Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Scribenten die in hun stukken regelmatig gebruik maken van typeringen als eclectisch, klankbeeld, stijlvorm en stilistisch, gooi ze voor het nieuwe album van Tami Neilson maar allemaal even over boord. Want deze plaat is eenvoudig gezegd ongelooflijk vet, pakkend en meeslepend, die iedereen moet horen. “Sassafrass!” is het vervolg op het door de pers bejubelde album “Don’t Be Afraid” uit 2015. Een plaat waarop ze met kippenvel op de armen haar overleden vader eer bewijst. Ze is een ‘full tilt badass monster of music’ zoals de Amerikaanse website Saving Country Music ooit over de in Canada geboren en in Nieuw Zeeland woonachtige Neilson schreef. Een stoer wijf met een krachtig stemgeluid. Het ene moment sterk croonend, dan weer schreeuwt ze vol overgave de ziel uit haar lijf. Geen probleem voor Tami.

De elf nummers op de jongste boreling luisteren heerlijk weg als een comfortabele tijdreis naar de jaren veertig en vijftig. Bijgestaan door de vier getalenteerde begeleiders van ‘The Hot Rockin Band Of Rhythm plus een handjevol blazers en strijkers. Vooral heel veel frivole rockabilly, swing met een flinke dosering aan soul en funk en een hoog meebeweegpotentieel en ontroerende melancholie passeren de revue op “Sassafrass!” Straattaal voor iemand die onomwonden tegen b.v. ergerlijke bemoeials zegt waar het op staat. Veelzeggend voor Tami, want op “Sassafrass!” recht ze haar rug voor gelijke rechten voor de man en vrouw. Bovendien eert ze op deze plaat haar ouders en muzikale helden onder wie Sharon Jones en Glen Campbell. Manitoba Sunrise At Motel 6 schreef Tami op de dag dat de Amerikaanse countryzanger overleed. Liefhebbers van het genre lopen ongetwijfeld net als ik weg met deze lekkernij. Ik heb “Sassafrass!” vaak achter elkaar gedraaid en telkens zette mijn stramme lichaam zich weer in beweging.

Black Lips, je haat ze of je loopt ermee weg. Een tussenweg is er eigenlijk niet. Dat waren mijn openingszinnen bij het twee jaar geleden verschenen Sing in a World That’s Falling Apart. Verre van perfect en met lallende en onzuivere zangpartijen. ‘Verwacht het onverwachte’ zoals Oscar Wilde ooit zei. Na negen albums voelt niets meer vreemd aan van de Black Lips. De opvolger Apocalypse Love is een oerkreet aan de onvoorspelbaarheid van de wereld waarin we leven. Een aangenaam, disharmonische plaat, die in razend tempo door genres en emoties zwiert. Dat is waar het altijd bij dit gezelschap om draait .

Het belangrijkste is dat je je vermaakt. Zowel met de disco invloeden in Sharing My Cream of tijdens de Ennio Morricone achtige Tongue Ties. Of met de blauwdruk groove van Link Wray (Love Has Won) en de toeters en bellen van Phil Spector (Operation Angela). Om opnieuw met Oscar Wilde te citeren: ‘Gematigdheid is een fatale zaak’. In dat geval zijn de Black Lips onsterfelijk.

Mijn recensie op het altcountryforum.nl

Minder is méér, lijkt het devies op het nieuwe wapenfeit “Let The Cards Fall” van The Breath. Het kloppend en creatieve hart wordt al jaren gevormd door gitarist Stuart McCallum en de Ierse folkzangeres Ríoghnach Connoly (Honey Feet), ondersteund door leden van de Britse Jazzgroep The Cinematic Orchestra, waar Stuart ook onderdeel van uitmaakt.

Soms valt het kwartje en soms ook niet. Op het debuut “Carry Your Kin” (2016) , die met superlatieven door collegae-recensenten werd overladen bleef bij mij de spreekwoordelijke klik uit. Ik vond dat het album ten onder ging door een overdaad aan bombast. Net als de eersteling is de opvolger “Let The Cards Fall” op Peter Gabriëls Real World Records verschenen. Anders dan het debuut is voor de opnames van het nieuwe album relatief weinig tijd uitgetrokken, waardoor het uiteindelijke resultaat een spontaan en organisch karakter meekrijgt. Een plaat, die bescheidener klinkt met aandacht voor subtiele details.

Het album opent met een 45 seconden durende berustende inleiding op “Let The Cards Fall” met een zachte hum, een bas en akoestisch gitaarspel. Bijgevolg een perfecte indicatie voor wat er komen gaat. Gebleven zijn de talloze strijkinstrumenten, die op het nieuwe album filmisch als sfeerbepalende elementen worden ingezet. Omzichtig zonder grote uitbarstingen.Wat minder lagen en minder aankleding dan op “Carry Your Kin”. De kalmte van de melodieën en de sfeer van het liedje laten voor wat ze zijn zonder eindeloos te schaven en de wonderschone vocalen van Riognach Connoly en McCalums verfijnde gitaarlijnen meer de ruimte geven om te schitteren. Op betoverende wijze brengt The Breath biologerende droom en folkmuziek met goddelijke arrangementen.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl


Een tijd lang heb ik niet zo goed geweten wat ik met het nieuwe album van The Claudettes aan moest vanaf het moment dat “Dance Scandal At The Gymnasium!” in mijn brievenbus lag. Niet dat ik de muziek vervelend vond. Het spreekwoordelijk kwartje wilde niet helemaal vallen. Waarom raakte het me de ene keer wel en verloor ik bij de volgende draaibeurt al snel de aandacht? Lag het aan de diversiteit? De erg prominente rol van de piano? De productie van Mark Neill (Black Keys, Old 97’s)? Het vrolijk, rammelende geluid? Afstand nemen van het album door onderaan de recensie-stapel te leggen heeft uiteindelijk wonderen verricht en heb ik het eureka-gevoel inmiddels ontdekt. Het is zo’n werk dat op den duur fascinerend en verslavend uitpakt. Zo’n plaatje dat mooi van lelijkheid is. Muziek die je uit je comfortzone haalt. Niet geschikt voor ingeslapen muziekliefhebbers. Zo zie je maar weer dat geduld een schone zaak is.

Ooit begonnen als duo in een piano/drums bezetting in de bar ‘Claudette’, waarop de bandnaam is geïnspireerd. Twee gerespecteerde muzikanten kregen acht jaar geleden de kans hun muzikale talenten te tonen met instrumentale blues geïnjecteerde energieke jazz en soul. Wat resulteerde in een jarenlange samenwerking tussen het tweetal en de bar-eigenaresse, die tevens de boekingen in Chicago en omstreken verzorgde voor The Claudettes. Na jaren ploeteren in de marge om erkenning is de band uitgebreid tot een kwartet waarmee een kleinschalige Europese tour succesvol is afgerond.

Producer Mark Neill noemt The Claudettes ‘an acoustic jazz piano punk band’. Ik noem het speels. Speels met genres, met de elementen en met elkaar op het nieuwe album “Dance Scandal At The Gymnasium!” Rauw, spannend, afwisselend en toch enigszins toegankelijk. Een ongebruikelijk register aan invloeden wordt opengetrokken. Van soul, rhythm & blues, scheutje jazz tot aan rockabilly en punkmuziek. Een plaat waarop zangeres Berith Ulseth haar debuut maakt. “Dance Scandal At The Gymnasium” is tevens de eerste plaat van The Claudettes, waarop Johnny Iguana (piano/keyboards) en bassist Zach Verdoorn de nodige zangpartijen verzorgen. Het levert verrassende en opvallende muzikale en vocale invalshoeken op. Intrigerend, soms theatraal en onvoorspelbaar met uitdagend piano- en gitaarwerk en wisselende ritmes. “Dance Scandal At The Gymnasium! ” is een gave plaat geworden. The Claudettes verdient het om gehoord te worden. Zeker op de diverse Nederlandse podia.

Een toevallige ontmoeting kan soms onvermoede gevolgen hebben. Voor de Britse singer/songwriter Matt Arthur en de Amsterdamse Jara Holdert was hun ontmoeting een aantal jaar geleden tijdens een open mic evenement in het Amsterdamse cafe De Koe het begin van het folk duo met de toepasselijke naam The Coo. “We ontdekten dat er een soort magie tussen ons was, muzikaal gezien”, zegt Matt. Het duurt nog even voordat wordt besloten om een ep (Amsterdam Moon) op te nemen. Gevolgd vier jaar later door een volwaardig wapenfeit (A Different Life), dat klinkt als iets uit de jaren zestig met een sfeer van de Laurel Canyon. Eerlijk en poetisch. Met twee gitaren en twee stemmen die zich vervlechten en weer van elkaar losbreken, hoor je hoe twee muzikale zielen elkaar vinden in harmonie met warme, melancholische liedjes. Een fijn debuut met bovengemiddeld goede songs.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Enigzins verbaast was ik wel na mijn eerste kennismaking met het nieuwe album “Chains Are Broken” van de Amerikaanse formatie The Devil Makes Three. Hun vroegere werk stond namelijk vol met primitief klinkende akoestische folk, rockabilly, bluegrass en hillbilly met een knipoog naar het platteland. Wat een verrassing is dan het verse wapenfeit. De band maakt door de toevoeging van een drummer en extra gitarist een artistieke ontwikkeling door, die ik van harte toejuich. Dat is zeker de verdienste van producer Tedd Hutt (Old Crow Medicine Show, Dust Bowl Revival, Lucero), die als katalysator diende voor de nieuwe creatieve richting. De fans van het ‘eerste uur’ die reikhalzend uitkeken naar het zelfgeschreven nieuwe werk reageerden blijkens citaten nogal teleurgesteld.

* This whole album was a TERRIBLE idea
* What band is this??? Trying to sound radio friendly or what?
* What’s this crap
* I miss the old time country blues.
* shoot the drummer

De fans van het eerste uur die vasthouden aan het verstokte geluid van The Devil Makes Three? Ach ja het zal wel. Verandering van spijs doet eten, en ook in muziek is dat iets om rekening mee te houden. Iedereen verandert, niets blijft constant. Met wellicht veel nieuwe luisteraars tot gevolg. Hoe het ook zij, The Devil Makes Three zet op dit album stuk voor stuk ijzersterke americana en rock ‘n roll liedjes neer, die uitblinken in melodie en toegankelijkheid. Doordrenkt van onweerstaanbare refreintjes en de onmiskenbare koortjes. Het in de Texaanse Sonic Ranch studios vastgelegde “Chains Are Broken“ is een welkome aanwinst geworden, die wat mij betreft in deze uitgebreide samenstelling best een vervolg mag krijgen. Een band waar de vlijmscherpe randjes inmiddels zijn afgesleten en die op deze studioplaat even het verleden achter zich laat.

Soms is het helemaal niet erg om er een tijdje tussenuit te knijpen en je te bezinnen op wat je allemaal nog wilt doen en bereiken in je muzikale leven. Zanger en gitarist Steve Wynn, de drijvende kracht achter The Dream Syndicate deed het zeven jaar nadat hij met zijn band vooral bekendheid vergaarde met het in 1982 verschenen debuutalbum The Days Of Wine and Roses. Een van de hoogtepunten van de Paisley Underground stroming met een voorliefde voor het psychedelische geluid van de jaren zestig. Met Wynns aan Lou Reed verwante flegmatieke zangstijl, Karl Precoda’s verschroeiende gitaarexplosies, samen met het basspel en de occasionele zang van de enigmatische Kendra Smith, en het voortstuwende drumwerk van Dennis Duck.

Na deze plaat met de inmiddels opgebouwde, legendarische status stonden de grote platenmaatschappijen te dringen en eisten een meer mainstream geluid. Met als gevolg dat The Dream Syndicate steeds minder opviel en vervolgens in 1989 een gewisse dood leed .

Drie en twintig jaar later beleven oudgedienden Steve Wynn en drummer Dennis Duck in een verder iets andere bezetting een verrassende wederopstanding wat anno 2022 resulteert in Ultraviolet Battle Hymns and True Confessions. De vierde alweer sinds de veelbelovende doorstart en het comeback album How Did I Found Myself Here uit 2017.

Onder het motto ´vooruitkijken zonder het verleden te vergeten´ toert de band momenteel met een rugzak vol herinneringen de wereld rond waarop de volledige aandacht is gericht op het debuutalbum uit 1982, waarbij bovendien het recentere werk niet wordt vergeten.

Waar The Days Of Wine and Roses een flink portie dwarse rebellie uitstraalde kent Ultraviolet Battle Hymns and True Confessions meer berusting en controle dan de onstuimigheid van toen. Er mag kennelijk nauwelijks nog geexcelleerd worden, terwijl het nieuwe materiaal zich er best voor leent. De composities schreeuwen dan niet meer zo om aandacht, ze klinken wel, samen met het toetsenwerk van Chris Cacavas (Green On Red) erg melodieus en bovenal zeer smakelijk. Je hoort mij dan ook niet zeuren, ook al is het Paisley Underground geluid inmiddels steeds minder aanwezig.

Is het Nieuw Zeelandse The Garbage & The Flowers de definitie van de ondergrondse muziek en de meest mysterieuze rockband van het continent, vroeg de Australische Beat Magazine zich drie jaar geleden af. Een obscuur, psychedelisch bandje uit de jaren negentig met een naam die was afgeleid van een tekstfragment van Leonard Cohens Suzanne.

Onder leiding van gitarist Yuri Frusin en zangeres/viool Johnstone exploreerde de band het terrein dat ooit voor het eerst werd ontgonnen door The Velvet Underground. Alsof hun muziek onder een dikke laag stof vandaan was gehaald. Zij knalden zonder er diep bij na te denken hun spinsels op tape. Heerlijk en eerlijk, zo’n direct geluid met prachtige, bezwerende liedjes. Zo doe je dat dus. Het recente Cinnamon Sea past prima bij het oude werk. Niets meer, niet minder – schurend en onopgesmukt.

Sorry, sorry, sorry. Sorry aan het drie koppige Belgische gezelschap The Golden Glows en diens platenmaatschappij Excelsior Recordings. Sorry aan u luisteraar. En sorry aan mezelf, want door Sunrise pas vier maanden na release uit het recensie stapeltje weg te plukken doe ik velen tekort. Na een eerbetoon aan de Amerikaanse musicoloog Alan Lomax, een greep uit het werk van Harry Smith en het op een verzameling middeleeuwse Japanse horrorverhalen gebaseerd droompop album was het tijd voor iets anders. Het resultaat is een plaat vol persoonlijke en intrigerende liedjes, die als een warme gloed het hart binnentrekt. Breekbaar, puur en klein, waardoor de emotie beter bij de luisteraar binnenkomt.

Subtiliteit en onthaasting zijn de steekwoorden die vallen bij het recente wapenfeit van een collectief, dat synoniem staat voor rust, schoonheid, bescheidenheid, en verfijning. Vrolijkheid en uitbundigheid blijven dan ook mijlenver weg op een plaat, waar je geniet van drie wondermooie, rijke, complexe zangpartijen en een akoestische gitaar in een bedwelmende roes.

Sinds enkele weken heeft iets mijn hartje sneller doen kloppen. En het is absoluut niet de oudere dame die mij na het optreden van Gregory Page in de Leidse QBUS als een Jehova getuige met groupie neigingen mij aanklampte om haar socialistische gedachtes aan mij te verkondigen. Als ik iets niet rock ´n roll vind, dan is het dat wel!

Geef mij dan maar het in 1994 opgerichte, Zweedse The Hellacopters, die na hun zwanezang Head Off uit 2008 met het verse Eyes Of Oblivion een come-back van jewelste maken. Kazige heikneuters met mouwloze spijkerjasjes, vette ongewassen haren en retro sportschoenen, die steevast met pure garagerock en radiovriendelijke rock´n roll de snelkookpan uitrocken.

Ik vraag mij af of de vaderlandse journalisten die geilden op de wederopstanding van inmiddels bejaarde Zweedse popsterren die in de jaren zeventig een succesvolle hitmachine was, ook los gaan op het nieuwe album van The Hellacopters. Het zal mij benieuwen. 1 ding kan je ze nageven. The Hellacopters klinkt op Eyes Of Oblivion niet als een stel gezapige en verzadigde miljonairs, die als virtuele avatars het nieuwe album gaan promoten. Dit bandje is wel straight in your face, waarbij het authentieke gevoel van toen met vlammend gitaarwerk en melodieuze zanglijntjes moeiteloos overeind blijft. Ietsje te gelikt? Welnee joh, ik noem het juist springlevend en verdomd goed, waarop de diehard fan veel te lang op heeft gewacht. Lekker gespierd en soms ook weelderig en bluesy. Rock ´n roll met een hoge intensiteit.

Eyes of Oblivion heeft alles wat je van een album van The Hellacopters mag verwachten en overtreft zelfs mijn stoutste verwachtingen. De Zweedse rockveteranen hebben in de jaren van afwezigheid niets van hun passie en energie verloren. Het voelt alsof de lange time-out een verfrissende periode was, waardoor de band met maximale muzikale kracht is teruggekeerd.

Je zal het niet zo vaak uit mijn mond horen dat een album bijzonder of uniek is. Maar zo is “Everything Is On Fire”, het volwaardige debuut van de Canadese Honeyrunners zeker wel te noemen. Een band, die al een behoorlijke tijd aan de wegtimmert, en liever denkt in een single of ep-formaat. Omdat, volgens zanger Dan Dwoskin de vier tot vijf nummers op een ep allemaal bij elkaar passen en de mensen minder vaak via de streamingdiensten de tijd nemen om naar een volwaardig album te luisteren. Toch heeft de band met het uitbrengen van het negen nummers tellende “Everything Is On Fire” hiermee hun eigen mythe doorbroken.

Laat je meeslepen door de rijke stemmenpracht en de muzikale bijdragen van Dan Dwoskin (toetsen, zang), Guillermo Subauste (bas, zang), Conor Gains (elektrische gitaar, zang) en Lewis Spring (drums, zang). “Everything Is On Fire” herbergt een verzameling liedjes, die verschilende kanten van de band laat horen. The Honeyrunners vuurt hun hele arsenaal op je af. Zoals een vrolijk stukje poprock (Run & Hide), het soulvolle Honeymoon, het gospelachtige What Are You Scared Off en een aanstekelijke hammond orgel riff in Cabin Fever. Het is er allemaal. En dat met een waanzinnig gevoel voor melodie. Verdomd goede southern roots en americana.

De Amerikaanse Kurt Vonegutt zei eens: Ik wil zo dicht mogelijk bij de rand staan als ik kan zonder er overheen te gaan. Op de rand zie je namelijk allerlei dingen die je niet vanuit het midden kunt zien. Een citaat dat ook wel past bij Joe Garner, waarvan onlangs onder het pseudoniem The Kernal Listen To The Blood verscheen. Zijn muziek schaar je niet onder country of americana. Meer in de richting van de anti-country. Met een knipoog naar de jaren zeventig. Maar dan met 1 voet in het verleden en de ander in het heden.

Ik probeer de muziek waar ik van hou te benaderen. Als je muziek maakt, moet je het op jou eigen manier doen. Of je succesvol bent of niet, het maakt niet uit. Je hoopt gewoon dat iemand er op een gegeven moment geld voor uitgeeft, aldus The Kernal aan het Britse Holler Country.

Listen To The Blood is in feite het derde en laatste deel van een trilogie, die hij begon met Farewell Hello (2011) en Light Country (2017). Albums waarmee Garner weinig aandacht wist te genereren. Met zijn nieuwste album voelt het alsof The Kernal samen met gelijkgestemde artiesten onder wie Caitlin Rose, Nikki Lane en Sturgill Simpson, eindelijk de erkenning krijgt die hij of zij verdient.

Er zijn momenten waarop ik een album met een reden even op de te recenseren stapel laat liggen zoals met het nieuwe album van The Kik hertaalt Eurovisie. Zo is mijn stuk nu tot een ideale en relevante opmaat verworven naar het jaarlijks terugkerende Eurovisie Songfestival, terwijl de repetities in Italië in volle gang zijn.

Von Raven heeft bepaald zijn liefde voor het liedjesfestijn niet onder stoelen en banken geschoven. Ook dat hij het om bij zijn eigen woorden te blijven hartstikke leuk zou vinden om ooit zelf eens mee te doen. Ik denk dat we met de muziek zouden komen die we zelf leuk vinden en daarbij is het van waarde dat je met iets anders komt dan anderen. Niet dat we in monsterpakken het podium op zouden komen, maar het kan best iets onprofessioneels zijn, zolang het maar een zekere kwaliteit heeft.(JFK Magazine)

Met The Kik Hertaalt Eurovisie in de achterzak verzorgt de band momenteel een theatertournee. Het is vanzelfsprekend, dat de keuze grotendeels ligt bij de liedjes die in ieders herinnering bewaard is gebleven Voor een theatervoorstelling is het verstandig te streven naar de ultieme herkenbaarheid.

Vijf van de twaalf nummers op dit fysieke exemplaar waren vorig jaar al digitaal via de streamingdiensten beschikbaar, waaronder:

Waterloo (Abba – Waterloo)
Diva (Dana International – Diva)
Stilte Na De Storm (Common Linnets – Calm After The Storm
Waar Blijft De Tijd (Gigliola Conquietti – Non Ho L’Eta), afsluitend met een puberale versie (Binnenkort)
van Bucks Fizz’ Making Your Mind Up

Naast een eigenwijze interpretatie van de Eurovisie Mars, een instrumentale versie van Poupee de Cire als een veredeld pauzemuziekje en Abba’s Ring Ring die in 1973 in de Zweedse voorronde bleef steken houden we uiteindelijk vier nieuwe Eurovisie hertalingen over. Het voor mij onbekendere Dansevisie van Grethe & Jörgen Inmann (‘t is toch vreemd), het heerlijk oubollig klinkende Een Beetje (van Teddy Scholten), de liefde van rasechte Rotterdammer Dave Von Raven voor zijn geboortestad(Maggie McNeals Amsterdam wordt Rotterdam) en het absolute hoogtepunt Een avond met jou. Een Nederlandse versie van Dana’s All Kind Of Everything, waar het sarcasme ervan afdruipt. Ik smul ervan. Origineel en briljant zoals alleen The Kik dat kan.

Dotan en Dire Straits
Mondkapjesplicht
Stomp in mijn maag
Of een klap in ‘t gezicht
In ‘t geheel is er veel
Waar ik niet van hou
Toch is het beter dan een avond met jou

Soms vraag je je af waarom een band, waarvan muziekkrant OOR zeer gecharmeerd was, tien jaar later op het recente How Does It Feel To Be Wrong All The Time wat mij betreft verworven zijn tot een stel (Vlaamse) ideale schoonzonen. De zomeravond nostalgie droop af van hun in 2012 verschenen mooie semi akoestische single Girl In Armour, waarvan het geluid enigszins leunde op een band als Crowded House.

In de verte hoor ik die fijne liedjes van weleer. En de grote dosis aan hartverwarmende melancholie en de bij vlagen stevig aangedikte samenzang zijn gebleven. Hoewel de muziek met dezelfde insteek als toen is gemaakt, is er wel degelijk een verschil.

Op de een of andere manier komt deze plaat als geheel nogal geforceerd en ingeblikt op mij over met hier en daar tal van keyboards en heeft het ritme voor een voller geluid een sterkere plaats gekregen. Commercieel gezien een goede zet. Het nieuwe wapenfeit kent goede ingrediënten, maar als totaal behoorlijk gewoontjes, waardoor het resultaat niet mijn kop thee is geworden. Wel gezellig voor bij de afwas of als achtergrondmuziek voor de visite.

Ondanks dat ik niet al te negatief wil zijn en met dit stukje waarschijnlijk geen nieuwe vrienden zal maken, vind ik het moeilijk door het gemis aan een scherpe rand om mijn aandacht er constant bij te houden.

Het voelde een soort van thuis komen. John Darnielles’ project “Songs For Pierre Chuvin” dat hij op zijn afgestofte Panasonix RX-FT500 boombox vorig jaar opnam , waarvan de opbrengst rechtstreeks naar zijn bandleden ging. Ter compensatie voor de tourloze periode. Dat resulteerde in een verzameling liedjes in hun meest pure, obscure en rauwe vorm. Urgent, gehaast en een onsamenhangend geheel, waar hij op onopgesmukte wijze zijn ziel blootgaf. Voer voor de fanatieke aanhang, die het experimentele lo-fi geluid van de begin periode van The Mountain Goats nog altijd innig omarmt.

Nu de Panasonic weer stof ligt te vergaren pakte hij met zijn band de draad weer op met het smaakvolle en afgestreken “Getting Into Knives”. Het meest volwassen, gepolijste en toegankelijke album tot nu toe schreef ik eerder dit jaar. Enigszins In diezelfde lijn ligt het verse “Dark In Here”, dat vrij snel na zijn voorganger is uitgebracht. Een perfect uitgebalanceerd en onderhoudend geheel. Het hoeft allang geen betoog meer, dat Darnielles’ hoofd overvol zit met ideëen voor liedjes

Net als “Getting Into Knives” is het recente “Dark In Here” opgenomen aan de vooravond van de pandemie in maart 2020 in het hartje van de Zuidelijke soul: Fame Studio in de Muscle Shoals, Alabama. Voor een stel muzikanten die aan hun nieuwste albums werkten net op het moment dat COVID-19 zijn intrede deed, zijn er slechtere plaatsen te bedenken om in quarantaine te worden geplaatst dan in het diepe zuiden van Amerika.

Tekstueel variëren de nummers op deze plaat van persoonlijke anekdotes tot verhalen over personages die met dreigend gevaar worden geconfronteerd. Een thema dat vaak genoeg voorkomt bij The Mountain Goats. “Muziek is alchemie. Een lied kan een donkere betekenis hebben, maar de ervaring om het samen op het podium te zingen en te delen met het publiek is extatisch, hoe triest het lied zelf ook is”.

De eerste single Mobile bevat legendarische muzikanten zoals Spooner Oldham (elektrische piano) en Will McFarlane (elektrische gitaar) vertelt mede bandlid Peter Hughes aan Daryl Sterdan van de Canadese weblog The Tinnitist. Hij vervolgt: The Mountain Goats speelt lang genoeg samen als een band om een ​​zekere mate van muzikale telepathie te hebben ontwikkelt. Het luisteren naar deze twee gasten onthulde een ander niveau van verbondenheid. Een die grenst aan het bovennatuurlijke.

Ondanks enkele opgewekte liedjes graven de berggeiten met rijke, maar sobere arrangementen in een mix van rock en folkmuziek opvallend in de duisternis. Een schemer plaatje. Zelfs een buitenstaander overziet in één oogopslag de situatie bij het zien van titels als Arguing With The Ghost Of Peter Laughner About His Coney Island Baby Review, To the Headless Horseman, The Slow Parts On Death Metal Albums en The Destruction of the Superdeep Kola Borehole Tower. De gelijknamige albumtitel zat al jaren vast in het creatieve brein van John Darnielle naast andere woorden en zinnen, die hij vaak opschrijft in notitieboekjes. Daar waar ze op hun beurt wachten om van titelidee naar volledig uitgewerkt nummer te gaan.

Het afsluitende Let Me Bathe in Demonic Light is als het beëindigen van een lange reis:

When I arrive at my preordained place
Hopeless but free
Lit up like a marquee shining over the freeway
Where will my long trail end?

Diezelfde vraag kunnen de luisteraars zich ook stellen.

Het gelijknamige debuut uit 2018 en de twee jaar later verschenen opvolger Minight Minor van The Nude Party heb ik gemist. Dan grijp ik maar even terug naar de talloze streamingdiensten om de achterstand in te halen. Warm en zonnig klinkend met een tijdloze kwaliteit en een groot nostalgisch karakter. En dat is op album nummer drie Rides On niet anders. Maar dan zonder het Doors orgeltje van de eersteling en de honky-tonk piano en het Todd Rundgren gevoel van de tweede. Maar met het bovennatuurlijk vermogen om melodieuze rock ´n roll, outlaw country met vleugjes phil spectors wall of sound en psychedelica op zeer aangename wijze met elkaar te vermengen, waarbij de herkenbaarheid optimaal aanwezig is

Dan valt het opeens op dat de band op deze, voor het eerst, zelfgeproduceerde plaat hechter, speelser en volwassener dan ooit overkomt als op de voorgaande platen. De vooruitgang zit ’em in de – iets meer doordachte en ontspannen – subtiele details en een veel betere productie. Het betekent dat er bij elke luisterbeurt iets nieuws te ontdekken valt . Een lick, riff, beat, de knappe samenzang, een te gekke drumfill, een soepel basloopje of een krakkigmikkend orgeltje.

Het is die benadering van opnemen die warmte aan het album heeft toegevoegd, waardoor het niet voelt alsof je in een zaal zit te kijken hoe de band de nummers uitspuugt, maar eerder in hun schuur naast hen zit en het gezoem van de apparatuur eronder voelt. Het is een saamhorigheid die bovendien doorklinkt in de teksten van nummers als Hard Times (All Around) en een intimiteit in het geluid van Sold Out Of Love. Dat maakt (The Nude Party) Rides On tot het sterkste werk van de band.

De Amerikaanse punk, rock en new wave magine New York Rocker noemde het gelijknamige debuut van The Rubinoos in 1977 het beste popalbum van het decennium. Indertijd een vermakelijk bandje met een voorliefde voor vrolijke bubblegum en powerpop muziek met pakkende refreintjes en meerstemmige zangpartijen. In ons land het meest bekend om het nummer Peek-a-Boo, dat in 1978 een aantal weken stond genoteerd in de Veronica’s Tipperade en te gast was bij Ad Vissers Toppop.

Toen de band op 3 november 1976 de CBS Studios in San Francisco binnenwandelden, de dag nadat Jimmy Carter tot president was gekozen, voelden de vier tienerboefjes zich direct thuis. Op zoek naar een beetje plezier om alvast te wennen aan de omgeving waar het naamloze debuut een half jaar later zou worden opgenomen.

“The CBS Tapes” biedt een band met jonge, onverschrokken schoffies, die zonder zorgen hun muzikale maagdelijkheid verliest. Een krap half uur lang eert The Rubinoos op ongegeneerde rauwe en uitbundige wijze hun helden onder wie The Beatles, The Ventures, The Meters, King Curtis en Jonathan Richman & The Modern Lovers. Lekker losjes gebracht met de nodige humor, wat vandaag de dag nog net zo geweldig klinkt als 45 jaar geleden.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Het geluk is aan mijn zij, dat ik deze plaat ontving om iets over te schrijven. Bij de allereerste beluistering van “World Gone Mad” viel ik bijna van mijn stoel. Het plattelandsgevoel van het New Yorkse Woodstock, de onaardse schoonheid van de meerstemmigheid en de oprechte eerbetoon aan een legendarische band uit de muziekhistorie. Gewoon heerlijk, die nostalgie. Dit vijfkoppige collectief draagt een naam (The Weight Band), waarvan je zou vermoeden dat het om een stel copycats gaat. Niets is minder waar. “World Gone Mad” draait om het gevoel aan vroeger, de gemoedelijke sfeer en de herinneringen die deze plaat oproept aan The Band. Uit een tijd zonder internet, waarbij je via muziekblaadjes en zeezender Radio Veronica nieuwe muziek ontdekte.


Jim Weider (zang, gitaar, mandoline), Marty Grebb (zang, toetsen), Brian Mitchell (zang, orgel, accordeon), Albert Rogers (zang, basgitaar) en Michael Bram (drums) halen het beste in elkaar naar boven. Van deze plaat word ik ontzettend blij. Ik tik dit stuk over een plaat die is opgedragen aan Levon Helm, Rick Danko en Richard Manuel, dan ook met een gelukzalige grijns. Een feest aan klassevolle rootsrockmuziek.

Het begint meteen al goed met het onderhoudende titelnummer waarin alles klopt . Een aangenaam nummer wat er meteen inknalt met fenomenale vocalen, het fraaie arrangement en de uitstekende instrumentenbeheersing. Gegarandeerd dat je het daarna de hele dag in je hoofd hebt. Zo ook met de overige liedjes. Van begin tot het einde is “World Gone Mad” van The Weight Band geslaagd. Pracht sentiment. Authentieker en bezielder dan “World Gone Mad” kan de muziekliefhebber het zich nauwelijks wensen. De vijf heren weten op de juiste wijze met grotendeels eigen materiaal een gevoelige snaar te raken. Een perfecte eenheid. Met dank aan het label Continental Record Services, dat zorgt voor de Europese verspreiding.

Voor de niet-ingewijden onder ons, die liever niet te ver wil zoeken is The William Loveday Intention het nieuwe project van Billy Childrish. Net als onze Jacques Mees steekt de Britse muzikant zijn uitgesproken fascinatie voor Bob Dylan niet onder stoelen en banken. Getuige de mooie staalkaart uit de immense carriere van de Amerikaanse zanger en poëet op de albums New & Improved Bob Dylan deel 1 en 2.

Onder The William Loveday Intention bewerkt hij zijn eigen werk, die hij ooit opnam met CTMF, The Spartan Dreggs, Billy With Sexon Ming, The Musicians Of The British Empire, The Chatham Singers, The Headcoats & the Headcoatees en Sexton Ming. Met een geluid dat herinnert aan de hoogtijdagen van The Rolling Thunder Revue. Uiteraard ontbreken vertolkingen van Dylan composities en versgeschreven stukken niet op deze The Baptiser. En, gezien zijn productieve karakter was er na The Baptiser binnen twee weken weer een nieuw album, waarop hij onontdekte pareltjes opgraaft en volledig nieuwe nummers brengt.

mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Hey Europe! Our new album ‘One Drop of Truth’ is now available to you on CD and vinyl! Get your copy here: One Drop of Truth - The Wood Brothers - smarturl.it, twitterden de New Yorkse heren van The Wood Brothers enkele maanden geleden om er gelijk achteraan te berichten: And we’ll be coming to play some shows this fall: Tour Dates - The Wood Brothers - thewoodbros.com. Dat belooft wat voor de optredens in ons land waar de Leidse QBus jammergenoeg wordt overgeslagen. De zaal waar de broertjes Wood samen met multi-instrumentalist Jano Rix vijf jaar geleden hun Nederlandse concertdebuut mochten maken.

Het zesde album “One Drop Of Truth” is verspreid over negen maanden in meerdere sessies in Nashville opgenomen. Net als op de in oktober 2015 verschenen “Paradise” heeft het drietal op het nieuwe album het heft volledig in handen. Van tekst via instrumentatie tot productie. Onvervalste, melodieuze americanaliedjes, die vertrouwd aanvoelen met een juiste dosis onderbuikgevoel. Een heerlijke groove, goedgeluimd en aaibaar met de nodige meerstemmige harmonieën lopen als een rode draad door de tien nummers heen. De muziek van dit trio klinkt zo ontspannen, dat het allemaal uit de losse pols geschud lijkt.

Na de sterke country-folk opener River Takes The Town, geïnspireerd op het nieuws over de gigantische vloedgolf in Louisiana (2016) presenteert The Wood Brothers een brede staalkaart van eigen kunnen. Van het funky Happiness Jones en het breekbaar en akoestisch gebrachte Strange As It Seems langs het jazz gevoel van Laughin’ Or Crying om te eindigen in een relaxte gospelsfeer (Can’t Look Away). Oliver Wood, Christopher Wood en Jano Rix beheersen het allemaal.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Theo Lawrence is de twintig nog maar net gepasseerd, maar schrijft fraaie songs. In eigen land timmert hij sinds vorig jaar vol aan weg en verovert hij inmiddels Duitsland, Zwitserland en ons land. Ondersteund door ontspannen gitaarlijntjes en zalvende orgeltonen legt de Franse bleekscheet met een doorleefde strot en de vakmanschap van zijn begeleiders van The Hearts een tintelend mooie en authentieke muzikale sfeer neer. Op Homemade Lemonade wordt dit nog eens onderstreept. Op het debuutalbum worden herinneringen opgeroepen aan die goeie ouwe soultraditie van Al Green, Otis Redding, Curtis Mayfield en Joe Tex.

Onversneden soul en rhythm and bluesmuziek met een ziel. Gekenmerkt door een melancholische, diep doorvoelde flair en een vleugje dartelende rock ‘n roll, die broze harten breekt en tranen laat vloeien. Tien eigen liedjes, zowel zwoel als gedreven, die vernuftig inelkaar zitten en zijn enorme compositorische talent verraden. Nummers die stuk voor stuk passie en de liefde voor de soulmuziek ademen. De charme en nonchalance, waarmee alles wordt gebracht door Theo Lawrence & The Hearts is fantastisch. Het geeft je een blij gevoel.

Misschien ken je hem van zijn muzikale bijdrages als huisband van Margriet van der Lindens M (2018) of als toetsenist van Douwe B’s begeleidingsband tijdens het Eurovisie songfestival (2016) of gewoon van zijn fameuze Show en Dansorkest. Dancing Boontjes, een albumtitel en fraai hoesontwerp van kunstenares Doris Konings die verwijzen naar het autogaragebedrijf van diens familie uit Schagen, die in de naoorlogse jaren bij tijd en wijle werd omgetoverd tot bar dancing, is het derde solo wapenfeit van de zevendertig jarige pianist en zanger Thijs Boontjes.

Eigenlijk kan ik over het nieuwe werk positief zijn, er zit wat mij betreft geen zwakke broeder tussen. Rock n roll en Hollands glorie met een theatrale benadering. Een beetje Brood, Hazes en Vermeulen. Boontjes´ muzikale helden. Dancing Boontjes overtuigt met sociale en politieke thema´s. Het speelplezier straalt ervan af en Thijs klinkt met zijn acht koppige band als een klok. Dynamisch, strak, goed in het gehoor en na een paar keer draaien luidkeels meezingbaar. Dancing Boontjes is een plek die uitnodigt om naar toe te gaan met Bonnie als vaste stamgaste, opgedragen aan iedereen die een geliefde mist en Boontjes’ Italiaanse lofzang over de bitter zoete Campari Soda. Een dikke, vette knipoog naar Donna Summers en Giorgio Moroders discohit I Feel Love met de kenmerkende synth baslijn en de allesbepalende electronische beat.

Als er één artiest is die ik de laatste vijftien jaar eigenlijk niet heb kunnen betrappen op een misstap dan is het wel de Britse Kate Stables. Alles wat zij met This Is The Kit aanraakt lijkt te veranderen in pure pracht.De blazers arrangementen van echtgenoot Jesse D Vernon zijn ingenieus. Haar zang en de bijdragen van haar trouwe begeleiders onder wie Rozi Plain (basgitaar), Jamie Whitby-Coles (drums) en Neil Smith (gitaar) intrigerend. Resulterend in constant sterke studio albums vol overtuiging en zeggingskracht met een inventiviteit die ervan afstraalt in de categorie ´muziek voor fijnproevers´.

Careful Of Your Keepers is daar geen uitzondering op. Al ligt de toon dichter bij die van Moonshine Freeze uit 2017 dan bij This Is The Kits beste werk Off Off On. En worden de folkstructuren meer en meer omarmd door indie, jazzy en art-pop in een heerlijk uitgebalanceerde productie van Ghuff Rhys, die de warme en enigszins rustgevende zang van Stables alle ruimte geeft om op te bloeien. Hoe dan ook zullen iedere maand de ruim 400.00 liefhebbers hun weg op spotify naar deze band blijven vinden.

Vorig jaar schreef ik een stukje over Lightyears Better. Het vijfde volwaardige studio album van Tim Knol met prettig in het gehoor liggende op typisch Amerikaanse rootsmuziek geïnspireerde liedjes, die op aangename wijze mijn kop werd ingeramd. Constante kwaliteit gekoppeld aan een muzikale veelzijdigheid. En waarop ik hem vele lichtjaren beter vond klinken dan zijn volledige solo-werk. Maar ja, het blijft een kwestie van smaak. Je loopt weg met zijn composities en vocale capaciteiten of je haat zijn iele strot en catchy liedjes. Het gaat om de emotionele intensiteit die je in je werk legt. Want je wint niet zomaar een Edison net zoals de Hoornse zanger, componist en parttime wandelgoeroe voor zijn gelijknamige debuutplaat uit 2010. En zoals dat gaat met bliksemstarten kwamen vervolgens de onvermijdelijke druk en torenhoge verwachtingen om de hoek kijken.

Na zijn door mij bejubelde voorganger was ik benieuwd waar hij een jaar later mee op de proppen zou komen. Long Live Your Friends klinkt als een verzameling rudimentaire bouwwerken en is daardoor dan wellicht interessanter dan Lightyears Better. Het resulteert in een soms schetsmatige plaat met toezichthouder Sam Verbeek, die de scepter zwaait over het groffe materiaal op zijn telefoon, dat Tim op verschillende locaties vastlegde. Samengeraapte ideëen of fragmentarische probeersels met een paar akkoorden en een melodielijn. Omgevormd tot melodieuze liedjes die veel beloven als je ze vaker hoort, maar anders misschien niet de tijd hadden gekregen om tot wasdom te komen.

Nu ons land ook een staartje meepikt van de extreem hoge temeraturen uit landen als Portugal, Spanje en Italië wordt het dringend tijd een chillwave plaatje uit de nog te recenseren stapel te trekken. Een combinatie van jaren ‘80-synthpop, dance, techno, hip/hop, lounge funk en zeventiger jaren psychedelica waarvan Toro y Moi, het alias van de Amerikaan Chazwick Bradley Bundcik, eén van de pioniers is.

Een productieve inwoner van South Carolina die een hoeveelheid aan mixtapes, samenwerkingen, zijprojecten, kunstshows en andere artistieke inspanningen op zijn naam heeft staan. Iemand met een uiterst creatieve geest waardoor het per release alle kanten op kan gaan en het amper nog te volgen is wat hij de luisteraar zal presenteren. En dat maakt het ook zo spannend. Mijn oog valt daarom al snel op zijn nieuwe album Mahal, wat zoiets betekent als waardevol of liefje. Verwijzend naar zijn recente Filipijnse aanwinst, die hij via Ebay op de kop wist te tikken, waarmee hij vol trots op de hoes poseert. De Jeepney is daarom het hart van zijn nieuwe project geworden.

Koptelefoon, laptop, en een koel drankje bij de hand en relaxen maar in de schommelstoel op mijn balkon, dat resulteert in een uiterst plezierige en zwoele luisterervaring vol scherpe randjes, lagen galm en avant-garde experimenten. Een sterk staaltje van een muzikaal talent, dat varieert van jaren zeventig invloeden van film- en tv-soundtracks. jazzy indiepop en neo-soul.

Twee gitaren, twee versterkers en een bescheiden drumstel. En aftikken maar! Fel, hard en vol overgave in de puurste vorm. Een gouden greep. Tien jaar geleden was dat genoeg voor het Groningse Traumahelikopter om een punt (of uitroepteken) te maken in de tijd dat het podium op Noorderslag helemaal van het drietal was. Een betere plek was er niet om het gelijknamige debuut te presenteren, dat het online muziekmagazine Kindamuzik prees als de beste Nederlandse garagerockplaat sinds C.Q. van The Outsiders uit 1968. Een thuiswedstrijd, waarbij een deel van het systeemplafond tijdens het eerste nummer naar beneden dondert.

Op 20 januari – exact tien jaar na het eerste volwaardige wapenfeit, ziet Save Yourself het daglicht. Inmiddels de vierde van de band, die net als het gelijknamige album krap 27 minuten energiek voortraast zonder de voet van het gaspedaal af te halen. Melodieuzer en aanstekelijker dan voorheen maar nog altijd lekker rauw en onstuimig zonder pretenties met het eerste Nederlandstalige nummer Geen Zon van Traumahelikopter.