Voor Ketwiezel is dit het beste album uit de Bon Scott periode: lekker bluesy en melangolisch... teksten uit het hart. Daarnaast staan hier ook een aantal keiharde nummers op met ongelooflijk snelle en strakke solo's van die kleine dwerg met die korte broek.
De riffs zijn meesterlijk: Down Payment Blues, Gone Shootin', What's Next to the Moon, Gimme a Bullet...en natuurlijk: Riff Raff... geniaal spul! Ik was overigens de trotse bezitter van 'de Europese persing' en die had een iets andere tracklist en een aantal nummers waren ook iets anders afgemixt en anders ingezongen. (Er blijkt overigens ook nog een versie van dit album te bestaan waar Rock 'n' Roll Damnation niet op staat).
Qua diepgang en vernuft zou het voor Ketwiezel niet beter meer worden na Powerage (alhoewel Back in Black ook niet echt verkeerd klinkt... dat dan toch ook weer wel toch ook wel weer wel...toch?!).

Tracklisting 'Europese persing':
Kant A: 1) Rock 'n'Roll Damnation; 2) Gimme a Bullet; 3) Down Payment Blues; 4) Gone Shootin'; 5) Riff Raff;
Kant B: 1) Sin City; 2) Up to my Neck in You; 3) What's Next to the Moon; 4) Cold Hearted Man; 5) Kicked in the Teeth.

Aparte album uit het Sabbath-oeuvre... De indeling van de plaatkanten lijkt een beetje op die van Sabotage maar de inhoud is toch compleet anders. Dio is weg en Ian Gillan staat nu upfront, en dat is te merken ook! Er wordt overigens in de wandelgangen beweert dat Gillan tijdens de opnamen van dit album zijn stem heeft verprutst (op Perfect Strangers klinkt hij toch een beetje tammer vind Ketwiezel)
Het is geen hoogvlieger maar met name kant A kan Ketwiezel wel bekoren. Bill Ward was ook weer even uit het gekkenhuis ontsnapt en dat doet Ketwiezel goed! (Na de opnamen is Ward trouwens weer met het busje afgevoerd, platgespoten en opgesloten).
De albumhoes: SCHITTEREND!! (Verzin dat maar eens!!).
Ketwiezel is wel benieuwd naar de nieuwe mix van deze plaat... nu de masters na jaren zoeken toch blijken te zijn gevonden, want de productie is niet bepaald om over naar huis te schrijven!
Wat dat aangaat hoop ik dat Mike Exeter en Tony Iommi daar nog iets fatsoenlijks van in elkaar kunnen kleien..

Neal Peart (gecondoleerd nog met je overlijden, bytheway),

Eerlijk gezegd luister ik tegenwoordig weinig meer naar rockmuziek... (wel veel naar jazz-zenders).

Echter, wat Glenn Hughes betreft: ik heb een tijd geleden The 1996 DEP Sessions beluistert (met Tony Iommi): wat een stem! Die vent blaast je gewoon omver.
Duidelijk is mij steeds meer dat het kleurrijke geluid van Burn veel te maken heeft met Glenn Hughes...

Sterke plaat vind ik dit. Na het emotionele geweld van In rock wordt de horizon enigszins verbreed met wat psychedelische-, funk-, blues-, country- en zelfs jazzinvloeden. Veelzijdige 'groeiplaat' van de Purplemannen.
Kant B behoort wat mij betreft tot het sterkste studiowerk wat Purple ooit heeft uitgebracht op LP.
(Alhoewel R. Von Blechmoor daar blijkbaar een iets andere mening over zal hebben...).

Ketwiezel heeft bepaalde momenten die hij zich nog helder voor de geest kan halen... (al worden die momenten met de jaren steeds minder helder).
Zo herinnert hij zich het moment dat hij voor het eerst Deep Purple in Rock op z'n draaitafel had liggen en de volumeknop net iets te hard bleek te staan.
Het gevolg was dat Ketwiezel een schone onderbroek kon gaan zoeken. Het intro van Speed King was zijn spijsverteringsstelsel net iets te machtig.. arme Ketwiezel.
Toch jarenlang genoten van dit album (en van de andere platen van Purple). Op deze plaat hoor je het enthousiasme van 5 mensen die elkaar gevonden hebben: de riffs vliegen je om de oren, de emotie spat er vanaf.. heavy, progressief en gewoonweg mooi...
Terwijl de betreffende onderbroek lag te weken in de biotex heeft Ketwiezel toch nog een poging gewaagd.. en dat is het (met terugwerkende kracht) waard geweest!!

Geen slecht album vind ik dit, maar ook geen hoogvlieger. De eerste 5 nummers zijn sterk maar daarna gaat het wat mij betreft bergafwaarts. Wel heb ik Painted Horse altijd een lekker nummer gevonden. (Richard von Blechmoor dacht daar blijkbaar anders over).

Zeer sterke nummers op dit album: alles klopt en iedereen doet precies waar hij goed in is.
Ik moet eerlijk zeggen... ik ken Glenn Hughes nu al een tijdje (niet persoonlijk uiteraard) en die man blijft toch steeds weer verrassen en op deze plaat al helemaal: wat een stem.... hij zingt alsof dat ie het ter plekke allemaal staat mee te maken!! Wat een kracht en wat een emotie! Goddammit nog aan toe!
En dan Tony Iommi: die riffs.... hij schud ze gewoon uit z'n mouw alsof het de normaalste zaak van de wereld is.... die man komt rechtstreeks uit een hoogoven gewandeld!!
En ook bas en drums zijn heerlijk in lijn met deze productie!
Met andere woorden: dit is me niet tegen gevallen.

Heb daarna ook nog ff een stukje Fused geluisterd (of 'Fushed', volgens Hans Brouwer): geen zak aan vind ik.

Ketwiezel was blij verrast toen hij deze plaat voor het eerst hoorde...(ongeveer tegelijkertijd met Bark at the Moon van Ozzy).

Direct met het openingsnummer is de toon gezet: dit is de hardste band ooit! (Toen tenminste..). Het melodieuze maar toch spannende gitaarwerk van Robbo geeft deze band een injectie met vers bloed.
Zeker na het richtingsloze gepiel op Iron Fist voelde dit voor Ketwiezel als een verademing: een frisse, nieuwe wind waaide door Motörheadland.

De composities zijn praktisch allemaal sterk en hier en daar wat apart en gewaagd (bijv. One Track Mind).
Wat de platenhoes betreft: hel & verdoemenis!! (..in ieder geval meer 'in your face' dan die stoffige, antieke, gietijzeren vuist op het vorige album).
Ketwiezel meent zich trouwens te herinneren (en dat wil wat zeggen), dat er op de innersleeve een grappig, kort stripverhaaltje stond afgedrukt met Lemmy, Philty en Robbo (met z'n roze balletschoentjes enzo).

Favoriet nummers: de titeltrack (geweldig riff!), Shine, Back at the Funny Farm.

Wat mij betreft het beste en zeker ook het meest spannende album van PF. Staat op gelijke hoogte met mijn andere PF-favoriet: Meddle.
Daarna ging het wat mij betreft stilaan bergafwaards.

Atom Heart Mother... tja....wat zal Ketwiezel hier eens van gaan vinden...
De titel sprak hem wel aan en de muziek.. niet echt super... maar ook zeker niet slecht!

Het 'vrijen met klassieke orkesten' wat rond 1970 een tijd hip was (The Nice, The Moody Blues, ELP, Deep Purple en Uriah Heep, to name but a few, deden dat op een bepaald moment ook in meer of mindere mate, met wisselend succes). Alles kon en alles mocht en... alles werd gedaan.

Atom Heart Mother is vooral een sfeervolle plaat, een beetje als Wind & Wuthering van Genesis. Het landelijke, 'pastorale' karakter van de illustraties met de koeien spreekt tot de verbeelding (...in ieder geval tot die van Ketwiezel dan, welteverstaan!) en het zware, duistere orgelintro (met hier en daar wat dreigend geblaas) van kant A, ademt mysterie en zet de toon voor wat er mogelijk komen gaat..

Het is soms allemaal wat vaag en zeker niet perfect maar die vaagheid maakt dat het juist voor Ketwiezel wel weer enigszins te pruimen is.

De B-kant doet niet bepaald onder voor de A-kant: zeer divers en toch past het wel.. ook hier weer mysterieuze aspecten: kerkklokken, iemand die een ei bakt (met alles erop en eraan..), het fluisterende en ingetogen 'If'.

Kortom: Pink Floyd neemt hier ruim de tijd en laat hier en daar ook ruimte om de muziek te laten ademen (en dat is iets waarmee Pink Floyd zich geregeld laat gelden..).

Wat Ketwiezel betreft behoort Meddle tot het beste materiaal wat Pink Floyd heeft gemaakt in de jaren zeventig.....en dan met name de b kant!
De a kant omvat echter ook enkele juweeltjes (One of These Days, A Pillow of Winds, Fearless).

Het album ademt een geheimzinnige, ongrijpbare sfeer uit..(alleen die hoes al met dat oor onderwater en de zwart-witte groepsfoto aan de binnenkant dragen bij aan de mysterieuze sfeer..).

De fantastische remix uit 2016 doet hier een behoorlijk schepje bovenop...die knalt letterlijk bij Ketwiezel z'n speakers uit!
Miljaar... wat een dynamiek!!

Niet het beste.... niet het slechtste...
De commercie begint hier door te sijpelen.... Maar daar was Herr von Blechmoor blijkbaar ook op uit.
Hoogtepunten: Eyes of the World en Danger Zone.
De productie (Roger Glover) is wel een stuk dynamischer hier (in vergelijking met de platte sound op voorgaande albums) en Graham Bonnet zingt de longen uit z'n lijf (goed bezig Graham!).

Kwantiteit ten koste van.....kwaliteit.

Dio heeft in interviews vaak aangegeven dat hij vroeger trompet heeft gespeeld en dat de daar aan verbonden ademhalingstechniek veel invloed heeft gehad op zijn manier van zingen.

Ik vind dit album iets minder als zijn voorganger... maar het is zeker geen tegenvaller (op een paar nummers op de B kant na dan...).
Net als bij Return To Fantasy vind Ketwiezel de gehele A kant erg sterk, al wordt (en dat geldt voor het gehele album) de inbreng van Box en Byron hier qua composities gemist. En dat is nu net het mankement op deze plaat: teveel Hensley.
One Way Or Another wordt hier gezongen door John Wetton en Ken Hensley (en dat klinkt helemaal niet vies!). Deze plaat klinkt ook qua productie niet vies... en dan te bedenken dat dit het eerste album is dat door de band zelf is geproduceerd. Klinkt iets vetter en gepolijster.
Trouwens op de B kant staat ook nog een pareltje: 'Footprints In The Snow'.

Na dit album ging het (naar mijn smaak) bergafwaards.

Return To Fantasy is mijn favoriete UH album. Vooral kant A vind ik erg sterk.
Na de mislukking van 'Blunderworld' is dit voor mij een verademing. En alhoewel Gary Thain een erg getalenteerde bassist was... mis ik hem totaal niet op dit album. Sterker nog: John Wetton is een goede keuze geweest wat mij betreft.
Het zou helemaal perfect geweest zijn als ze de track 'The Time Will Come' (b-kantje van de singleversie van het nummer 'Return To Fantasy') op deze plaat hadden gezet i.p.v. 'Primadonna'
Over de vormgeving / ontwerp van de platenhoes is Ketwiezel ook erg te spreken!

'Wonderworld'...... of is het 'Blunderworld'?
Tja.. ik vind het een zeer wisselvallig / matig album. Hoogtepunten staan hier niet op wat mij betreft (behalve dan misschien de ballad 'The Easy Road'). De productie is ook erg 'donker'... er zit geen vuur meer in.

Mij kan het in ieder geval niet bekoren en ik draai dit album dan ook zelden / nooit (na een paar nummers zet ik dan liever iets anders op).

Wat ik wel nog wil aantekenen is dat ik het nummer 'Stones Throw' wel erg lekker vind klinken. Dit is een luchtig uptempo nummertje met een countrysausje erover. Echter staat dit nummer dan weer niet op de plaat.... (dit nummer is een extra track die voor het eerst is verschenen op 'Time of Revelation: 25 Years on' in 1996).

Conclusie: Uriah Heep is op deze lp behoorlijk de weg kwijt.