Wie denkt dat de Britse Naima Bock een plotselinge nieuwkomer is die heeft het mis. Zij was onder het pseudoniem Naima Jelly tussen 2016 en 2018 de bassiste van de eigenzinnige punkformatie Goat Girl. Na het uitbrengen van het naamloze debuut heeft zij zich volledig gestort op een solocarrière en de banden met de andere dames van de band doorgesneden.

Even wennen is het wel als je naar de subtiele en onthaaste klanken luister van Giant Palm. Met één luisterbeurt kom je niet ver. Ook niet met tien. Met of zonder Goat Girl, Bock blijft een geval apart, die niet kiest voor de gemakkelijke, muzikale saaie weg, waar zij wordt bijgestaan door een grote groep aan muzikanten en vocalisten. Kortom, iemand die haar hand niet overspeelt, maar erin slaagt een beheerste wereld te creëren waar zwaarmoedige misère en hartverwarmende muzikaliteit samengaan.

De dochter van een Braziliaanse vader en een Grieks-Engelse moeder overtuigt met een opmerkelijk ambitieus album, dat dicht bij haar familieroots ligt. Opgenomen alvorens zij een contract met het Sub Pop Label tekende.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Alles op “The Diary Of Robert Reverie” ademt de late jaren zestig en de vroege jaren zeventig. Helemaal geweldig. Toen ik deze plaat van het Noorse kwartet Needlepoint ter recensie kreeg aangeboden hoefde ik dan ook niet lang na te denken. Deze plaat, alweer de vierde van de Scandinavische jazz-virtuozen is zowel gerelateerd aan de psychedelische, geestverruimende hippietrip van de vroege Pink Floyd en Robert Wyatt als de melodieuze, progressieve rock en fusion van bands als Caravan,Weather Report en Gentle Giant. Zonder ellenlange jams waarin je als luisteraar de draad kwijtraakt. En lijkt het daarop wel uit te draaien eindigen nummers als Beneath My Feet en Shadow In the Corner in een fade-out.

De hoes, muziek en de teksten die verwijzen naar het fictieve personage Robert Reverie passen perfect als een geheel met complexe en lichtvoetige bouwstenen. Intrigerende droommuziek met een droog drumgeluid en hevige, orgastische gitaar en orgelerupties (Robert Reverie, On The Floor). Voeg daarbij een stel onthaast momenten en harmonische zang (In The Sea en Will It Turn Silent) aan toe en je heb een album met een relatief korte speelduur, dat na een aantal draaibeurten heerlijk wegluistert.

Wat zal ik daar nu eens van bakken, denk ik , als ik het nieuwe samenwerkingsproject beluister van Adam Martin en Mark Slater. Na pianist Matthew Bourne en percussionist Betamax is het nu de beurt aan Tom Herbert, die uitgedaagd wordt in de studio langdurig te improviseren. En dat doet hij, excellerend op zijn contrabas, al plukkend en strijkend over de snaren laat hij zijn instrument piepen en krassen, dat resulteert in een spannende kartelrand. Waarna de twee muzikale tovenaars de opnamen vervormden, bewerkten en in stukken knipten tot een samenhangend kunstwerk.

Het is soms moeilijk te geloven dat de elektronica-achtige geluidslandschappen op het nummer ‘Vacancy’ slechts een akoestische bas is. Het getuigt van de creatieve handigheid van het productieteam.

Nightports with Tom Herbert vereist dan ook een stel geoefende oren en veel geduld, want makkelijk is anders. Zij die het avontuur niet schuwt, de conventionele regeltjes volledig overboord gooien en houden van spanning en verrassingen hebben hieraan een topplaat en een smakelijke hap.