voor hun doen behoorlijk ingetogen. Het rammelend karakter van de begin jaren (Gangstabilly, Pizza Deliverance) ontbreekt. De onversneden, typische Amerikaanse rock (Bob Seger, Bruce Springsteen) van het album American Band (2016) speelt nauwelijks een hoofdrol. De intensiteit daarentegen bruist als vanouds door de ongedwongen sfeer van het in drie dagen tijd in 1 of 2 takes opgenomen werk.

Het ‘gewoon even bij elkaar zijn, wat demo’s van nieuwe nummers opnemen en de draad weer een beetje oppakken’ (nieuweplaat.nl) resulteerde uiteindelijk in Welcome 2 Club XIII. De plek waar het ooit begon voor Hood en Cooley en hun vorige band Adam’s House Cat.

Alsof ik een stomp in mijn maag kreeg, zo kwamen de vele luisterbeurten van Durand Jones’ eerste solowerk binnen. Even naar adem snakken en tranen in de ogen. Hij neemt ons op Wait Til I Get Over namelijk mee naar Hillaryville, Louisiana, waar hij is opgegroeid. Een ooit bloeiende, zelfvoorzienende plattelandsstadje aan de Mississippi, gesticht door acht vrijgelaten slaven als herstelbetaling na de Amerikaanse burgeroorlog. ‘De plek waar je het liefst zou willen wonen’ zei Jones oma indertijd over de nu in verval geraakte gemeenschap.

Met een vracht aan eigen ervaringen gebruikt Jones Wait Til I Get Over om aandacht te vragen voor zijn verleden en heden en de lessen die hij als volwassene heeft geleerd. En dat alles op onnoemelijk smaakvolle wijze in elkaar gezet, dat rauwer aanvoelt dan zijn werk met The Indications. ‘Ik wilde dat het klonk als de licht pittige en de romige zoetheid van de magnolia’s op een warme dag in juli met de iconische geur uit de Zuidelijke staten van Amerika‘.

Het resultaat mag er zijn. Wait Til I Get Over bevat twee maal een gesproken woord en tien zelfgeschreven liedjes met een overvloed aan zuidelijke soul. Buitengewoon verzekerd gaat hij hier voor een rootsy, gospel, blues en fuzzy geluid met echte nachtelijke, buitengeluiden, waarmee Jones een prachtig, muzikaal portret creëert met personages die van zijn leven deel uitmaakten. Afwisselend breekbaar, teder, rockend tot aan een explosie van vreugde. En dat in een eigen, sprankelende productie, die eindigt met het geluid van het opspattende water van de Mississippi en fluitende vogels.