10-6 van jasper1991:

Threshold - Pilot in the Sky of Dreams: De titel is echt slecht maar gelukkig is dat de enige misser van dit nummer.
Sonica Arctica - My Selene: Ik kan me goed voorstellen dat je hier blij van wordt, ook al zit er ver weg inderdaad iets melancholisch in. Naarmate het nummer vordert, krijg ik ook een beetje van die vreugd mee.
Opeth - The Grand Conjuration: Veel liefde voor Ghost Reveries in dit topic, en terecht. The Grand Conjuration brengt techniek, originaliteit en sfeer samen. Hele fijne, onvoorspelbare drums ook.
Epica - Universal Death Squad: Theatraal nummer dat knap in elkaar steekt. Het is niet echt de muziekstijl waar ik warm van word, op enkele passages na, zoals wanneer de gitarist zijn strot laat horen. Niet slecht voor een Nederlandse band.
Dream Theater - The County of Tuscany: Wat een indrukwekkend epos is dit! De overvloed aan talent wordt weer rijkelijk in de etalage gezet, zonder daarbij te overdrijven. Alles blijft smaakvol.

De top 3 van Cryotank!

Cassandra van Theatre of Tragedy is het openingsnummer van het conceptalbum Aegis, waarbij elke song over een markant vrouwspersoon uit de mythologie (Griekse, Germaanse, noem maar op) handelt. Dit nummer klinkt erg statig en ook wat ingehouden, wat wel bij de gedeclameerde tekst past. De combinatie tussen mannen- en vrouwenstem werkt erg goed. Gewoon een interessante, dynamische track.

Fraaie song van My Dying Bride als runner-up. Het begint met wat duister getokkel, en het mooie is dat je de viool eigenlijk al hoort voordat die komt opzetten. Ik bedoel: je weet gewoon dat dit eraan zit te komen. Beetje voorspelbaar misschien, maar het emotionele effect is er wel. De klaagzang die er bovenop wordt gegooid, dikt de boel alleen maar aan. Pathos, ja. Maar wel grootse pathos, zoals wel vaker in de jaren ’90-juweeltjes van deze band.

De song die het hoogste schavot mag beklimmen, is een klassiekertje van een band die grossiert in klassiekertjes. Judas Priest kwam eerder deze top 10 al voorbij, en ik moet bekennen dat ik The Sentinel hoger heb zitten dan dit Electric Eye. Toch is ook dit een erg sterke song, met stuwende drums, catchy (geweldig uitgevoerde!) zanglijnen en stevig gitaarwerk. Met andere woorden: de gekende troeven van Priest.

Fijne apotheose van een fijne top 100, waar zeker voor mij onbekend werk in te vinden was. Niet alles viel in de smaak bij mij, maar ik heb er toch van genoten één en ander hier uit te spitten, en uiteraard ook van de uitvoerige berichtgeving van Cryotank om zijn toplijst te begeleiden. Waarvoor dank!

Nu de toplijst van Cryotank is afgewerkt, volgt hier een nieuw hoofdstuk van mijn eigen lijst, namelijk 45-41:

45. Vengeful Spectre - 慟嘯 Wailing Wrath (vanaf 12:51)

Het enige Chinese nummer in deze lijst, van wellicht het enige Chinese metalalbum dat ik ken. Vengeful Spectre wist me vorig jaar met zijn debuut al vroeg compleet van de mat te vegen, nam de nummer 1-positie in en bleef daar staan tot ik eind 2020 een toplijstje inleverde hier op MusicMeter. En het was bepaald geen misselijk jaar, hoor! Al zal hierna nóg één track uit 2020 volgen!

Vorige zomer schreef ik al een laaiend enthousiast stukje over het gehele album, en deze track is wat mij betreft het kroonjuweel. De band presenteert zich als Eastern Folk Black Metal Swordsmen, en dat vat het aardig samen. In de kern is het al schitterende, intense black metal, maar de additie van dat oosterse element (vooral de creatieve incorporatie van traditionele instrumenten) weet me nog extra te bekoren. En die zanger, nou.. Die brult en giert de epiek de hogere sferen in.

Vengeful Spectre - Vengeful Spectre (2020)

44. Warning - Footprints

Ik weet niet of ik - in de metal dan - een zanger ken die zich kwetsbaarder opstelt als Patrick Walker bij Warning. Ik hoor wel 'ns dat de zang net het struikelblok is, en daar kan ik wel inkomen. Toch hakt het er bij mij steevast in als een net gewette bijl. Eigenlijk is heel het album ontzettend de moeite, maar als ik dan een keuze moet maken, kom ik bij Footprints uit. Ik denk - maar dat is alweer effe geleden - dat ik de band via dit nummer leerde kennen, dat speelt natuurlijk ook mee. Heerlijk slepende doom, met in al zijn traagheid toch ook opvallend veel oog voor melodie, en bovenal een erg hoge emotionele lading.

Warning - Watching from a Distance (2006)

43. Primordial - Empire Falls

Als we het dan toch over zangers hebben die zich weten te onderscheiden.. Enter A.A. Nemtheanga (geboren onder de iets bescheidener naam Alan Averill)! Zijn zangstijl, de manier waarop hij een nummer naar zijn hand zet en de wat bedrukte, zwaarmoedige sfeer van zo'n nummer als dit nog weet te versterken, is de grootste troef van deze band, naar mijn mening. Jawel, instrumentaal is het ook geweldig - en dit nummer al zeker, de epiek is alomtegenwoordig. Sterke tekst ook, met vooral dit stukje:

"Every empire falls;
And the Earth to ashes turn;
The lands of my birth;
Shall be my tomb!"

Primordial - To the Nameless Dead (2007)

42. Dark Angel - Black Prophecies

Een grafzerk siert de albumcover van Darkness Descends, de mijlpaal die Dark Angel in de muziekwereld heeft voortgebracht. Maar dat had ook een machtig razende trein kunnen zijn, want zo dendert dit nummer wel ontzettend lekker voort. Nietsontziende furie en razernij hoor ik terug in het gitaarspel, zanger Don Doty spuwt zijn teksten met een mengeling van kracht en kwaadheid uit, en het beest Gene Hoglan (in welke band speelde ie niet? vraag ik me soms wel 'ns af) is ook van de partij, wat eigenlijk al genoeg zou moeten zeggen.

Duister spul. Héérlijk.

Dark Angel - Darkness Descends (1986)

41. Satyricon - Hvite Krists Død

Die raspende aanhef, dat demonische toetsenspel.. Kan een track nóg duidelijker door de Heer van het Duister op gang geblazen worden? Na een tweetal minuten valt er opeens een sinistere stilte, waarna het pas echt schrikwekkend begint te worden, met een spoken word-stukje. Daarna barst de hel weer los. De gitaren klinken gruizig en grauw, de toetsen zorgen voor die verrotte kers op de toch al een weekje of twee overtijdse taart. De song kent een aantal onverwachte wendingen, wat ervoor zorgt dat ik de volle achtenhalve minuut gebiologeerd blijf luisteren.

Satyricon - The Shadowthrone (1995)

AOVV 45-41:

Vengeful Spectre vond ik aardige blackmetal met effectieve Chinese invloeden zoals het snaarinstrument die echt sfeer toevoegt zonder dat het geforceerd overkomt.

Footprints van Warning is behoorlijk sobere doommetal waar de zang echt het verschil maakt. De tekst vind ik wat suf neerslachtig, maar al met al kwam het wel over.

Empire Fall is het sterke openingsnummer van To the Nameless Dead. Krachtig, emotioneel en episch waarin inderdaad de zanger weer een van de sterke punten is.

Dark Angel vond ik goede heavy/thrash met gaaf riffwerk. Het is onophoudelijk gebeuk, als een ontspoorde goederentrein, en dat zorgt wel voor wat urgentie. Misschien in zijn totaliteit iets te lang.

Hvite Krists Dod van Satyricon is gave blackmetal met veel sfeer en epische elementen. De keyboards klinken soms wat knullig, maar de riffs en opbouw zijn goed, er gebeurt veel in het nummer.

AOVV's top 100: 45-41

Vengeful Spectre is degelijke melancholische folky blackmetal waarin traditionele Chinese instrumentatie smaakvol wordt ingezet. Het snaarinstrument wordt duidelijk ingezet alsof het een elektrische gitaar is met typerende tremololijnen, maar door een ander soort klank levert het ook een afwijkende sfeer. Ik ben niet zo'n fan van de plaatsing vocalen, die wel fel klinken, maar erg op de achtergrond blijven. Is ook meer een productieding dan de uitvoering. De vocalen had graag wat meer ''in your face'' gewild. Nu hoor ik iemand helemaal losgaan, maar het voelt als een echo. Jammer is dat.

Warning vind ik met mate waanzinnig mooi. Doommetal met een sterke slowcoreinvloed en de extreem bezielde trillende vocalen van Patrick Walker. Het zijn ook die vocalen die er voor zorgen dat ik een gehele plaat net iets te lang vind. Bij 40 Watt Sun wordt zijn stemgeluid wat subtieler en het geluid meer slowcore en ik merk dat ik daar nog net wat meer mee heb.

Ook Primordial heeft een extreem bezielde zanger. Alan Averill klinkt altijd als een strijder, met melancholische klaagzangen maar ook doorleefde oerkreten. Het ritme van dit nummer is heerlijk opzwepend en het riffwerk is weids maar ook lekker hakkend.

Dark Angel is een behoorlijk late ontdekking geweest voor mij, door een eerdere lijst in dit topic. Gene Hoglan is een van mijn favoriete metaldrummers door zijn werk bij Strapping Young Lad en Fear Factory, maar ik had dus nooit echt iets van zijn originele band geluisterd. Dark Angel brengt een heerlijk doorleefde en opgefokte vorm van thrash die dichter bij de Duitse variant van Kreator, Sodom en Destruction zit dan zijn Amerikaanse stijlgenoten. Gene Hoglan drumt fantastisch en is 19 (!!!) op deze opname.

Deze track van Satyricon vind ik vrij gedateerd klinken, vooral de cheesy synthesizers. Voor de rest een aangenaam stuk ijzige blackmetal zonder al te veel poespas en smaakvolle tempowisselingen, maar niet iets waar ik heel erg voor warmloop.

We betreden de top 40!

40-36

40. Empyrium - Ode to Melancholy

Chandler van Friends zou zeggen: "Could a song title be any more obvious?"
Jazeker, dit is een negen minuten durende ode aan de melancholie, van de Duitse meesters, Empyrium. Maar het is meer dan dat, hoor. Tristesse is vaak iets wat goed samengaat met melancholie, en die onontbeerlijke snik is hier magnifiek aanwezig, waardoor het effect maximaal is. Huilende strijkers, neerslachtig en weemoedig klinkende riffs, donderende drums, lijzige vocalen en... folky fluitspel! Loodzwaar in sé, maar net door dat soort subtiliteiten ook weer behapbaar.

Empyrium - Songs of Moors and Misty Fields (1997)

39. The Ocean - Rhyacian

Meest bezielde (en misschien niet toevallig ook langste?) track van prijsplaat Precambrian. Het (wederom) Duitse collectief The Ocean weet in deze epische song zijn invloeden, van death en sludge over klassieke muziek tot zelfs wat prog, op een meesterlijke wijze door elkaar te verweven. De afwisseling hard-zacht in de vocalen werkt ook erg goed, en de zanglijnen liggen daarenboven echt niet voor hand, vind ik. Maar vooral op instrumentaal vlak gebeurt er enorm veel. De opbouw van dit nummer is behoorlijk complex, maar het zit zo ontzettend goed in elkaar.. Zo één van die tracks die me, ook al duurt het ruim 10 minuten, steeds weer doet omvallen van verbazing. De brute omslag na 6 minuten... is slechts één van de argumenten die ik kan aanhalen.

The Ocean - Precambrian (2007)

38. Atheist - Mother Man

Waanzinnig nummer van Atheist, die op een heerlijke manier jazz in hun death metal verwerken. De vocalen zijn nijdig en to the point, en de bas draait met de nodige zwier overuren. Kronkelend riffwerk zorgt voor een helse, wat mysterieuze sfeer, met ook nog eens een loeiende gitaarsolo. In het tussenstuk klinkt de track dan ook nog 'ns zo urgent en bruut dat het zich kan meten met de beste songs van Death. Om daarna middels een sfeervol rustpuntje tijdelijk te transformeren in ontzettend lekkere heavy metal. Het outro, met dat jazzy getokkel, begeleidt de track tot slot perfect richting einde.

Atheist - Unquestionable Presence (1991)

37. Ghost - Dance Macabre

Na Nine Inch Nails is dit wellicht de tweede (en laatste?) track waarbij je zou kunnen twijfelen of het nog wel metal is. Toch heb ik 'm geselecteerd, omdat Tobias Forge zijn roots daar duidelijk wel heeft, en de track zelf nog steeds de nodige metal-invloeden heeft.

Een paar jaar terug, toen het geweldige album Prequelle uitkwam, heb ik deze track een tijdlang stuk gedraaid. Het is namelijk rete-aanstekelijk. Ik was in de veronderstelling dat ik het wel beu zou worden, maar dat gebeurde niet bij dit nummer, sterker nog; dat gebeurde niet bij het hele album! Ghost verwerkt op erg smakelijke wijze 80's-invloeden (ABBA!) in zijn muziek, en heeft daarnaast ook nog een occult tintje. Om één of andere reden werkt dat ontzettend goed voor mij. Deze track kan ik op elk moment van de dag opzetten, ik zal er altijd loos op gaan.

Ghost - Prequelle (2018)

36. Oranssi Pazuzu - Ilmestys

Dit is 'm dan, de "beste" metaltrack van 2020. Laat ik vooropstellen dat Mestarin Kynsi in de eerste plaats een geweldig geheel vormt, veel meer dan louter de som der delen. In dat opzicht is het dus moeilijk om er één song uit te lichten. Deels omdat mede-liefhebbers Don Cappuccino en Barney Rubble reeds kozen voor het eveneens weergaloze Uusi Teknokratia, ben ik dan maar voor de albumopener gegaan, een masterclass in sfeerschepping (spanning te snijden!) en mysterie. Die combinatie zorgt ervoor dat je begeesterd zit te luisteren, een soort onweerstaanbare drang..

Oranssi Pazuzu - Mestarin Kynsi (2020)

De top 80 van jasper1991 nemen we ook nog graag mee!

80-76

Episch nummer van Xandria, behoorlijk symfonisch en catchy. De verschillende zangstijlen werken op zich wel, maar naar het einde gaat het me iets te lang duren. Het is dan ook niet geheel mijn ding, maar ik heb me er uiteindelijk prima mee vermaakt!

Vervolgens een aardig nummer van Kamelot. Zeker niet het laatste staaltje power metal in deze top 80, heb ik het vermoeden. Niet mijn genre, maar ik kan het zeer zeker waarderen, al verschilt het sterk band per band. Kamelot weet een flinke dosis aanstekelijkheid in – vooral – de vocalen te verwerken.

Heerlijk nummer van Therion. Het album van hen dat dit jaar uitkwam vond ik een miskleun, maar hier laten ze horen gewoon erg goeie nummers te kunnen schrijven. De vrouwelijke vocalen bieden een erg knap tegengewicht, en de sound van het nummer staat me zeer aan: episch en krachtig.

Lekkere variatie in dit nummer van Cradle of Filth. Alweer goeie wisselwerking tussen (engelachtige) vrouwelijke en (vuigere) mannelijke vocalen. Daar lijkt Jasper wel fan van te zijn, en voor mij werkt dat ook regelmatig. Nooit echt fan geweest van Cradle of Filth, maar als er dan ‘ns iets langskomt, vind ik het meestal wel de moeite.

Ik schreef ooit dat ik dit nummer van Thy Majestie het slechtste op hun plaat Dawn vond, maar dat is ondertussen bijna 10 jaar geleden. Ik was dus benieuwd of ik er nog steeds zo tegenaan keek.
Ik vind het helaas nog steeds helemaal niks. Aalglad, irritante vocalen, een geluidsbrij die me niets doet. De autotune is inderdaad gewaagd, maar wat mij betreft pakt het gewoon niet goed uit. Helaas.

AOVV's top 100: 40-36

Empyrium, sporadisch eens een nummer van gehoord. Ik weet dat ze een behoorlijke cultstatus hebben, maar ik moet zeggen dat ik niet echt overtuigd werd door Ode to Melancholy. Instrumentaal zeker mooi met, zoals de titel al voorspelt, melancholische melodieën. Jammer genoeg is de zang echt beroerd op alle fronten, vooral de baritonvocalen klinken als een Peter Steele-parodie. Ik kan daar ook niet echt overheen luisteren.

Precambrian is mijn favoriete The Ocean-album. Het begin van de omslag naar meer uitgesponnen post-metaltracks binnen het gehele Precambrian-verhaal, dat opent met korte opgefokte post-hardcoreknallers. Wat ik vooral aan deze versie van The Ocean heel fijn vind, is dat de muziek overduidelijk heel goed uitgedacht is met allerlei vernuftige motieven en passende instrumentatie, maar dat alles doorleefd klinkt. The Ocean van de laatste jaren is me te veel een opgepoetste progmetalband geworden.

Mother Man is een fenomenale track. Het is een wonder dat drummer Steve Flynn en bassist Tony Choy niet struikelen over hun eigen partijen, want die gaan behoorlijk tegendraads en jazzy te werk. Toch laat Atheist, net als tijdsgenoten als Cynic en Death, horen dat technische deathmetal gewoon ook hele dikke riffs kan hebben en ook goed behapbaar kan zijn qua songstructuur, zonder daarin de complexiteit te verliezen. Dat mist wel eens bij de moderne techdeath.

Dance Macabre is geen metalnummer, meer AOR (Adult Oriented Rock) met een duister sausje. Het is eigenlijk gewoon alsof Journey een ABBA-nummer speelt. Is het een goed nummer? O ja, absoluut, meer dan goed zelfs! Krankzinnig catchy met een aanstekelijke groove en een toprefrein.

Iedere track van Mestarin Kynsi had eigenlijk wel in mijn top 100 gekund. Oranssi Pazuzu schrijft eigenlijk niet echt songs, maar bouwt dystopiaanse soundscapes met metalinstrumentatie. Ze zitten met dit materiaal dichter bij Portishead ten tijde van Third dan andere blackmetalbands dan ook. Het onheilspellende akoestische gitaarmotief in combinatie met de dreigende elektronische puls zet de toon al gelijk fenomenaal en de spanning wordt steeds meer opgebouwd met allerlei subtiele elektronische lagen. Wanneer je denkt dat Oranssi Pazuzu eigenlijk ook niet echt een metalband is (althans niet in de conventionele zin), wordt er een gigant van een riff op je afgevuurd en speelt de band echt messcherp.

Was ik nog vergeten vermelden: ook het "intro" van Ryacian, Siderian, is magistraal en mag eigenlijk ook gewoon vernoemd worden.

De track van Ghost is inderdaad niet bepaald metal, heb je gelijk in Don. Ik kom na mijn nr. 1 nog wel met een officieuze vervanger.

Het vervolg kan in de loop van volgende week verwacht worden, hangt er net van af wanneer ik tijd/zin heb om wat te schrijven over het volgende vijftal.

AOVV 40-36:

Empyrium vond ik niet geweldig. Zang aan het begin deed me aan Moonspell denken. Miste wat pit. Ik snap dat ze melancholie probeerden op te roepen, maar daarvoor moet de muziek intenser zijn.

The Ocean vond ik wel gaaf. Bleef elf minuten lang boeiend. Er zijn rustigere, proggy passages en hardere uitspattingen, maar alles wordt bij elkaar gehouden door gave riffs en tegen de jazz aanschurkende dissonantie. Leuk, kon me herinneren dat het me in het verleden niet zoveel deed, maar toen vestigde ik mijn aandacht waarschijnlijk minder op de instrumentale elementen.

Atheist ging wat dieper de jazz in, en ook de deathmetal trouwens. Deed me echter niet zoveel om de een of andere reden. Knap gespeeld, dat zeker, en bij vlagen boeiend baswerk.

Ghost biedt aardige AOR, maar haalt het niet bij Survivor, Magnum of Ten. Een nummer als Rats vind ik al leuker van deze band. De woordspeling met 'bewitch' is overigens opgepikt en wordt gewaardeerd

Ilmestys vind ik tot slot best boeiend. Een raar nummertje wat pas vanaf een minuutje of vier metal genoemd kan worden, maar over de gehele linie beklijft het - de vieze vocalen, het slimme keyboardje en het ontregelende loopje.

Jasper, 75-71:

Angel of Death is een onverwoestbare klassieker, natuurlijk. Agressief, snel, messcherp.

Na Cryotank komt nu ook Jasper met een nummer van Theatre of Tragedy, en dan ook nog ‘ns van hetzelfde album. We zullen het op toeval houden! En ook dit is een erg goed, meeslepend nummer.

Mooi nummer van Pain of Salvation. Sterke, proggy opbouw, en de zanger weet de boel tot het eind boeiend en fris te houden.

Erg fijn nummer van Royal Hunt vervolgens, waarbij vooral de zang in positieve zin opvalt. Het nummer zelf heeft al iets episch over zich, maar die krachtige en emotionele zang maakt het helemaal af.

Sterk nummer van Accept tot slot, instant herkenbaar met dat nogal slome ritme. Geen song om bij in slaap te vallen echter, het nummer bouwt geduldig op, laag per laag, en mondt toch wel uit in een fraai klapstuk.

Tijd voor een volgende update!

35. Black Sabbath - Black Sabbath

Sabbath heeft bekendere songs, maar deze opener van hun gelijknamige debuutplaat vind ik op alle vlakken iconisch. Het begint al met die onheilspellend klinkende bellen, gauw gevolgd door de overbekende kronkelende riff. Ozzy voegt zich met angstaanjagende vocalen bij de groep, hij klinkt wanhopig en onverzettelijk. Neem daar ook nog eens de ontzettend creepy albumhoes bij (met een ware geestverschijning in de verwilderde tuin van een oud, geheimzinnig huis), en je weet dat je eigenlijk niet meer nodig hebt voor de ultieme Halloween. Alweer ruim 50 jaar geleden uitgebracht, waanzinnig toch?

En die solo van Iommi aan het eind.. Om duimen en vingers af te likken!

Black Sabbath - Black Sabbath (1970)

34. Winter - Destiny

Over een grimmige hoes gesproken.. Winter kwam zo'n 20 jaar na Sabbath piepen, maar bleef eigenlijk volledig in de underground. In 1990 brachten ze wel de plaat Into Darkness uit, en dat is toch wel een cultklassiekertje geworden. Niet eens zo lang geleden schreef ik er nog een stukje over.

Ik heb deze track eruit gepikt, omdat die mijns inziens alle aspecten van Winter opperbest in de verf zet. De logge doom in de tragere stukken doet me denken aan Khanate (al is dat nog wat extremer), terwijl, eens er versneld wordt, de associatie met Celtic Frost (en opvolger Triptykon) niet te missen is. Winter heeft op meesterlijke wijze een aantal invloeden (ook Sabbath hoor ik hier natuurlijk in) samen genomen en hiermee een dikke 30 jaar geleden iets ontzettend vets gedaan, dat ongetwijfeld weer een voedingsbodem voor volgende generaties is geweest. Een plaat om te koesteren.

Winter - Into Darkness (1990)

33. Marduk - Materialized in Stone

Van Marduk had ik makkelijk een recentere track kunnen kiezen, want de Zweden hebben deze eeuw al flink wat topplaten (met Serpent Sermon als mijn favoriet) uitgebracht. Toch kies ik voor een wat oudere track, misschien wel één van hun krachtigste songs. De riffs slaan je om de oren, en een episch sfeertje wordt neergezet. Op dit nummer horen we Gravf, zeker niet de bekendste vocalist die de band heeft gekend, en die kwijt zich op geweldige wijze van zijn taak; komt erg sterk en authentiek over, en weet het epische sfeertje prima te dragen. En, last but not least: de bassist speelt meesterlijk. Dit is dan ook een track bij uitstek om via de koptelefoon te beluisteren, want dan pas geven al die subtiele details zichzelf bloot, en wordt het pas echt genieten.

Wat ik ook zo geweldig vind aan Marduk, is dat ze death en black metal op erg geslaagde manier met elkaar verweven.

Marduk - Opus Nocturne (1994)

32. Dawn - Malediction Murder

De Zweedse band Dawn leerde ik niet kennen via MusicMeter, wel via RateYourMusic. Daar kwam ik de plaat waarop dit nummer staat tegen toen ik wat toplijstjes afstruinde. Hier is de waardering iets minder, maar op RYM is het een bescheiden cultplaatje, heb ik de indruk.

Nu, voor mij was het liefde op het eerste zicht, en dat begint al met de schitterende albumcover, die me wat doet denken aan de film Apocalypse Now. Ik had ook voor de opener kunnen gaan, of Ride the Wings of Pestilence, die quasi hetzelfde hoge niveau halen en felle gelijkenissen vertonen. Dat is wellicht een kritiek die gegeven kan worden (het klinkt wat generiek na verloop van tijd), maar als het zo meesterlijk wordt uitgevoerd (ik doel dan vooral op het apocalyptische sfeertje dat zeer treffend wordt neergezet), vind ik dat helemaal niet erg. De vocalen liggen bovendien ook nog 'ns helemaal in mijn straatje.

Dawn - Slaughtersun (Crown of the Triarchy) (1998)

31. Behemoth - Ora Pro Nobis Lucifer

Toen Behemoth in 2014 met The Satanist op de proppen kwam, bestonden ze al ruim 20 jaar. Toch vind ik dit hun beste werk, met Ora Pro Nobis Lucifer als exponent. Wat voor Marduk geldt, geldt in zelfs nog grotere mate voor Behemoth; de manier waarop ze death en black met elkaar vermengen, is heel erg hoogstaand. Doe daar dan in het geval van de Polen nog eens een flinke schep verwrongen, satanische (jawel) sfeerzetting bij, en je hebt een meesterwerkje.

Vooral het gitaarwerk op deze track is weergaloos, maar eigenlijk is het in alle componenten een ontzettend bruut, nietsontziend monster; een massieve, gitzwarte trein die steeds blijft doorstomen.

Behemoth - The Satanist (2014)

Weer een erg mooi rijtje!

AOVV's top 100: 35-31

De track waar het allemaal mee begon. 51 jaar na dato blijft het monumentale titelnummer onheilspellend klinken en voel je je toch een beetje op de hielen gezeten als het intro start en Ozzy Osbourne klagend What is this that stands before me? zingt in combinatie met Bill Ward's sluipende drums. Het wordt gezien als het eerste metalnummer ooit en er kan zelfs een argument gemaakt wordt dat daarmee de fundering voor doom metal ook gelijk ontstond met deze kraker.

Het is een patroon: bands die pionieren in een bepaalde stijl waar ik de invloed van erken, maar er niet zo enthousiast van word. Winter is er ook zo een. Een band die doom een pak trager bracht dan de meer klassieke bands (denk Candlemass), daarbij een punkgevoel meebracht en een modderige deathmetalsaus, klinkend alsof je een oude Celtic Frost-plaat die behoorlijk gehavend is te traag draait. In de openingsfase vind ik de track dan ook veel te rommelig, vooral in het drumwerk, maar wanneer de groove prominenter wordt begin ik er toch beter in te komen. De echt trage stukken zijn ook de passages waar ik opveer. Ik heb toch wat meer met een pionierende trage doomplaat als Transcendence into the Peripheral van dISEMBOWELMENT.

Bij Marduk is het toch jammer dat er snel een eerste associatie wordt gelegd met de Panzer Divison Marduk-plaat, die niet eens een fractie van het kunnen van de band laat horen. Deze Materialized in Stone is opvallend melodieus, waarbij ik zelfs wat moet denken aan landgenoten Dissection. Inderdaad heerlijk hoe de bassist door de gehele track heen danst met zijn lijnen.

Dawn is een band die ik niet zo goed ken, maar Malediction Murder beviel in ieder geval. Hij sloot goed aan op de Marduk-track qua tempo, maar Dawn komt nog wat melodieuzer en ambitieuzer voor de dag. Messcherp riffwerk en lekkere licht proggy ommezwaaien.

Behemoth bereikte op The Satanist een piek. Het lijkt het moment waarop alles wat Behemoth voorheen deed magistraal samenkwam, én nog meer. Ora Pro Nobis Lucifer is een monsterlijke track die laat horen dat je heel erg catchy kan zijn als black/deathmetalband zonder ook maar een greintje sfeer of agressie in te leveren.

Tipje van de sluier: van die plaat stond er een track op de longlist, maar die heeft het helaas niet gehaald. Wel geweldig, inderdaad!

AOVV 35-31: prima setje!

Black Sabbath: Gave klassieker van deze grootheden. Meer dan vijftig jaar oud, maar nog steeds boeiend door de lompheid, riff en natuurlijk de solo.

Winter - Destiny: Ook al zo lomp, maar zeker gaaf. Gave doomy black met een grimig sfeertje waar verder niets te veel aan is. Interessante vertragingen.

Marduk: Goede blackmetal met een vleugje death. Riffs zijn prettig, maar ook niet echt spannend. Mooi geproduceerd wel.

Dawn vond ik wel lekker fel en urgent, en zeker goed uitgevoerd, maar was toch niet helemaal wauw. Iets te standaard ofzo. Wel een paar mooie riffs en goede vocalen.

Behemoth: We sluiten af met een toppertje. Gave blackened deathmetal met een goede melodieuze riff en een uitstekende hook/refrein.

Jasper, 70-66

We trappen af met een fijne track van Masterplan, waar de power in dikke druppels afspat. Jorn Lande vind ik een geweldige zanger (ook o.a. bij Beyond Twilight te horen), en hij geeft dit nummer wel wat extra peper.

Van Metallica komt in mijn top 100 later nog een track langs, deze is alvast een geweldige opwarmer! Master of Puppets is mijn favoriete plaat van de thrashers. Dit is een erg meeslepend nummer, dat zeer knap stelselmatig de intensiteit verhoogt, en opbouwt naar een fraaie climax.

Novembers Doom brengt een behoorlijke flukse versie van de doom, doorspekt met death metal. De logheid wordt echter wel mooi gevangen in deze track, en de vocalen klinken lekker luguber (ook de cleane!).

Op dit meesterwerkje van Agent Steel ga ik nog niet meteen ingaan. De goede verstaander weet daarmee genoeg.

We sluiten af met een fijne death metaltrack met flink wat goth-invloeden, en ook wel een symfonische inslag, die het geheel wat meer grandeur geeft. Die invloed is echter behoorlijk subtiel, in functie van de song, en dat kan ik wel smaken. Het orgel vormt echt een meerwaarde voor de sfeer.

Aanvullend: die track van Hollenthon lijkt me ook uiterst geschikt als albumafsluiter (staat daar dus terecht), en misschien zelfs als afsluiter van een concert tout court. Geweldige, grootse ontknoping!

Jasper, 65-61

Hypocrisy is oerdegelijke Zweedse death metal. Het tempo zit er algauw lekker in, dit vind ik gewoon een goeie track!

Manowar, dat is niet helemaal mijn ding. Ik vind het best geinig, maar daar houdt het voor mij meestal ook op. Zo ook bij dit nummer, dat een aanstekelijk refrein heeft en lekker riffwerk, maar waarvan het kitsch-gehalte me wat tegenstaat. Kwestie van smaak, uiteraard.

Sunwheel van Drudkh staat ook in mijn eigen top 100 (op plek 60). Dit had ik erover te zeggen:

Van Drudkh's Autumn Aurora had ik ook Wind of the Night Forests kunnen kiezen (zo goed vind ik die plaat), maar deze song heeft een speciale betekenis voor mij, omdat het me in dit album heeft meegezogen; het bekende kwartje was daarmee dus gevallen. Black metal die ruw en gepolijst tegelijk klinkt, dankzij het heldere gitaargeluid en het wat vuigere vocale werk. Daarbovenop hoor ik erg fraaie folk-invloeden terug in het werk van Drudkh, en zeker dit nummer. Het is werk van de lange adem, met behoorlijk wat repetitie, maar saai wordt het eigenlijk nergens. De kwaliteit van dit soort songs is voor mij dan ook dat er een ijzersterke sfeer wordt neergezet, die je als luisteraar gewoon dwingt er helemaal in mee te gaan.

Al bij de eerste tonen van Fool’s Epilogue is glashelder waarom deze Italianen zichzelf Barock Project noemen. Dekt de lading perfect, lijkt mij. De track zelf duurt ruim 10 minuten, is bombastisch zonder echt over the top te gaan (al had ik soms wel de indruk in de wachtrij voor een Efteling-attractie te staan) en de zanger draagt de song best goed. Hier kan ik zeker naar luisteren, ook al omdat een streepje klassiek op zijn tijd mij geenszins vreemd is.

Power metal weet me vaker niet dan wel te boeien, maar Thunderstone slaagt er hier wel in mijn aandacht vast te houden, en dan niet de irritante soort! Waar ligt dat aan? Nou, moeilijk te zeggen, wellicht omdat het nummer juist in balans is. Aanstekelijk, maar niet overdreven. Een zanger die niet aalglad klinkt maar best wat inhoud lijkt te hebben. En voor de rest een lekker, groovend ritme.

Deze avond (hopelijk) een nieuwe update van mijn lijstje.

30. Blood Incantation - Awakening from the Dream of Existence to the Multidimensional Nature of Our Reality (Mirror of the Soul)

Wat overlap tussen toplijstjes is onvermijdelijk, natuurlijk. Hoewel metal, soms onterecht als niche gezien, een bijzonder breed en divers overkoepelend muziekgenre is. Wat ik wil zeggen is: deze track haalde het podium in de lijst van Don Cappuccino, en pleitte ook niet onaardig bij Edwynn (plek 13). Bij mij is de band aan een behoorlijke opmars bezig. Makkelijk is dan natuurlijk dat je even kan gaan terugkijken naar wat je toen te melden had over de track in kwestie, en dat was het volgende:

"Het nieuwe album van Blood Incantation is vorig jaar niet geheel aan me voorbijgegaan, maar echt intensief heb ik er ook niet naar geluisterd. Beetje vreemd, want het is echt een goeie plaat, getuige deze monsterlijke afsluiter. De band haalt alles uit de kast, en stuwt het gehele genre de hoogte in. Tegelijkertijd klinken ze grensoverschrijdend - voor één keer positief bedoeld. Ook qua sfeerzetting zit het helemaal goed; luister maar eens naar dat spacy intermezzo ergens rond minuut 7. Om dan weer even op te bouwen en er compromisloos de beuk in te gooien. Lekker, noem ik dat."

Tja, ik sta er nog helemaal achter (die reactie is van een goed jaar geleden - dat geeft toch ook al aan dat dit topic reeds een tijdje aan de gang is!). 'Nuff said.

Blood Incantation - Hidden History of the Human Race (2019)

29. Woods of Desolation - The Inevitable End

Toen ik deze band leerde kennen in 2011, werd ik meteen overdonderd door de nieuwe plaat van het Australische gezelschap. Afijn, ik ging er vanuit dat het een gezelschap betrof. Onterecht, zoals bleek, want buiten gastzanger Sorrow (van Austere) heeft ene D. alle songs geschreven en de instrumenten ingespeeld. Dit is het langste nummer van de plaat, en ondanks de zwaarmoedige titel klinkt het op een vreemde manier hoopvol. Dat heb ik met wel meer songs van Woods of Desolation. Toen ik zo'n 10 jaar geleden het album van een mening voorzag, dacht ik nooit meer naar een losse track te gaan grijpen, maar deze heeft zich doorheen de jaren meer en meer onder mijn huid weten begraven. Prachtig!

Na het in 2014 verschenen As the Stars bracht Woods of Desolation helaas niets meer uit, maar toen ik research aan het doen was voor dit stukje, las ik dat D. in 2019 onder de naam Remete nog een plaat uitbracht. Die ga ik toch eens opzoeken!

Woods of Desolation - Torn Beyond Reason (2011)

28. Funeral Mist - In Manus Tuas

Laat alle zaligheid maar varen, beste lezers. Hier is Funeral Mist!

Pfoeh, wat een godsgruwelijke brutale, zieke track blijft dit toch. Het somptueuze sluitstuk van een satanisch pronkstukje. Mortuus (ook bekend van Marduk) rochelt zich op weergaloos kwaadaardige wijze doorheen de helse gitaarlagen en genadeloze drumsalvo's. Maar dit is meer dan rechttoe-rechtaan black metal, zoveel meer. Halfweg de rit krijgen we opeens kapotgeslagen strijkers te horen, die piepen en ronken. Mortuus wapent zijn doodsrochel. Schrikbarend mooi, op een gegeven moment waan ik me zelfs in een film noir, tijdens de spannendste scène.

Funeral Mist - Salvation (2003)

27. Agalloch - The Hawthorne Passage

Toen ik mijn longlist voor dit topic aan het samenstellen was, stonden daar toch een drietal songs van deze Amerikanen in. Voor mij was het een zekerheid dat ze het tot de top 100 zouden schoppen, de vraag was alleen met welke song? De eerste 4 platen van Agalloch vind ik namelijk allen van erg hoog niveau (ook de vierde, die wat gematigder werd onthaald), maar hun hoogtepunt bereikten ze toch op plaat 2 en 3. En hoewel ik Ashes Against the Grain als geheel nog net iets hoger aansla, is het toch een song van The Mantle geworden? Ik ga niet eens een poging wagen uit te leggen waarom, dat is één van die gevoelsmatige kwesties.

Agalloch heeft een vrij trouwe fanschare, maar er zijn ook heel wat metalliefhebbers die er niet veel van moeten weten. Die wel onderkennen dat hun songs prima in elkaar steken, maar het gewoon niet voélen. Daar kan ik zeker inkomen, want ook een songs als deze zou je makkelijk kunnen beschouwen als werk op de automatische piloot. Ik heb echter sinds mijn eerste luisterervaring met deze band een zekere band (jawel, hij is flauw) opgebouwd, en dat blijft toch bij. Zorgt er, hoewel dit misschien niet helemaal eerlijk is, voor dat de songs net wat intenser en urgenter binnendringen; de ervaring dieper gaat. Zweverige bullshit, ik weet het. Maar meer kan ik er momenteel ook niet over verzinnen.

Of dit nog: vooral het tweede gedeelte van deze song is fantastisch mooi.

Agalloch - The Mantle (2002)

26. Death - Perennial Quest

Slechts één song van Death uitkiezen om in een toplijst op te nemen is al net als het vormen van een competente regering in België: zo goed als onmogelijk.

Een lastige taak dus, waar ik mezelf bewust heb opgezadeld omwille van de 1-song-per-artiestregel. Maar ik blijf doorgaans niet bij de pakken zitten, dus begon ik aan mijn queeste. Die leidde me langs het vroege werk van Schuldiner en co., dat uiteindelijk culmineerde in een eerste onmiskenbaar meesterwerk, Human. Waar die plaat nog grotendeels geworteld was in de klassieke death metal uit hun vroeger werk, begon de band steeds progressiever te klinken, steeds meer heerlijke accenten ook te verwerken in hun songs. Voor mij is Symbolic uiteindelijk hét pièce de résistance geworden, met deze monumentale afsluiter als toonbeeld van de perfectie die Schuldiner steeds nastreefde. Ongelooflijk strakke song, en een fantastisch fraai outro ook.

Death - Symbolic (1995)

(Een bedenking tussendoor: dat hier gewoon nóg 25 songs op volgen, het is me een raadsel na het herbeluisteren van dit vijftal. En toch! )

AOVV's top 100: 30-26

De stadia die je zal ervaren als je het meesterwerk van Blood Incantation beluistert:

https://i.imgflip.com/5rmk74.jpg

Woods of Desolation is een speciale band: ze weten extreem dromerig en melodieus te zijn, maar tegelijkertijd messcherp uit de hoek te komen. Prachtige melancholische melodieën, smaakvol subtiel drumwerk en een zangperformance die door merg en been gaat.

De Funeral Mist-plaat moet ik absoluut eens volledig gaan checken. Heerlijk beestig begin met de verdorven vocalen van Mortuus en geweldig hoe het nummer langzaamaan zijn collectieve verstand volledig verliest en uiteindelijk instort in een piepend en krakend strijkerskwartet. Enorm veel sfeer en dynamiek.

Agalloch: de band die op papier compleet mijn ding zou moeten zijn, maar dat niet is.

Dit blok sluit meesterlijk af met een prachtig Death-nummer van Symbolic. Hier is eigenlijk helemaal niks op aan te merken. Een masterclass in hoe je technische deathmetal kan schrijven met een zeer hoog instrumenten-beheersingniveau die pakkend is, maar tegelijkertijd vol met allerlei technische hoogstandjes zit. Ook een nummer waarin alle overgangen echt krankzinnig soepel gaan en het momentum fenomenaal wordt behouden. Bloedmooi melancholisch akoestisch outro.

AOVV 30-26:

Ik zie dat ik twee korte krabbels heb over Blood Incantation en dat deze me de tweede keer beter beviel dan de eerste. Sterke passages waren er wel, bij vlagen technisch uitmuntend en creatief, maar het miste iets van lijn waardoor het toch een beetje langs me heen ging

Woods of Desolation vind ik degelijke, ietwat luchtige en melancholische blackmetal met een mooi geluid.

Funeral Mist vond ik een fijn, overrompelend vies zooitje. Toch jammer dat de break wel erg lang aanhield, tot het einde zelfs. Metalgedeelte vond ik in ieder geval leuk.

Agalloch is nooit zo mijn band geweest, hoewel ik in die sfeervolle paganhoek op zich wel uit de voeten kan. Iets te braaf voor mijn gevoel.

Perennial Quest van Death vind ik best gaaf, goede riffs vooral, spanning, solo's. Klein beetje rommelig qua overgangen en opbouw, maar zeker goed.

Ik las even een pauze in, tot na de presentatie van de Jordy's 1969! Daarna wordt het laatste kwart van mijn lijst gepresenteerd. Ik dacht dat ik voorlopig de laatste op de lijst was, dus druk staat er sowieso niet op. Denk dat er nog wel genoeg metalheads zijn die hier wat kunnen brengen, zoals EvilDrSmith, mayhemblik en ArthurDZ, dus hopelijk ben ik niet de laatste in dit fijne topic.

OK, we gaan weer door!

25. Forbidden - Through Eyes of Glass

We beginnen met één van die ultieme bangers uit de jaren '80. Het was alweer even geleden dat ik deze song beluisterde, maar miljaar, wat blijft ie toch als een komeet binnenkomen! Dat begint al met geweldig geïnspireerd riffwerk in de opening, en wanneer Russ Anderson daar zijn sterke zanglijnen aan toevoegt, krijg je een flinke dosis thrash-magie. En wat een geweldige solo ook, die maakt telkens weer heel wat los in mij.

Forbidden - Forbidden Evil (1988)

24. Dissection - The Somberlain

De opening van Dissection's The Somberlain klinkt onrustwekkend - vreeswekkend zelfs, op een bepaalde manier! Het duurt echter niet lang alvorens gitaren en drums zich op een machtige wijze naar de voorgrond ploegen, om daar als een stoomwals over je heen te denderen. De vocalen klinken smerig en bezeten, en passen perfect binnen het plaatje (kijk alleen maar naar de hoes van het album, dan weet je genoeg).

Dissection heeft meerdere van dit soort verpletterende songs, maar deze steekt er nog ietwat bovenuit. Dat is puur gevoelsmatig natuurlijk, maar ik vind dit hun meest epische song, en daarin schuilt de kracht van deze Zweedse band wel. Je kan er ontzettend in opgaan, het heeft een bezetenheid die je, eens gebeten, niet meer loslaat.

Dissection - The Somberlain (1993)

23. Motörhead - Overkill

Als je een willekeurig iemand op straat vraagt een song op te noemen van Motörhead, zal die hoogstwaarschijnlijk ofwel "Ace of Spades" ofwel "Motörhead? Wat is dat voor een beest?" antwoorden (dat hangt ook een beetje van het type straat af). Geweldige song natuurlijk, maar ik ben meer te vinden voor Overkill, met die uit de duizenden herkenbare opening op drums, de gitaarriff die op gang wordt getrokken en Lemmy die zijn schorre strot opentrekt. De rauwe, punky energie en onbezonnenheid van de beginjaren wordt hier het best gecombineerd met een wat zwaarder, meer metalen geluid, naar mijn mening. Ook de break middenin het nummer, waarna de boel weer meedogenloos op gang wordt geschoten, werkt ongelooflijk goed. Hierdoor kan een song die zich in essentie eerder leent voor een duurtijd van 3 minuten, toch nog een eind worden doorgetrokken.

Motörhead - Overkill (1979)

22. Gallowbraid - Ashen Eidolon

In een lijstje met projecten waarvan het wel erg jammer is dat er nooit een voortzetting is gebeurd, zal Gallowbraid bij mij heel erg hoog scoren. De eenmansband van Jake Rogers (o.a. bekend van Visigoth) bracht in 2010 de fantastische EP Ashen Eidolon uit, die je echter met een speelduur van ruim een halfuur ook als langspeler zou kunnen beschouwen. Daarna werd van dit project niets meer vernomen, buiten een extra track die later aan een re-release werd toegevoegd.

Maar dat maakt allemaal niet zoveel uit natuurlijk, dit is een heerlijk kwartiertje intense black metal met folk-invloeden. Tien jaar geleden vergeleek ik dit met Agalloch, en hoewel ik daar deels blijf achter staan, neem ik ook een heel eigen geluid waar, met misschien wat meer dynamiek en iets minder pure sfeerschepping (hoewel..). Hoe dan ook, schitterend staaltje muziek!

Gallowbraid - Ashen Eidolon (2010)

21. Farsot - Empyrean

Het Duitse Farsot leerde ik zo'n 8 jaar geleden kennen, meer bepaald door dit nummer. Het kwam op mijn radar, en wist me meteen dusdanig van de sokken te blazen dat ik het hele album waarop de song staat, uitgekomen in 2011, in mij opnam. Geweldige plaat, maar dit nummer ben ik altijd als summum blijven zien. In essentie is dit black metal, maar tegelijk zoveel meer. Ik hoor er sporadisch doom in terug, wat voor een loodzwaar karakter zorgt, en ook het meer proggy werk van Enslaved en Opeth klinken er in door. Heerlijke gitaarloopjes, bezwerende vocalen (gure black metal versus Gregoriaanse gezangen op dat vlak), sterke tekst en een erg knappe dynamiek (ook dankzij de verfijnde ritmesectie, die steeds in functie van de song speelt).

Farsot - Insects (2011)

AOVV's metal top 100: 25-21

Ik denk dat dit de eerste keer was dat ik iets van Forbidden heb gehoord. Lekkere thrashmetal, ik ben alleen niet zo'n fan van de vocalen. Waar ik wel enthousiast van werd is de licht proggy en technische instrumentale stukken.

Dissection is hier nog wat rauwer vergeleken met Storms in the Light's Bane, met sterkere grimmige blackmetalpassages, maar je hoort het geweldige gevoel voor melodie hier ook in het zwierige gitaarwerk. Een track die meesterlijk balanceert tussen grimmig en catchy.

Motörhead is een instituut. Ik heb er zelf niet zo veel mee, maar af en toe eens een track vind ik wel lekker, en Overkill is er daar een van. Rechttoe rechtaan, geen poespas, lekkere riff, ronkende bas, stuwende drums. Mooi zo. Ik heb hem ook een tijd als opwarmer gebruikt voor dubbele bas-drummen: niet te snel, maar wel constant.

Bij Gallowbraid lees ik veel referenties met Agalloch, dan ga ik er voorzichtig in. Ook hier werd ik niet heel enthousiast van, maar ik heb me zeker vermaakt. De track boeide in ieder geval de volledige speelduur, met opvallend rechttoe rechtaan rockend drumwerk en een goede energie. Ik vond het in ieder geval een stuk minder houterig aanvoelen dan Agalloch, en dat is positief. Ook mooie folky melancholische passages.

Farsot is een gave band. Ik draai het niet heel veel, maar als ik Insects luister, ben ik ook echt onder de indruk. Empyrean is een track die niet onderdoet voor het werk van Enslaved van de afgelopen vijftien jaar. Ze spelen dezelfde soort proggy blackmetal, al is Farsot nog wel een heel stuk smeriger. Vooral de passages met cleane zang vind ik heel mooi en het dromerige einde met subtiele baspartijen is ook genieten.

Jasper, 60-56

Goed begin met Cursed Be Iron van Turisas. De wat ruigere stukken smaken goed af ten opzichte van de meer folky tussenstukken. Er gaat een soort permanente dreiging van uit, ook versterkt door het sfeervolle drumwerk.

Geweldig nummer alweer van W.A.S.P., The Crimson Idol moet ik dringend een keertje gaan checken. Ik ken een aantal losse nummers (de langste, eigenlijk ), en die bevallen me allemaal heel erg. W.A.S.P. slaagt erin een erg apart sfeertje op te roepen, het gitaarwerk is ronduit schitterend en de vocalen wervend. Zoals dit nummer ook weer begint met spoken word, als een gitzwart sprookje..

Goeie symfonische death uit Italië, maar wel een nummer dat een beetje langs me heen gaat, deze van Stormlord. Ik kende de band ook niet, eerlijk gezegd. Met de ogen dicht luisteren is misschien een goed advies, want het heeft wel iets filmisch.

Het nummer van At Vance klinkt wat doorsnee, maar de zanger heeft een goeie strot, en geeft inderdaad wat extra pit aan het geheel.

Lekker dramatische opener heeft de song van Týr. De viking-elementen nemen het daarna volledig over, maar het effect blijft om één of andere reden uit bij mij. Ik vind het allemaal een beetje vlak klinken, denk ik.

Anderhalve maand sinds mijn vorige post, maar dat mag de pret niet drukken, want ik ben aanbeland bij de top 5 van jasper1991:

Ayreon - To the Quasar: Alweer een hele bijzondere compositie. Een onderhoudende track vol technische hoogstandjes en met een geniale solo aan het eind.
Ten - Albion Born: Ik ben vast niet de enige die deze band niet kent. Afgaande op dit nummer is dat niet terecht. Albion Born volgt de lijn van deze toplijst maar weet me net wat meer te raken dan de meeste genregenoten die al zijn langsgekomen. Het luistert makkelijk weg met zijn catchy melodieën die naar mijn mening niet te cheesy worden. Ik snap de hoge notering wel!
Avantasia - Let the Storm Descend upon you: Degelijk nummer dat schijnbaar moeiteloos tot de 12 minuten komt. Verder weet ik niet wat ik erover moet zeggen. Het is een gevalletje van 'goed maar niet helemaal mijn smaak'.
Rainbow - Stargazer: Eigenlijk wel een logische notering in deze lijst. Het voelt als een voorganger van de andere bands in je top 100. Je omschrijft het zelf al zo mooi dat ik daar niets aan toe te voegen heb.
Angra - Carolina IV: De nummer 1 is als een zevenkoppige prog-hydra: vol variatie en als het een ophoudt, groeit er weer iets anders uit voort. Knap nummer.

En zo komt er ook voor mij een eind aan deze toplijst. Ik heb er met plezier naar geluisterd. Ik ben zelf niet zo thuis in de genres die bij jou juist hoog aangeprezen worden, dus ik heb veel gehoord dat voor mij nieuw was en dat om verdere beluistering vraagt.

Jasper, 55-51

Hammerfall vind ik eigenlijk altijd best lekker als het voorbij komt, zo ook nu. Energiek, springerig nummer met goeie zang en bezield gitaarwerk.

Daarna een lekkere song van Dimmu Borgir. Ik val ongetwijfeld in herhaling, maar hoewel een volledig album van deze band me nog niet meteen gelukt is, vallen losse songs doorgaans erg in de smaak. Geen pure black metal, wel duidelijk geïnspireerd door Darkthrone, Emperor en consorten. Met een stevige symfonische inslag, zoals in deze felle song duidelijk te horen is. Het tijdelijk rustpuntje in het midden, om de brug te slaan naar het tweede deel van de song, is ook erg geslaagd!

Edenbridge ken ik wel, en de zangeres is inderdaad erg goed. De achtergrondzang in dit nummer vind ik daarentegen erg klef overkomen, helaas. Maar verder is dit een uitgekiend stukje muziek, zeker ook instrumentaal, tot het einde toe.

Secret Sphere komt met een aangenaam nummer op de proppen, al is het niet helemaal m’n ding. De synths komen hier wel écht goed uit de verf, moet ik zeggen.

Toen ik Cryotank’s lijst onder de loep hield, schreef ik het volgende bij Heathen Foray van Falkenbach:

“De Duitse Vikingen van Falkenbach weten er de sfeer vervolgens in te houden, met een vinnige, stuwende track. De fluit speelt een markante rol en zorgt hier en daar voor fraaie tierlantijntjes. De zang is misschien net niet krachtig genoeg om het geheel te dragen, maar geen misse track!”

Voetnoot hierbij: de track laat nu een sterkere indruk na. Groeiertje, dus.

De lijst van AOVV begint meteen veelbelovend:

100-96
Demoniac - So it goes: Ja zeg, als het meteen al zo begint, ga ik mijn achterstand natuurlijk nooit inhalen. Twintig minuten, wat een lange zit, maar zeker geen onaangename. Wat een hoog niveau is hier te horen. Een tof moment vind ik als de blazers erbij komen en het een soort duivelse prog ontstaat. Best wel demonisch: op het moment dat ik dit luister, staat de teller van het aantal views op 6.066. Zo gaat dat.
Mitochrondrion - Tetravirulence: Als de lengte van de nummers steeds halveert, ben ik toch nog snel klaar... De grunt overrompelt je alsof je een putdeksel openrukt waaronder al weken een gedumpt lichaam ligt te rotten. Talloze vliegen komen vrij en wurmen zich een voor een door je gehoorgang. Een knap maar ietwat onaangenaam nummer.
Artillery - Khomaniac: Dit soort thrash kan ik altijd wel naar luisteren. Artillery is misschien niet een van de groten van het genre, maar laat hier toch fijne riffs horen in een mooie songstructuur. Vooral het gitaarwerk en de drums (met zijn kille, felle snare) kunnen me bekoren.
Alchemist - Evolution 3. Warring tribes. Eventual Demise: Merkwaardige combinatie van vuigheid en een snijdend synthlijntje. Die synth werkt helaas op mijn zenuwen. Het is voor mij de enige misser van het geweldige eerste blokje van deze lijst.
Ulcerate - Dissolved Orders: De somberheid, bruutheid en kilheid zijn goed in balans.

Dank voor je besprekingen van mijn nummers, leuk om te lezen! Leuk ook dat het meeste je ook leek te bevallen.