Over abstracte schilderkunst wordt nog wel eens spottend gedaan. Die lijnen en paar kleuren, dat kan mijn kind ook hoor ik dan mensen roepen! Smaken verschillen natuurlijk. Want de één prefereert een herkenbaar plaatje en de ander een abstracte uitvoering.

Die vlieger gaat ook op voor muzikale plaatjes. De één houdt van de toegankelijke rechttoe rechtaan muziek en de ander van meer uitdagende en toegepaste kunstmuziek. Van die laatste categorie is de Baskische zangeres en multi-instrumentaliste Elena Setién, waarvan recentelijk het album Unfamiliar Minds verscheen. Hierop zorgt zij met een eigenzinnige en onconventionele aanpak voor een unieke luisterervaring, die het midden houdt tussen, Jenny Hval, Laurie Anderson en Joanna Newsom.

Als vanzelf raak je uiterst geconcentreerd en focus je jezelf op de dikwijls spaarzame en gedetailleerde klanken. Het resulteert in een intrigerende luistertrip met heel veel prachtige momenten, waarbij haar teksten geworteld zijn in de ervaringen van de pandemie. Voor twee nummers koos Setién voor de poëzie van Emily Dickinson. De interpretatie is fris, met ongebruikelijke maar slimme woordaccenten, zoals in het meerstemmige I Dwell In Possibility.

Je kunt er jezelf helemaal in onderdompelen, terwijl Unfamiliar Minds niets anders is dan kijken naar een kom, die op een roterende pottenbakkersschijf in vorm wordt gebracht. De kleinste aanrakingen kunnen het in een andere richting sturen.

Als iemand schrijft dat een nieuw album in het verlengde ligt van het vorige werk, dan komt dat bij mij niet echt overtuigend over. Want een plaat zonder een innovatieve aanpak, hoe bescheiden ook, is een stilstand, toch? Dus voor mijn eigen beoordeling pak ik voorafgaand aan dit schrijven over Shining In The Half Light van de Britse zangeres en muzikante Elles Bailey haar eerder besproken Wildfire (2017) en Road I Call Home (2019) erbij. Want ook ik had hooggespannen verwachtingen na alle lovende woorden over haar eerder verschenen albums.

Gelukkig wordt er schijnbaar soms met een half oor geluisterd, want op Shining In the Half Light levert zij geen half werk, maar tilt Bailey zichzelf naar een nog hoger niveau. Kracht en energie gaan gepaard met melodische rust.

Op haar nieuwe plaat vindt Bailey de perfecte balans tussen ballads met ingetogen begeleiding en het melodieuze en speelse uptempo-werk waar de adembenemende gitaarsoli lekker mag krijsen. Het ontvouwt zich soms tot een soort van epische grootsheid, die je kan associëren met classic rock.

Klein aandachtspuntje vind ik de aangename orgelpartijen van Johnny Henderson, die wat mij betreft meer in de schijnwerpers hadden mogen staan voor een effectiever resultaat. Prettig vol op het orgel mag ik graag horen.

En dan die heerlijk schurende en sensuele strot, haar handelsmerk, die prima past bij haar muziek, die geworteld is in de blues, country, gospel, soul en rock. De enorme verscheidenheid aan muziekstijlen verklaart het aantal bijdragende schrijvers op deze plaat.

En NEE, die virale en bacteriële longsteking, die zij als 3-jarige ukkie pukkie opliep zorgt niet alleen voor een flinke portie aan doorleefheid in haar stemgeluid. Het gaat ook om het gevoel en de emotie en die weet Bailey er heel diep in te leggen. Iemand die passie weet te combineren met een bewonderenswaardige terughoudendheid.

Het is een genoegen te horen hoe zij bijvoorbeeld haar hart uitstort op het zinderende openingsnummer Cheats and Liars. Over diegenen die in hun ivoren torens zitten terwijl de gewone mensen lijden. Een nummer dat met gemak onder de beelden gezet kan worden van de Russische inval op Oekraïne.

Shining In The Half Light is een album dat zijzelf omschrijft als ‘een plaat – geïnspireerd door degenen die liefde verspreiden in een tijd van liefdesverdriet. Geluk in een tijd van angst en verbinding in een tijd van eenzaamheid’. Het lijdt geen twijfel dat Bailey deze positieve boodschap omarmt door de warmte en oprechtheid, waarop de nummers worden geserveerd.

Als je niet bekend bent met de Amerikaanse zangeres en multi/instrumentaliste Emily Wells is er werk aan de winkel voor je. Nadat je je diep en nogeens heel diep heb geschaamd ga je een duik nemen in haar elf delige catalogus. Want daarop staat inmiddels teller met het uitbrengen van Regards To The End.

Welkom in de wereld van Emily Wells, die de luisteraar met haar kwelende strot en het in melancholie gedrenkte nieuwe werk weet te imponeren. Een eenendertige jarige alleskunner. Klassiek geschoold in zang en instrumentarium. Er zijn echt niet veel artiesten die zowel de gitaar, drums, viool. cello, piano, bas en synthesizer allemaal beheersen en daar nog verdomd goed in zijn.

Het maakt niet uit in welke stemming je bent als je naar Regards To The End luistert, voor elk gevoel is er wel een liedje. Neem bijvoorbeeld Arnie and Bill To The Rescue. Een lofrede op een bijna perfecte liefdesrelatie tussen een choreograaf/danser (Bill T Jones) en Arnie Zane (danser) totdat het HIV virus keihard toesloeg en laatstgenoemde overleed.

Wells verwijst op haar nieuwe wapenfeit meer dan ooit naar de aids-epidemie, maar haar specifieke verwijzing naar Jones en Zane doet de angst herleven die mensen ervoeren toen hun vrienden stierven en hoe het eens zo mooie onaantastbaar werd. Het orgelintro creëert de sfeer van een begrafenis. Het lied is qua statement en spaarzame orkestratie zo prachtig om niet emotioneel van te raken en je tot nadenken te zetten. Wie zoiets bij mij weet te bereiken, staat op grote hoogte in mijn favorietenlijstje.

Elk eind is een nieuw begin’ is één van die tegeltjeswijsheden die toch wel ergens hout snijdt. Met dat motto in gedachten staken Nashville iconen Eric Brace en Thomm Jutz hun koppen bij elkaar, nadat de Britse singer songwriter en journalist Peter Cooper vlak voor een tour met het tweetal overleed. Samenspelen is altijd leuker dan in je eentje op een podium staan of een plaat volspelen. Een samenwerking die op de hoes van Simple Motion perfect in beeld wordt gebracht. En hoewel het creëren van muziek die hun vriend op adequate wijze zou eren ‘gewoonweg onmogelijk’ is, zou het volgens Jutz net zo onmogelijk zijn geweest om muziek te maken die niet werd beïnvloed door zijn aanwezigheid en perspectief.

Soms hoor je vanaf de eerste tonen van een liedje dat het allemaal klopt. Dit is op Simple Motion van Eric Brace en Thomm Jutz ook het geval. Een aangenaam folksy, americana album van twee ambachtelijke klasbakken, die niets te bewijzen hebben, en muziek maken voor het plezier en die op hun beurt deze ervaring bieden aan degenen die het willen horen.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

“Beste Redactie,

Mijn naam is Etan Huijs. Hierbij mijn nieuwe album ‘The Secret Us’. Een plaat vol tijdloze invloeden uit (vooral) de country en folk. Hopelijk valt hij in de smaak en willen jullie er iets over schrijven! In ieder geval alvast veel luisterplezier!”

Deze handgeschreven persoonlijke noot had de muzikant uit Venray op een A-4tje toegevoegd bij zijn nieuwe album. Een sympathiek gebaar. Etan Huijs heeft zijn zaakjes prima op orde. Zijn vorige albums leverden hem een goed gevuld touragenda op, en ook met “The Secret Us” zullen de zaaleigenaren van zich laten horen. Zeker nadat hij eerder dit jaar een publieksprijs won voor Het Mooiste Liedje (Little Bird). Een stimuleringsprijs voor jongere singer-songwriters, die ter ere van de afgelopen jaar overleden Brabantse muzikant Ad van Meurs in het leven is geroepen.

Iedereen die in eigen beheer een album uitbrengt verdient wat mij betreft per definitie een veer in de kont. Zo, die heeft Etan alvast binnen. Rondom de albumtitel (The Secret Us), het prachtige hoesontwerp en de naam van de maker ervan (Someone) hangt een aura van geheimzinnnigheid. Kortom, nog meer veren in de kont want zo creëer je extra aandacht. En als dan ook blijkt dat “The Secret Us” is opgenomen in de Wild Verband studio van BJ Baartmans, verantwoordelijk is voor de productie én een hele rij aan instrumenten bespeelde kan deze plaat echt niet meer stuk.

De negen zelfgeschreven liedjes en de korte instrumentale opener Forleikur trekken op basis van akoestisch instrumentarium op een aangename wijze aan je voorbij. Waar het materiaal op zijn vorige albums nog een overwegend subtiel en ingetogen karakter had zijn de popliedjes op “The Secret Us” rijkelijk gearrangeerd en georkestreerd met onder meer strijkers en blazers. Nummers die ingenieus en vakkundig in elkaar zitten. Soms uptempo (The River’s Flow, Noctural Overdrive), danwel met een melancholische ondertoon (Counterweight, Silhouette Dancer, Isaac and the Fallen Temple)