Hij is nog maar dertig jaar maar de staat van dienst van de volendamse muzikant Paul Bond is meer dan veelbelovend te noemen. Met vroegere bandjes als Dandelion en AlascA waarmee hij diverse fraaie platen volspeelde, als vaste toetsenist van VanWijck, Judy Blank en Yorick van Norden of solo met het mini-album Sunset Blues, die hij onder zijn volledige naam twee jaar geleden uitbracht. Nu is er dan het langverwachte, volwaardige debuut In Our Time. Een titel die refereert aan de gelijknamige eerste verhalenbundel uit 1925 van de Amerikaanse auteur Ernest Hemingway. De nobelprijswinnaar voor de literatuur is een van de meest invloedrijke schrijvers van de twintigste eeuw.

Geïnspireerd door zijn literaire held en diens passie voor de natuur sloot Bond zichzelf op in een Gelderse boomhut, om een album hieraan te wijden. In juli vooraf gegaan door de ep Big Two-Hearted River:Part II, waarmee hij de harten van zijn muzikale volgers al wist te veroveren. Voor een betere vindbaarheid op de sociale media dit keer verschenen onder zijn initialen en achternaam.

Waar Sunset Blues uit een muzikaal rijk gearrangeerd vaatje tapte, is het nieuwe wapenfeit op het psychedelische uitstapje My Old Man na het perfecte moment van onthaasting. Zacht, zoet, dromerig en delicaat tegen een decor van ongeremde natuurgeluiden, smaakvol ingekleurd met fraaie, hartverwarmende arrangementen van snaar-en blaasinstrumenten. In Our Time doet het uitstekend bij stormachtig weer en vallende bladeren. Resulterend in een warm bad met een melancholisch gevoel, waarin de luisteraar wordt ondergedompeld en waarmee Bonds nieuwe plaat een ideale samensmelting is van literatuur en muziek.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Ik koester een grote sympathie voor de hardwerkende muzikant die zich binnen de marge probeert te manifesteren en knokt voor een beetje aandacht. Gevestigde namen waarvan de ene na de andere reïssue verschijnt om nog enigszins in de schijnwerpers te blijven….daar loop ik met een grote boog omheen. Dus als een nieuw album in de brievenbus valt van de uit Oklahoma afkomstige Parker Millsap kan hij op flink wat steun van mij rekenen. Na de semi- akoestische folkrock op zijn eerdere platen verkent hij op zijn recente schijf met de toepasselijke titel “Other Arrangements” andere invalshoeken.

Hij voorkomt gezapigheid om voort te borduren volgens een beproefd recept. Als ik naar het nieuwe album luister, de vierde alweer van de 24-jarige Amerikaan, hoor ik veel wat mij als liefhebber van de meer versterkte, dansbare blues, pop en rock ‘n roll muziek kan bekoren. Naast Parkers krachtig stemgeluid en de muzikale hulp van bassist Michael Rose, drummer Paddy Ryan en violist Daniel Foulks geniet ik van een plaat van krap 35 minuten met ingetogen werk, oude soul, gospel en hoekige garagepop.

Mijn recensie op het altcountryforum.nl

De 67-jarige Britse zanger, componist en muzikant Paul Carrack is al 48 jaar een telg in het muzikantenbestaan. Internationaal bekend geworden als bandlid van de formaties Ace (How Long), Squeeze (Temped) en Mike and The Mechanics (The Living Years, Over My Shoulder). Ook als solo-artiest is hij wereldwijd in de aandacht om zijn nummers I Need You, Dedicated en Don’t Shed A Tears.

Nog altijd vormen zijn imposante soulvolle strot en zijn feilloos musiceren op gitaar en keyboard sterke wapens, die volop de ruimte krijgen om te schitteren op het nieuwe album “These Days”. De herkenbare Paul Carrack stempel. Hij overtuigt zowel in het pop-soul en rhythm & blues werk (Amazing, You Make It Feel Good, Talk To Me ), als in het countryrock getinte In The Light Of Day, het swingende Power of Love en het Carribische ritme van het titelnummer. Hij beheerst het allemaal op zijn zeventiende wapenfeit. Een album met zelfgeschreven werk of in samenwerking met ouwe gabber van Squeeze Chris Difford.

Toegankelijke, melodische, harmonische, doordachte muziek voor een grote groep liefhebbers. Liedjes met een ‘feelgood gevoel’, die weten te charmeren. Fraai en vakkundig verpakt door Jeremy Meek (basgitaar), Robbie McIntosch (gitaar) en drummer Steve Gadd. En regelmatig omringd door allerlei koperwerk. Onmiskenbare kwaliteit volgens het bekende recept. Gebracht met veel liefde en speelplezier.

Het is allemaal weer even prachtig op het nieuwe album The Therapist van Philip Kroonenberg, dat vergezeld gaat van een uitklapbare hoes en een fraai geïllustreerd tekstboekje. En waarop de Haagse singer-songwriter wordt ondersteund door drummer-percussionist Jeroen Kleijn, multi-instrumentalist Reyer Zwart en zijn dochters Patsy (zang), Dunja (piano) en Lynn (keyboard). En alsof dat nog niet genoeg is breken de blazers en strijkers het laatste beetje weerstand in mij. Zo’n plaat kan op voorhand al niet meer tegenvallen van de man wiens album (Rough ‘n Tough -1980) met de Freelance Band in die tijd door mij grijs werd gedraaid.

En dan heb ik het nog niet gehad over zijn teksten. Waar hij op zijn voorganger Some More Time verhaalt over de moeilijke tijd, als bij zijn geliefde kanker wordt geconstateerd, geeft hij op The Therapist nog altijd blijk een uitmuntend verhalenverteller te zijn. Klein en diepgravend over het wel en wee van de mens, verpakt in een afgewogen blues achtige americana sfeer. Een relaxt en smaakvol geluid die qua strot en stemming bij mij herinneringen oproept aan de platen van J.J. Cale en Randy Newman.

It’s Another Wor D, mijn kennismaking zeven jaar geleden met Sigrun Tara Øverland en Eirik Dørsdal van het Noorse duo Picidae, had ik in eerste instantie de nodige moeite mij eigen te maken. Die opzienbare stijl van onthaasting vereiste een bepaalde gemoedstoestand om de vindingrijke klanken en geluidskunst van het tweetal te waarderen. Daarmee dwingde zij mij tot extreme aandacht. Dat zet je niet even op tijdens het afwassen, schoonmaken of bij visite over de vloer. Dromerige muziek met Overlands verleidelijke strot, die het midden houdt tussen experimentele pop en het jazzgenre met electronische, Middeleeuwse en Renaissance elementen. Intrigerend, wonderschoon en vooral onderscheidend en een genot om naar te luisteren. Fraaie composities met een kalmerende werking, die natuurlijk aanvoelen en niet in een hokje passen.

Net als op de voorganger wordt het tweetal op het onlangs verschenen A Stray Labyrinth omringd door een bijzonder instrumentarium zoals de lier, autoharp, dulcimer, de synthbass, de Afrikaanse Kalimba, de Indiase Shruti Box en het Japanse snaarinstrument Taishogoto. Waanzinnig mooi hoor en lekker eigenzinnig met een rustgevende sfeer, nooit voorspelbaar en die door het toegankelijke geluid van de prominent aanwezige trompet toch sneller bij mij binnendringt in hun klankenwereld.

Twee albums in zeven jaar is niet veel… Het is duidelijk dat Sigrun en Eirik Dorsdal de tijd nemen om goede muziek te maken. Het volstaat om de harmonieën en de melodieën die het duo maakt te bewonderen om ervan overtuigd te raken. Soms met discrete versterking van Jo Berger Myhre (contrabas) op een handvol nummers en de Arctic Philharmonic op het titelnummer. De magie en de charme werken onmiddellijk!

Een voorliefde hebben voor een arseaal aan stijlen kan fris en creatief overkomen. Het gevaar is een overdosis, waardoor je wel een afwisselend, maar ook een onsamenhangend geheel creëert. En daar wringt voor mij de schoen, al zal Stephen McBean stug volhouden dat Peacock Pools van zijn uitlaatklep Pink Mountaintops bijzonder consistent aanvoelt. Voor mij is het vlees noch vis, constant op zoek naar een middenweg.

Aan de ene kant heb je de psychedelische rock met post-punk invloeden zoals op de Black Flag opener Nervous Breakdown. Anderzijds verbruikt hij een zes minuten durende discobeat op Shake The Dust, neigt You Still Around? erg naar Pink Floyd en komt de complexe freeform jazz op diverse andere nummers wel erg dicht in de buurt van Captain Beefheart.

De formaties Pond en Tame Impala zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Niet alleen komen ze allebei uit Australië, ze wisselen nog weleens bandleden uit. Zo speelt multi-instrumentalist Jay Watson momenteel in beide bands en was Nick Allbrook, voorman van Pond tussen 2009 en 2013 tevens actief in Tame Impala, terwijl de overige Tame Impala leden heeft samengewerkt met hun zusterband. Ze hebben nog net geen tatoeage van elkaar op de kont staan.

Anno 2021 is Pond klaar voor de grote verandering. Met de toepasselijke albumtitel 9 (negen nummers op het negende album van de band) wordt na acht albums afscheid genomen van Kevin Parker als producer en de drijvende kracht achter Tame Impala.. Toeval of niet, maar het nieuwe album is het meest ambitieuze werk tot nu toe. Een honger naar het avontuur, het experiment, en de verkenning van het psychedelische rockgenre buiten de platgetreden paden.

Met hun ongrijpbare mix van psychedelica, indie, prog, rock, pop en dance, blijft het kwintet muzikaal nooit te lang op dezelfde plek. Wat hun status als een van de meer gedurfde ontdekkingsreizigers van Australische muziek opnieuw bevestigt. Het openingsnummer Song For Agnes is een mooi voorbeeld hoe Pond met succes nieuwe ideeën in hun bestaande geluid heeft verwerkt. Het nummer heeft een kenmerkende groove, maar wordt begeleid door krachtige echoënde, acapella momenten van de Franse zangeres Maud Nadal en een saxofoonsolo die overgaat in het daaropvolgende Human Touch.

Ik wilde een echt excentrieke en ondoordringbare plaat maken. Iets in de trant van Exile On Main Street van de Rolling Stones of Tusk van Fleetwood Mac vertelt Allbrook aan de Australische website Musicfeeds. Desalniettemin presenteert Pond op het zelfgeproduceerde 9 een buitengemeen samenhangend en solide geheel en is iedereen meer geïnteresseerd in een rationele maaltijd dan in een groot feestmaal.