Het is eigenlijk toch behoorlijk klote als je debuut voor een daverend succes zorgt. Iedere volgende plaat zal ongetwijfeld hiermee worden vergeleken en zal over het algemeen op minder bijval kunnen rekenen. Daar kan de Amerikaanse Lady Wray over meepraten toen zij op vijftien jarige leeftijd, opererend onder haar echte naam (Nicole Wray) met haar album Make It Hot hoog in de Amerikaanse hitlijsten belandde. Jong en naïef en mentaal nog lang niet bestand tegen het harde muziekwereldje verdween Wray even snel uit beeld als dat ze zich in 1998 met hulp van Missy Elliott presenteerde.

Een tweede kans die zij van Leon – Big Crown Records – Michels in 2016 kreeg pakte Wray met het album Queen Alone met beide handen aan. De liefde voor de muziek straalt van het label en de artiesten af en de liefde voor het label is bij de artiesten ook weer goed terug te horen. Zes jaar later draait de opvolger overuren in mijn cd-speler.

Piece Of Me toont een zangeres die met talent en de sterke emoties van een zelfstandige vrouw en jonge moeder bijzondere liedjes maakte in onzekere tijden. Ouder, wijzer en op de top van haar kunnen komt het voormalige wonderkind tot haar recht op een verleidelijk doorbraakalbum vol authentieke old-school soul, funk en rhythm en bluesmuziek.

Al bij de opener I Do word je gegrepen door de magie van het album. “Het geluid is heel relaxed. Ik wil liedjes over mijzelf schrijven waar mensen zich in kunnen vinden”, vertelde Wray over Piece of Me aan het Duitse blog MusicSpots . Hetgeen haar met volle overtuiging is gelukt.

Sommige muziek is totaal ongeschikt om overdag te draaien, laat staan erover te schrijven. En veel beter tot zijn recht komt wanneer het donker is, iederen op één oor ligt en jij het gevoel krijgt als enige wakker te zijn. In die categorie valt de muziek van Kurt Wagners Lambchop, die voldoet aan de definitie van ‘cult-favoriet’. Zijn soms 'angstaanjagend' overkomende bariton en de fraaie, ambiente stilte zijn genoegzaam bekend bij de trouwe aanhang. Met of zonder zijn bewerkte stem.

Opvallend zijn de namen van pianist Andrew Broder en producer Ryan Olson achter het mengpaneel. Het gebeurt namelijk sporadisch, dat Wagner deze belangrijke taak aan anderen overlaat. Deze opmerkelijke samenwerking tijdens de opnames in een leegstaande fabriekspand in Minneapolis is mogelijk dan ook de reden dat het nieuwe wapenfeit van Lambchop hier en daar grootser klinkt dan een ieder gewend is. En staat de electronische funk van Little Black Books dichter bij de dansmuziek dan de band ooit is geweest. Maar voorop staat het experiment, Broders dromerige pianospel en de onwerkelijk hemelse sfeer vol klanktapijten waar ik niet anders dan bewondering voor kan hebben.

Wagners laatste werk met Lambchop, zoals hij onlangs vertelde? Wie zal het zeggen. Als het echter waar blijkt te zijn, is dit een zeer genereus afscheid. Het is lief en breekbaar, hoopvol en prachtig en vergt net als al het eerdere werk van Lambchop, het nodige geduld.

Fans zijn doorgaans erg leuke mensen… mensen die echt compleet ergens voor gaan. Zoals de trouwe schare fans van het Amerikaanse duo Larkin Poe, die zich ´Kinsiders´noemen naar het debuut KIN (2014) van de muzikale zussen. Mensen die elkaar misschien nog nooit persoonlijk hebben ontmoet, maar die contact met elkaar maken en met elkaar communiceren. Volgens Rebecca (zang, gitaar, keyboard) en Megan Lovell (lapsteel gitaar, achtergrond zang) voelen zij altijd deze liefdevolle uitstraling tijdens hun optredens en zijn er dan ook ongelooflijk blij mee.

Het via het eigen label Tricki Woo Records verschenen Blood Harmony is een volgend hoofdstuk in de succesvolle carrière van Larkin Poe. Refererend naar de naam van hun overgrootvader van vijf generaties geleden. De hoes ziet eruit als een vinyl album uit de jaren zeventig, die sindsdien in een krat wordt rondgesleept.

Het nieuwe wapenfeit is een album vol smeulende roots en met blues doordrenkte rock & roll liedjes en bruist van de vitaliteit. Een verpletterende intentieverklaring met een live-gevoel, veel pit en extra bluesenergie. Een heerlijke collectie songs waar de liefde voor hun familie vanaf spat. Een open boek over het vertrouwen tussen de zussen, ouders, echtgenoten, neven en nichten. De goede kanten van het zuiden zoals de gastvrijheid, de zoete thee, de zelfgemaakte limonade en de geweldige muziek.

Godsamme, wat snak ik na het autotune plaatje van Tatyana naar echte muziek en een echte stem. Ik geef een slinger aan mijn cd-wisselaar en mij valt direct een geel exemplaar op. Hoor dat zo of is het fysieke product in vergeelde staat? Dat laatste zou natuurlijk ook kunnen, want Earthbound van Marielle Woltrings Lavalu is bijna drie maanden geleden verschenen. Een tijd waar ik plezierig naar terugkijk. Ik wilde het plaatje dan ook niet kwijt uit mijn speler. Want haar helder stemgeluid is een verademing en dwingt een kakelende menigte tot stilte. En die liedjes op Earthbound, waarmee een trilogie na vijf jaar is voltooid, die klinken als een verbroedering tussen klassiek en popmuziek.

Anders dan op de eerste twee – Solitair High (2017) en Midair (2018), waar Lavalu met haar serene en intense stemgeluid een aantal intieme pianostukken voor het voetlicht bracht, klinkt het nieuwe wapenfeit minder zwaar door de diversiteit aan klankkleuren. Wat te danken is aan de geweldige en gedragen inbreng van Roosmarijn Tuenter (viola, zang) en Paul Rittel (cello, zang) die net als Marielle klassiek geschoolde musici zijn. Het is prachtig en bij tijd en wijle zelfs hartveroverend. Zelfs behapbaar voor de luie, gemakzuchtige luisteraar, die de muziek liever op een dienblad met een strikje eromheen krijgt geserveerd.

Van een troubadour waar ik in mijn vorige stuk over schreef (Jake Xerxes Fussell) naar de vrouw, die over een troubadour zong waarmee zij ooit als 1 van de vijf het Eurovisie Songfestival won, is een kleine stap. Want ook Lenny Kuhr is op haar nieuwe gelijknamige plaat die verrassend genoeg via Excelsior Recordings verscheen, een liefhebber van eenvoud en doeltreffendheid met haar stemgeluid als fraaie middelpunt.

Zij heeft in haar lange carrière nooit een geheim gemaakt over commerciele aspiraties. Althans zo leek het wel eens of was het toch meer op aandringen van de platenmaatschappijen. Zo stond Lenny vaker in de hitparade met waardeloze flutliedjes met een ´Op Volle Toeren niveau zoals Maar Ja en Visite dan met de mildheid en nuances van fraaie chansons of luisterrijk werk (Troubadour, Les Enfants).

Met het tekenen bij Excelsior Recordings zal zowel een jong als oud publiek de weg naar haar naam en plaat weten te vinden. En met componisten als Stef Bos en Spinvis die onder meer aan het nieuwe wapenfeit meewerkten bewandelt zij bovendien een interessante en hippe weg. Om maar niet te spreken over de studiomuzikanten, die op deze plaat in sonische puurheid excelleerden.

Lenny is nog steeds zoals zijzelf zingt een troubadour, die ons trakteert op luisterliedjes in de beste zin des woords. Maar die de toehoorders wel uitermate verrast met een nieuwe plaat die richting de popmuziek gaat. En om eerlijk te wezen: de professionaliteit en de enorme vitaliteit stralen ervan af. Hoe bijzonder is het dat ik dit mocht doen, vertelde zij onlangs aan Alexander van Eenennaam van het Algemeen Dagblad. Heel bijzonder, Lenny. Wij zijn blij dat Excelsior jou die kans gaf.

Net toen de lockdown toesloeg, tekende de Ierse Lisa O’Neill een nieuwe albumdeal met Rough Trade en werkte ze aan materiaal dat recentelijk onder de naam All Of This Is Chance is uitgebracht. Iemand met een uniek folkgeluid, sterke composities en een onderscheidend stemgeluid met een hoog intensiteitsniveau, waarmee zij een duister en een angstaanjagend fragiel sfeertje creëert. Zeg maar, Edith Piaff uit de Ierse grenstreken.

Haar vermogen om in een lied te kruipen om het verhaal ervan naar voren te brengen lijkt grenzeloos. Soms letterlijk breekbaar en ijzingwekkend met een ontzaglijke impact, waarbij ik bijna mijn zakdoek tevoorschijn tovert.. Geholpen door haar eigen gitaarspel en die van een aantal muzikanten. die op effectieve wijze, diverse subtiele tinten presenteren.

All Of This Is Chance, inmiddels O’Neills vijfde plaat, opent met woorden uit het gedicht The Great Hunger uit 1942 van Patrick Kavanagh. Geïnspireerd hierdoor lijkt zij niet alleen vragen te stellen over leven en dood, maar ook over zichzelf, haar opvoeding, haar relaties en de wereld om haar heen. Eigen liedjes met het gevoel van oude volksliedjes, die zij uit de vergetelheid heeft geplukt. Hoe vaker je luistert, des te meer worden hun geheimen en schoonheden prijsgegeven. Net als de paardebloemzaden, die zich verzamelen rond de maan op de hoes van het album.

Wie is er niet toe aan een partijtje Latijns-Amerikaanse feestmuziek bij de aankondiging van natte sneeuw in de Lente? Nou, ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik verlang dan wel even naar een verzetje. En laten we gewoon eerlijk zijn. De afgelopen 2 jaar was het leven met corona kut. Die twee jaar voelde als twee eeuwen.

Welkom in de wereld van het Britse dames kwartet Los Bitchos en hun instrumentale debuutalbum Let The Festivities Begin! Het ziet er al heel gezellig uit op de hoes. Bezaaid met ballonnen, feestmutsen, cocktails en – zoals het er op het eerste oog uitziet – een hele lekkere taart!

Niets revolutionairs maar vrolijke, gezellige en vooral kleurrijke surf rock en psychedelische muziek met een Colombiaanse invloed en een knipoog naar een soundtrack voor een spaghetti-western van Quentin Tarantino . En zoals de bandnaam en de albumhoes doet vermoeden moet je Los Bitchos maar niet al te serieus nemen.

Verzet je niet. Laat je geest en lichaam met de muzikale stroom meegaan en laat niets tussen jou en Let The Festivities Begin! komen.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

“Blue Mesa” is het zesde album van de 35-jarige Amerikaanse zanger, gitarist en multi-instrumentalist Luke winslow-King, die op zijn vijfiende debuteerde in zijn eigen bluesband. Vier jaar later verhuist hij naar New Orleans, Louisiana, waar hij de onuitputtelijke liefde ontdekt voor de traditionele jazzmuziek en deltablues waarmee hij zich nog altijd verwant voelt. Tot op heden blijft hij uit de greep van het grote publiek. En weet een klein genootschap aan fijnproevers zijn americana, gospel en rootsmuziek te waarderen.

“Blue Mesa” dat voor een groot deel werd opgenomen in het Italiaanse Lari, is een weerslag van een zwaar jaar, waarin hij twee dierbaren aan de ziekte kanker verloor, te weten zijn vader Kurt Albert Balzuweit en de legendarische muzikante Lissa ‘washboard’ Driscoll. Wat betreft de productie, de arrangementen en het materiaal op zijn nieuwe plaat klaarde Luke de klus op eigen houtje. Het instrumentarium is beperkt gehouden. Althans, per track. Want behalve elektrische-, akoestische- en basgitaren zijn er (soms) drums, piano, hammondorgel, viool, accordeon, saxofoon en trompet te horen op dit album. Prachtig en met flair ingekleurd door een groot aantal muzikanten.Wellicht is het rauwe randje soms wat ver te zoeken, maar dat stoort mij geen moment.

Neem daarbij het soulvolle, ietwat schor stemgeluid, zijn bezielde spel op de resonator gitaar en de veelal licht-melancholische en toegankelijke toon van de tien composities en je krijgt een uitstekende proeve van bekwaamheid. Alles op deze plaat ademt ervaring en vakmanschap. Nog niet overtuigd? Beluister het album “Blue Mesa” van Luke Winslow-King zelf maar via: Blue Mesa | Luke Winslow-King - lukewinslowking.bandcamp.com

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Hier thuis heb ik altijd muziek opstaan. Welke ligt aan mijn gemoedstoestand. Momenteel verkeer ik in een dromerige bui. Het nieuwe album van het in Amerika opererende Australische indiefolk duo Luluc past daar prima bij. Alles klinkt ontspannen en beheerst op het derde wapenfeit “Sculptor”. Net als op “Passerby” is Aaron Dessner (The National) verantwoordelijk voor de productie. Zoë Randell (zang, gitaar) en Steve Hassett (zang, gitaar, keyboards, piano, fluit) leveren samen met een klein gezelschap aan gastmuzikanten een album af, waarop je leven ruim vijfendertig minuten in de onthaast-stand wordt gezet.

Verdwenen uit het geluidsbeeld is het minimalistische karakter van hun voorgaande albums. Daarvoor in de plaats meer accenten van de elektrische gitaar (J. Mascis), subtiele bijdragen van drummer Jim White, de bezwerende klanktexturen en vocale lagen die over elkaar zijn gelegd om een donkere, pastorale pracht te creëeren. Melodieën en songteksten vallen tevens op de juiste plek met ingetogen akoestisch gitaarspel en Zoë’s hemels stemgeluid, die je richting dromenland sturen. Heerlijk onderkoelde en twinkelende klanken die je niet onberoerd zullen laten. Een en al kalmte, rust, lieflijkheid en zachtheid op het album “Sculptor” van het duo Luluc.

Mijn kennismaking met de Canadese zangeres Lynne Hanson gaat terug naar 2008 met het onderhoudende album “Eleven Months” . Een klein jaar later gevolgd door haar optreden in het knusse Transvaria in Den Haag, waar zij samen met de topmuzikanten Rob van Duuren (pedalsteel) en Alex Akela (viool, basgitaar) volledig in haar element was.

Hanson is iemand waar het woordje sympathiek voor is uitgevonden. Haar achterliggende americana albums zijn niet hemelbestormend of ultra-hip en ruiken vooral naar vakmanschap en degelijkheid. Toch treedt ze op haar laatste plaat Ice Cream In November buiten haar artistieke comfortzone. En omarmd ze met producer en multi-instrumentalist Blair Michael Hogan, waarmee het grootste deel van de liedjes werd geschreven, een avontuurlijker en eigentijdser geluid zonder haar americana roots in de steek te laten.

Liedjes die onweerstaanbaar zijn in hun aantrekkingskracht. Voor elke gemoedstoestand is wel iets te vinden op Ice Cream in November. Van prettige uptempo indierock, gruizige outlaw country tot aan het rustiger werk waarin je weg kan zinken om je pijn te helen.