Begint met twee solide knallers. Underberg is een verrassend goed nummer, acid met een vrij originele beat. Overdraft vind ik daarentegen erg matig. Peary Land is de zeer mooie rustige afsluiter.

Dit is een erg leuke verzamelaar. De basis is (post)punk met zijstapjes naar experimentele muziek (Glenn Branca, DNA), hiphop (Rammellzee ) en funk (Material, The Bloods, Defunkt).

Een goede introductie in deze periode en dit 'genre', want ik heb van geen enkele artiest op deze plaat ooit een heel album gehoord.

No One Is Looking At U is heel mooi.

Jammer dat het eerste nummer van dat in zichzelf gekeerde gefröbel is, waar wel meer collega's van Jaar zich aan bezondigen. Inclusief verknipte emo-vocalen.

Het sound design, als ik het zo goed noem, is wel echt goed op beide tracks.

Ik hoorde tijdens Amsterdam Dance Event dit jaar het geweldige Je Vulesse en was er eigenlijk vanuit gegaan dat het zo'n vergeten discopareltje uit pakweg 1980 was. Maar nee, gewoon uit 2018 dus. Waarschijnlijk één van de beste emulaties van dat geluid die ik ken.

De rest van het album bevat vergelijkbare funkmuziek. De productie is heel behoorlijk, maar de tracks ontstijgen het niveau van leuk en aardig niet echt.

Ook leuk: alle zangstukken en songtitels zijn in het Napolitaanse dialect.