Bepaald geen "luisterplaat", maar wel een verzameling leuke (acid-)bangers.

Deze EP en ook de single "Detroit Falls" bevatten toegankelijke, bijna poppy muziek in het dubstep/uk bass domein van die jaren. Ik ben eigenlijk wel verrast dat Pariah het zo snel over een andere boeg gooide - hardere techno en later ambient - want wat mij betreft zat er minimaal nog wel een album in het vat in deze stijl.

Typisch album uit de gouden studio tijd, met productie en sessiemuzikanten van hoog niveau. Nadeel is dat het geheel af en toe wel iets te glad klinkt, maar Patrice Rushen is toch wel dermate getalenteerd dat er een aantal zeer sterke nummers overblijven. Hierbij bedoel ik met name 1,4,5 en 8: tracks die ik al eerder heb leren kennen, maar grappig genoeg allemaal op een verschillende manier.

Typisch een product van het vruchtbare New Yorkse nachtleven van de vroege jaren '80, met medewerking van DJ Larry Levan en een hoes die is ontworpen door Keith Haring.

Volgens mij is het album destijds niet heel erg opgevallen, maar intussen wordt hij gezien als een soort vergeten parel. Dat zal vast ook wel met de context te maken hebben, want bij nadere beluistering wordt die status niet echt waargemaakt. Het wat bekendere 'Don't Make Me Wait' is een lekker plaatje; hetzelfde geldt voor 'On A Journey' en de titeltrack. Maar elders zijn er toch ook ongelukkige productiekeuzes gemaakt, die het niveau van een foute jaren '80 plaat niet ontstijgen.

Leuke, toegankelijke EP met diverse invloeden en veel pop-appeal. En zelfs met eigen vocalen.

Peggy Gou zou zomaar eens in de voetsporen van Nina Kraviz kunnen treden als crossover house/techno artieste. Mediageniek en talent als dj en producer.

Titelnummer en Fly With The Wind zijn leuke tracks, de andere twee vind ik een stuk minder.
Altijd een beetje jammer als die disco producers het niveau proberen te 'ontstijgen' door meer songgericht te werk te gaan, dat pakt vrijwel nooit goed uit.

Mooi album van deze producer, die de lijn van Luciano en Villalobos op hun hoogtepunt doortrekt. Eigenzinnige, voortkabbelende minimalklanken met invloeden uit klassiek en folkmuziek. Had waarschijnlijk een stuk meer reuring veroorzaakt, wanneer het een paar jaar eerder was uitgebracht.

Roemenië schijnt het nieuwe goudmijntje van de minimal house/techno te zijn. Deze meneer Inspirescu is de eerste die zich mag bewijzen op een "gevestigd" label.

Een leuke EP, die erg in het verlengde ligt van wat er reeds is uitgekomen op Cadenza. Curieus is 'Racakadoom' waarin flarden gesprek op een aparte manier worden geloopt over de tiktakbeats. Dat zou wel eens een aparte nieuwe trend kunnen worden aangezien Villalobos zich daar ook mee bezig houdt op zijn nieuwste release.

Opvallende exponent van de Border Community-stal die volgens de media 'neo-trance' maken

Veel fluffy melodietjes, repetitieve acid-bubbels en stuwende baslijnen dus, maar Petter laat er ook nog akoestische gitaar, spaarzame vocalen en pruttelelectronica op los. Vooral "Modern Eternity" is erg mooi.

Aanrader voor mensen die het werk van labelgenoot Nathan Fake kunnen waarderen.

Some Polyphony vind ik een geweldige track, erg knap hoe Petter een intrigerende muzikale omlijsting bouwt rondom het simpele, catchy riffje.

Untight is meer een midtempo-track, vrij origineel en best een aangename verrassing.

Less Exciting vind ik, inderdaad, minder opwindend. Met dit nummer begeeft Petter zich in hetzelfde vaarwater als M83 en Ulrich Schnauss, shoegaze-electronic. Dat is helaas niet echt aan mij besteed, zie ook vergelijkbare tracks van Nathan Fake en Ricardo Tobar. Ik hoop niet dat BC zich verder ontwikkelt in deze richting.

Prima album van deze wat ondergewaardeerde (post-)dubstep producer. Gedetailleerde productie met subtiele ritmes en véél BASS.
Helaas zijn niet alle nummers raak, wat wel jammer is aangezien er slechts negen tracks op staan.

Was Philip Glass eigenlijk de eerste met dit type minimalistische pianomuziek ? Ik heb het idee dat hij echt héél veel navolging heeft gekregen, niet in het minst uit de scorehoek. Zowel qua spel als klankkleur.

Invloedrijk dus zeker, maar helaas ben ik daardoor minder geneigd om dit als een geniaal album te zien. Veel van die navolging heeft namelijk vergelijkbare kwaliteit opgeleverd. Weet niet of het vloeken in de kerk van Glass fans is, maar ik vind bijvoorbeeld het gelijknamige album van Gonzales een stuk leuker.

Hoewel zoiets als 'Mad Rush' wel erg mooi in elkaar steekt.



Dit is wel een leuk weetje Eén van mijn favoriete boeken. Zal het in mijn achterhoofd houden bij een volgende luisterbeurt.

Geweldig album. Donkere, machinale sfeer, ijzingwekkend scherpe drumgeluiden en mysterieuze melodieën maken dit een perfect album om actief te beluisteren op een regenachtig avondje alleen thuis zijn .

Project van Luke Slater, dat in die dagen vrij populair was geloof ik.

Begint en eindigt met snelle harde technotracks, maar daar tussenin is meer te horen: ouderwetse house, trance, electro etc. Behoorlijk eclectisch voor een techno-artiest uit die tijd. Beetje jammer alleen dat het grootste gedeelte toch al aardig gedateerd klinkt.

Goed, ik ga maar weer eens poging doen om mijn mening over een album te beschrijven .

Dit album was - samen met Goldie's Timeless - er mede de oorzaak van dat ik een lange tijd helemaal gek van drum&bass was (of jungle, een term die destijds meer werd gebezigd). Eigenlijk is de d&b nooit meer beter geweest dan op dit album.

Muziek die dansbaar is maar ook prima als luistermuziek dient, soms donker en gejaagd klinkt maar net zo vaak ook soulvol en relaxed is. Vaak bestrijkt één track zelfs het gehele spectrum.

Goed, je moet niet allergisch zijn voor ingewikkelde drumpatronen, maar als je een keer op zoek bent naar iets nieuws, geef dit album dan een kans. Bovendien, het kan dan wel uit 1996 komen, voor veel luisteraars zal deze muziek nog erg vernieuwend in de oren klinken. Goldie en zijn mannen waren hun tijd ver vooruit .

Het originele album ken ik niet, maar...heerlijke plaat !

De basis van de muziek is diepe bassen, geknisper en veel geluidjes, wat niet gek is gezien de hoofdartiest en de remixers natuurlijk.

Maar de verscheidenheid aan ritmes en arrangementen is groot en per stuk is het vlekkeloos geproduceerd. Leuk

Prachtige compilatie van oude tracks van Carl Craig. BFC en Psyche waren de enige projecten van zijn hand die een echt Detroit-kenmerk hadden. De nummers variëren van ambient tot dansbare nummers en ook wat werk met hiphopbeats.

Tip voor John Doe