Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Als ik met mijn fiets het pad op ga heb ik behoefte aan lekker wegluisterende muziek op mijn mp3-speler. Liedjes die dobberen in een relatief rustig vaarwater. Niet te moeilijk zodat je je aandacht tenminste bij de weg kunt houden. Van die opvallend pakkende deuntjes met goed doorwaadbare elementen van het hoogste niveau. Zo luchtig als versgeklopte slagroom. Het overtuigende resultaat is te horen op het vijfde album ‘Crushed Coins’ van Caleb Caudle. Naar eigen zeggen is hij een liefhebber van de muziek van The Clash, The Velvet Underground, The Replacements, The Byrds, Gram Parsons en Merle Haggard. Volgens het toonaangevende tijdschrift Rolling Stone is hij een openbaring en ‘an artist you need to know’. Muziekliefhebbers van een elitaire aanpak, baanbrekende of grensoverschrijdende pracht zullen waarschijnlijk minder onder de indruk zijn van Calebs melancholieke benadering.

Net als op zijn voorgaande platen “Paint Another Layer” en “Carolina Ghost” werkt Caleb Caudle samen met producer Jon Ashley (War On Drugs, Dawes, Avett Brothers). De Amerikaanse zanger en liedjesschrijver grossiert op het in Los Angeles vastgelegde “Crushed Coins” in aan americana gerelateerde softpop, waar zijn aangenaam hartverwarmend stemgeluid uitstekend bij gedijt. Elf goede melodieuze liedjes die een behoorlijke diversiteit en hoge toegankelijkheid tonen. “Crushed Coins” is rijk geïnstrumenteerd met een totaalgeluid, dat niet is dichtgemetseld. Voorzien van Erin Rae’s vocale hulp en solide accenten van onder meer akoestische- en elektrische gitaarpartijen, drums, piano en pedal steel.

Calexico, het stadje waaraan de band van Joey Burns en John Convertino de naam heeft ontleend, ligt aan de grens van Mexico en Californië. Op het 10e studioalbum weerspiegelt het gezelschap de desolate leegte van de woestijngebieden in het Zuid-Westen van Amerika met een zonovergoten vermenging van culturen en muziekstijlen. Het muzikale handelsmerk van de Amerikaanse prairierockers, die op hun verse uitspatting de muziek uit het Zuiden aan de grens van de voormalige Mayastad El Mirador omhelst.

El Mirador markeert een terugkeer naar Tucson voor de oprichters van Calexico, Joey Burns en John Convertino, die respectievelijk naar Boise en El Paso zijn verhuisd. Het nieuwe wapenfeit werd namelijk in de zomer van 2021 opgenomen in de thuisstudio van bandlid Sergio Mendoza.

Deels gezongen in het Spaans en in het Engels klinkt El Mirador zinnenprikkelend. Samen met het troostende stemgeluid van Joey Burns, cumbiaritmes, mariachi klanken en andere Latijns/Amerikaanse invloeden brengt El Mirador bij menig muziekliefhebber een ferme glimlach op het gezicht. Afgewisseld met effectsamples en subtiele raps waan je je in een ongedwongen sfeer op een Mexicaans cumbia feestje, kort voor zonsopgang. En ook al weet je nu na 26 jaar wel wat je kan verwachten, – het filmische en die overbekende sfeer van melancholie – toch mag je El Mirador zeker niet missen.

Op het moment dat ik dit tik is Running With The Hurricane van de drie dames van het Australische indierockgezelschap Camp Cope al even uit. Wie de eerste twee albums van Camp Cope kent, zal wellicht verrast worden door deze plaat.

‘Onze vorige albums waren behoorlijk schokkend; alles klonk behoorlijk hard en krachtig, zelfs in de manier waarop het was opgenomen, de manier waarop ik zong, tot aan de gitaarklank toe. Dat was waar ik toen in mijn leven was; nu wilde iets moois van maken‘. (Upset magazine).

Wat Running With The Hurricane onderscheidt is een verfrissend gevoel van aanstekelijkheid met een altcountry en poppy karakter, waar gitaar, bas, drums en een spaarzame piano (Sing Your Heart Out) regeren. En uiteraard met een flinke portie talent en de herkenbare rauwe en hartverscheurende overgave van Georgia Maq.

Een nieuwe fase voor de band waar zangeres/gitariste Georgia Maq blijft werken als verpleegster, drumster Sarah Thompson Poison City Records een helpende hand toesteekt, terwijl bassiste Kelly Dawn-Hellmrich zich voorbereidt op de komst van haar eerste kind. Dit alles draagt ​​bij aan de nieuwe energie, die de band vooruit stuwt.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

“Mama’s Hometown” is het zesde album van Celso Salim en zijn band. Een band die muzikaal aansluit bij gerespecteerde generatiegenoten onder wie Eric Clapton, Allman Brothers Band, Johnny Winter en Little Feat. Heel veel moeite hoef je niet te doen om die invloeden terug te horen. Van oorsprong komt Celso Salim uit Brazilië. Binnen de landsgrenzen zien tussen 2001 en 2014 vijf albums het licht van de componist en glorieus natuurtalent op de gitaar. Zeer terecht heeft Salim in eigen land een solide fanbase opgebouwd. Inmiddels is het 2018 en opereert hij sinds 2014 vanuit Los Angeles.

“Mama’s Hometown” is het eerste album dat hij met zijn band op Amerikaanse bodem heeft vastgelegd. Erg bekend is de Celso Salim Band nog niet in ons land. Met dit nieuwe album kan daar gemakkelijk verandering in komen, waarin een grote rol is weggelegd voor Salims veelzijdig spel op de dobro en slide gitaar. Constant op hoog niveau. Ontspannen met een prettige spanningsboog, een goede losheid in het spel en een dosis melancholie. Geholpen op deze plaat door Rafael Cury die de vocalen voor zijn rekening neemt, bassist Mike Hightower, Max Butler (keyboards) en drummer Lynn Coulter.

“Mama’s Hometown” is een album geworden dat mij nieuwsgierig maakt naar voorgaande platen. Een prima album variërend op de grens van blues, soul en rootsmuziek. Naast het afsluitende traditionele gospellied In My Time Of Dying is het eigen werk zowel compositorisch, tekstueel als muzikaal een schot in de roos. Muziek hoeft niet ingewikkeld te zijn. Als het maar goed gebeurt, wat mede te danken is aan de uitstekende productie van Mike Hightower en het Braziliaanse boegbeeld.

Aanvankelijk denk ik aan een enorm gelul in de ruimte als ik lees dat Matthew O’Connell vindt dat zijn folktronica project onder de naam Chorusing een ode is aan het Unplugged album van Nirvana. Uiteindelijk snap ik zijn uitleg bij het beluisteren van Half Mirror. Die tegenstelling van de uitgeklede, gedempte vorm op Unplugged ten opzichte van het essentieel woeste en electrisch geluid van hun studioplaten.

De muziek tot de essentie gestript en gerelateerd aan het abstracte concept van albums als Spirit Of Eden (Talk Talk) en Kid A (Radiohead). Die spaarzame benadering met anologe synthesizers, drumcomputers, akoestische gitaaraanslagen en galmend stemgeluid hoor ik ook terug op het eerste wapenfeit van Chorusing. Half Mirror ademt een fluwelen zachtheid en buitengewoon gerustellende kalmte om gedachtenloos van te genieten. Dit levert een bijzonder spanningsveld op, die je op het puntje van je stoel laat zitten.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl


Er is geen ontkomen aan in een recensie van Christof van der Vens debuutalbum “Empty Handed” zijn naam in verband te brengen met de formatie Bear’s Den, waarvan hij al jaren als tourmuzikant deel uitmaakt. Wat resulteerde in het spelen voor uitverkochte grote zalen en op menig festival als Glastonbury, Pinkpop en Rockwerchter. Van oorsprong Noord-Brabander verbleef hij enkele jaren in Ierland, waar hij de ep’s Springtime (2010) en Honey Tears (2011) opnam. Om zijn carrière een eind van de grond te tillen verkoos hij het Ierse Galway voor het Engelse Londen. De tien liedjes voor deze plaat schreef hij onder meer op plekken waar hij tussentijds verbleef (From Montreal, Vancouver). Deze muzikale reis is een ware zegetocht geworden.

“Empty Handed” is opgenomen op diverse locaties in Ierland en Engeland met Willie Mason, Laura Marling en bevriende muzikanten van Bear’s Den en Matthew and the Atlas. Dan weet de kenner genoeg. Op “Empty Handed” vind Christof van der Ven het muzikale wiel niet uit, hooguit met veranderingen. Soms met zachte dynamiek, maar meerendeels subtiel gedoseerd met niet-overheersende, smaakvolle arrangementen. Van vingerplukkende akoestische folkliedjes tot met strijkers aangezette atmosferische indiefolk. De behaaglijke deken van dromerigheid blijft goed intact, zelfs wanneer je een elektrische gitaar hoort.

Laat je door een naam als Cindy niet op het verkeerde been zetten. We hebben hier niet te maken met een of ander schattig folkmeisje met gitaar. Nee. Cindy is een band uit San Franscisco die al jaren de luisteraar overgiet met stemmige en sfeerrijke indierock. Enigszins vergelijkbaar met de zwoele slowcore uit de jaren negentig van de formatie Low of schatplichtig aan legendarische Amerikaans meidengroepjes uit de begin zestiger jaren.

Samen met bassist Jesse Jackson, drummer Simon Phillips en Aaron Diko (keyboards) creëert Karina Gill met haar etherisch stemgeluid op fluweelzachte wijze een dromerige wereld waar geen plaats is voor individuele uitspattingen. Een wereld waar wordt gefluisterd en waar eenvoud de hoogste prioriteit heeft. Waar je nadenkt over de menselijke kwetsbaarheid bij de hypnotiserende, lo-fi charme van hun derde worp. LET OP: 1:2 kan het reactievermogen en de rijvaardigheid sterk beïnvloeden, dus bij voorkeur liggend beluisteren.

Mijn recensie op het Altcountryforum:

Als in het najaar van 2010 de stekker uit Cross Canadian Ragweed wordt getrokken kruipt het bloed toch niet waar het kan voor Cody Canada en Jeremy Plato van de Amerikaanse rockformatie. Herrezen als een feniks uit de asresten wordt zes maanden later het kwintet Cody Canada & The Departed opgericht. Zeven jaar en een aantal albums vol op de jaren zeventig geïnspireerde Amerikaanse rootsmuziek verder is Cody Canada en co. inmiddels gereduceerd tot een trio.

Oude tijden herleven op het kersverse ‘3’ als het drietal samen met de toenmalige producer Mike McClure de geest van Cross Canadian Ragweed uit de hoge hoed toveren. En zo is de cirkel weer rond zonder de rock ‘n roll en de levensstijl van Keith Richards. De Red Dirt rockers zijn terug van nooit weggeweest te zijn.

Met veertien fantastische country en southernrock nummers overtuigt de groep op alle fronten. Met meerstemmige harmonieën, melodieuze gitaarpartijen, Cody’s opgewekte zang, de melancholische en soms venijnige melodieën en de muzikale erfenis van Cros Canadian Ragweed. ‘3’ luistert dan ook erg prettig weg. Her en der worden Cody Canada (zang, gitaar, piano, mondharmonica), Jeremy Plato (basgitaar, zang) en rummer Eric ‘Waldo’ Hansen in de Texaanse Zone Dripping Springs studio geholpen door wat bevriende muzikanten op elektrische gitaar, pedal steel gitaar, banjo en percussie.

Je maakt mij dolblij als ik iets krijg opgestuurd waar ik moeite voor moet doen. Dat ik ga denken …wat gebeurt hier nu weer. Die duffe en oude hersencellen in mijn bovenkamer bijna letterlijk hoort kraken. Neem niet weg dat al het andere ook altijd welkom is, maar ik mag mij ook eens afvragen waarnaar ik luister. Een minuut niets dat ik controleer of de cd speler loopt, de versterker aanstaat, of mijn geluidsboxen zijn beste tijd hebben gehad om vervolgens op monotone en fluisterende wijze iemand te horen die het woordje Something ijselijk voor onze voeten gooit. Omringd door windgeluiden en subtiele electronica. Er hangt een sinistere sfeer en Coil spaart kosten noch moeite om overal een spookachtige atmosfeer te creëren. Het wordt mij al snel duidelijk: ik ben niet zo goed bekend met de erfenis van het Britse Coil.

Voor de onwetenden onder jullie: dit industriele en experimentele gezelschap is niet meer nadat John Balance achttien jaar geleden door een bizar ongeluk in zijn huis was overleden.

Zonder twijfel was Coil een van de meest vooruitstrevende en invloedrijke groepen aller tijden, die in de vroege jaren tachtig door de belangrijkste boegbeelden Geoff Rushtons alias John Balance en levenspartner Peter Sleazy Christopherson werd opgericht.

Het tweedelige Musick To Play In The Dark mag best wel de magnum opus uit het nalatenschap van Coil genoemd worden. Het eerste deel verscheen in 1999, waarna de opvolger een jaar later het ambitieuze project afsloot. Nadat deel 1 twee jaar geleden werd onderworpen door een grote schoonmaakbeurt wordt nu ook het tweede deel opgepoest en opnieuw uitgebracht.

De een noemt het muzak, de ander magie. Moonmusick met een occulte benadering vol herhalende synthesizerpatronen en excentrieke experimenten waar Coil bekend om stond. Niet eentje om bij de afwas naar de luisteren. Musick To Play In The Dark 2 wordt afgesloten met Batwings (A Limnal Hymn). dat werd gedraaid op de begrafenis van Balance. De zanger gebruikte “een taal die alleen hij verstond”, zei Sleazy hierover in een interview. De tekst komt uit het 17e-eeuwse Musaeum Clausum van Sir Thomas Browne. Hij ontwierp een denkbeeldig museum waarin kennis, geloof en verbeeldingskracht op voet van gelijkheid naast elkaar bestaan.

Ik zal vast niet de enige zijn die zo langzamerhand moedeloos word dat het coronavirus voor de zoveelste keer hard om zich heen grijpt. En het kabinet in al zijn naïviteit pas ingrijpt als de druk op de zorg in de ziekenhuizen enorm is toegenomen. Op zulke momenten zoek ik naar een tegendraads geluid, dat dwars door diverse genres snijdt. Dan ben ik bij Colleen Green zeker aan het juiste adres, denk ik zo als ik het hoesje bekijkt. Op de foto draagt zij een spijkerbroek, een leren jack en een zonnebril in een klassieke Ramones-stijl, terwijl zij er behoorlijk cool als een rockchick bij ligt.

Hoewel “Cool” enigszins melodieus klinkt, is Green minder geïnteresseerd in het volgen van de traditionele popsongstructuur. Door haar samenwerking met drummer Brendan Eder en de producers Gordon Raphael (the Strokes) en hiphop specialist Aqua leunt Green op de doe-het-zelf indiepoppunk-esthetiek van haar volwaardig debuutalbum I Want To Grow Up uit 2015. Zes jaar later probeert zij er nog steeds achter te komen hoe volwassenheid er voor haar uitziet. “Voor mij beschrijft het woord ‘cool’ mensen, die zich gewoon prettig voelen om te zijn wie ze zijn. Dat is waar ik nu sta en daarom denk ik dat deze albumtitel zo passend is”, vertelde Green aan het radiostation WBUR uit Boston.

Ik hoor invloeden van eigenzinnige singer songwriters onder wie Liz Phair en Courtney Barnett, new wave uit de jaren tachtig, de jaren negentig indierock, een gruizig gitaarsound, ontspannen synthpop lijntjes en het ietwat nonchalante stemgeluid van Colleen Green. Comfortabel en vertrouwd waaronder de aanstekelijke opener Someone Else en het opzwepende I Wanna Be A Dog over de eenvoud van een hondenleven en de complexiteit van het menselijke bestaan

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl


Als je iets over een nieuw wapenfeit van Curse of Lono wil schrijven ontkom je niet aan een link te leggen met de band Hey Negrita. De Britse voorman/zanger met Duitse roots Felix Bechtolsheimer, waarvan de naam van zijn huidige band refereert aan het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Hunter Stockton Thompson was namelijk tussen 2002 en 2009 tevens de vocalist van de meer schreeuwerige rootsrock en countryblues formatie.

Na het aan zijn vorige band muzikaal verwante debuut “Severed” begint het glorieverhaal pas echt. Opgepikt in ons land door allerlei radiostations zodat de eerste oplage van “As I Fell” is uitverkocht voordat het nieuwe album daadwerkelijk op de markt is gebracht. Geen rekening houdend met dit succes. De onderkoelde zang van Felix waar Mark Knopfler niet ver weg is, en het midtempo werk is een uitstekende zet. Het pakt verbazingwekkend goed uit. Lekker zwelgen. Het zal hun live-shows ten goede komen – gevarieerder. Mooie gitaarliedjes met hemeltergende melodieën met een heuse mate van toegankelijkheid. Minder is meer, en dat geldt zeker voor het in London en Californië opgenomen nieuwe album.

“As I Fell” is een uitgebalanceerde plaat van het vijfkoppige Curse of Lono, die bol staat van de kalm wiegende rock- en americanaliedjes met vleugjes War On Drugs en The National. Zo ontstaat er een idee waar je dit album kan plaatsen. Talloze parels om snel verliefd op te worden en die verhalen over jaloerse gevoelens, Felix’ moeilijke periode tijdens het afkicken en het waanzinnige waargebeurd verhaal van zijn grootvader.

Als er iemand een ongelooflijk klote jaar achter de rug heeft dan is het de zanger van de formatie Curse of Lono. Felix Bechtolsheimer verloor zijn vader, oom en ex partner. Zijn stemgeluid zacht van melancholie en verlies zingt hij ons toe:

Now I can taste the fear in your barroom eyes
There’s a tremor deep in your playground lies
So I bolt the door and I start to shout
“I swear to god I ain’t ever coming out

Introspectief, reflectief, soms doordrenkt van herinneringen aan duisternis en wanhoop, maar altijd reikend om het licht te grijpen, is People In Cars het meest persoonlijke album tot nu toe. Een meeslepende ervaring vol emotionele verhalen, verpakt in een melodieuze en hartverwarmende klankenpalet van softrock en americana. Soms traanopwekkend, dan weer bluesy en groovy.

Het album People In Cars is vernoemd naar het schitterende boek van de veelgeprezen fotograaf Mike Mandel, die in de jaren zeventig in Los Angeles mensen in auto´s op de gevoelige plaat vastlegde. Van de buitenwereld afgescheiden door een stuk dun glas. Op diezelfde manier vindt Bechtolsheimer troost in zijn muziek. Hij zingt zijn verlies, verdriet en eenzaamheid de wereld in en weet hiermee met zijn band een uiterst intieme sfeer te creëeren.