Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Toeval bestaat niet. Soms komen gebeurtenissen gewoonweg op het juiste moment samen. De Amerikaanse zangeres Hadley McCall Thackston werd door een jeugdvriendin overgehaald een videoclip te plaatsen op haar facebookaccount, waarop ze met veranda muziek, akoestisch gitaarspel en haar zuiderlijke tongval zich onderscheidde in positieve zin. Binnen luttele minuten trok de video de aandacht van een oude vriend (singer-songwriter David Corley) van haar moeder die het vrijwel gelijktijdig doorstuurde naar producer Hugh Christopher Brown. En voordat Hadley wist wat haar overkwam, vloog ze met een verzameling eigen liedjes van Atlanta, Georgia naar het Canadese Wolfe Island om in The Post Office studio een stel demo’s op te nemen om linea recta weer terug te vliegen. Althans, dat was de intentie. Uiteindelijk bleef ze, woont ze inmiddels twee jaar op Wolfe Island en heeft ze recentelijk haar gelijknamige debuutalbum afgeleverd.

In welgeteld dertig minuten en zestien seconden presenteert de 25-jarige Hadley McCall Thackston tien eigen liedjes, die vastgelegd zijn in een voormalig postkantoor uit 1880. Het zorgt voor een fascinerend authentiek, atmosferisch klankbeeld. Net als de hoesfoto refereren de altcountry, old-timey en New-Orleans jazz klanken aan een vroege periode van de twintigste eeuw. Met haar sierlijk stemgeluid en een fijn gevoel voor melodie levert dit een smaakvol geheel op. Daarbij krijgt ze steun van diverse muzikanten op akoestische- en elektrische gitaar, drums, piano, saxofoon, ukulele, pedalsteel, viool, fluit, banjo, accordeon, mandoline en cello. Een uitgebreid instrumentarium dat netjes gedoseerd en subtiel wordt ingezet. De in Canada residerende southern belle maakt indruk op haar debuutalbum. Een verslavende parel.

Op momenten kon ik vroeger Jan Rietman bij wijze van spreken door mijn radio heentrekken als hij met het muziekspektakel Los Vast op zatermiddag weer ergens was neergestreken. En vol overgave ‘Halllooooooooooooooo (en daarna naam van de locatie) uitschreeuwde. Dat dat Henk Koorn en de zijnen inspireerde tot de bandnaam Hallo Venray wist ik indertijd niet toen ik bij de Haagsche platenwinkel Plato het album The More I Laugh, The Hornier Due Gets (1992) ging luisteren. Inmiddels ben ik over die traumatische Jan (los vast) Rietman ervaring heengegroeid. Gelukkig, want ik ontving onlangs het nieuwste album van de band met die ludieke naam, die nog altijd onder de liefhebbers zeer geliefd is.

Waar Koorns stemgeluid eertijds geregeld werd vergeleken met de dissonante strot van Neil Young komt hij op Coffee and Cake vaker in de buurt van het kenmerkende parlando van Lou Reed. En klinkt deze plaat soms meer als The Velvet Underground of The Kinks (lees Ray Davies) dan de vergelijking die vroeger werd gemaakt met Neil Young and Crazy Horse . Maar dan nog wel met die onmiskenbare Hallo Venray genialiteit. En ondanks dat de Haagsche band ondertussen 35 jaar bestaat zit de sleet er nog lang niet op, concludeer ik na de zoveelste luisterbeurt van Coffee and Cake. Zonder de, voor Hallo Venray begrippen, vernieuwingsdrang van Show (2014) maar met een plakje cake bij de koffie tijdens een begrafenis weten de kenners en de trouwe aanhang dan al genoeg. Hallo Venray schuurt er na dertien albums nog lekker op los.

11-11: Gouda, So What!
25-11: Deventer, Burgerweeshuis
01-12: Rotterdam, Rotown
22-12: Amsterdam, Paradiso

Als doorgewinterde recensent weet ik op voorhand, dat iedere nieuwe uitgave van het toonaangevende Erased Tapes Records uitmondt in een bijzondere en unieke luisterervaring. Een Brits kwaliteitskeurmerk dat continue op uitdagende en experimentele wijze speelt met alle conventies en waarbij de in London geresideerde Japanse Hatis Noit zeker thuishoort. Een buitengewoon mooie naam, die is afgeleid van de Japanse folklore en verwijst naar de lotusbloem in relatie tot de natuurlijke en spirituele wereld.

Zij is verbazingwekkend in het gebruik van haar stemgeluid als primaire instrument. Noit is dan ook gefascineerd door iedere vorm van de menselijke stem, waaronder de invloeden van religieuze liederen en de traditionele Japanse volksmuziek. Een abstracte vocale acrobatiek die zij op haar nieuwste wapenfeit Aura aanwend, waarvan de klankeenheid belangrijker is dan het vinden van een tekst voor de melodie. Resulterend in een mystieke sfeer vol spanning, dat soms lijkt op een strijdkreet – mooi, angstaanjagend en uiterst meeslepend.

Tussen het stapeltje nog te recenseren cd’s viel deze me eigenlijk nauwelijks op. Zelden heb ik zo’n opvallend onopvallende hoes gezien als die van het Amerikaanse trio Holy Hive. Maar dat maakt wel dat het gelijknamige album vooral leunt op één ding: de muziek, die overigens niet op opdringerige wijze, maar uiterst smaakvol uit mijn speakers neerdaalt. Soulfolk met een nostalgische ondertoon zoals je het niet vaak hoort. Muziek die erg in de luwte opereert, om onderuitgezakt op de bank laat in de avond naar te luisteren en bijna in slaap te doezelen. Een godsgeschenk, uitgebracht op het Big Crown label dat uitblinkt in de hartverscheurende blue-eyed soul.

De bedwelmende falsetto van Paul Spring, de geduldige baslijntjes van Joe Harrison, de downbeat van Horner Steinweiss en de verzameling verstilde liedjes op het gelijknamige tweede album toont een kalmerende, warme en breekbare kant van de band. De een zal het saai en monotoon vinden, de ander diepgravende, tedere en biologerende pracht. Bij die laatste categorie hoor ik.