Zo, dus deze kerel heeft ook ooit op Kompakt gezeten...

Best aardig plaatje, eerste nummer is nogal matig maar daarna is er leuke electro-techno te horen, voordat dat geluid echt bekend werd.

Heerlijk broeierig klanktapijt, waarbij het soms lijkt alsof je middenin een ayahuasca-ceremonie of iets dergelijks bent beland. Zeker met dat coverplaatje in ogenschouw natuurlijk.

Qua geluid komt dit het meest in de buurt van Shackleton denk ik, of het latere werk van Andy Stott.

Het valt mij met terugwerkende kracht op hoe leuk die overgangsperiode tussen UK Garage en Dubstep was. Deze korte verzamelaar is een goed voorbeeld.

Destijds over het hoofd gezien, maar dit is een hele leuke en mooie plaat van een producer uit Los Angeles.
Vloeibare electro en techno in de traditie van The Other People Place.

Nu pas weer eens goed beluisterd, naar aanleiding van de documentaire Brian Wilson: Long Promised Road. Het is een beetje een allegaartje, zeker in de eeuwige vergelijking met Pet Sounds. Maar wat ik wel waardeer zijn de nieuwe invloeden, met name die van de vroege jaren '70 rock en bijbehorende gitaarsound.

Die laatste twee nummers zijn typische Brian Wilson klassiekers natuurlijk, maar de twee nummers van Carl vallen mij ook erg op: Long Promised Road en Feel Flows.

Erg leuk dit, had niet verwacht dat de eerste release van dit drietal al zo muzikaal interessant en volwassen zou zijn. Het gros van de UK hardcore van een paar jaar later bijvoorbeeld klinkt echt veel goedkoper dan deze muziek.

Ook leuk om te horen dat het latere Black Dog/Plaid-geluid is geworteld in pure rave-geluiden en hiphop-beats.

Inderdaad een hele mooie plaat die hier op het forum beter werd opgepakt dan elders online, geloof ik. Classicistische electro, techno en ambient die vaak nostalgisch aandoet en veel mooie melodieën kent.
Niet zozeer een album dat de grenzen van de electronica opzoekt dus.

Lekker wervelende sound heeft deze plaat. Enerzijds een voorloper van UK hardcore dankzij de beats en energie, anderzijds hoor je in de melodieën en geluiden de latere stijl van Black Dog / Plaid al terug.

Glad geproduceerde studiodisco in die typische Love Boat/Barry White-stijl van medio jaren zeventig. Af en toe prima genietbaar. Prijsnummer is Under My Skin, dat een stuk meer funky en hoekig is dan de rest van het album.

Heerlijke verzamelaar van één van de beste cult labels van de Amerikaanse house uit de jaren '90.

Zitten best mooie stukjes in, maar is als geheel me wat te kitscherig. Dat heb ik wel vaker met die albums die tegen neoklassiek aan (willen) schuren.

Erg fijn beluisterbaar pop-album, met af en toe heerlijke melodieën en prachtige arrangementen.

Soms missen de songs focus en die electronicapiepjes passen ook niet altijd bij de muziek, maar toch. Zou best een groeier kunnen zijn.

Weer een aardig aantal wonderschone songs, maar al het gefröbel zit een echt coherent album in de weg.

De verhaaltjesverteller van de New Yorkse rave scene uit de jaren '90, waar ook figuren als Moby en Joey Beltram oorspronkelijk vandaan komen en waar de legendarische club de Limelight een grote rol in speelde. Muzikaal zit het tussen hardcore en de wat meer extraverte, schurende techno in. Prijsnummer is de nog steeds hilarische titeltrack.

De uit New Orleans afkomstige Meters, waarin de later bekend geworden Neville Brothers zitting hadden, bezaten een uit duizenden herkenbaar geluid, met nadruk op drum, bas en toetsen.

Dit gehele album is instrumentaal en wordt daarom wat veel van hetzelfde naarmate het einde nadert, maar staat vol met zompige, bluesy funkgrooves Let ook op het nummer "Oh, Calcutta!" waarin de drumbreak uit Amerie's "One Thing" terugkomt.

Net als op Look-Ka Py Py geen heel interessante of uitbundige composities, maar vooral een showcase van het typische Meters-geluid. Met op de voorgrond het bezeten, onbeschrijflijk funky drumwerk van Zigaboo Modeliste.

Zeer experimentele plaat van Mathew Jonson en zijn vrienden. Live-opnames met veel jazz-invloeden en aparte wendingen.

Mooi en sfeervol album, dat ook coherent klinkt. Het is allemaal een stuk subtieler dan de gemiddelde Drexciya-track, maar heeft daardoor niet minder impact.

Uitschieter is het prachtige "Let Me Be Me".

Jesper Dahlbäck, misschien ken je hem als co-producer van Tiga of anders van zijn dansvloerknaller "Murder Was The Bass". Een paar jaar eerder kwam de man met dit album op de proppen, een eerbetoon aan "The City of Islands". Alle tracktitels zijn afkomstig van de gelijknamige wijken in de Zweedse hoofdstad.

Nogal een funky en laidback-aangelegenheid deze cd, die "live" en veelzijdig klinkt. Slussen is een 70s-achtige jazzfunk/breaks-track, Centralbron gaat meer richting het 80s-synth-geluid, terwijl Mosebacke duidelijke reggae/dub-invloeden heeft. Een aangename verrassing.

Knap staaltje werk van o.a. Aphex Twin, B12, As One en The Black Dog, om de meest bekende pseudoniemen van de verschillende artiesten maar eens te benoenem.

Zij bewijzen hier eens te meer dat goede electronica niet per se volgens de meest moderne maatstaven geproduceerd hoeft te worden om te bekoren.

De nummers van RDJ zijn zeker de moeite waard, vooral het jazzy-achtige Soit.PP-nummer inderdaad. Ook "Debris" van Cmetric is erg mooi.

Maar mijn voorkeur gaat uit naar de nummers van Balil. Ik was eigenlijk al een grote fan van dit alias van Ed Handley en deze twee tracks zijn wederom van een enorme schoonheid.

p.s. Wel een heel foute cover trouwens

Zeg dat wel, tracks 4 t/m 7 zijn ronduit slecht. Die van Noisia is inderdaad één van de beste, samen met dingetjes van Alix Perez en Break. Rest is gemiddeld.

Voor een debuutalbum opmerkelijk weinig gefocust en ietwat rommelig, maar aan de andere kant wel een heerlijke hiphop/jazz samensmelting, met een sfeer waar de band toch iets te snel afstand van heeft genomen. Eigenlijk is die op de opvolger Illadelph Halflife al nauwelijks meer waar te nemen. Daarom toch een hogere score vanwege de unieke status.

Dit toch wel als klassieker betitelde album heb ik erg lang laten liggen. Ik verwachtte wat meer in de lijn van de voorganger, vooral omdat de enige bij mij bekende single What They Do daarop lijkt te wijzen. Maar Illadelph Halflife is vooral een boombap album, dat met de daarbij horende productie perfect in die periode past.
Naast What They Do - nog steeds een geweldig nummer - lijkt eigenlijk alleen One Shine op de jazzy hiphop van Do You Want More?. De verandering van stijl gaat The Roots echter vrij moeiteloos af, getuige solide tracks als Respond/React, Section en Clones.

Kan hier als album een stuk minder goed inkomen in vergelijking met de super coherente voorganger Things Fall Apart. Het gaat op Phrenology eigenlijk alle kanten op. Zoals je verwacht, gaat dat soms goed en soms minder. Juist de toegankelijke tracks zoals The Seed en Rhymes and Ammo zijn heel geslaagd, maar de bespiegelingen van Ursula Rucker en de experimentele stukjes leiden toch iets teveel af. Het jungle stukje aan het einde van Break You Off is overigens wel leuk gedaan. Maar daar staat dan weer het verschrikkelijke techno/EDM-probeersel Thirsty tegenover.

The Tipping Point biedt enerzijds tegenwicht aan voorganger Phrenology, met name op de wat poppy en toegankelijke eerste helft. Anderzijds is het ook een album waarop men weer een stapje dichter bij het latere 'volwassen' Roots geluid komt.
Blijkbaar zijn er aardig wat mensen die niet veel met de plaat kunnen en The Roots hebben de catchy sound toch ook vrij snel weer laten varen, heb ik het idee. Jammer, want ik vind die eerste paar tracks erg geslaagd en had best meer in die stijl willen horen.

Dit is denk ik mijn favoriete album van The Roots. Daar waar Do You Want More? een nawee is van de jazzrap van de vroege jaren '90 en Illadelph Halflife meer een mid-90s boombap album lijkt, sluit Things Fall Apart veel meer aan bij die neo-soul / Soulquarians periode aan het einde van dat decennium.
Duidelijk hoorbaar is bovendien de invloed van producers als J Dilla en Q-Tip, door met vrij minimale samples en instrumentatie toch heel muzikale tracks te maken. Op Adrenaline en, in mindere mate, The Next Movement is aardig genoeg ook het geluid van de meer commerciële hiphop uit die tijd te horen.
Mijn favoriete stukje zit denk ik aan het midden, zo rond tracks 8 t/m 11.
Ik heb trouwens nooit geweten dat het Eve was die de vrouwelijke (rap)stem deed in You Got Me, dat was blijkbaar ook nog voordat ze zelf bekend werd. Ze komt net als The Roots overigens ook uit Philadelphia, dus ook weer niet zo gek.

Mooie staalkaart van een label met een prima kwaliteitscontrole.

Als album van begin tot eind ook goed genietbaar, dankzij de diverse stijlen en tempo's. De laatste platen zijn wat teveel rechtlijnige techno voor mijn smaak, maar dat mag de pret niet drukken.

Geen perfecte producties ofzo, maar een paar house tracks die precies dat gevoel tussen melancholie en euforie uit die tijd weten uit te dragen.
Doet me enigszins denken aan een ander Nederlands project: It's Thinking

Inderdaad, ietwat overgewaardeerde EP. Valt vooral op door een hoge mate aan rauwe energie, niet zozeer door goede muziek.

Af en toe leuk, maar vooral veel puberale wegwerpmuziek.