mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Robby Valentine – een vreemde eend in de bijt – is niet meer in de twintig maar ja, ik ook niet. Begin jaren negentig genoten velen met mij van zowel zijn melodieuze rockballade Over and Over Again als van het naamloze album, waarmee hij een Zilveren harp in de wacht sleepte. Hierna werd het stil in ons land rond Valentine. In Duitsland, Engeland en Japan daarentegen vindt zijn muziek tot op heden gretig aftrek. Op het recente “The Alliance”, de opvolger van het vier jaar geleden verschenen album “Bizarre World”, blijft hij trouw aan wie hij is.

Na een periode van persoonlijke strubbelingen en tegenvallers floreert de over-de-top en theatrale benadering van de orchestrale rockmuziek als nooit tevoren. Kun je daar niet tegen, laat dan deze plaat en recensie met een gerust hart links liggen. Voor wie daar wel tegen kan is de meerstemmige aan Queen refererende dik aangezette zangharmonieën, melodieuze gitaartapijten, drijvende ritmes en een flinke laag kitsch vast en zeker spekkie naar het bekkie. Valentine grijpt op “The Alliance” terug naar de glorietijden van Queen, The Beatles, ELO en John Waite (The Babys). Om eerlijk te zijn blijf ik het album draaien, hoezeer ik me er ook tegen verzet. Het laat mij niet los. Niet tegen mijn vrienden vertellen, hoor.

Onder de groepsnaam Vanishing Twin zorgen zangeres, multi-instrumentalist Cathy Lucas, drummer Valentina Magaletti, bassist Susumu Mukai en Phil Mfu (synthesizer, gitaar) voor een fraaie futurische wereld,die bol staat van onvoorspelbare arrangementen en frisse ideeën. “Ookii Gekkou” komt ontwrichtend over, waarbij het intrigerende hoesontwerp ook al om aandacht schreeuwt.

Vanishing Twin manouvreert zich op deze plaat tussen het experimentele, psychedelische, funky, jazzy en het haast ongrijpbare, waar fans van Talking Heads, Stereolab, Suuns en Khruangbin voor op de knieën gaan. Hier is een band aan het werk, die zweeft tussen de echte wereld en eigen fantasie waar het altijd nacht is. . Het is gewoon anders met een bijzondere, excentrieke aantrekkingskracht met als doel om je te blijven ontdekken. Zo zal de opvolger weer totaal afwijkend zijn van deze plaat.

Hoewel de Britse formatie heel af en toe verstrikt lijkt te raken in hun eigen inventiviteit is het ongetwijfeld een fantastisch album met gevoel voor het experiment. Het meest persoonlijke en intieme album, vindt Cathy, “Minder abstract en conceptueel dan het twee jaar geleden verschenen “The Age of Immunology” . Onderverdeeld in negen hoofdstukken die geïnspireerd zijn op negen verschillende verhalen.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Ik zal waarschijnlijk niet de enige zijn, die bij de namen Verbraak |Van Bijnen denkt aan de Haagse band Point Quiet, waarvan het duo deel uitmaakt. “Endless Road”, de opvolger van het vorig jaar verschenen debuut “2nd Line City” is een vruchtbare samenwerking tussen twee doorgewinterde multi-instrumentalisten, die bekend zijn met alle kneepjes van het vak. Waar de eersteling op een uitzondering na lichtvoetige interpretaties van andermans composities bevatte is voor het nieuwe album gekozen voor zelfgeschreven werk. De virtuositeit en de chemie onderling laten Verbraak |Van Bijnen ook horen op “Endless Road”, maar dan zelfverzekerder met een verfijnd klankbeeld. De elf eigen nummers onderstrepen dat zelfvertrouwen.

De ene gloedvolle melodie volgt de andere op, maar ook de melancholie is uitermate verslavend. Soms filmisch, grappig, met de swing van hier tot New Orleans of met een flinke scheut weemoed. En alles 100% zelf ingespeeld door het tweetal in de Roosendaalse studio Donderslag. Op “Endless Road” zorgen Jans gruizig, soms heerlijk dissonant stemgeluid, zijn aangenaam spel op de resonatorgitaar en de hoppende klanken van Joost Verbraaks sousafoon voor het fundament. Samen met divers snarenwerk, percussie, trombone en trompet en flarden accordeon en orgel.

Heb ik weer. Zoek ik nietsvermoedend naar informatie over het Amerikaanse bandje VR Sex, word ik getrakteerd op een hoeveelheid aan pagina’s met pornografische weblinks. Fijn, dank U. Jammergenoeg lag Rough Dimension niet in mijn brievenbus of als download in de mailbox, nee, deze heb ik zelf maar via omwegen opgedoken.

Soms is het de aanhoudende energie van een plaat die mij aanspreekt, soms het gedreven spel of de verslavende werking van het gebodene. Het is een beetje noise-rock, een beetje industrieel, een beetje post-punk, een beetje trashy hardcore en waarschijnlijk een paar andere subgenres meer, die ik vergeet.

Er hangt een waas van lawaai over alles op Rough Dimension. Of dat echt hoorbaar is of gewoon een gevoel van beklemmendheid, hangt af van het nummer, maar het is overal op deze plaat aanwezig. Erg effectief en ongelofelijk in your face. Gitaarriffs in alternatieve stemmingen en midtempo ritmiek, terwijl de macabere vocalen van zanger Z. Oro gif en gal spuwen.

17-09: Utrecht, DB’s