85-81

85. The Ruins of Beverast – The Pythia’s Pale Wolves

Eenmansprojecten, blackmetal zit er vol van. The Ruins of Beverast behoort tot de absolute top van deze eenmansprojecten en op Exuvia bereikte hij zijn beste combinatie van bezwerende blackmetal en doom tot nu toe. Het riffwerk is log en psychedelisch, iets dat steeds meer in intensiteit verhoogt in deze track met een tranceopwekkende tribalworkout met expressieve vrouwelijke vocalen. Vijftien minuten duurt deze track en het voelt echt een reis die je onderneemt.

Album: Exuvia (2017)

84. Septicflesh – Anubis

Orkesten en metal, ook dat is geen favoriete combinatie van mij. Toch is daar ook weer een uitzondering op de regel te vinden. Wat ik vaak bij de combinatie van orkest en metal niks vind is dat er gewoon metal wordt gespeeld met orkestpartijen erboven op. Metal is op zichzelf vaak als groots genoeg, dus er hoeven echt geen extra zaken bij. Het ergste voorbeeld voor mij is de band Fleshgod Apocalypse, waar ik niet langer dan drie minuten naar kan luisteren. Septicflesh daarentegen creëert echt een samensmelting tussen orkest en band. Ze accentueren elkaars partijen, wat zorgt voor een groots en gedetailleerd geluid. Anubis is een heerlijke mysterieuze midtempokraker met monsterlijke vocalen en een heel sterk refrein.

Album: Communion (2008)

83. Slipknot – Eyeless

Slipknot is een zeer belangrijke band voor mij geweest. Ze warmden mij op voor de extremiteit van death- en blackmetal. Inmiddels is het vooral het debuutalbum dat ik nog draai. Slipknot klinkt op die plaat echt “fucked up” en ronduit opgefokt, dat energieniveau hebben ze nooit meer bereikt. Het jungleintro met de paniekierige gitaarriff zet de toon fantastisch en daarna barst de boel los. Joey Jordison drumt als een bezetene op dit nummer met Corey Taylor die er als een maniak overheen flowt. De vertraging aan het einde is ook ronduit bruut.

Album: Slipknot (1999)

82. Amon Amarth – Runes to my Memory

Amon Amarth is een band waarvan ik één track heel goed vind. Runes to my Memory is een ronduit prachtige melancholische brief van een sterk verwondde Viking waarin hij afscheid neemt van zijn familie. Het verhaal wordt bevlogen vertolkt door Johan Hegg en ondersteund door een donderende ritmesectie en gitaarmelodieën vol met tristesse.

Album: With Oden on Our Side (2006)

81. Entropia – Poison

Ik houd van bands die de grenzen van het metalgenre verkennen en niet voor de hand liggende combinaties van (sub)genres geweldig laten klinken. Het Poolse Entropia is er zo een, een zwaar onderbelichte parel in de experimentele metalwereld die wat mij betreft net zo veel erkenning verdient als een Oranssi Pazuzu. Dit is de enerverende vijftien minuten durende openingstrack van Vacuum waarin een geestverruimende combinatie van sludge, post-metal, electronic en blackmetal wordt uitgevoerd waarbij je eerder danst op de funky ritmes dan headbangt.

Album: Vacuum (2018)

Spotify-playlist: 81-100

The Ruins of Beverast staat garant voor topkwaliteit. Voor Exuvia dook het eenmansproject in de Amerindiaanse cultuur en het leverde eens wat afwisseling op in vergelijking met de occulte Weimarrepubliek-achtige sferen die de eerdere albums boden. Een creatief project dat ik graag volg en zal blijven volgen.

Orkestrale symfonische tierlantijnen werken in combinatie met metal ook niet altijd bij mij, maar er zijn zoals altijd uitzonderingen op die regel en die uitzonderingen weten me dan wel weer blij te maken. Septicflesh is een van die uitzonderingen. Of ik Communion liever mag dan het oude werk zou ik niet durven beweren, maar feit is wel dat de band zichzelf met het album op bijzonder succesvolle wijze kon heruitvinden.

Slipknot is uiteindelijk uitgegroeid tot een van de populairste harde bands in de mainstream wat uiteindelijk ook heel wat afkeer met zich heeft meegebracht. Ik begrijp natuurlijk wel dat een bepaald segment onder de metaalhoofden niets met de band kan. Ikzelf ben echter al vele jaren Slipknot fan en de kans dat dit nog zal veranderen, lijkt me weinig waarschijnlijk. Eyeless is ook een van mijn favorieten van het lekker gestoorde debuut.

Runes to my Memory was mijn eerste kennismaking met Amon Amarth. Nooit verwacht dat de band zo groot zou worden als ze uiteindelijk geworden zijn; al gun ik ze dat uiteindelijk wel van harte. De laatste jaren is de formule van de band wat stoffig geworden, maar ten tijde van dit nummer presteerde de band op topniveau. Anders dan de doorsnee Amon Amarth vuistenpomper valt de melancholische inslag enorm op.

Entropia is ook een van die bands die ik tot op heden te weinig aandacht heb geschonken, want dit nummer klinkt zeker meer dan in orde. Polen is al enige tijd sterk bezig in Metal Land.

Ik zei toch dat het alleen maar beter ging worden. En deze update bewijst dat nu: 'Poison' van Entropia is een killertrack, wat een ontdekking, één van de zovele die ik door Don heb gedaan. Thanks!

Dat debuut van Slipknot staat hier nog in de kast, toentertijd wel grijsgedraaid maar al heel lang niet meer gehoord, binnenkort maar weer eens opzetten, vooral Wait and Bleed was toen wel populair.
Die drum n bass sample in Eyeless is trouwens van The Collective met Ease Yourself.


Amon Amarth draaide ik zo'n jaar of dertien geleden wel veel toen dat album net uit was, vooral Valhall Awaits was een favoriet, maar deze track is ook erg goed. Ook maar weer eens opzetten, leuk dat je ze onder de aandacht brengt want ik was ze helemaal vergeten.

Ook The Ruins of Beverast - The Pythia's Pale Wolves vind ik een heel intense track.

80-76

80. Morbid Angel – Where the Slime Live

Een meesterlijke midtempo deathmetalriff is misschien wel het lekkerste wat je ooit in metal kan horen. Where the Slime Live behoort tot de lekkerste midtempo deathmetaltracks ooit gemaakt. De slepende groove van Pete Sandoval, de doomy kruipende riffs van Rutan en Azagthoth die zonder twijfel een enorm grote inspiratie voor Gojira zijn geweest. David Vincent maakt de track met zijn smerige en karaktervolle vocalen helemaal af.

Album: Domination (1995)

79. Cryptopsy – Phobophile

Wat een prachtig melancholisch pianointro. Zal het dan toch een keer geen “herrie” zijn? HAHA, DOEI, WAT DENK JIJ? Cryptopsy overvalt de luisteraar na het pianointro genadeloos hard. Pijlsnelle riffs, maar wel met een goede dosis melodie, al is die redelijk verborgen. Drummer Flo Mounier speelt ronduit krankzinnige zaken en het klinkt alsof de band op ieder moment compleet kan instorten. Het is juist dat wat Cryptopsy zo ongelofelijk adrenaline verhogend maakt: het vindt zich allemaal op het randje plaats. Lord Worm klinkt heerlijk verdorven en levert een van de meest karaktervolle zanguitvoeringen op een deathmetaltrack. Dan die brute slamgrooves ook nog, heerlijk!

Album: None So Vile (1996)

78. Dream Theater – Take the Time

Dream Theater was een band waarvan meerdere nummers kandidaat waren voor de toplijst. Ik heb waanzinnig veel Dream Theater geluisterd en Mike Portnoy is heel lang mijn favoriete drummer geweest. Ik had zelfs zijn In Constant Motion instructie-DVD waarin hij stap voor stap uitlegt hoe je een aantal Dream Theater-nummers moet spelen. Take the Time is een heerlijk lichtvoetig nummer dat met een heerlijke funky groove, technisch hoogstaande uitvoeringen en een ronduit euforisch eind dat mij altijd blij maakt.

Album: Images and Words (1992)

77. Annihilator – Alison Hell

Dit is een metalklassieker. Roadrunner Records is een hele tijd mijn metalbijbel geweest: nieuw en oud werk. Annihilator is een geval van een band die zo sterk de startblokken uit ging dat ze hun debuut nooit meer hebben geëvenaard (al komt de opvolger dichtbij). Een parel van een technische thrashmetaltrack vol met vernuftige details, maar ook een ontzettend catchy refrein.

Album: Alice in Hell (1989)

76. Kreator – Enemy of God

Enemy of God is een belangrijke track voor mij. Na 1,5 jaar drummen kreeg ik een dubbele baspedaal, waardoor er een hele wereld voor mij openging. Dit was een track waarop ik mee ging drummen om dubbele bass te leren. Nog steeds zie ik dit als de sterkste track die Kreator ooit opnam. Messcherp riffwerk met de venijnige vocalen van Mille, een heerlijke vertraging en een grootse Maiden-achtige finale.

Album: Enemy of God (2005)

Spotify-playlist: 76-100

Ik loop wat achter zie ik.

The Ruins of Beverast - The Pythia’s Pale Wolves: Dit project kende ik nog niet. Geen dertien in een dozijn als ik het zo hoor. Het nummer begint sterk, tot ongeveer één derde, waar er een vrij lang stuk zit dat hypnotiserend is, maar wel tegen het saaie aan. Daarna neemt de kwaliteit weer toe tot het einde.
Ik ben het helemaal met je eens wat betreft orkesten en Fleshgod Apocalypse, al heeft die laatste wel enkele nummers die er bovenuit steken. Septicflesh vind ik ook soms te bombastisch, maar op Communion hebben ze de perfecte balans gevonden.
Poison van Entropia weet mijn aandacht te grijpen, maar ik verlies deze ook weer na een minuut of tien. Het is in elk geval weer eens wat anders.

De volgende vijf beluister ik na het weekend. Ik zie daar alvast één nummer staan dat ook in mijn top zoveel zal komen.

Met Where the Slime Live maakte ik voor het eerst kennis op het rock uurtje dat zo'n dikke 15 jaar geleden op MTV werd uitgezonden. Toen nog niet helemaal into metal, maar ik herkende het enkele jaren terug meteen. Een van de bekendere midtempo death metal platen natuurlijk en ook al is het niet mijn top Morbid Angel track kan ik er toch steeds weer van genieten.

Phobophile, en bij uitbreiding None So Vile, was een van de eerste voorbeelden van de brutalere death metal variant die ik een kans gaf toen ik enkele jaren geleden in de death metal wilde geraken. Destijds een moeilijke bevalling voor mijn hip hop en elektronische muziek luisterende oren, maar in een mum van tijd groeide het uit tot een van mijn favoriete death metal nummers (en albums).

Dream Theater wordt geregeld in het belachelijke getrokken - online althans - maar dat neemt niet weg dat ze een mooie worp fraaie albums hebben afgeleverd. Images and Words is misschien wel hun allerfraaiste album.

Alison Hell is eveneens een klassieke kraker van formaat. Technisch, catchy en groovy. Het zijn drie elementen waar technische thrash metalbands nogal eens moeite mee ondervinden om ze geslaagd te combineren waar ze uiteindelijk gewoon die laatste twee eruit smijten en verzanden in een hoopje gepingel. Annihilator slaagden in het maken van die combinatie in hun jonge jaren met verve.

Enemy of God is nog steeds het sterkste werk van de post-2000 periode van Kreator gebleken. Het titelnummer doet het live ook altijd prima om een circle pit op gang te brengen, wat natuurlijk niet voor iedereen een indicatie van kwaliteit zou zijn, maar in mijn metrisch systeem toevallig wel.

Arch Enemy is een band waar ik niet al te vertrouwd mee ben. Dit nummer klinkt wel best episch, met donderend drumwerk en blitse gitaarpartijen. Toch is het niet helemaal m’n ding, merk ik, want ik blijf er tamelijk onverstoord onder.

Het Duitse Heaven Shall Burn heeft in feite nog nooit op mijn radar gestaan. Dit nummer vind ik best OK, met een redelijk hoog recht-op-het-doel-afgehalte. Daar hou ik van tijd tot tijd wel van!

Cradle of Filth is, net als Dimmu Borgir, een band waar ik wel ‘ns een los nummer van beluister, maar nog nooit een volledig album de kans heb gegeven. Misschien moet ik dat wel eens doen. Dit klinkt behoorlijk theatraal, maar je hoeft het vooral niet te serieus te nemen, denk ik dan. Gewoon lekker melodieuze black metal met sinistere synths.

Ik ben niet de grootste fan van power metal, maar Helloween kan ik altijd wel smaken, zo ook dit nummer. Dit is gewoon erg krachtig spul, met spetterende gitaarsolo’s en vooral een buitengewoon begaafde zanger.

Van Laster ken ik enkel het album Ons Vrije Fatum, waarop dit nummer staat, en dat vind ik een erg goed album! Black metal inderdaad, maar niet al te conventioneel, en met een heerlijk jazzy feel, vooral dankzij het swingende drumwerk en die knappe saxofoonsolo aan het eind. Ook de zang vind ik intrigerend, zeker wanneer deze meer op voordracht dan zang begint te lijken.

Cryptopsy is zo gruwelijk en smerig hé. Ontdekt via RYM en hoewel het niet meteen een makkelijke eerste luisterbeurt is zal ik toch blijven doorzetten en None So Vile eens integraal opzetten. Meer br00tal dan dat album wordt het toch bijna niet? Of je band moet 'Primitive Man' heten.

75-71

75. Sacred Reich – Surf Nicaragua

Mijn vader is vooral in de begindagen van mijn metalluistercarrière erg belangrijk geweest. Het is natuurlijk makkelijk als albums van bands als Metallica, Sepultura, Pantera, Machine Head en Fear Factory in de kast staan. Ook heeft hij de LP van de Surf Nicaragua-EP van Sacred Reich en het titelnummer was gelijk voor mij een favoriet. Dit nummer is gewoon feest op alle fronten. Lekker opzwepende thrashriffs en -grooves, een heerlijke midtemposectie en zelfs een knipoog naar Wipe Out van The Surfaris met een drumintermezzo.

Album: Surf Nicaragua (1988)

74. Slayer – Angel of Death

Ik denk dat alles over Slayer wel is gezegd. Lid van de Big Four en van de grootste metalbands aller tijden en een belangrijke inspiratie voor death én blackmetal. Angel of Death is een geschiedenisles in vijf minuten over de afgrijselijke praktijken van Josef Mengele in de Tweede Wereldoorlog. De openingsschreeuw van Tom Araya is nog steeds ijzingwekkend, vooral het thema in ogenschouw nemend. Dave Lombardo drumt ronduit fenomenaal en zet hier een van de beste metaldrumperformances ooit neer. Pijlsnel met een swing vol met Tazmanian Devil-fills, maar ook heerlijke stuwend in de monsterlijke midtempogroove. Lombardo krijgt zelfs even volledig de ruimte voor dubbele bass, ronduit krachtpatserij, maar wat lekker!

Album: Reign in Blood (1986)

73. Cattle Decapitation – Kingdom of Tyrants

Cattle Decapitation katapulteerde zich naar de top van de deathmetal met Monolith of Inhumanity. Kingdom of Tyrants overdondert met een drummer die als een precisiebombardement over je heen walst en gitaarpartijen die pijlsnel gaan, maar ook een heerlijke grimmige blackmetalinvloed in zich hebben. Travis Ryan laat hier een ongelofelijk bereik horen: hij gaat van pijnlijk hoge krijsen naar metersdiepe grunts en gorgelende cleane vocalen. Cattle Decapitation weet in de drukte nog steeds een aantal hele catchy stukken te plaatsen.

Album: Monolith of Inhumanity (2012)

72. Pestilence – Out of the Body

Die heerlijke logge openingsriff en de manier waarop de drums zich introduceren: dat is toch genieten? Een meesterlijke deathmetaltrack met een fantastische balans tussen opzwepende ritmes, sloopkogelmidtempopassages en doomy vertragingen met de intense en smerige vocalen van Martin van Drunen.

Album: Consuming Impulse (1989)

71. Pantera – Floods

Wat was het moeilijk om een Pantera-track te kiezen voor mijn toplijst. Op deze plek had net zo goed Cemetery Gates of Mouth for War kunnen staan. Toch blijft Floods net dat tikje mooier voor mij. Een wringende melancholische “ballad” waarop Dimebag Darrell zijn mooiste gitaarwerk tentoonstelt. Het is niet meer dan terecht dat de gitaarsolo's worden gezien als een aantal van de beste aller tijden.

Album: The Great Southern Trendkill (1996)

Spotify-playlist: 71-100

Ik laat het even bij een duimpje voor Dream Theater, deze van Amon Amarth, Slayer, Septicflesh (ik zal een andere van ze moeten kiezen ) en Helloween. Benieuwd naar de rest!

Met Sacred Reich ben ik zo'n beetje bij hun (prima) crossover debuut blijven steken. Surf Nicaragua vind ik een leuke track, maar het behoor niet tot mijn persoonlijke thrash favorieten.

Slayer ben ik enorme fan van en Angel of Death speel ik bijna wekelijks af in de gym. Vorig jaar nog voor de laatste keer live kunnen meemaken op het Benelux afscheidsoptreden. Daar heb ik een onaangename armkneuzing aan overgehouden en dat was het volkomen waard.

Met Monolith of Inhumanity transformeerde Cattle Decapitation van een band waar weinigen een reet om gaven terecht in een moderne deathgrind favoriet. Kingdom of Tyrants is tot op heden het prijsstuk van de band in mijn beleving.

Nederland heeft meer dan een handvol noemenswaardige bijdragen aan de death metal geleverd en Consuming Impulse is een van de absolute cult favorieten. Out of the Body is een iconische track met een riff die uit de duizend te herkennen valt en hetzelfde kan gezegd worden van de legendarisch smerige vocalen van Martin Van Drunen.

Pantera is nog een van de entry bands waar ik door de jaren heen fan van ben gebleven. The Great Southern Trendkill zou ik misschien wel kunnen bestempelen als mijn favoriete Pantera album. Floods is, ondanks de "metal ballad" status, een track die qua sfeer met weinig andere tracks kan vergeleken worden en is daardoor een opvallend moment in de Pantera kronieken.

Oei ik loop alweer achter. Alles op zn tijd.

Ruins of Beverast vond ik een hele prima zit, alleen merk ik dat ik me wat stoorde aan de vocalen.

Septicflesh klonk daarentegen erg goed! Smaakvol orchestraal. Ik deel je afkeer voor Fleshgod Apocalypse om dezelfde reden. Dit nummer van Septicflesh kan nog genoeg ademen waardoor de details er nog vet uit komen.

Slipknot knalt er lekker in! Een band die ik toegegeven nog altijd een keer goed wil beluisteren in hun gulden dagen. Deze van de self-titled prikkelt in ieder geval genoeg met de rauwe energie en agressie.

Amon Amarth is tegenwoordig een beetje een gimmick-bandje vind ik, maar ik ken niets van vóór Twilight of the Thunder God en dit klinkt dan toch wel serieus. Toffe track!

Entropia is een fantastische trip! Ze zullen ook vertegenwoordigd zijn in mijn lijst met een ander nummer, maar wat een heerlijk nummer blijft dit in deze experimentele mengelmoes van stijlen. Volgens mij heb ik die ook ontdekt door jou via het Maak kennis met Metal topic van dat jaar.

90-86

Gorguts had ik wat hoger verwacht in de top 100 van Don. Dit nummer klinkt heerlijk dissonant, eigenzinnig én bruut, inderdaad verwonderlijk dat het nummer al van 1998 stamt. Er valt eigenlijk geen touw aan vast te knopen, waardoor het erg intrigerend overkomt. Toch lijkt alles gewoon te kloppen voor mij, als een weldoordachte geluidscollage.

Het album Seven Bells van Secrets of the Moon heb ik op CD, en daar ben ik best blij om. Meteen al bij de eerste luisterbeurt was ik verkocht, en met name dit nummer en de afsluiter van het album (goed voor bijna 25 minuten, die twee nummers!) zijn ronduit groots. Na dit album ben ik de band een beetje uit het oog verloren, maar dit jaar kwamen ze met een nieuwe plaat (en in de tussentijd hadden ze er ook nog eentje uitgebracht), en die klinkt toch geheel anders (ze zijn steeds meer van black richting gothic geëvolueerd, zeg maar).

Sinds de knappe bespreking van Don een dikke maand geleden, heb ik het album waarop dit beest staat op mijn luisterlijst staan. Het zal er dus zeer zeker van gaan komen, en dan ben ik maar wat blij om nu een voorproefje te krijgen opgediend. Nu ja, voorproefje.. dit is al een song van bijna een kwartier, natuurlijk. En die song biedt erg intense black metal, enerzijds voortbouwend op de Scandinavische scene (Emperor etc.), anderzijds ook al flink opbouwend richting atmosferische black metal (vooral in het tweede deel van de song, dat een erg knap slot kent). Een zwakkeling is het geenszins, deze track!

De bands die Don noemt (Meshuggah, Korn, Deftones) bij dit nummer, hoor ik er ook wel in. Wetende dat dit nummer uit 1992 stamt, is de band dus wel verantwoordelijk voor het plaveien van aardig wat weggetjes, denk ik. Het drumwerk valt me in ontzettend positieve zin op, maar voor het overige weet deze track weinig potten te breken bij mij.

We sluiten het vijftal af met een lekker zware song van Godflesh, een band die bij mij nooit echt verder komt dan wat losse nummers. Dat zal niet gauw veranderen, maar dat dit een erg invloedrijke band was in die tijd, is wel duidelijk. Veel moderne metalbands zijn schatplichtig aan deze eigenzinnige Britten.

Ik luister willekeurig wat nummers uit de lijst: Archenemy is al een briljante ontdekking, ga ik meer van opzoeken’

Laster dan; instrumentaal heel vet, maar ik vind de Nederlandse taal echt cringe klinken op zware metalen.

70-66

70. Bolt Thrower – World Eater

Wat blijft dit nummer toch krankzinnig log! Bolt Thrower klinkt als een tank die je langzaamaan vermorzelt, dit komt vooral door de drums die net niet strak zijn. Wanneer er WORLD EATAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHH! wordt gebruld is dat het signaal om het verstand op 0 te zetten en helemaal los te gaan.

Album: Realm of Chaos (Slaves to Darkness) (1989)

69. Lantlôs – Melting Sun I: Azure Chimes

Het wordt tijd dat Lantlôs weer eens een nieuwe plaat uitbrengt. Melting Sun was een behoorlijke koerswijziging voor de band met een heerlijke combinatie van metal en shoegaze: een samensmelting waar ik een behoorlijke zwak voor heb. Een prachtige trage melancholische track met stemmige gitaarpartijen, zalvende vocalen en dromerige atmosferen. Ik luister hier heel erg graag naar. Voor liefhebbers van Deftones, Jesu en Hum.

Album: Melting Sun (2014)

68. Rammstein – Seemann

Rammstein heeft veel ''hits'', maar tracks die echt een indruk achterlaten een heel stuk minder. Seemann is een buitenbeentje in de Rammstein-discografie en met afstand mijn favoriete nummer van de band, een pareltje. Het heeft een enorme melancholie in zich met een baslijn die me best wel aan The Cure doet denken en wanneer de gitaren uitbarsten heeft het zelfs een grimmige stemming die behoorlijk blackmetal is (vervang de stuwende grooves door blastbeats en het zou helemaal duidelijk zijn). Rammstein had dit soort tracks absoluut meer mogen doen van mij.

Album: Herzeleid (1995)

67. Woods of Ypres – Kiss My Ashes (Goodbye)

Wanneer bands in de stijl van Type O Negative willen spelen resulteert dit vaak in een ontzettend foute gothicsound of bijna een parodie, vooral wanneer er duidelijk wordt geprobeerd om als Peter Steele te klinken. Een band die voor mij zeer dichtbij Type O Negative kwam was Woods of Ypres, maar dan zonder de ironie en alleen de depressie en melancholie die bijvoorbeeld op een Type O-plaat als World Coming Down te horen was. Deze track is van de laatste Woods of Ypres-plaat, dat een afscheid is van David Gold die kort na het maken van het album zich van het leven beroofde. Prachtige melancholische melodieën met de onderkoelde maar geëmotioneerde lage vocalen van Gold, meer is er eigenlijk niet nodig. Ook een aantal erg smaakvolle tempowisselingen in dit nummer.

Album: Woods V: Grey Skies & Electric Light (2012)

66. Oceans of Slumber – The Banished Heart

Oceans of Slumber moet nog een echt goede plaat uitbrengen, maar wanneer ze raak schieten is het ook recht in de ''bulls eye''. Ik zag de band vorig jaar live in de Little Devil in Tilburg, wat toch een vrij kleine zaal (250 man) is voor zo'n band, aangezien de views op YouTube voor hun video's toch niet verkeerd zijn. Oceans of Slumber heeft met Cammie Gilbert een zangeres die waanzinnig soulvol is. Toen ze live begon te zingen kreeg ik gelijk kippenvel. The Banished Heart is een negen minuten durend gothicmetalkunststuk met verschillende fases en een magistrale finale waarin Gilbert fenomenaal uithaalt.

Album: The Banished Heart (2018)

Spotify-playlist (66-100)

Bolt Thrower hebben doorheen hun carrière steeds weer bulldozers van platen op de markt gebracht. Realm of Chaos, vooral dankzij de brute sludgy gitaartoon, zou weleens mijn favoriet kunnen zijn. World Eater is een gevestigde waarde binnen hun repertoire.

Met Melting Sun bracht Lantlos een plaat uit die afweek van hun gekende blackmetal-shoegaze handelsmerk, maar het leverde een uitzonderlijk melancholisch en memorabel werkstuk op dat ik misschien zelfs wel vaker speel dan hun evenals prima .neon album.

Rammstein is nog zo'n harde mainstream arena band die ik nog steeds graag mag. Seemann is inderdaad iets anders dan we van onze geliefde Duitse tanz-metallers gewoon zijn, maar het prikkelt daarom niet minder dan hun klassieke vuistenpompers.

De zwanenzang van Woods of Ypres kent een wrange nasmaak, omdat het leven van David Gold achteraf veel te vroeg eindigde. Met het vijfde album bracht hij zijn sterkste werk uit en eentje die het in troosteloze herfstmaanden nog steeds wordt afgespeeld bij de melancholisch gestemde zware muziekliefhebber.

Oceans of Slumber ben ik bekend mee, maar ik luister ze eigenlijk niet zo enorm veel. Om een of andere reden kwam de klik nooit volledig tot stand, maar dit nummer is uiteraard meer dan in orde.

To Live for My Death vind ik een alleraardigste melodieuze doomtrack. Melodieus maar zeker niet luchtig. Toch werken de synths, violen en de verschillende vocalen mooi over de trage achtergrond.

65-61

65. Pallbearer – The Ghost I Used to Be

Het doomgenre is de afgelopen tien jaar behoorlijk populair geworden en Pallbearer is er een van de redenen van. The Ghost I Used to Be is een pracht van een melancholische doomtrack die qua sound en vocalen in de stijl van een band als Warning zit, maar ook een hele dromerige laag heeft en heerlijke opzwepende grooves.

Album: Foundations of Burden (2014)

64. Mastodon – The Czar

Nog zo'n band waarbij heel veel tracks kandidaat waren voor de toplijst. Crack the Skye is de metal-evenknie van jaren '70 progbands als Genesis en Yes. The Czar gaat door ontzettend veel wisselingen heen, maar alles voelt heel natuurlijk. Het begin is bezwerend met stemmige tokkeltjes, maar het is vooral die waanzinnige funky middensectie die deze track tot mijn vertegenwoordiging van Mastodon in mijn metaltoplijst bracht.

Album: Crack the Skye (2009)

63. Ahab – The Isle

Ik heb een hele tijd gedacht of ik een track van The Call of the Wretched Sea in mijn lijst zou zetten. Toch heb ik uiteindelijk niet gedaan, omdat ik bij die plaat niet denk aan losse nummers, maar een totaalervaring. The Isle van de laatste plaat is daarentegen een track die ik wel veel los luister. Ahab heeft op deze track een wat toegankelijker geluid met meer post-rock en proginvloeden. Het is bijna alsof Opeth funeraldoom speelt, wat een heel erg groot compliment is. Een meeslepende track: Ahab weet als geen ander om een sterke sfeer neer te zetten en met kleine details een traag bewegende track zeer boeiend te houden.

Album: The Boats of the Glen Carrig (2015)

62. Enslaved – Ground

Ik werd benieuwd naar Enslaved toen een recensent ze de ''Pink Floyd van de metal'' noemde. Deze track is daar het schoolvoorbeeld van, onderdeel van Vertebrae, mijn favoriete Enslaved-plaat. Een prachtige combinatie van blackmetal en progrock, waarbij de Richard Wright-achtige cleane vocalen de track echt openbreken en de Gilmour-stijl gitaarsolo de absolute kers op de taart is.

Album: Vertebrae (2008)

61. Thou – Feral Faun

Het openingstokkeltje heeft mij heel erg lang achtervolgd, tot op het punt dat ik het op gitaar ben gaan leren. Thou opent op deze track als een slowcoreband als Red House Painters, ontzettend sombere en spaarzame gitaarpartijen. Wat vooral ontzettend knap is, is dat in de track dat minimalistische slowcoregevoel blijft hangen, ondanks dat de gitaren smerig en sludgy zijn, de ritmesectie dondert en Bryan Fuck zijn gal spuwt met raspende vocalen.

Album: Heathen (2014)

Spotify-playlist (61-100)

Net als ik ga reageren staan er gewoon weer vijf nieuwe nummers, als een soort hydra waar steeds weer koppen terug groeien. Maar goed, de nummers: veel afwisseling!

Bij Where the Slime Live is het onmogelijk om stil te blijven zitten. Ik houd ervan dat je de riffs kunt volgen bij dit soort lage tempo’s. Bij Phobophile is daar geen sprake van. Dat is mij zelfs iets te bruut.

Dan de thrashers:
Enemy of God heeft vooral een geweldig middenstuk waar het gas even wordt teruggenomen om op te bouwen naar de solo.
Sacred Reich zag ik eens live en toen was Surf Nicaragua een van de hoogtepunten. Lekker opzwepend nummer!
De klik met Slayer is er bij mij nooit echt gekomen, maar Angel of Death vind ik ook een van hun betere.

Lantlôs kan ik helaas helemaal niks mee. Zoals bij de meeste shoegaze en post-metal-achtige dingen kan ik me moeilijk voorstellen dat mensen er voor hun plezier naar luisteren. Rammstein past er goed achter, al houd ik meer van hun werk waarbij de botte bijl wordt gehanteerd. Woods of Ypres vind ik nietszeggend, sorry. The Banished Heart van Oceans of Slumber is dan gelukkig weer een stuk beter. Het is niet mijn stijl, maar de zangeres is goed (het is denk ik de eerste zwarte metalzangeres die ik hoor trouwens). Naarmate het nummer vordert, wordt het steeds beter. De uitstekende drummer houdt de ergste clichés buiten de deur.

Was toch geen zelfmoord, maar een auto-ongeval?

THE CZAR

Ja, zo te lezen wel. Ik heb dit stuk uit de losse pols geschreven en ik denk dat ik vanuit Woods V (wat gewoon leest als een afscheidsbrief, zelfs met een scenario op een snelweg in één nummer) dat dacht. Ik las net ook dat David's socialmediaberichten ook steeds zwartgalliger werden in de laatste maanden voor het auto-ongeluk.

80-76

The Don trekt hier een blik klassiekers open. Morbid Angel en Cryptopsy zijn net van het kaliber death metal uit een periode waar het genre mij veels te droog en eentonig overkomt. Vooral Cryptopsy heeft wel een lekkere energie, maar verder niet per se mijn kopje thee.

Dream Theater zeker wel, natuurlijk. Dit gezelschap zal ook in mijn lijst voorkomen met een andere track, maar 'Take the Time' is zeker een opvallend nummer op een toch al zeer opvallend album. LaBrie zingt hier af en toe nog net wat te hoog, en Portnoy heeft niet zijn mooiste drumsound, maar in het enthousiasme dat het nummer uitstraalt past het allemaal bij elkaar. Zoveel Dream Theater-clonen die hun eigen 'versie' van dit nummer hebben geprobeerd te maken.

Annihilator met 'Alison Hell' is ook een blijvende klassieker. Bij mijn weten heeft de band ook nooit meer zo geklonken na die beginjaren. Sinistere sfeer, aparte neoklassieke break; zeer speciaal nummer. Zeer mogelijk dat de eerste overeenkomst is tussen onze lijsten.

Kreator klinkt altijd vet, en hier ook zeker. Niets mis mee.

75-71

Nog meer klassiekers.

'Surf Nicaragua' - frisse, zomerse thrash. Doet het altijd goed.
Slayer is wat doodgedraaid door alle memes omtrent dit nummer, maar eigenlijk knalt 'Angel of Death' nog altijd als een malle. Misschien is dat dan ook weer de kracht van de echt goeie memes.

Cattle Decapitation lijkt de volgende overeenkomst te zijn tussen onze lijsten. Fantastisch album met een enorme hoeveelheid aan variatie voor haar subgenre, en op dit nummer komt dat fantastisch naar voren. Een bruut, hongerig monster.

Van Pestilence heb ik nooit zoveel geluisterd, maar eigenlijk klinkt ook dit best dik, zeker voor 1989.

'Floods' is niet het nummer van Pantera dat ik had verwacht; als je het mij vraagt heeft The Great Southern Trendkill toch nog wel wat betere nummers, maar dat neemt niet weg dat dit een mooi nummer is met inderdaad zeer fraai gitaarspel.

Deze relatieve metal leek luistert ook stiekem even mee met de lijst van Don. Mooie beschrijvingen erbij ook, functioneren perfect als een gids.

Even wat highlights van het bovenste kwart: wat er allereerst uitsprong voor mij was die energiestorm van Vein (100). Normaal hou ik niet zo van die symfonische passages, maar Dimmu Borgir (97) heeft wel iets charmants. Power metal is net zoals van Don niet mijn favo genre, maar voor Helloween (92) maak ik een uitzondering.

Op 90 Gorguts, kende ik nog niet, heerlijke chaos. Weakling (88) is ook echt nasty en grauw, in de goede zin van het woord. Helmet (87) en Godflesh (86) zijn natuurlijk ook een heerlijk power koppel.

Entropia (81) was ook een krachtige zit, net als die trash metal van Kreator (75)

85-81

De track van The Ruins of Beverast heeft een erg hypnotiserend karakter. Een vijftiental minuten wordt er op meesterlijke wijze opgebouwd, waardoor de intensiteit steeds een stukje hoger komt te liggen. Alexander von Meilenwald, de man achter dit project, weet als geen ander hoe hij sfeer kan creëren, een kwartier lang zit ik echt vol passie te luisteren naar dit bescheiden meesterwerkje!

Septicflesh vind ik echt een toffe band, de manier waarop zij orkestrale elementen doorheen hun brute metalsound weven, is erg geslaagd. Het versterkt de grandeur alleen maar, in mijn ogen, en komt eigenlijk nergens kitscherig over. De vocalen zijn een enorm pluspunt; die komen bijzonder krachtig over.

Bruut nummer van Slipknot. Ik heb de band vroeger ook een tijdje platgedraaid, maar dat is alweer een heel aantal jaren geleden. Voor enkele nummers vind ik het nog best geinig, en dan merk ik toch ook het meestal wat ouder werk aangaat.

Een mooi verhaal achter Runes to My Memory, blijkbaar. De muziek vertolkt dat wel goed, vind ik; een mooie melancholische gitaarsound voert de boventoon, en de vocalen van frontman Johan Hegg zijn erg sterk.

Entropia is een erg interessante band. Grensverleggend is wel de juiste term. Dit nummer klinkt bijvoorbeeld ontzettend eclectisch, waarbij er tig aantal verschillende invloeden samenkomen, maar het klinkt nergens geforceerd of iets dergelijks. Neen, deze track vloeit gewoon, ik kan het niet meteen beter uitgelegd krijgen. Toch wel een bijzonder interessante release ook, dat album, maar ik heb het nooit de aandacht gegeven dat het verdient. Toch maar 'ns meenemen in mijn luisterlijst.

80-76

Lekker logge death metal van Morbid Angel, daar hou ik wel van. Alle elementen die Don al treffend omschrijft, zijn aanwezig. Die heerlijke gitaarsolo ook aan het eind, schitterend!

Het intro van Phobophile doet vermoeden dat we een aandoenlijk pianoliedje krijgen, al zijn daar ook reeds sinistere elementen aanwezig. Wanneer de track dan losbarst, is het gelijk aan 110%. Vooral de ontzettend hoge intensiteit die de band bereikt (echt een duidelijk voorbeeld van het geheel als meer dan louter de som der delen) is indrukwekkend.

Dream Theater is niet meteen mijn band, maar groot zijn ze natuurlijk wel. En ach, ik kan er wel van genieten, hoor. Vaak vind ik de balans te fel overhellen richting gepriegel, maar soms klinkt het gewoon erg lekker. Mooie keuze dus, Don!

Alison Hell vind ik zo'n beetje de beste track van Annihilator. Eerder dit jaar hebben ze nog een nieuwe plaat uitgebracht, maar dit niveau zullen ze nooit meer halen, vrees ik. Elk hoekje aan dit nummer is dreigend en donker, en toch slaagt men erin gewoon catchy te klinken. Erg knappe prestatie.

Venijnige track van Kreator, klinkt erg flitsend en krachtig. Deze Duitse band heeft ondertussen al een behoorlijk indrukwekkende staat van dienst, en heeft vrij consistent goeie albums afgeleverd doorheen de jaren. Dit nummer is wel één van hun beste, dat ben ik met Don eens.

Vandaag even een rustdag, ook omdat het vorige blok vier nummers had die rond de tien minuten zitten en tot nu toe de lijst op een constant tempo is gepresenteerd.

In ieder geval ontzettend leuk om jullie reacties en bevindingen over de tracks te lezen.

Ik heb even de nummers van Thou, Ahab, Lantlôs en Pallbearer geluisterd en die zijn echt prachtig. Vooral Thou is een mooie ontdekking want daar had ik nog nooit van gehoord.