Hele fijne EP weer van Hanson, toch één van de grotere technotalenten van de laatste jaren (hoewel hij eigenlijk al een tijdje bezig is).

Vooral Lament Subrosa behoort tot de mooiste Detroit-achtige nummers van de laatste jaren.

Prachtig EP'tje is dit ook. Over het algemeen heel erg Detroit-geïnspireerd, vooral Oretha vind ik erg mooi.

Uit de tijd dat Moving Shadow nog geen echt hardcore/jungle-label was. Breakbeats zijn er al wel, en in het geval van deze EP een flinke lading psychedelica en acid-invloeden.
Enerzijds doet het een beetje denken aan proto-big beats dingen als Meat Beat Manifesto, aan de andere kant hoor je latere progressive/breaks acts als B.T. er wel in terug.

Het kwaliteitsverschil tussen de echte klassiekers en de latere jaren '80 tracks is wel iets te groot hier. System of Survival is nog de beste uit die laatste categorie, maar ook die doet wel erg onder voor nummers als Let's Groove en Boogie Wonderland.

Het idee was, zoals verwacht, leuker dan de uitvoering. Had meer ingezeten. De beste tracks en stukjes zijn eigenlijk identiek aan wat ik het beste vind van het origineel, zegt ook wel iets.

Bij vlagen prachtig album van Fowlkes, Maurizio en Thomas Fehlmann, gemaakt in de tijd dat er nog veel te ontdekken viel op technogebied. Het klinkt grotendeels als de huisstijlen van Detroit (soulvol, diep) en Berlijn (dubby, hypnotiserend), niet toevallig de woonplaatsen van de makers.

Luistert prima weg, zoals alles wat die vakkundige Daptone lui doen, maar het concept is toch een beetje gek. Ik had precieze instrumentale remakes verwacht, maar er wordt een veel vrijere draai gegeven aan de originele tracks. Dan gaat het hele effect toch wat verloren.

De week rond de jaarwisseling 2000/2001 heb ik in Berlijn doorgebracht. Op een avond zijn we naar de befaamde club WMF gegaan, alwaar een voor mij onbekende Ellen Allien achter de draaitafels stond en typische Duitse electro ten gehore bracht. De hele club, inclusief visuals, ademde dezelfde sfeer uit. Het was een gedenkwaardige avond

Ik was daarom ook wel benieuwd naar een album van Ellen Allien. Stadtkind klinkt eerlijk gezegd wel zoals ik had verwacht. Electro(nica) met die typische Duitse touch, alsof Kraftwerk nooit weg is geweest zeg maar . Het is allemaal goed beluisterbaar, maar toch mis ik echte uitschieters. Een nummer als de titeltrack, zoals Herman al aangaf, steekt er inderdaad wel bovenuit. Maar over het algemeen hoor ik deze muziek toch liever in de club. Ik houd het bij drie sterretjes.

Dit is toch wel een album waarop de verouderde productietechnieken goed hoorbaar zijn en af en toe ook storen.

Krappe 3,5* toch wel omdat het bij vlagen muzikaal erg aardig in elkaar steekt (Bassline Dub en Time Problem bijvoorbeeld). Tevens brengt het hier en daar het hele mellow-gevoel weer naar boven.

Hele leuke cd. Erlend is een goeie songwriter, en zijn idee om in 10 steden samen met een lokale dance-act een nummer voor dit album op te nemen, kan ik alleen maar aanmoedigen.

3,5* met ruimte voor meer.

Lekkere sleazy, decadente muziek. Ook zo'n plaat die laat horen dat er een soort puristisch discogeluid bestond. Aanrader voor liefhebbers van het genre dus.

Volgens mij de release die EDC's transformatie van warme French Touch naar analoge dance compleet afrondt. Eeuwig zonde, want hoewel hij die nieuwe stijl vrij goed beheerst, blonk hij uit in de oude. Op deze EP is dat al te horen: redelijk leuke deuntjes, maar wel iets te simpel en al veel beter gedaan door anderen.

Beetje de stille man achter de schermen van de Franse dancescene, deze Etienne. Was medeverantwoordelijk voor de opkomst van Air, werkte samen met Cassius en deed al in een vroeg stadium remixen voor Daft Punk.
Hier is ie in zn eentje bezig, waar hij zijn warme sound genoeg ruimte biedt in meerdere tempo's.