Heerlijke funky triphop van de mannen die later onder de naam Cassius meer de house-weg zouden inslaan.

Onlangs heruitgebrachte Japanse verzameling van luchtige en inmiddels nogal nostalgisch aandoende housemuziek. Opvallend consistente kwaliteit, hoewel de productie hier en daar (uiteraard) verouderd overkomt.

Mooi album met een 'lieve' sound. De originele versie van It Must Be Love is al jaren een persoonlijke favoriet, maar na laatst de titelsong en Cannock Chase in films te hebben gehoord, toch maar eens achter deze plaat gegaan. My Song is ook heel mooi en denk ik ergens van te herkennen, ook uit een film wellicht?

Ik heb overigens een correctie ingestuurd voor het genre, soul is dit wel maar inderdaad met een hoge folk inslag. Funk is niet of nauwelijks te bekennen. Naast de genoemde Nick Drake moest ik vooral aan Paul Simon denken.

Leuke verzamelaar. Ergens medio jaren '80 was er een periode waar koele electronische productie werd gecombineerd met warme soul/r&b vocalen, een geslaagd huwelijk. Niet echt disco/boogie meer, maar ook nog geen house of swingbeat.
Al snel in relatieve vergetelheid geraakt, maar toch weer wat herwaardering tegenwoordig geloof ik, zoals wel meer van die substijlen.

Lawrence blinkt uit in melancholieke en vrij romantische melodieën, ondersteund door een warm bed van klikjes, basjes en een 4x4 beat, waardoor het een soort slome vorm van house wordt.

Vreemd dat er niet wat meer gewisseld wordt met ritmes, want dat had best gepast bij de rest van het geluid. Verder komen niet alle nummers van de grond, maar desondanks een vrij goed album. Favorieten zijn 1, 7 en 10.

Deze sound met jaren '90 breakbeats, ambient en trancegeluiden staat weer helemaal in de belangstelling de laatste jaren, waar dat door komt weet ik niet precies (DJ Metatron misschien?). Doet me denken als dingen aan MTV-programma Chill Out Zone van destijds, en natuurlijk de chill out rooms die je toen had op feesten.
Hoewel dit niet per se mijn ding is - het wil nog wel eens neigen naar cheesy, kitscherige sferen - moet ik wel zeggen dat er heel wat leuke nieuwe tracks worden geproduceerd in deze stijl, en vooral de oude plaatjes die worden opgerakeld zoals deze zijn vaak de moeite waard. Vooral de titeltrack is een heerlijk episch gebeuren.

Mooi uitgebalanceerd mini-album, dat is uitgebracht op het label van Martyn. De muziek beweegt zich op de scheidslijn van Amerikaanse house (inclusief oldschool echo's, denk aan DJ Sprinkles) en een meer typische Britse sound (UK garage, Floating Points).

Zorgvuldig geproduceerd en klinkt als een opstapje naar een 'volwaardige' langspeler. De downtempo tracks op het eind zijn vooralsnog niet de sterkste kant van Vynehall.

Ook weer eentje die al ruim 10 jaar in de wacht stond, maar de laatste tijd toch wat vaker opgezet. Heel erg in mijn straatje en luistert lekker weg, maar ik moet toch eerlijk zeggen dat er veel beter werk is in dit genre. Niet dat ik enorm veel catchy hooks had verwacht, maar iets meer urgent dan dit had wel gemogen.

Little Brother klinkt een beetje als een moderne versie van de Native Tongues. Producer 9th Wonder lijkt met zijn soulvolle beats de kleine broer van Pete Rock. De mc's Phonte en Big Pooh rhymen over dagelijkse beslommeringen en gevoelens en maken er een hobby van om hiphopklassiekers te citeren.

Het klinkt allemaal erg als de veel bejubelde mid-90s hiphop albums. En er is nauwelijks filler te bekennen. Het enige vervelende zijn de onnodige zangrefreintjes bij veel van de nummers.

Voorlopig 4 sterren en zeker een aanrader.

Het is ook niet echt een heel goed album. Jammer, want Loco Dice en Martin Buttrich behoren voor mij toch wel tot de house/techno-elite van afgelopen jaren.

Probleem is voornamelijk dat teveel tracks nogal droog en ongeïnspireerd klinken en in dergelijke gevallen maakt de minimal-stijl het alleen maar erger.

Toch zijn er wel hoogtepuntjes zoals de opener, How Do I Know en de afsluiter M Train to Brooklyn. Kleine 3,5*

Prachtige gedetailleerde en muzikale EP, van het label dat eerder al het geweldige 'Achso' van Villalobos uitbracht. Vooral de laatste twee nummer brengen een fantastische samensmelting van deep house, minimal techno, latin en psychedelica en kennen een weergaloze opbouw en productie. Misschien nog wel geschikter om thuis op je koptelefoon te luisteren, dan om op te dansvloer te ervaren.

Net op tijd voor het jaarlijstje

Tokyo Dawn is een klassieker, verder vind ik de tracks van Bukem, Subject 13 en vooral Appaloosa goed. Rest is minder, deel twee van deze serie vind ik toch beter en coherenter. Daarna werd het allemaal te veel softe fusion en zo.

Tja, ik blijf hier blijkbaar ook maar naar luisteren. Luciano laat hier wederom een groot gevoel voor ritmiek horen. Wat dit soort nummers voor mij extra aantrekkelijk maakt is dat zij (in tegenstelling tot 80% van alle dance nummers) een vrije structuur hebben. De basdrum komt op onverwachte momenten binnenvallen en is vervolgens weer een minuut of twee weg. Ook hoor je regelmatig aparte en originele geluiden, die later nooit meer in het nummer terugkomen.

De Cadenza-catalogus heeft qua algehele 'sound' wel ietwat te maken met een aardige mate aan inwisselbaarheid. Ik vraag me ook af hoe ik hier over pakweg vijf jaar naar kijk, maar tot nog toe blijft het me behagen

Prachtige, sexy deephouse met genoeg clicks en cuts om de electronicafan een plezier te doen

Hoogtepunt blijft voor mij toch Tessio, helaas in een gewijzigde versie vergeleken met de vorige plaat waar hij ook al opstond. Maar de basis van het nummer, de zeer mooie vocalen gecombineerd met de melodie en baslijn, staat als een huis.