Environ Me. Een woordspelling van de milieubewuste handpanspeler Manu Delago dat hij begaan is met de natuur en het klimaat. En dat zou iedereen wel eens mogen doen. Onze kwetsbare planeet beschermen. Een duidelijke boodschap. Dat heeft de Oostenrijkse muzikant op zijn zevende plaat ter harte genomen. Ter ondersteuning van de single ReCycling fietste Delago met zijn band door Midden-Europa en aten ze alleen plaatselijk en duurzaam veganistisch eten. In totaal legde het gezelschap meer dan 1500 km af. Zelfs de vinyl versie van Environ Me is gemaakt van gerecyclede materialen. Als visueel aspect koos hij op de hoes voor een elektriciteitspaal en het metalen frame van een bergsleeplift in de middle of nowhere, waar je puur natuur zou verwachten

Op het nieuwe album versmelt Delago het geluid van zijn omgeving met het digitale tijdperk en elektronische muziek, met de hoogste waardering voor de natuur. We hadden verschillende avontuurlijke opnamesessies en video-opnames: met vier percussionisten op een bevroren meer, met 20 contrabassisten in een gekapt bos en nog veel meer. Als luisteraar voel ik vanaf minuut 1 meteen de focus van zijn werkstuk. De opener Interference grijpt je bij de strot en gooit je in een ondoorgrondelijke schoonheid.

Delago leidt de luisteraar met vaste hand. Van losscheurend klittenband en het geluid van water tot aan de interfentie van eletriciteitskabels en het knarsen van draaiende fietstandwielen. Als je geen liefhebber bent van experimentele muziek, sla dan deze plaat asjeblieft meteen over.

Een grote belofte. Het begin van iets heel speciaals. Woorden van die strekking schoten vorig jaar door mijn hoofd, na het verschijnen van het mini-debuut “Candlepower” van de uit Los Angeles afkomstige Marina Allen. De verwachtingen naar het eerste volwaardige album worden een jaar later met Centrifics volledig ingelost met een verzameling van tien eigen akoestische gitaar- en pianoliedjes.

Met haar ongerepte, fragiel stemgeluid en de compositorisch, verfijnde aanpak schetst zij het gevoel van toen met het geluid uit de Laurel Canyon (Joni Mitchell, Carole King, Laurel Nyro). Die voorliefde zorgt voor bloedmooie momenten die je meteen bij de les houden en je laat zweven op de wolken met iemand als Judy Garland. Die authentieke betovering en Allens buitengewone bereik is de kracht van Centrifics, waarmee de Amerikaanse zich goed op de kaart heeft gezet.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Dancing Shadows
Martha Fields, ook wel Texas Martha genaamd, maakt muziek die je doet geloven dat je middenin het appalachengebied bevindt van Kentucky en Virginia. Daar waar de talrijke verhalen van haar familie voortleven, waarop het zelfgeproduceerde “Dancing Shadows” is geïnspireerd. Haar derde alweer na de goed ontvangen albums “Long Way From Home” (2015) en “Southern White Lies” (2016). De veertien nummers zijn opgenomen en ingeblikt in Frankrijk met een zelfvertrouwen alsof Martha een dozijn aan albums op haar naam heeft staan en een gevestigde waarde is.

Het eigen materiaal is verpakt in aanstekelijke melodielijnen, waardoor je vrijwel direct meeneuriet. Het klinkt heel vertrouwd in de oren. Geruggesteund door een aantal bevlogen Franse muzikanten, waarmee de Amerikaanse ook haar optredens verzorgd. Het bijna een uur durende “Dancing Shadows” laat je langs weelderige arrangementen in gedachten wegdrijven op reis door het Zuiden van Amerika. Een collectie aan onbekommerde americana en country liedjes om je al walsend in een goede stemming te krijgen. Weinig meer is er voor nodig om “Dancing Shadows” te koesteren, waarop vitaliteit en melancholie hand in hand gaan.

Ik hoef niemand die Martyn Joseph ooit op het podium heeft gezien te vertellen dat hij een ongelooflijke artiest is, die kracht en passie in elke seconde van elk nummer investeert met alleen zijn sympathiek stemgeluid en een gitaar. Om nog maar te zwijgen over de band die hij heeft met zijn publiek. Een muzikale krijger uit Cardiff, Wales, die zijn boodschap als verhalenverteller verspreidt, de geest voedt en emoties raakt. En tijdens zijn optredens in ons land altijd kan rekenen op een groep hondstrouwe fans. Een muzikant die al veertig jaar lang doet wat de veelzeggende titel van zijn nieuwe album aangeeft: This Is What I Want To Say.

Eentje die de volledige aandacht van de luisteraar vereist. En dat binnen de vertrouwde grenzen van het singer songwriter genre met spaarzame arrangementen. Subtiel met de nadruk op de zachte begeleiding van zijn akoestische gitaar of piano, Liz Hanks’ liefdevol cellospel en de prachtige samenzang met Antje Duvekot (Take Me To Love). Goed nieuws voor de liefhebbers van albums als Far From Silent (1999) en Full Colour Black and White (1996) met de ingetogen gemoedstoestand en een warm en akoestisch geluid. Boordevol ontroering en optimisme. Gebracht met pure passie en vakmanschap van de hoogste integriteit. Nederig met een muzikale oprechtheid vol ledjes over liefde en verlangen, over plaats en tijd, over het vinden van zekerheid te midden van tegenstrijdigheden, dit is wat hij wil zeggen. En zoals altijd zegt hij het met oprechte welsprekendheid.

Vijf redenen om verlangend uit te kijken naar een nieuw album van Mary Gauthier:

Je bent een ontzettend grote treurwilg en wil dat met iemand delen

je bent een liefhebber van een fragiel, onvast, maar intens klinkende vibrato waardoor je wel deelgenoot gaat worden van iemands verdriet om het verlies van een aantal goede vrienden

je houdt van een verzameling vol met kalme, comfortabele en voortkabbelende liedjes, die je omarmen en troostende warmte bieden

je geeft om het verhalenvertellende aspect, waarbij de artieste haar leven volledig onder de loep neemt, hoe ellendig dat soms kan uitpakken. De innerlijke pijn waarmee jij je kan identificeren.

Woorden als ‘vernieuwingsdrang’ of ‘afwisseling’ komen niet voor in je persoonlijke woordenboek. Vaste vorm, sfeer en structuur staan voorop, zodat je van te voren weet wat je geserveerd krijgt

03-11: Utrecht, TivoliVredenburg
04-11: Tilburg, Poppodium 013
05-11: Groningen, Take Root
06-11: Rotterdam, LantarenVenster

Voor het eerst gaat de stekker eruit op een studioplaat van de Canadees Matt Andersen. Een imposante verschijning met een evenzo stemgeluid, die de luisteraar zijn tot de verbeeldingsprekende zachte kant laat ondergaan. Een kwetsbaarheid die hij ons maar al te vaak toont als hij, gewapend met zijn akoestische gitaar, op de diverse podia optreedt.

Helemaal geen slechte keuze om zijn robuuste strot eens op de voorgrond te plaatsen.. Niet super uniek, maar Andersen beschikt wel over een partijtje elastische stembanden voor een brede waaier aan stijlen. De ´real deal´ en een ongelooflijk getalenteerde artiest, die met het uitgeklede geluid op zijn nieuwe House To House niets aan kracht opoffert, waarmee hij bekend om is geworden.

Ondanks de vocale ondersteuning van een heus gospelkoor in Time For The Wicked To Rest van David Francey en zijn interpretatie van het nummer People Get Ready is House To House een bescheiden aangelegenheid. Een product van een geniaal muzikant, die van zijn hart geen moordkuil maakt en zich luidkeels beklaagt over het kwaad in de wereld.

Hoe leuk het recenseren ook is, het leidt veelal tot een berg werk als je niet doet of je lezer een verstandelijke beperking heeft door informatie aan te dragen die zijzelf via het wereldwijde net kan plukken. Of door een Engels persbericht via google translate te vertalen en verder niet of nauwelijks te bewerken. Dat is lachen-gieren-brullen, maar je maak je er belachelijk mee. Als je deze punten vermijdt heb je liefde voor het ‘vak’.

En soms hoef je er helemaal niets voor te doen. Je heb namen erbij die uit zichzelf opduiken in de muziekwereld. Zoals zanger/drummer Matt North die als veelgevraagd sessiemuzikant sinds zijn tienerjaren regelmatig in de opname studio of op het podium zijn toewijding en waardering uitte aan artiesten onder wie Maria McKee, Peter Case en Blondie Chaplin.

Terwijl de ene helft van Nederland zich druk maakt om de selectie van het Nederlands Elftal en de andere om de stikstofplannen van het kabinet luister ik naar een geslaagde en overtuigende tweede soloplaat (Bullies In The Backyard) van Matt North. Bijgestaan door een elite groep aan muzikanten waaronder gitarist Stuart Mathis (Lucinda Williams, The Wallflowers), bassist Chris Donohue (Elvis Costello, Emmylou Harris) en toetsenist Michael Webb (Chris Stapleton, John Fogerty) trakteert hij ons op een solide verzameling aan melodieuze indie rootsrock. Soms met een energiek karakter en anderzijds met zacht gevoel. Zeg maar van Bob Seger en John Mellencamp tot aan John Prine en Tom Russell.

Echt een gat in de lucht spring ik nog niet van de troosteloze Lentedagen. Ook het online live weerkaartje biedt niet veel goeds voor mijn gebied met een flinke regenbui op komst. Vlug een uitgave erbij pakken van het Britse Leaf Label, waarbij Matthew Bourne´s Irrealis het gevoel geeft dat de blaadjes ieder moment van de bomen kunnen vallen. Ook al zijn we nog altijd in afwachting van de astronomische Zomer.

Totale onvoorspeelbaarheid en improvisatie is wat deze avontuurlijk ingestelde pianist en het huidige klimaat met elkaar gemeen hebben. Het gaat alle kanten op, maar in tegenstelling tot de weersgesteldheid kan ik van Irrealis wel met volle teugen van genieten. Als een schemerwereld trekken de zeven composities op speelse wijze aan ons voorbij. De complexiteit in het muzikale minimalisme ligt in een subliem oor voor detail.

Gevoel, instinct en innerlijke spanning varen er wel bij, waar slechts een geprepareerde piano dienstdoet. Een term die bedacht is door de Amerikaanse avant-garde componist John Cage. Dat wil zeggen dat het geluid qua klankkleur veranderd – gedempt en vervormd – door schroeven, rubberen gummen en andere voorwerpen tussen de snaren te plaatsen.

Telkens poogt hij ons te prikkelen met zijn meesterlijke improvisaties, die afwisselen en soms ook melodieus overkomen. Het maakt van het in een take live opgenomen Irrealis een interessant en fascinerend geheel.

Het is toch net of je je eigen overlijdensbericht plaatst bij de aankondiging van de officiele breuk van je bandje (The Stray Birds), zei zangeres Maya de Vitry in een interview met de Amerikaanse roots radiozender The String. Tegelijkertijd kondigde zij haar solo debuut Adaptions aan. We zijn nu drie en een half jaar verder na dat voor haar verschrikkelijjke ‘point of no return’. En Violet Light, die haar tweede plaat How To Break A Fall uit 2020 opvolgt, draaien voortdurend zijn/haar rondjes in mijn cd-wisselaar.

Opgenomen in een omgebouwde kelderstudio met bassist Ethan Jodziewicz en diverse bijdragen van muzikanten op afstand voelt Violet Light alsof je wordt ondergedompeld in een warme cocon. Een schitterende country getinte verzameling aan folkliedjes en een openhartige kijk in het leven van de zangeres, die vooral wordt geïnspireerd en gestimuleerd door de natuur en haar omgeving.

De hemelse schoonheid van Maya’s fluwelen stembanden, die in de verte doen denken aan die van Tamara Lindeman (The Weather Station) is bovenalles geschikt voor het tedere repetoire op haar nieuwe plaat. En waar liefhebbers van het werk van Aoife O’Donovan en Molly Tuttle graag veel tijd aan zullen besteden.

Als je haar voorgaande werken uit je platenkast of via 1 van de streamingdiensten erbij pakt valt je op dat het materiaal op Violet Light zoeter en zachter overkomt dan voorheen. En dat heeft weer te maken met de pandemie – ze was aan huis gekluisterd.

De albumtitel komt voor in het nummer Not A Trick Of The Eye en verwijst naar een bepaald licht dat buiten het bereik van de mens ligt en alleen zichtbaar is voor bepaalde insecten. Het nummer was de eerste single van het album en herinnert aan diverse beperkingen die ons allemaal te boven zijn gegaan.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl


Het Groningse Meadowlake komt met een gelijknamig debuutalbum op de proppen, waarmee het vijftal een dichtgemetseld, aanzwellend geluid en een jaren tachtig laidback sfeer neerzet. Hiermee oogst de band momenteel veel succes bij onze Westerburen. Tien goede liedjes die overtuigend worden gebracht, waar nergens de vastgelegde stijlpatronen worden verlaten. Van hypnotiserende baslijntjes en een dikke laag galm onder de donkere zangpartijen tot aan een arsenaal aan melodieuze echoënde gitaartapijtjes en een zwaarmoedig klinkende synthesizer.

De vijf muzikanten blijven overduidelijk hangen in lang vervlogen tijden. Meadowlake komt er mee weg. Onder leiding van producer Minco Eggersman slaagt het kwintet erin dik driekwartier een dromerig shoegaze product af te leveren van een constant hoog niveau, waar menig hip bandje bij verbleekt. Het visitekaartje is afgegeven. Weemoedig en bloedmooie nummers als Hot Punch, Heavy en Prove Me Wrong zorgen voor een intense en nostalgische luisterervaring. Ik krijg er niet snel genoeg van.

De meeste mensen zullen Michael Weston King kennen als de wederhelft van Lou Dalgleish, waarmee hij sinds jaar en dag My Darling Clementine vormt. Twee Britten met een muzikaal CV, waar een ieder U tegen kan zeggen. Country – dat is wat het duo serveert, die op het eerste gehoor klinkt als de muziek die artiesten als Tammy Wynette en George Jones in de jaren zestig en zeventig maakten, maar dat toch niet is.

Een behoorlijk stuk verwijderd hiervan is het solowerk van King op The Struggle, dat aanvankelijk bedoeld was als een nieuw album voor het duo. Tijdens het schrijfproces werd op een gegeven moment duidelijk, dat het materiaal meer geschikt was voor een singer-songwriter album. Resulterend in een prima plaat vol rootsy folkmuziek met vleugjes countrysoul, die min of meer leunt op het werk van Mickey Newbury, Jesse Winchester, Dan Penn of John Prine

De begeleiding is bewust wat sober gehouden om zijn innemende vocalen en zachtmoedig gitaarspel in de schijnwerpers te zetten. Aangevuld met Steve Nieve (orgel), Colin Elliott (cello), Barnaby Dickingson (trombone) en diverse zangpartijen van Jeb Loy Nichols, levenspartner Lou Dalgleish en dochter Mabel drapeert King een behaaglijke deken van melancholie over je heen.

Micke Bjorklof uit het Finse Haukave – als zanger dynamisch en indrukwekkend op zijn slide-gitaar – is in Scandinavië samen met zijn begeleiders van de Blue Strip meer dan drie decennia een gevestigde naam. Vinyl en cd’s worden zelfs in de plaatselijke grote supermarktketens te koop aangeboden. In de Benelux daarentegen blijft Bjorklof na zes studio-albums en een swingend live-document van formaat om onbegrijpelijke redenen onterecht onder de radar.

Wat mij betreft komt daar met Colors Of Jealousy in één klap verandering in, want het album staat vol met onweerstaanbaar, door rock georiënteerd, blues en funky werk met catchy melodieën. Een zelf geproduceerde plaat vol uptempo soul en de delta blues zonder nieuwe muzikale inzichten, maar wel eentje die een traktatie is voor je oren.

Lounge muziek. Er zijn momenten dat ik het graag mag horen. Zoals nu terwijl ondergetekende deze woorden schrijft. Als de meesten van jullie op een oor in dromenland liggen bijvoorbeeld. De honden bij mij komen kijken of ik nog wakker ben bij de twinkeling van de nachtelijke hemel.

Muziek met een knipoog naar Steely Dan, een jazzy randje, een fijne psychedelische wolk, af en toe een koortje, Braziliaanse avantgarde uit de jaren zeventig en tachtig. En passant prima liedjes laat horen, die niet gelijk hun geheimen prijsgeven. Niet loodzwaar, maar zwoel en laid-back, waar een oceaanbriesje doorheen waait. Gevarieerd en heerlijk toegankelijk. Zo komt het album “Going, Going, Gone over van het Amerikaanse indierock gezelschap Mild High Club rondom Alex Bretin, die het geheel arrangeerde en produceerde.

Hoewel een album met twaalf nummers misschien lang lijkt te duren, klokken de meeste composities rond de twee minuten. Korte gefragmenteerde nummers, die onverwachts eindigen, waardoor je geïntrigeerd blijft en meer wilt. “Going, Goin, Gone” in volle glorie. Het meest politieke album van Mild High Club, waarvan inmiddels drie platen zijn verschenen.

Hoewel “Going, Going, Gone” waarschijnlijk niet voor iedereen is weggelegd, zou je alleen al het onvoorspelbare karakter en de enorme hoeveelheid werk moeten kunnen waarderen dat in deze productie is gestoken. Het is ongetwijfeld origineel en ontspannend boordevol interessante muzikale ideeën en opvallende nummers, die zorgen voor een boeiende luisterervaring.

Oh home
When will it feels like home
You miss the fields you used to roam
Home

Niets is memorabeler dan die geur van herkenning, die je herinneringen aan vroeger oproept. Dat thuisgevoel is voor de in Nederland woonachtige zangeres en liedjesschrijver Miriam Moczko met Duitse en Poolse roots moeilijk voor te stellen. Een zwervende ziel die zich na zo’n veertien keer te zijn verhuisd afvraagt: ‘waar kom ik vandaan’, waar zijn mijn wortels. Alsof ze in een identiteitspagaat terecht is gekomen. Deze diepe reflectie dient als inspiratiebron voor haar debuutalbum met de toepasselijke titel Heimat.

Miriam vergt met haar liedjes en de regelmatig tokkelende invulling op haar altviool af en toe flexibiliteit van je oren. Honingzoet en dromerig. Net als haar warm stemgeluid, die als een rustgevende stroom tussen de elf folkpopliedjes meandeert, waarmee zij in hetzelfde vaarwater komt van zangeressen onder wie Sharon von Etten, Lavalu en Angel Olsen.

Heimat is voor de luie luisteraar niet gelijk behapbaar. Ook blijkt haar Engels met een licht accent voor mij even een gewenningsproces maar na een tijdje heeft het een verleidelijke kant. Wellicht zit de kracht van Heimat in de beperkte speeltijd van krap drie en dertig minuten, waardoor een hongerig gevoel overblijft. Samen met de gedragen begeleiding van Lavalu (piano, zaag), gitarist Gijs Coolen (Woost), altvioliste Roosmarijn Tuenter (Lavalu), celliste Annie Tångberg, drummer/percussionist Mischa Porte (Wooden Saints), zangeres Marianne Oldenburg, fagottist Tobias Moczko en saxofonist/basklarinettist Mete Erker (Artvark Saxophone Quartet) verworven tot een imponerend hoorspel.

Het resulteert in een warme plaat met een persoonlijk verhaal. Of zoals zijzelf zegt: ik wilde dat het album zou klinken alsof ik naast jou zit wanneer jij naar mijn liedjes luistert. Samen verliezen in de muziek.

De populariteit die de Japans/Amerikaanse Mitski (Mayawaki) de afgelopen jaren wist te vergaren, heeft mij best verbaasd. Zowel het veelgeprezen Be The Cowboy (2018) als het recent verschenen Laurel Hell kwamen in de eerste week van niets op nr. 1 binnen in de Amerikaanse Billboard album charts. Een streamingkanon en inmiddels een gevestigde naam van de hedendaagse indiepop.

De muziek van Mitski wordt op de diverse online platforms namelijk honderden miljoenen keer meer beluisterd dan naar bands als The National, Arcade Fire en The LCD Soundsystem. Bij elkaar opgeteld! Bovendien was haar optreden op 3 mei in de Grote Zaal van de Amsterdamse Paradiso binnen tien minuten uitverkocht.

Ik denk dat dit het einde is / ik zal moeten leren om iemand anders te zijn”, zingt Mitski Miyawaki treurig in “I Guess”. Het voorlaatste nummer van haar laatste plaat. Wat samen met Working For The Knife over de constante druk die artiesten voelen, als voer dient voor de fans om te speculieren dat Laurel Hell tegelijkertijd een muzikale zwanenzang is. “Vroeger dacht ik dat ik op mijn twintigste klaar zou zijn. Nu ik 29 ben, ziet de toekomst er hetzelfde uit. Misschien zie ik op mijn 30e een manier om te veranderen”, vervolgt ze op “Working for the Knife”

Mitski heeft er namelijk nooit een geheim van gemaakt dat een leven van non-stop toeren een zware tol eiste op haar geestelijke gezondheid. De pauze die zij drie jaar geleden aankondigde werd al snel ingetrokken toen de artieste werd geconfronteerd met de contractuele verplichting voor nog 1 album. Hierop laat zij zich inspireren door de weldadige, electronische synthesizerstorm uit de jaren tachtig, die het midden houdt tussen de muziek van Giorgio Morodor, Abba, Vangelis, Ultravox en Hall and Oates.

Duisternis is een terugkerend motief in op haar nieuwe plaat. Valentine, Texas, het openingsnummer, begint met de regel ‘Laten we voorzichtig in het donker stappen‘, waarmee de toon wordt gezet voor de rest van het album. Het ‘donker’ zou een symbool kunnen zijn voor haar worsteling met depressies terwijl zij op tournee was. Volgens inmiddels verwijderde tweets zorgde de druk van haar overvolle tourschema ervoor dat ze haar gezondheid verwaarloosde.

De videoclip voor het new wave achtige Love Me More blijft de bezorgdheid illustreren dat haar publieke persona niet onder haar controle is. De beelden in de video bevatten een scène waarin Mitski verwoed ronddraait in een witte kamer en probeert de poses te evenaren van silhouetten van haarzelf die op de muren zijn geschilderd.

In zekere zin is Laurel Hell het verhaal van een reeds verloren strijd. Mitski protesteert tegen de manier waarop de muziekindustrie met haar intens persoonlijke kunst omgaat, maar ze erkent dat de hypercommerciële industrie haar broodwinning is. Het is geen nieuwe vraag voor kunstenaars, maar het blijft even lastig als altijd. Het is geen wonder dat Mitski uitgeput is.

Het is even geleden dat op vrijdag 13 mei de deuren van het Sage Motel in Oakland werden heropend. Vervallen maar helemaal in ere hersteld, alwaar de formatie Monophonics onder leiding van Kelly Finigans honingzoete falset op warme wijze het verhaal vertellen over mensen op het kruispunt van hun leven. Het resultaat is de opvolger van het twee jaar geleden verschenen debuut It’s Only Us, waarvan inmiddels ruim 10.000 exemplaren zijn verkocht en meer dan 20 miljoen keer beluisterd via de streamingdiensten.

Sage Motel is een fascinerend concept album met hartverscheurende muziek over gebroken relaties en onbeantwoorde liefdes. Soul die verbonden is met het verleden, gestoken in een modern jasje. En net als zijn voorganger, voorzien van een stijlvolle productie.

Het Californische Monophonics combineert samen met Finnigans aan Marvin Gaye en Curtis Mayfield referende stemgeluid klassieke soul en psychedelische rock met popelementen. Smaakvol en vol passie verbonden met de blues- en jazztraditie. Het kenmerk en kracht van dit bandje.

De noeste werkers van het vijfkoppige Moss timmeren al bijna twintig jaar aan de weg. Dat de Amsterdamse band nooit een grote single hit heeft gehad is commercieel gezien denk ik geen probleem. Want onverstoorbaar wordt met enige regelmaat nieuw werk uitgebracht. HX, waarvan de naam verwijst naar een eeuwenoud Zuid-Limburgs klooster is inmiddels het zesde album van het Nederlandse ensemble.

Net als op hun achterliggende albums staat het nieuwe wapenfeit bol van de licht melancholische en melodieuze indiepop met jengelende gitaarpartijen, Marien Jorleijns mijmerende falset en pakkende meerstemmigheid. Kan je HX een wereldschokkend goed album noemen? Nou nee, dat niet. Maar iedereen die heeft genoten van The Long Way Back (2007), Never Be Scared/Don’t Be Hero (2009), Ornaments (2012), We Both Know The Rest Is Noise (2014) en Strike (2017) is gelijk weer aan boord als ze HX horen. Lekker en verdienstelijk ambachtelijk vermaak waarvan ik vind dat de band er nog wel twintig jaar aan vast mag plakken. De liefhebber met een hang naar innovatie en uitdaging zal daarentegen waarschijnlijk niet snel uit zijn stoel opveren van deze plaat.

Met de hoesfoto van Cry Mfer van het samenwerkingsverband tussen de New Yorkse multi-instrumentalisten Lily Koningsberg en Nate Amos kan de luisteraar niet al te serieuze muziek verwachten. En na beluistering bevestigt het vermoeden moeiteloos, dat het debuut van My Idea is opgenomen onder een enorme vloedgolf van alcohol en een complexe vriendschappelijke, romantische en creatieve partnerschap.

Zelden heeft een duo het besef dat meer dan vrienden zijn nooit zou werken, op een debuutplaat zo eerlijk en openhartig vastgelegd. En dat maakt Cry Mfer weer heel speciaal. De combinatie van een intieme slaapkamersfeer en luchtige deuntjes heeft bovendien diverse onmiskenbare indie popparels opgeleverd. Cry Mfer is dan ook een album met emotionele momenten en een flinke dosis aan gegiechel, geboer en humor.