55-51

Bruut nummer van Entombed om dit vijftal af te trappen. Vuige vocalen, moddervet gitaarwerk, machtig krachtige drumslagen onder de gordel.. Ik ben meer van Left Hand Path, maar dit gaat er ook vlotjes in!

Dit nummer van Korn ken ik nog wel van een jaar of vijftien geleden, toen ik elke weekdag ’s morgens op de fiets naar muziek luisterde op weg naar school. Toen luisterde ik nog niet echt naar albums in hun geheel, maar veeleer naar losse nummers van bands als System of a Down, Iron Maiden, … en dus ook Korn. Jonathan Davis vond ik een charismatisch figuur destijds, en songs als deze doorstaan de tand des tijds enigszins, zodat ik er af en toe naar teruggrijp.

Ik ben geen enorme fan van Ne Obliviscaris, vind het soms zelfs een beetje geforceerd overkomen. Dat de muzikanten geweldig zijn in wat ze doen, staat buiten kijf, maar misschien zorgt dat er net voor dat de sfeer die wordt neergezet wat minder hard binnenkomt bij mij. De song heeft zeker zijn momenten (zoals het fraaie intermezzo dat rond de vierde minuut begint en het jazzy baswerk), maar kan me in zijn geheel niet overtuigen.

Post-metal uit België, kijk eens aan. Deze jongens wonnen in 2008 HUMO’s Rock Rally, toen waren zij 14 (even oud als Don toen hij zich op MuMe registreerde, een leuk wistje-datje!). In 2011 kwamen ze met het album All Is Chaos, waarop dit nummer te beluisteren valt, en die schafte ik gelijk aan. Ik vind het nog steeds geen absolute hoogvlieger, maar wel gewoon een goeie plaat met misschien een net iets te hoog Isis-gehalte. Dit nummer is wel één van hun sterkste én aanstekelijkste; aan het eind horen we zowaar enkele la-la-la’s, maar dan met veel intensiteit en gevoel gebracht.

Bij dit nummer van Strapping Young Lad moet ik in het begin even aan Deftones denken, maar die gedachte ebt algauw weg. Dit klinkt namelijk een pak bruter en rechtdoorzee, maar wel lekker!

50-41
Solarfall van Immortal heeft in het begin inderdaad een hoog Maiden-gehalte in de riffs, maar dan wat sneller en feller. Het middenstuk geeft het de nodige dynamiek. Hoewel het allemaal heel trve en evil is, luistert het eigenlijk heel makkelijk weg. Fijn nummer!

Opbeurende muziek ben ik een groot voorstander van, maar Astronoid doet me denken aan het latere werk van Anathema met een ritmesectie die te veel Red Bulls heeft gedronken. Wat is die drummer toch aan het doen? Doe eens rustig, man! Het is wel weer eens wat anders, maar ik vind het niks.

Oranssi Pazazu ken ik alleen van naam omdat het hoog in de toplijst van 2020 staat op MM. Het is nogal experimenteel, maar helaas ook tamelijk afgrijselijk. Een brij van geluid. De laatste paar minuten zijn dan wel weer prima te verteren.

Black Sabbath is een klein lichtpuntje tussendoor.

Downfall of Gaia heb ik niet kunnen afluisteren. The Angelic Process idem. Ultha helaas ook niet.

Chop Suey is enorm catchy, dus de populariteit is wel enigszins te verklaren. Vooral het refrein heeft een hoog meezinggehalte. Met een lengte van 3:30 minuten vind ik het daarbij juist wel veel weg hebben van een popsong, in elk geval in die tijd, toen pop ook nog gitaarmuziek omvatte.

Heb nu tot 65 geluisterd: Alison Hell vind ik erg goed, redelijk catchy wel; ook Kreator vind ik goede thrash met krachtige vocalen. Angel of Death is een onverwoestbaare klassieker. Ocean of Slumber heb ik zelf ook recent ontdekt, goede zang van Cammie Gilbert en mooie sfeer. Ik zie hierboven al A Dying God Coming Into Human Flesh: fantastisch nummer, overweeg ik ook voor mijn top 100. Chop Suey ook leuk.

45-41

The Angelic Process is net als bij de vorige kennismaking nog altijd even afzien en door die muur van noise heen kunnen luisteren. Bij dit nummer gaat dat wel wat gemakkelijker. Het is wat toegankelijker haast. Nog steeds weet ik niet of ik hier nou plezier aan beleef of niet.

De opbouwende lange track van Ultha neemt je prima mee en zet je weer netjes thuis af. Best een mooie trip en een fijne opbouw. Ergens mis ik wel de scherpe randjes hier, maar het is mogelijk dat zo'n track zich voor wat meer luisterbeurten leent voordat die tanden zich tonen.

Isis vind ik niet vervelend om te luisteren, maar van dit rijtje wel mijn minst favoriete. Het zou zomaar door de genoemde Tool-invloeden kunnen komen; ook een band waar ik niet altijd voor in de stemming ben.

Het hitje van SOAD is natuurlijk weer een klassieker. Blijft een goed nummer, en ook ik heb ze in mijn lijst staan, maar wel met een andere track. Toch valt dit nummer voor mij wel in de categorie van 'te vaak gehoord'. Geniet er daardoor niet echt meer van.

Celtic Frost heeft met Monotheist inderdaad een monster van een plaat afgeleverd en deze track is ook voor mij een van de hoogtepunten. Heerlijk zwartgallig gebroei met een fantastische climax.

Ik ben nu bij 51 en het meeslepende Mastodon, de degelijke deathmetal van Vader, het onverwachte geinige orgeltje van Urfaust en de verrassend interessante track van Steak Number Eight zijn me bijgebleven.

Ook na dit blok weer een rustdag. Reden: één nummer van twintig en één van tien minuten in dit blok.

40. Oathbreaker – (10:56) / Second Son of R

Het woord dat mij bij opkomt als ik deze track hoor is ''catharsis''. Je voelt Caro's pijn in ieder woord dat ze zingt en schreeuwt. De combinatie van blackmetal, post-rock en hardcore is waanzinnig intens. Vooral het einde gaat je niet in de koude kleren zitten, met een volledige woordeloze uitstorting van Caro. Het gebeurt dan ook vaak dat ik na deze track hem even op pauze zet en na een aantal minuten naar de volgende track van Rheia ga.

Album: Rheia (2016)

39. Esoteric – Circle

Het intro van deze track, wat een sfeerzetting! Alsof je een desolate spaghettiwestern in stapt, Ennio Morricone met een depressie. Ik dacht altijd dat doom metal sloom en saai was, maar toen ik deze track hoorde was ik helemaal om. Esoteric heeft ook echt een eigen sound binnen funeral doom met een psychedelische en dromerige laag. Ze durven veel met verschillende texturen waardoor op de koptelefoon er vaak ook ontzettend veel te beleven is. Genieten, deze track.

Album: The Maniacal Vale (2008)

38. Altar of Plagues – Burnt Year

Ik vind Teethed Glory and Injury een van de onderbelichte blackmetalmeesterwerken. Insiders zijn razend enthousiast over deze plaat, maar ik vind dat deze plaat samen met Sunbather als de toonaangevende plaat van het subgenre in 2013 gezien moet worden. Altar of Plagues stopte op een absoluut hoogtepunt met een nagenoeg ongeëvenaarde combinatie van blackmetal en electronic. Dark ambient met de diepte van een artiest als The Haxan Cloak en blackmetaluitbarstingen met vocalen die ongekend diep gaan. Zelfs in het hele DSBM-subgenre (Depressive Suicidal Black Metal) heb ik niet zulke getergde vocalen gehoord. Het gaat echt door merg en been. Het is niet agressief, maar ronduit manisch en ongemakkelijk.

Album: Teethed Glory and Injury (2013)

37. Neurosis – Enclosure in Flame

Wat een gezelligheid in dit blok tot nu toe! Enclosure in Flame is ook al zo'n bloedstollende track. Het gehele album is voor mij een totaalervaring dat een plek in mijn top 10 verdient, maar het gaat hier om losse stukken van deze plaat. Enclosure in Flame is de afsluiter van Through Silver in Blood dat de dynamiek tussen hard en zacht tot in het extreme oprekt. De rustige passages zijn verontrustend kalm met een enorm onheilspellend minimalistisch tokkeltje, terwijl de uitbarstingen juist sludgy stroperige muren van gitaren bevatten met Scott Kelly op zang die klinkt alsof hij door de vuren van de hel gaat.

Album: Through Silver in Blood (1996)

36. Carcass – Heartwork

Bijna leek het er op dat ik Carcass niet in de Spotify-playlist kon zetten, maar zeer recentelijk zijn eindelijk de Earache-albums beschikbaar! Heartwork is een van de beste deathmetaltracks ooit gemaakt. Vooral het gitaarwerk is fenomenaal op deze track: prachtige harmonieën en verschillende lijnen die om elkaar heen dansen. De vocalen van Jeff Walker zijn heerlijk venijnig en het drumwerk van Ken Owen is ook heel creatief, met fills en accenten die zeker niet voor de hand liggen.

Album: Heartwork (1993)

Spotify-playlist (36-100)

50-46

Abbath begon in 20 aan een solocarrière, maar de twee platen die hij tot nu toe heeft uitgebracht, kunnen niet tippen aan dit lekkere riffmonster van Immortal. De geweldig raspende vocalen dragen ook bij tot de winterse sfeer die hier heerst.

Lekker vederlichte track van Astronoid, een beetje atypisch in deze top 100, maar goed, dan zie je ook maar weer hoe veelomvattend het metalgenre in feite is. Hier hoor ik dreampop en shoegaze samenkomen met blastbeats, nog wat euforischer dan Deafheaven, en met smaakvolle cleane vocalen.

Dan komen we bij één van de beste nummers van 2020, van een band die ik behoorlijk hoog heb zitten. Oranssi Pazuzu komt uit Finland, een natie waar behoorlijk wat interessante muziek wordt gemaakt (lang niet enkel binnen het metalgenre, trouwens), en ik heb het gevoel dat zij zich plaat per plaat doorontwikkelen van redelijk standaard richting uniciteit. Ze maken geen liedjes met kop en staart, ze creëren trips die de luisteraar uitdagen, die willen begeesteren en provoceren. Ik ben oprecht benieuwd waar ze naartoe gaan, want dit klinkt al behoorlijk onwerelds. Maar wel onwijs goed!

Van Black Sabbath kan je wel een stuk of 20 à 25 tracks opnoemen die niet zouden misstaan in een toplijstje, denk ik. Het is één der giganten, en wellicht één van de bands met de grootste invloed op toekomstige generaties. Dit nummer is een uitstekende keuze; ik heb thuis nog een T-shirt liggen met de albumcover van Master of Reality! De riffs van Iommi stelen de show voor mij, de herkenbare strot van Ozzy maakt het af. Enneh.. de ritmesectie is natuurlijk ook meesterlijk. Topband!

Downfall of Gaia, nog zo’n geweldige band. Ik ken ze al een tijdje, maar ging toch pas echt aandachtig luisteren bij de release van hun meest recente plaat, die ik bijzonder indrukwekkend vind. Vervolgens ben ik natuurlijk ook in hun discografie gedoken. Black metal van de bovenste plank, wat mij betreft.

Oathbreaker ben ik nooit echt volledig ingekomen, maar nu ik deze track weer eens hoor, kan ik ook zeker niet verkeerd noemen. Nog een band die ik eens wat meer kansen moet geven.

Esoteric is een band binnen een stijl die een klein publiek zal aanspreken, maar met hun psychedelische mindfuck versie van het funeral doom genre hebben ze wel een enorm herkenbare sound gecreëerd. Toevallig ook een sound waar ik zonder onderbreking twee volle uren naar kan blijven luisteren. Zalige band. Circle is wat mij betreft een van hun toppers.

Met Teethed Glory and Injury leverden de Ieren van Altar of Plagues een zwanenzang af om U tegen te zeggen. Elementen uit black metal, ambient en industrial wekken een enorm interessante sound tot leven die aan elkaar wordt gekermd door een bijna angstaanjagende vocale prestatie.

Met Enclosure in Flame komen we tot een song van een album dat op nummer 1 staat in mijn top 10. Nooit fout natuurlijk! Neurosis leverde met dit album een ervaring af die voor mij persoonlijk geen tweemaal herhaald werd. Een band die een belangrijke plaats in mijn leven heeft genomen, zoveel is zeker.

Heartwork is niet mijn absolute favoriet uit de Carcass kronieken, maar een topper is het zeker en vast. Ondanks hun reputatie als pionier ken ik eigenlijk weinig bands die melodische death metal brengen zoals Carcass op dit album deed. Leuk weetje; ik heb vorig jaar tijdens hun show tijdens deze song nog een plectrum van Jeff Walker opgevangen toen ik de moshpit uit strompelde.

40-36

Sterk rijtje! Oathbreaker komt hier flink binnen. Inderdaad een zeer bezeten vocaliste, en vooral de contrast tussen haar cleane stem en de wildere stukken maken het nummer.

Esoteric beviel me ook erg goed. Funeral doom vind ik altijd wat vervelend omdat het hele trage, logge muziek is die tegelijkertijd heel klein blijft, maar Esoteric kent op dit nummer een hele sterke opbouw. Als een groot beest dat ondanks de vele verwondingen zich blijft verweren. Mooi, dynamisch nummer.

Altar of Plagues, nog een mooie verrassing. Het wat industrial begin trok meteen mijn aandacht, en hoe dat binnen korte tijd toch al snel uit de bocht weet te vliegen, vind ik knap.

De sludge van Neurosis is niet per se aan mij besteed, maar dit nummer vond ik ook weer niet verkeerd klinken. Net als Carcass, welke ik prima vond wegluisteren, ondanks dat ik het toch een redelijk vlak genre vind.

45-41

trebremmit kwam eerder al met een ander nummer van The Angelic Process, en nu staat deze band ook in Don’s lijstje, en dan nog redelijk hoog. Ik voel het niet voor de volle 100%, moet ik eerlijk toegeven, maar ik kan wel geloven dat, eens deze muziek je weet te grijpen, je ook compleet overstag gaat. En dat moment kan bij mij uiteraard nog altijd komen, laat het ons zelfs hopen!

Met Ultha ben ik nog niet echt bekend, getuige ook de aanvankelijke verwarring ten huize AOVV met Ulthar, die heel wat korter van stof zijn. Deze band komt met stip op mijn lijstje, want deze lang uitgesponnen track met geduldige, wonderschone opbouw die met de minuut meer gaat overrompelen, breekt dan ook nog ‘ns op ziedende wijze open. Dit spul ligt geheel in mijn straatje, ondanks de speelduur van bijna 19 minuten verveelt ie geen seconde!

Isis is een band die bij mij altijd ietwat onder de radar is blijven hangen, hoewel ik, als ik er dan eens een song van beluister, dat steevast erg meevalt. Dit zou me ook moeten liggen, natuurlijk; lange nummers, een mooie combinatie van post & sludge, met ook wel wat andere, verrassende invloeden (zoals The Cure, die Don aanhaalt). Een grote inspiratiebron voor het Belgische Steak Number Eight, dat reeds eerder de revue passeerde.

Chop Suey stond ook reeds in de top 100 van trebremmit, dus maar even copy-paste gedaan.

Chop Suey is een nummer dat ook kans zou maken om in mijn top 100 te belanden. Dit nummer is zo goed, Serj Tankian haalt zulke capriolen uit; de hele song blijft op fantastische wijze kleven; rotaanstekelijk zonder ook maar een greintje irritatie op te wekken. Waar zijn deze jongens eigenlijk gebleven?

Tom G Warrior gaat al een hele tijd mee, want in de jaren ’80 bracht hij al werk uit onder de naam Celtic Frost – met wisselend succes. In 2006 kwam dan het monumentale Monotheist, waarop dit indringende nummer staat. Het is vooral de spanning die hier te snijden is, doordat het nummer enorm goed in elkaar zit. Later zou Warrior nog met Triptykon twee loodzware platen uitbrengen die in het verlengde liggen van Monotheist.

Ik zal zondag pas het volgende blok presenteren, want deze vijf tracks samen hebben een behoorlijke speelduur. Één nummer zit onder de tien minuten (acht minuten) en twee gaan richting de twintig minuten.

35. Ulver – Capitel I: I Troldskog Faren Vild

Ulver heeft een van de vreemdste carrièretrajecten in metal ooit die meerdere genres betreft: synthpop, modern klassiek, ambient, triphop, neo-folk en dus ook blackmetal. Toch was op dit album al duidelijk dat Ulver binnen de blackmetal al een buitenbeentje was. Ulver komt namelijk ontzettend elegant uit de hoek met dromerige melancholische tremologitaren, folktokkeltjes en mystieke cleane vocalen. Ook valt het baswerk heel erg op, deze geeft de gehele track heel veel diepte. Dit voelt als de voorloper van het geluid van een band als Alcest.

Album: Bergtatt (1994)

34. Triptykon – The Prolonging

Na de comeback van Celtic Frost ging Tom G. Warrior verder met Triptykon, waarbij qua sound er voort werd geborduurd op Monotheist, maar met een nóg loggere doomsound. Het debuutalbum sluit af met The Prolonging, een monumentale negentien minuten durende track. De riffs zijn gigantisch en de vocalen van Tom zijn ronduit bezwerend. Hij blijft tekstregels als mantra's declameren op zo'n manier dat ik bijna verwacht dat hij een vloek over mij aan het uitspreken is. Ze sluiten ook vaak hun liveset met The Prolonging af, helemaal terecht. Ook hier is compleet van toepassing dat Tom G. Warrior de kunst van het weglaten volledig stapt.

Album: Eparistera Daimones (2010)

33. Iron Maiden – The Rime of the Ancient Mariner

Iron Maiden is er al sinds het begin van mijn metalreis bij. Bruce Dickinson was een tijd mijn grote idool, ik wilde zelfs zanger horen. Ik heb zelfs met een zangwedstrijd op school meegedaan in groep 4 van de basisschool met The Wicker Man (lekker fonetisch gezongen, haha) en zelfs nog gewonnen. Ik had zelfs een spijkerjasje aan net als Bruce Dickinson in de videoclip. Als drummer was Nicko McBrain weer een grote inspiratie. Toen ik bas ging spelen was dat Steve Harris. Toen ik gitaar ging spelen... je weet het nu wel.

Maiden is op zijn meest ambitieuze tracks gewoon een progressieve metalband die duidelijk een inspiratie was voor bands als Dream Theater en Opeth. Die mysterieuze middensectie van The Rime heb ik in een overeenkomende wijze zeker bij Opeth langs horen komen. Wat vooral waanzinnig knap is van The Rime is dat het echt als een muzikale reis vloeit, maar je uiteindelijk muzikaal weer terug naar het begin van de track brengt.

Album: Powerslave (1984)

32. Shape of Despair – Descending Inner Night

De manier waarop de synths al gelijk zo'n melancholische sfeer oproepen, wauw. Wanneer de gehele band invalt wordt dat gevoel alleen maar versterkt, met treurwilgen van gitaarmelodieën en sombere metersdiepe grunts. De track breekt op een gegeven moment volledig open met cleane vocalen, wat echt magistraal is. Natalie's vocalen zijn heel bijzonder en zijn die laatste bonus op een parel van een track. Funeraldoom op zeer hoog niveau.

Album: Monotony Fields (2015)

31. Turia – Aan den Golven der Aarde Geofferd

Turia is een Nederlandse blackmetalband die een hele organische, minimalistische en repetitieve invalshoek op het genre heeft. De riffs in dit nummer zijn ronduit hypnotiserend en brengen mij echt even ergens anders. Het helpt dan ook dat de drummer zijn blastbeats monotoon houdt met al te weinig variatie, het versterkt de riff alleen nog maar meer. De wazige schreeuwen zijn meer een extra textuur. In de versnelling worden de riffs steeds ijziger en komt een desolate melancholische pianolijn het eind aankondigen. Een ronduit indrukwekkende track die ondanks zijn achttien minuten echt voorbij vliegt.

Album: De Oord (2018)

Spotify-playlist (31-100)

40-36

Verdikke, wat is Oathbreaker toch machtig, wat is Caro toch machtig! Deze Belgische band heeft nu drie albums uitgebracht, en ik zou van elk album wel minstens 1 nummer voor een persoonlijke metal top 100 kunnen nomineren. De redenen daarvoor? De intensiteit, de dynamiek, de manier waarop zangeres Caro alles uit haar lijf schreeuwt, scheurt en raast. De clevere opbouw ook van de nummers, waardoor hoogspanning gegarandeerd is. Leuk ook dat het intro 10:56 wordt toegevoegd aan dit nummer, want het voelt ook echt juist als intro (en wat een mooie clip ook; alsof je in het krankzinnigengesticht binnen bent geslopen).

Esoteric is sinds begin jaren '90 al heer en meester in het schrijven van doom-composities van zeer lange adem. Voor een track van ruim 20 minuten draaien de heren hun hand niet om. De sfeer die wordt neergezet op Circle heeft wel wat melancholisch, vind ik, vooral te danken aan het psychedelische gitaarspel. De vocalen gaan ook door merg en been; erg effectieve schreeuw heeft die zanger. Richting het eind van de compositie bekruipt me zelfs een licht euforisch gevoel.

Van Alter of Plagues ken ik enkel het album Mammal vrij goed, en die vind ik niet zo geweldig. Dit nummer is wel een pak intenser, vind ik, en misschien net wel omdat het korter van stof is.

Through Silver in Blood is mijn favoriet album van Neurosis. Ik schreef ooit een bespreking van het album, waarin ook dit fraaie nummer aan bod kwam:

"Ook afsluiter Enclosure in Flame had nog een dikke tien minuten langer mogen doorgaan van mij. Hoewel we met de 10 minuten die we nu krijgen ook zeker niet mogen klagen. In deze afsluiter, die een mysterieus klinkende sound combineert met brute kracht, trekt Kelly zijn strot misschien wel het meest indrukwekkend open. De toch al niet bepaald zonnige tekst (“I will open a door and bleed in your dreams; silently praying for enclosure within the flame of origin”) wordt uitgespuwd alsof het zwarte gal betreft.

We sluiten af met een oerdegelijke deathmetaltrack van Carcass, erg melodieus gitaarwerk, jachtig drumwerk en krachtig overkomende vocalen.

Da's mooi, dan heb ik lekker de tijd om alles in te halen.

Enkele willekeurige gedachten bij 40-31:
- In het nummer Heartwork weet Carcass goed melodie en agressie te combineren. Geweldige instrumentbeheersing.
- Ik moet bekennen dat ik niet wist dat Ulver ooit een blackmetalband was. Wat ik ooit van ze heb gehoord, klonk echt totaal anders. Dit nummer klinkt alleraardigst, alsof een stel Noormannen een in de shoegaze getrainde minstreel heeft ingelijfd na een strooptocht langs Engelse dorpen. Ofzo.
- The Prolonging van Triptykon is niet helemaal mijn stijl, maar ik vind het knap dat het ondanks de lengte interessant blijft.
- Powerslave zal wel altijd een van mijn favorieten blijven. Elk nummer is raak, dus ook The Rime of the Ancient Mariner.
- Bij trebremmit merkte ik ook al dat Shape of Despair voor mij te somber is, al begrijp ik wel dat jullie dit mooi vinden.

Ulver heeft zich inderdaad ontwikkeld tot een manusje-van-alles (waarvan ze het meeste erg goed deden) en misschien was het ook niet slecht om vroegtijdig een einde te maken aan hun deelname aan de metal, want Bergtatt gingen ze toch niet meer overtreffen. Subliem werkstuk.

Met Triptykon ging Warrior verder op het elan dat met Celtic Frost's zwanenzang werd ingezet en daar ben ik zeer tevreden mee. The Prolonging is als sluitstuk van het debuutalbum een ultiem bewijs dat een oude rot in het vak zonder problemen mee kan spelen met de jeugd. Een nieuw album van deze Zwitserse meesters zou welkom zijn.

Het afsluitende epos van een onvervalste Iron Maiden klassieker...dat kan nooit verkeerd zijn.

Shape of Despair is als ik op de twee lijsten tot nu toe afga wel behoorlijk geliefd op MuMe. Terecht natuurlijk, want deze track toont nogmaals waarom ze bij de top van de funeral doom zitten.

Turia kende ik enkel van het album dat ze dit jaar uitbrachten, wat ik zeker wel aardig vond, maar wat me verder toch niet enorm prikkelde. Deze track daarentegen is een erg sterk staaltje black metal. Met hun volgende langspeler mogen ze meer van dat serveren.

35-31

Alcest is ook een band waar ik heel erg moet aan denken als ik dit nummer van Ulver beluister. Ik ga die hele LP maar ‘ns opzoeken, denk ik, want dit soort melancholische, dromerige metal met shoegaze-invloeden (Lantlôs is daar ook geweldig goed in) ligt me wel. De weg die Ulver heeft afgelegd, is hoogst opmerkelijk; zo beluisterde ik onlangs nog hun nieuwe album, en dat is gewoon (helaas niet al te bezielde) synthpop!

The Prolonging is niet mijn meest favoriete song van Triptykon, de wedergeboorte van Tom G. Warrior van Celtic Frost, maar misschien heeft dat er wel mee te maken dat het een sluitstuk van 20 loodzware minuten betreft van een album dat dan al bijna een uur even loodzwaar op het gemoed weegt, en dat hakt er wel in. Het album Eparistera Daimones vind ik erg sterk, maar al te vaak draai ik het, net om die reden, niet. Ik heb daarboven ook nog ‘ns de neiging het album na afloop meteen weer op te zetten, met alle gevolgen vandien..

De openingsriff maakt het meteen duidelijk: Iron Maiden serveert ons een indrukwekkend epos als afsluiter van Powerslave, één van die monumentale LP’s die ze in de jaren ’80 uitbrachten. Het middenstuk is angstaanjagend, en maakt het “hervatten” van de track des te krachtiger.

Shape of Despair klinkt enorm somber; de bandnaam is op dat vlak natuurlijk al een gigantische hint. Ik ben niet altijd in de stemming voor deze band, omdat de muziek erg zwaar op het gemoed weegt, maar als het dan toch zo’n dag is, kan ik wel intens genieten van de neerslachtig klinkende gitaarriffs, slepende groove en prachtige cleane vocalen die zich op verrassende momenten laten horen. En wat een prachtige laatste drie minuten kent dit nummer toch.

Turia is weer zo’n geweldige blackmetalband uit Nederland. Dit nummer was hun bijdrage aan een split met Fluisteraars, weer zo’n geweldige bl… Kan je ondertussen al raden, zeker?
Deze track duurt 18 minuten, en is niets minder dan verbluffend. De hoofdingrediënten? IJzersterk riffwerk met hypnotiserend karakter; onverstaanbaar geschreeuw uit ijle hoogten en helse diepten; en een drummer die de kunst verstaat zijn ding te doen op een dergelijke manier die de eerste twee ingrediënten des te meer in de verf zet.

35-31

Ulver klinkt inderdaad anders dan de andere 90s black metal bands die ik ken. Een stuk kalmer en toch wel folky. Voor de gehele speelduur kabbelt het nummer iets te veel voor mij, maar de sfeer is wel mooi.

Monotheist hoor ik graag, en dat Triptykon in het verlengde lag wist ik ergens al wel, maar toch heb ik nooit de moeite genomen om het van naderbij te beluisteren. Deze track is dan ook echt heerlijk. Doom is bij mij hit or miss, maar met Tom G. Warrior is het zeker niet miss. Heerlijke logge track met interessante structuur, en heerlijk hoe die zanger de woorden uitspuugt.

Oef, weer dit nummer van Iron Maiden. Ik heb deze niet nog eens geluisterd. Maiden vind ik geweldig, maar dit nummer kan ik niets mee.

Shape of Despair is ook weer zo'n doom band die ik wel goed kan hebben. Groots en toch zo klein. Prachtig nummer, maar zoals altijd met deze band en vooral het album waar deze van komt weet ik er vrij weinig over te zeggen verder.

Het lange nummer van Turia zag ik een beetje tegenop vanwege te lengte, maar al snel bleek dat dit een avontuur zou worden. Ondanks het gruizige geluid van de gitaren zit er toch veel melodie in, naast sfeer natuurlijk, want dat kenmerkt het genre. Interessant nummer met veel wisselingen.

30-26

30. Machine Head – Davidian

Wat een adrenalinebom blijft dit! De introriff is gelijk een klapper van jewelste en het drumwerk van Chris Kontos behoort tot het beste dat ik ooit in metal heb gehoord. Metersdiepe grooves, een zeer precieze timing, maar fills die soms heerlijk lui gespeeld worden, waardoor de groove alleen nog maar sterker wordt. Het messcherpe groovemetalriffwerk à la Pantera is fantastisch headbangmateriaal en de versnelling bouwt de spanning enorm veel op. Ze staan even stil, maar die manier waarop ze daarna met een monster van een breakdownriff er weer in komen, dat blijft genieten, iedere keer als ik hem draai.

Album: Burn My Eyes (1994)

29. Sepultura – Arise

Bij Sepultura vond ik het ook moeilijk om één track te kiezen, maar uiteindelijk ben ik voor een van de gaafste metalopeningstracks ooit gegaan: Arise. Het drumwerk van Igor Cavalera is beestig, het riffwerk is messcherp en catchy en Max Cavalera's autoritaire brul maakt indruk.

Album: Arise (1991)

28. Devin Townsend – Deadhead

Op deze track kun je echt helemaal wegdromen. De typerende wall of sound van Devin Townsend is hier volop te horen, met muren van dromerige stemmige gitaarpartijen. Het tempo is ook precies goed, waardoor je echt meewiegt met deze track. De vocalen van Devin zijn hier echt waanzinnig goed en vooral aan het einde barst hij echt fenomenaal uit. Zijn schreeuwen zijn extreem, maar bevatten heel veel melodie. Inmiddels zijn er al meerdere liveversies waarin hij het nummer veel ''beter'' zingt, maar de rauwe emotie van de studioversie heeft absoluut mijn voorkeur.

Album: Accelerated Evolution (2003)

27. Between the Buried and Me – Sun of Nothing

Colors was een plaat die mij de ogen deed openen voor heel veel nieuwe muziek. Between the Buried and Me combineerde namelijk waanzinnig veel stijlen in één plaat en met veel daarvan was ik nog niet zo bekend. Deze bevat onder andere progressieve metalcore met een vleug deathmetal, Mr. Bungle-cabaret, progrock, psychedelische rock, melancholische Coldplay-pop en post-rock/metal. Het zijn overgangen die op papier niet zouden moeten werken, maar Between the Buried and Me laat alles zo ontzettend natuurlijk klinken. Vooral de verstilling en uitbarsting in de laatste fase van de track is echt een kippenvelmoment.

Album: Colors (2007)

26. Boris – Farewell

Wat als Siamese Dream van The Smashing Pumpkins door een Japanse dronemetalband was opgenomen? Het melancholische gitaarwerk doet me zelfs wat denken aan Horn van Nick Drake en de muren van dromerige golvende gitaren doet me weer meer denken aan My Bloody Valentine. Dit is breekbaar en groots tegelijkertijd, deze track was live ook ronduit indrukwekkend.

Album: Pink (2005)

Spotify-playlist (26-100)

30-26

Davidian is bij trebremmit ook al ‘ns langsgeweest, en mijn mening omtrent het nummer is sindsdien niet veranderd. Dit is de geweldige opener van Burn My Eyes, en beter wordt/werd het eigenlijk niet meer bij Machine Head. Een fantastische openingsriff, geweldige groove en krachtige vocalen van Robb Flynn.

Arise van Sepultura is nog zo’n onverwoestbare klassieker, leuk dat die ook langskomen in de lijst! Ik zou ook niet meteen een straffer nummer van de Brazilianen kunnen bedenken, of het moet Inner Self of iets van Machine Messiah zijn. Niet alles van deze band vind ik goed, maar deze vuige, kwaadaardig klinkende track dus wel!

Van Devin Townsend ken ik niet al te veel, maar dit staat me wel aan. Vooral de – soms lekker rauwe – vocalen maken indruk. En het nummer zit natuurlijk ook erg goed in elkaar; er wordt een grootse atmosfeer gecreëerd.

Between the Buried and Me is een soort circus, naar mijn mening. Ze jongleren met allerhande verschillende stijlen, waarbij ze niet zelden grijpen naar invloeden van buiten het metalgenre. Ook deze compositie is weer een sterk staaltje waarbij niet voor de hand liggende overgangen gewoon wérken.

Heerlijke herrie van Boris uit Japan. Dat de zang geregeld op het randje is en half verloren gaat in een wanordelijke muur van geluid, versterkt deze track alleen maar.

Omg, ik wou gewoon effe zeggen dat die track van Shape of Despair hartverscheurend mooi is, wat een ontdekking

Thanks for this one, Don!

Boris is vast fan van Nick Drake, kijk maar eens naar de hoes van Akuma No Uta.
Ik ben meer liefhebber van Amplifier Worship trouwens, maar Farewell is ook een erg sterk nummer.

Arise en Davidian zijn uiteraard ook erg vet.

Tweede keer dat Davidian inderdaad voorbijkomt, maar wat een opener blijft het toch

Arise is uiteraard nog zo'n klassieke knaller van formaat. Een van de eerste tracks die ik van Sepultura kende en die heeft nog niet aan kracht ingeboet.

Naar dit album van Devin Townsend heb ik nog maar een keer geluisterd. Zijn werk is, zoals ik eerder aanhaalde, een beetje hit-or-miss bij mij. Deze track is zeker wel in orde. Het album moet ik misschien toch nog eens opsnorkelen.

Between the Buried and Me bereikten tijdens de periode van Colors hun creatieve piek. Het album is eerder een totaalervaring, maar Sun of Nothing is wel een prima keuze. De laatste jaren zijn ze iets teveel de Queen-richting uitgegaan naar mijn smaak en ze zouden terug eens wat meer het gaspedaal mogen indrukken...dat terzijde...

Boris wilde met Pink een stoner album uitbrengen en volgens Japanse traditie deden ze dat op een geheel eigen manier en deden ze dat ook erg goed. Mijn favoriet van het album blijft de afsluiter, maar deze dronende geluidsmuur gaat er ook in gelijk zoete koek.

'Davidian' blijkt ook dit keer weer een prima nummertje, al ervaar ik ook dit keer dat ik er wat bij mis. Het zal de stem van Rob Flynn zijn, welke ik zeker in het "shotgun blast" stukje een beetje cheesy vind. Groove is zeker wel lekker, overigens.

Sepultura knalt altijd goed, zo ook dit keer. Ben zelf meer fan van het 'Roots-en-later' tijdperk, maar 'Arise' is zeker geen verkeerde track om even goed hard te zetten.

Zeer fijne verrassing is deze oude track van Devin Townsend. Van Hevy Devy ben ik vooral bekend met zijn latere albums, maar, zoals altijd, blijkt mijn desinteresse in zijn vroegere werk zeer onterecht. Hele mooie sfeervolle track met inderdaad prachtige zang. Klinkt wat minder vol en overgeproduceerd dan ik van hem gewend ben, en dat vind ik positief.

Between the Buried and Me heb ik nooit wat aan gevonden. Deze track vliegt overal heen, doet zich dan weer stoer en heavy voor, om vervolgens melige komische stukjes erin te stoppen, voordat er virtuoze unisolo's en complexe stukken worden gespeeld. Allemaal heel knap, zeker om het in een enkel nummer te gieten zonder dat het fragmentarisch overkomt. Tegelijkertijd vind ik het vrij steriel, berekend en mist het voor mij wat spontaniteit. Nee, dit soort prog moet ik helemaal niet meer.

Boris vond ik wat fijner. Het kraakt aan alle kanten en de stem snijdt mooi door de geluidsmuur heen. Ik zal het niet snel zelf opzetten, maar fijn klinkt het wel.

Na dit blok weer een rustdag.

25-22

25. Meshuggah – Future Breed Machine

Dat openingsriffje. Het Psycho-thema van de metal. Het signaal om maar eens even heel goed op te letten, want Meshuggah schreef geschiedenis met Destroy Erase Improve. De eerste groove is ronduit gevaarlijk voor de nekspieren (en de kamer waar je je toevallig bevindt) en daarna krijgt je brein er van langs met ronduit hortende en stotende ritmes. Meshuggah is zelden zo hard gegaan (ook Jens Kidman schreeuwt er flink op los) als op het eerste stuk van deze track. Het rustpunt is prachtig, met cleane tokkels en een Allan Holdsworth-achtige solo. Daarna krijg je een monsterlijk vette riff die in combinatie met de hoekige drums als een precisiebom klinkt. Legers aan moderne metalbands zijn geïnspireerd door Meshuggah. Devin Townsend zei zelfs in een nummer: ''we all rip off Meshuggah''. Zwaar zijn tijd vooruit.

Album: Destroy Erase Improve (1995)

24. Opeth – Ghost of Perdition

Ghost of Perdition was mijn eerste kennismaking met Opeth in 2005. Dat onheilspellende tokkeltje en daarna die uitbarsting, het blijft ronduit indrukwekkend. Ghost Reveries heeft een kenmerkende onheilspellende sfeer die op andere Opeth-platen niet zo sterk naar voren komt. Nog steeds is het mijn favoriete Opeth-plaat waar de combinatie van deathmetal, progressieve rock en folk nagenoeg perfect is. De toevoeging van Per Wiberg op toetsen was een gouden greep, zijn Hammond-orgel maakt de mysterieuze riffs zo veel smeuïger. Mikael's grunts zijn ronduit monsterlijk en het pastorale folkmiddenstuk is kippenvelmateriaal.

Album: Ghost Reveries (2005)

23. Amenra – A Solitary Reign

Ik ga hier wellicht geen vrienden mee maken, maar ik zeg het gewoon: Amenra is een ''one trick pony'', maar kunnen dat trucje beter als geen ander. Afwachtend tokkeltje en uitbarsten dan maar! Ook A Solitary Reign heeft exact dezelfde opbouw als de andere Amenra-nummers, maar ze doen het hier nóg beter dan voorheen. Je hoort dat de band met zijn volledige ziel- en zaligheid zich in deze track stort, waardoor ik geen last heb van de eenvormigheid. En wanneer ik denk ''weer datzelfde tokkeltje'', ben ik één minuut later weer compleet verzonken in de melancholische post-metalmaalstroom van Amenra. Colin zingt magistraal op dit nummer, zijn krijsen gaan door merg en been en zijn bezwerende cleane vocalen doen me zelfs aan Maynard James Keenan bij Tool denken. Dat is toch een zeer groot compliment.

Album: Mass VI (2017)

22. Converge – Jane Doe

Een band die juist een ongelofelijke veelzijdigheid laat horen in zijn oeuvre is Converge, misschien wel mijn favoriete hardcoreband. Na een vrachtlading aan maniakale fragmentatiebommen en smerige noiserockers eindigt Converge de Jane Doe-plaat met het ronduit epische twaalf minuten durende titelnummer. Ik heb de track twee keer live gezien, één keer met Stephen Brodsky van Cave In en Mutoid Man als gastzanger. De doorleefdheid van de agressievere Converge-songs schijnt hier nog steeds in door, maar het is meer een monster van een post-metaltrack met melancholische snijdende gitaarlijnen en het ronduit meeslepende drumwerk van Ben Koller. Dit is zo'n track die je echt van binnen voelt als je hem luistert.

Album: Jane Doe (2001)

Spotify-playlist (22-100)

Ik zeg het maar even: hier ga jij dus geen vrienden maken hier op de site

Meshuggah, een band die bij mij weinig mis kan doen. Future Breed Machine is ook een van mijn favoriete tracks; het jazz fusion intermezzo tussenin het ritmisch geweld is een van de hoogtepunten uit het al niet misselijke oeuvre van de Zweden.

Ghost of Perdition is een van de toppers van Ghost Reveries. Åkerfeldt haalt hier een van zijn meest demonische vocale prestaties boven en de sfeer die rond dit nummer en het album in het algemeen hangt, hebben ze inderdaad nooit gedupliceerd.

Amenra klinkt inderdaad altijd als Amenra, maar desondanks weten ze de boel altijd interessant te houden. A Solitary Reign is mede dankzij de hoofdrol voor de cleane zang een van de meer "markante" nummers van Belgenland's metalen trots en het is en blijft een onvervalste topper.

De titeltrack van Converge's door de critici meest geliefde werkstuk is een van de tracks waar de band eens opteert voor een uitgesponnen nummer. Dat doen ze doorgaans erg goed en in dit geval leveren ze misschien wel de sterkste track af die ze neergepend hebben - al is er op dat vlak stevige concurrentie. Tegen het einde hoor je Bannon's stembanden bijna aan gort gescheurd worden.

Weer wat losse gedachten, dit keer bij 30-22:

Davidian is gewoon top. Hoofdschudden is niet optioneel, vooral bij het eind.

Sun of Nothing wordt na drie-en-een-halve minuut opeens geinig, maar dat is maar van korte duur. En een paar andere stukjes zijn ook wel aardig. De zang ligt me alleen niet zo.

Ik beschouw Boris niet echt als metal, maar wat maakt het uit, dit is een fijn nummer!

Future Breed Machine: ik houd niet zo van Meshuggah, maar ik moet toegeven dat dit nummer erg fijn is. Mooi opgebouwd, afwisselend en ritmisch.

Ghost of Perdition is een goed voorbeeld van het beste wat Opeth te bieden heeft: een van de beste grunts uit de metal, slimme akkoorden, een donkere sfeer die nergens naargeestig of deprimerend wordt, dynamiek en afwisseling.

Het nummer van Converge is voor mij onluisterbaar. Die zang trek ik echt niet.

Meshuggah, ik vergeet vaak dat ze bestaan. Toch fijn om met dit nummer even flink op mn kop te krijgen voor dat feitje, opdat ik het nooit meer vergeet. Dit nummer knalt heerlijk. Waar zulke mechanische ritmes al snel monotoon kunnen worden, wordt het hier mooi afgewisseld met andere passages. Toch wel fijne herrie dit.

Opeth trekt me nooit zo, maar ik kan niet ontkennen dat dit een erg fijn nummer is. Sterk gevarieerd, het ontbreekt niet aan sfeer, en een mooie uitvoering. Bij trebremmit had ik er ook al last van dat ik van Opeth kon genieten. Zou ik dan toch weer eens een album ervan moeten proberen?

En nu weer. Amenra heb ik voor mezelf al afgeschreven als band waar ik van kan genieten. Wat je zegt, elk nummer duurt 10 minuten en bevat diezelfde opbouw en doet hetzelfde... En dan toch vond ik dit nummer bij herbeluistering wel heel erg sterk. De wisseling der vocalen en die opbouw... toch mijn favoriet uit dit rijtje, wat ik niet had verwacht. Eigenlijk gewoon een fantastische track. Wat gebeurt er toch met me? Straks zet ik per ongeluk nog eens een van die Mass albums op...

Converge doet me weer iets minder. Ik weet dat dit een moderne klassieker is, vooral hier op MuMe, en ik hoor wel waarom. Het zit zeker goed in elkaar en het wat uitgebouwde karakter siert de band wel.

Nee serieus: Ghost of Perdition, A Solitary Reign én Jane Doe? Raap mij en jordidj1 op ofzo.


Zou je es moeten doen, voor de gein.