Vind deze iets minder dan de andere releases die ik ken van Rod Modell & co. De eerste track gaat bijvoorbeeld veel te lang door in hetzelfde motief. Dan is zo'n nummer alleen maar leuk als meditatief achtergrondgeluid voor het slapen gaan, zeg maar.

Uitschieters zijn voor mij de DC07 Mix en de CV313 Dub.

Lekkere plaat, die diverser klinkt dan ik tevoren dacht op basis van de tracklist

Hoogtepuntjes zijn voor mij de strings waarmee Convextion zich onderscheidt, alsook de onverwacht dansbare groove van de 'Echospace Reshape'. Die DC Mixes zijn ook niet slecht.

Minpuntjes vind ik de twee versies van Spacecho, die wel erg weinig van de Deepchord/dubtechno-norm afwijken.

Wauw, wat een vette luistervaring is dit. Tot nog toe na elke luisterbeurt beter. Je kunt je afvragen of het heel vernieuwend is, maar het geluid wat hier wordt neergezet is prachtig. Verdient echt om op het allerbeste soundsystem ervaren te worden.

Alleen al die geluiden waarmee het album opent, daar kun je moeiteloos je fantasie op los laten (zoals hierboven ook al uitgebreid is gedaan ).

Aanvankelijk was ik wat sceptisch over de mogelijkheden van het Deepchord-geluid, maar dat blijkt toch grotendeels ongefundeerd. Er zit zeker variatie in de tracks, van de melodie in Sunset via de onderkoelde funky ritmes in Elysian en Celestialis naar de dubreggae in Empyrean, alles afgeroomd met die dikke delays, echo's en ruis. Waar je wel van moet houden natuurlijk.

Zeer fijne 3-cd-compilatie van het DFA label, ofwel de mannen achter LCD Soundsystem. Avant-garde rock, disco, punk, electro en een flinke dosis funk komen drie uur langs. De eerste cd bevat oude tracks, de tweede nieuwe en de derde is een dj-mix.

Op de een of andere manier ben ik de laatste tijd weer een paar keer in aanraking gekomen met Digable Planets, wat mij steeds goed beviel. Ik kende ze destijds eigenlijk alleen van Rebirth Of Slick, dus daarom maar eens besloten om dit hele album te beluisteren.

En het valt niet tegen. Zeer coherent geluid, misschien zelfs iets teveel in het extreme doorgetrokken, want af en toe heb ik het idee naar 14 variaties op hetzelfde thema te luisteren. Naast de toegankelijke jazzy instrumentatie geldt dat ook voor de flows van de leden. Waarbij ik vooral Ladybug de 'secret weapon' vind.
Mijn favoriete beat zit in "What Cool Breezes Do".

DJ Metatron is een alias van Traumprinz, een Duitse producer die het afgelopen jaar de hemel in werd geprezen. Hij komt hier met een sterke melancholische plaat die duidelijke rave-invloeden kent. Niet zozeer de UK-variant, maar eerder het gevoel dat later in - momenteel bepaald on-hippe - stijlen als progressive house en big beats voortleefde. Alsof Traumprinz samen met Burial op het rave-kruispunt stond en besloot om linksaf te gaan, terwijl Burial rechtsaf ging. Verfrissend.

Wat er gebeurt als je moderne hiphop/trap combineert met jungle uit de jaren '90

Mooie plaat met een eigen geluid. Inderdaad is het hier en daar een ode aan oorspronkelijke house, zoals expliciet verwoord in het intro en verder zijn er natuurlijk de duidelijke referenties in tracks 5 en 6.

Zijn transgender-verhaal komt wel een beetje uit de lucht vallen alleen.

Typisch gekke funk/disco van het ZE-label met August Darnell (Kid Creole) achter de knoppen. Met het sterke hitje "Deputy Of Love". Kent daarnaast nog een paar leuke tracks, maar de helft klinkt helaas als albumfiller.

Eén van de meest gewilde discoplaten op Discogs, met cultproducer Patrick Adams achter de knoppen.

Die laat zijn kenmerkende geluid horen op met name "It Ain't No Big Thing", toch wel het prijsnummer van het album.

De rest vind ik ook prima maar ietwat onopvallend, behalve dan dat McGhee die andere bekende Donna naar de kroon wil steken op het gebied van hijg- en kreunwerk.
Het titelnummer werd later bekender in de versie met Jocelyn Brown als zangeres en Larry Levan als remixer.

Dit schijnt dus de ultieme scratch/sampleplaat te zijn.

Vooral leuk uit historisch oogpunt, want voor de rest niet zo heel relevant meer.