64. Anthrax – Blood

Charlie Benante vind ik misschien wel de beste drummer in de metal. Retestrak en altijd ten dienste van het nummer. Blood rust helemaal op zijn schouders. In Blood houdt hij het tempo erin en Scott Ian en consorten weten daar wel raad mee en vuren verschillende riffs op je af. Ondanks de duur van meer dan 7 minuten zakt het nergens in. De zang is totaal niet episch en heeft de attitude die zo’n nummer nodig heeft.
Album: Anthrax - Persistence of Time (1990)

63. Tool – Prison Sex

Met name de oude nummers van Tool hebben voor mij de tand des tijds met glans doorstaan, en dat geldt vooral voor Prison Sex, een nummer dat vroeger niet een van mijn favorieten was. Het is niet zo complex als veel van hun andere werk, maar zeker ook niet simpel; zoals wel vaker bij deze band is het ingewikkelder dan het lijkt. Waar Tool tegenwoordig een kwartier de tijd voor neemt, zat hier nog samengevat in een kleine 5 minuten vol interessante ritmes, mooie overgangen en een zanger die iets te vertellen heeft. Vooral de drums vind ik erg sterk. Verderop volgt nog een nummer van Tool.
Album: Tool - Undertow (1993)

62. Deathstars – Blitzkrieg

Eigenlijk is alles aan dit nummer vrij simpel; in feite is het een zwaar popliedje maar dan in de vorm van industrial metal. De zanger tilt Blitzkrieg naar een hoger niveau met een grote variatie aan zangstijlen. De andere bandleden zorgen dat je de voetjes van de vloer houdt.
Album: Deathstars - Termination Bliss (2006)

61. Leaves’ Eyes – Into your Light

Ken je dat? Dat je vroeger een nummer ‘wel aardig’ vond maar meer ook niet; en als je het nu terughoort, is de klik er opeens wel. Dit nummer kwam last minute in mijn lijst toen ik een oud singletje weer eens uit de kast trok. Into your Light heeft een frisse sfeer die me tegenwoordig erg aanspreekt. Liv Kristine heeft een stem waar ik blij van word, alsof je een hele aardige vriendin hoort zingen. Een lieve stem die je hoop geeft en een hart onder de riem steekt. De begeleidende muziek lijkt dan ook vooral te bestaan om haar het beste uit de verf te laten komen. Alle instrumenten zijn goed, maar geen daarvan treedt op de voorgrond om de aandacht op te eisen.
Album: Leaves' Eyes - Lovelorn (2004)

Maar die zag ik dus met alle hiervoor genoemde nummers niet aankomen.

Haar naam zal vaker vallen

Jij bent dus van het kamp #teamliv (zoals de meeste + The_CrY ) ik neig toch naar #teamElina.

Dit maar eens proberen te volgen , maar zo op eerste blik denk ik dat het vooral te hard voor me is. Ik ben ook niet een Metal liefhebber , maar ik luister er wel naar als onderdeel van alle genres.

Het zijn vaak wel bands die ik wel ken in die zin dat ik weet wat voor muziek ze maken omdat ik me er wel in al die jaren in verdiept heb....

N.a.v. een opmerking hier over een band die gepolijster zou zijn geworden ga ik dat eens even onderzoeken , want juist het brute is niet aan mij besteed.

Uiteraard beluister ok fragmenten van bands/songs die me liggen , want je weet maar nooit.

Je kunt het altijd proberen, Zack. Toevallig staat er op nr. 59 een van de minst harde nummers en de rest valt ook mee qua bruutheid:

60. Agent Steel – Agents of Steel

Dat dit nummer in mijn lijst staat, is de danken aan de lijst van trebremmit. Ik ken de band verder nauwelijks, maar Agents of Steel heeft alles in zich voor een gaaf metalnummer. Alle energie en snelheid worden samengebundeld in slechts 3 minuten en de zanger haalt het onderste uit de kan om in die 3 minuten niet onopgemerkt te blijven. Het enthousiasme straalt ervanaf.
Album: Agent Steel - Skeptics Apocalypse (1985)

59. Def Leppard – Answer to the Master

Tegenwoordig lijkt Def Leppard meer op Bryan Adams (op zich niks mis mee) maar in hun begintijd werden ze in één adem genoemd met bands als Iron Maiden en Saxon. Toen zat Def Leppard nog dichter bij de classic rock van de jaren 70, niet al te zwaar, maar wel heel melodieus, zoals de gitaren van Answer to the Master laten horen. Een kort nummer met een verrassend middenstuk, mooie solo en toegankelijk zang. Je hoort ook goed dat drummer Rick Allen nog twee armen had, want die worden goed benut voor alle fills en extra slagen her en der die Def Leppard later moest missen.
Album: Def Leppard - On Through the Night (1980)

58. Die Krupps – To the Hilt

Laatst ging ik op zoek naar een nummer dat ik vroeger op MTV zag en dat me destijds fascineerde. Zoiets had ik nog nooit gehoord. Ik herinnerde me maar twee dingen: de band heette Die Krupps en de clip was ‘iets met een wc’. Uiteindelijk vond ik de clip, ontzettend lowbudget, maar op een vreemde manier werkt het. Het nummer zelf is simpel, repetitief en ontzettend meedeinbaar. Het ritme neemt je mee.
Album: Die Krupps - II: The Final Option (1993)

57. Tankard – Forsaken World

Omdat het een beetje flauw is dat veel liedjes van Tankard over zuipen gaan, is het makkelijk over het hoofd te zien dat al die potten bier die erin worden gehesen, tot uitstekende nummers kunnen leiden. Forsaken World is een nummer dat eens niet over gele rakkers gaat maar over het einde van de aarde. Het is typische thrash die niet per se heel origineel is, maar wel sterk is uitgevoerd. Rechtlijnig maar doeltreffend.
Album: Tankard - The Beauty and the Beer (2006)

Grappig deze, bij de "kenners " staat het debuut meestal in een minder aanzien dan de daaropvolgende albums.
Ik heb dat debuut deze week nog geluisterd in aanloop van een komende GH editie, lekker plaatje.
Lees je mee Johnny Marr

Het is maar goed dat ik geen kenner ben dan
p.s. GH-editie? Wat is dat?

In dit spel staat iedere week een andere artiest centraal, over een paar weken is Def Leppard aan de beurt.

Greatest Hits of #5 (Garbage)

Zeker #teamLiv, al vond ik vooral het eerste album van #teamElina niet verkeerd. Maar ja, he, teams kiezen hoort bij een bandsplit van nare aard, dus eigenlijk mag ik dat niet zeggen.

Ben dit topic de laatste tijd een beetje uit het oog verloren wegens drukte en selectieve metaalmoeheid, maar na meermaals mijn ogen te hebben geknipperd zie ik dat Cryotank toch echt gewoon doodleuk Deathstars in zijn lijstje heeft staan, samen met een stel andere hele toffe namen. Dat doet me goed. Hopelijk vind ik binnenkort de tijd om de afgelopen twee lijstjes even door te spitten en weer mee te luisteren.

Ik ben heel stapsgewijs tussendoor wat tracks aan het beluisteren, dus waarschijnlijk over een aantal dagen de eerste bevindingen van de eerste nummers van de lijst.

Degelijke 7 minuten van Anthrax, degelijke heavy/thrash, met goede hooks en riffs. Ook dit nummer van Tool is boeiend. De speedmetal van Agent Steel is een heerlijke energieboost met geweldige zang.

Ik vind deze van Leaves' Eyes wat zeikerig en poppy, maar Liv Kristine mag er absoluut zijn, vond haar vooral bij Theatre of Tragedy erg goed.

Metaalmoeheid is mij een bekend verschijnsel. Te veel metal is niet goed. Maar te weinig ook niet! Dus snel aan de slag!

Ojeeeeee, ik zie al scheurtjes in dit topic komen

En hier is, speciaal voor iedereen die achterloopt, alweer het volgende blokje

56. Metallica – Ride the Lightning

Ik heb Metallica maar één keer live gezien en dat was op Pinkpop. Vlak voordat ze zouden spelen, kwam een monsterlijke onweersbui van code rood roet in het eten gooien. Daar zaten we dan, met zijn allen zo laag mogelijk op een open veld. En toen dacht ik: Als Metallica straks speelt, zouden ze eigenlijk Ride the Lightning moeten spelen. Wat een vreugde toen dat ook gebeurde! Het nummer kreeg zo extra (elektrische) lading.
Het titelnummer van Ride the Lightning heeft een van de beste openingen die je kunt bedenken. Het is een spel van vraag en antwoord tussen de bas en drum enerzijds en de gitaar anderzijds. Dan slaan ze de handen ineen en kan het headbangen beginnen. Hetfield klinkt hier nog fel en rauw en eigenlijk geldt dat wel voor de hele band. Let ook op de lange solo halverwege.
Album: Metallica - Ride the Lightning (1984)

55. Carcass – Captive Bolt Pistol

De intro doet me altijd denken aan een verwrongen ‘Nederland, o Nederland!’ Captive Bolt Pistol heeft echter niet veel met voetbal te maken maar meer met pinnen die in de schedels van veedieren worden geschoten. Ik herinner me een boterham met vleeswaren te eten toen ik Surgical Steel net in huis had. Het smaakte me toch allemaal wat minder met zulke teksten op de achtergrond. Het nummer is net zo genadeloos als de vee-industrie zelf. Zoals vee op elkaar gepropt in kleine hokjes wordt vetgemest met als vooruitzicht enkel deze pin door de kop, zo worden de noten en drumslagen op elkaar gepropt in deze razernij.
Album: Carcass - Surgical Steel (2013)

54. Dream Theater – The Mirror

Volgens mij is het voor de bandlieden fysiek onmogelijk iets simpels te spelen. Maar ze doen hun best op The Mirror, in elk geval qua gitaar. Desalniettemin krijgt Dream Theater het voor elkaar om één powerchord te herhalen en dat toch ingewikkeld te laten klinken. Mooi is dat het thema van het afsluitende nummer van Awake, Space-dye Vest, hier al doorsijpelt in de toetsen en richting het eind voor extra dramatiek zorgt. The Mirror kun je blijven luisteren en steeds weer nieuwe details ontdekken. Het eindigt ook nog eens geweldig (die gitaar!) waarna het op het album naadloos overgaat in Lie.
Album: Dream Theater - Awake (1994)

53. Tristania – Tender Trip on Earth

Verschillende vocalisten en zangstijlen wisselen elkaar af in Tender Trip on Earth, waaronder de loepzuivere klanken van Vibeke Stene. Het nummer is een soort combinatie van gothic metal en neofolk. Deze laatste invloeden geven het een nostalgisch tintje. De poëtische tekst geeft dat beetje extra dramatiek, zonder echt over de top te worden. Het refrein heeft een hoog meezinggehalte.
Album: Tristania - World of Glass (2001)

Mooie klassieker van Metallica, voor mij beste nummer op het album. Nummer van Carcass heeft naast de mooie boodschap een lekkere hook in wat je het refrein zou kunnen noemen. Ook deze van Dream Theater mag er zijn, een van de betere op Awake, met veel passie, sfeervol gebruik van keyboards en een prettige cadans. Ook Tender Trip on Earth vond ik wel een aardig nummer met mooie zang van Vibeke Stene en meerdere facetten die het tot een boeiend geheel smeden.

52. Fear Factory – Edgecrusher

Edgecrusher heeft qua dynamiek wel wat weg van een Nirvana-liedje: min of meer rustige coupletten en dan uitbarsting in de refreinen. En dat alles met simpele akkoorden die wel heel doeltreffend zijn. Spaarzame, subtiele synth-effecten maken het extra smeuïg. De basgitaar steelt de show terwijl Burton C. Bell zijn innerlijke rapper aanroept.
Album: Fear Factory - Obsolete (1998)

51. Iron Reagan – Miserable Failure

Heerlijk zo’n band die zichzelf niet te serieus neemt. Dit clipje kun je toch alleen maar met een grote grijns bekijken? En dan helpt het wel dat de riffs er enorm aanstekelijk zijn. Gewoon gaan met die banaan. Een opgewekt ritme, attitude en een zanger die perfect is voor dit genre; de knipoog krijg je er gratis bij.
Album: Iron Reagan - The Tyranny of Will (2014)

Woah, we’re halfway there
Woah-oh, livin’ on a...

50. Anthrax – Hy Pro Glo

Anthrax leerde ik als jonge tiener kennen met de balade Black Lodge en The Sound of White Noise werd een van mijn eerste albums. Misschien omdat ik de band met Bush heb leren kennen, ben ik nooit volledig gewend geraakt aan de zangstijl van Belladonna, die vaak wat bombastischer is. Op Hy Pro Glo zingt Bush alsof hij van binnen kookt. De productie van het nummer vind ik ook erg fijn. Hiervoor werd Dave Jerden geworven, die in die tijd hoge ogen gooide met zijn werk met Alice in Chains. En Hy Pro Glo heeft ook wel iets weg van de tegen de metal aan schurende grunge die Alice in Chains toen maakte, al klinkt Anthrax hoekiger, feller en sneller.
Album: Anthrax - Sound of White Noise (1993)

49. Satyricon – Sign of the Trident

Elke riff in dit nummer is goud waard, en ze vloeien allemaal naadloos in elkaar over. Frost drumt er lustig op los in verschillende ritmes, waarbij vooral het bassdrumpedaal overuren draait, en Satyr geeft het allemaal extra peper met boosaardige keelklanken. En toch heeft het stiekem ook iets dansbaars.
Album: Satyricon - The Age of Nero (2008)

Hij gaat hard hoor! Agents of Steel en RtL

Eerste rondje nummers gehad: 100-85.

Het eerste blokje (100-97) deed me niet zoveel. Allemaal nummers waar ik op een playlist geen probleem mee zou hebben, maar nooit zelf zou draaien. Het gebeurt niet vaak, maar ik denk dat Septicflesh beter is geworden sinds dat ze meer symfonisch zijn geworden.

Ook blok 2 (96-93) maakte me niet echt enthousiast, op Taake na. Die track is heel vet en, ondanks weinig baslaag in de algehele sound, heeft de bas wel een hele mooie rol in die track. :wumpscut: vond ik vrij fragmentarisch klinken, die riff is inderdaad van Bolt Thrower. Welk nummer weet ik even niet, want zo'n riff zetten ze vaak in door hun gehele discografie heen. Heavenwood en Inhuman vallen voor mij allebei onder degelijke gothic metal met wat doom-invloeden.

Het derde blok (92-89) is daarentegen echt ijzersterk. 1349 als opwarmertje: ik heb wat meer met de pijlsnelle en grimmige kant van ze als Hellfire, maar deze meer thrash-achtige track is ook aangenaam. Walk is natuurlijk terecht een metalklassieker van Pantera: meesterlijke riff, catchy refrein en heerlijke deinende groove. Dat geldt ook voor Roots Bloody Roots: heerlijke lompe riff, fantastische grooves met die tribal drums. Phobia is ook al zo'n heerlijk nummer van Kreator: geen poespas, scherpe riffs, hooks alom.

Ook het vierde blok (88-85) bevat sterke tracks. Lang geleden dat ik de Finse melodoom van Swallow the Sun op Hope heb gehoord. Daar heb ik veel naar geluisterd, maar ik merk dat ik het nu vaak te netjes vind, ik heb wat meer met de extremere doomsoorten. Cannibal Corpse brengt een heerlijke lompe, maar toch ook soepele beuker met Pulverised, heerlijk baswerk van Alex Webster. Flotsam and Jetsam doet me heel erg denken aan Enter Sandman, zo te zien ook in dezelfde tijd, sterke vocalen. At the Gates maakte met At War with Reality een sterke comeback. Dit heeft de vertrouwde sound, maar wat meer midtempo en stemmiger.

Mijn excuses dat ik niet echt meer reageer. Ik volg de lijstjes zeker nog wel en heb uiteraard van Barney Rubble zijn lijstje - waar voor mij zeer veel herkenbaar werk in zat - genoten en ik vermaak me op het moment ook prima met Cryotank zijn lijstje.

Ik neem wat weinig de tijd om te reageren, omdat er op het werk momenteel wat gezeur en gezaag is. Vandaar dat ik wat afwezig lijk

Net te laat, ASman, de "vermist"-affiches zijn reeds gedrukt en in de straten opgehangen!

Neen, alle gein even buiten beschouwing gelaten: ieder op z'n eigen tempo natuurlijk.

Goede nummers van Anthrax en Fear Factory en leuke clip van Iron Reagan

48. Alien Weaponry – Rū Ana Te Whenua

Ik zag Alien Weaponry op een festival en het optreden deed me denken aan een kruising tussen Sepultura ten tijde van Roots en, om de een of andere reden, Silverchair. Na afloop van het optreden sprak ik een ex-collega, en die zei tot mijn grote verbazing: “Ik moest denken aan Silverchair.” Bij Rū Ana Te Whenua zijn echter geen grunge-invloeden te bespeuren. In dit nummer gaat het jonge drietal terug naar hun Maori-roots. De bijzondere, authentieke zangstijl past goed bij de eenvoudig, effectieve riffs. Het nummer is een adrenalinestoot.
Album: Alien Weaponry - Tu (2018)

47. Accept – Midnight Mover

Achter de duizelingwekkende clip gaat een vrij onschuldig nummer schuil. Een kort en aanstekelijk liedje met de kenmerkende schrapende stem van Udo Dirkschneider, die net zo klinkt als hij eruitziet, maar met dat stemgeluid erg melodieus uit de hoek komt. Midnight Mover heeft het ouderwetse vuist-in-de-lucht-gevoel.
Album: Accept - Metal Heart (1985)

46. Wolf – I will Kill Again

De band Wolf heeft een speciale plek in mijn hart veroverd. Deze Zweden hebben namelijk vrijwel eigenhandig mijn liefde voor metal weer aangewakkerd. Van ongeveer 2000 tot 2015 luisterde ik hoofdzakelijk naar synthpop, EBM, industrial, dark ambient, dark electro en zo nog het een en ander, maar niet veel naar metal. Ik was al voorzichtig begonnen meer metal te luisteren toen in Wolf live zag spelen voor een vrijwel lege zaal (omdat elders in de stad Anaal Nathrakh speelde en metalminnend Groningen vooral daarheen ging). Al na de eerste noten ontwaakte mijn innerlijke metalhead. Het nummer dat mij tijdens dit concert het meest opviel was I Will Kill Again. Ouderwetse heavy metal met ouderwets goede instrumentbeheersing, solo en een ijle maar krachtige zanglijn. Vanwege de grote invloed van deze band doe ik meteen nog een nummer van Wolf.
Album: Wolf - The Black Flame (2006)

45. Wolf – Nocturnal Rites

Na een sfeervol, synthetisch intro wordt een gitaarmelodie ingezet die swingt als een schommel. Het zijn vooral de refreinen die ongelofelijk catchy zijn met hun ‘Whooaa-whooaa’ en ‘Yeeaah-yeaah’. Net als je denkt dat het wel heel popie-jopie wordt, komt de intro weer terug en kun je weer met hernieuwde energie de whooaa’s en yeeaah’s tegemoet gaan. Het nummer eindigt nogal abrupt, geen idee waarom dat is. Niet echt mooi, maar je kunt niet alles hebben.
Album: Wolf - Legions of Bastards (2011)

84-81

Ik was even vergeten dat Ghost Brigade zoveel post-metalinvloeden had. Klinkt echt als een mix van The Ocean, ISIS, Swallow the Sun en Katatonia. De meer melodieuze passages met cleane vocalen doen mij niet zo veel, maar het zwaardere werk is heel erg goed. Dat geldt eigenlijk ook voor Novembers Doom: de heavy stukken vind ik gaaf, de melodieuze stukken wat minder. De grunt van Paul Kuhr is moddervet, maar zijn cleane vocalen vind ik matig.

Machine Head is vooral in de jaren '90 echt een topband, maar op Game Over verziekt Robb Flynn de boel compleet met zijn waanzinnig zeikerige vocalen. Als zelfs de teenage angst-zangers van de begin jaren '00 volwassener klinken dan een man diep in de 40 gaat er iets goed mis. Het album hierna (Catharsis) wordt nog meer verziekt door Flynn. Instrumentaal OK, deze track.

Ministry vind ik dan weer heel erg gaaf. Vooral het drumwerk van Bill Rieflin is hier fantastisch, gelaagde pulserende beats die perfect aansluiten op de hakkende gitaren en de venijnige vocalen van Al Jourgensen.

80-77

Eisbrecher is het soort industrial metal waar ik niet warm of koud van word. Echt iets wat ik hoor en wat ik na het nummer al vergeten ben.

Marilyn Manson daarentegen.... dit blijft een knaller van jewelste. Extreem doeltreffende riff en de vocalen van Manson hebben heel veel karakter en intensiteit.

I Am Morbid is een van de ''reguliere'' nummers van het I-album van Morbid Angel. Daarmee behoort het tot een van de sterkere nummers van het album, maar dat zegt bij mij helemaal niks. Dit komt niet eens in de buurt bij de A t/m G-serie van de band, die echt ijzersterk was. Dit zal inderdaad zo'n nummer zijn dat mensen veel apart luisteren en daardoor op Spotify goed scoort, maar ik vind het echt te krampachtig een (inderdaad) metalanthem proberen te zijn.

Gama Bomb is gewoon geinig. Niet mijn soort thrash, maar als het op een playlist langs zou komen, heb ik er geen problemen mee.

Dat is een flinke inhaalslag, Don. Leuk om te lezen.



Volwassenheid is inderdaad niet bepaald een woord dat ik met Robb Flynn associeer.

Vond dat nummer van Alien Weaponry heel aardig met de occulte, pagan-achtige invloeden met tegelijk iets van een industrial-sausje en het bevatte verder ook goede hooks. Nocturnal Rites vond ik het betere nummer van Wolf, beetje cheese is oké - we hoeven niet vegan te worden.

Elke dag een plakje voor lichaam en geest

One slices of cheese a day keeps the doctor away

44. Tool – Hush

Voordat de uitgesponnen, hypnotiserende polyritmes hun intrede deden, moest Tool het vooral hebben van de ongeëvenaarde energie. Maar ook zonder de weidse structuren van tegenwoordig is de grote muzikale kwaliteit van de heren wel duidelijk op Hush. Vooral Maynard James Keenan overtreft zichzelf door zijn borrelende woede naar het oppervlak te laten komen.
Album: Tool - Opiate (1992)

43. Orphanage – Victim of Fear

Sta me toe even nostalgisch te worden. Orphanage! Die goede oude tijd. Neerlands trots. Die moesten en zouden in mijn lijst komen. Toen ik mij opgaf voor deze metal top 100, schoot direct de titel The Case of Charles Dexter Ward door mijn hoofd, maar bij herbeluistering van het debuutalbum van Orphanage valt mijn keus toch op deze Victim of Fear waarmee Oblivion wordt afgesloten. De eerste minuten beginnen rustig met een subtiele dreiging. En dan... AFRAID! De massieve grunt van George Oosthoek gooit het nummer open. Zoals vaker bij deze Utrechtse band klinkt het allemaal simpeler dan het is. Je weet van tevoren niet waar het naartoe gaat.
Album: Orphanage - Oblivion (1995)

42. The Sins of Thy Beloved – Nebula Queen

Rond de eeuwwisseling was ik groot liefhebber van gothic metal en voor mijn gevoel waren dat ook de hoogtijdagen van het genre. Toen ik The Sins of Thy Beloved live zag, maakten ze alleen al indruk door het grote aantal bandleden. Het beauty-and-the-beast-concept was haarfijn uitgewerkt met de engelachtige stem van Anita Auglend en het tegenwicht van twee heren die uit de onderwereld zijn gekropen. De zangeres is niet de enige troef van de band. Het vioolspel van Pete Johansen brengt accenten van zigeunertreurnis, tot hij aan het eind van Nebula Queen vrij spel krijgt en toewerkt naar een fantastische climax. Kippenvel.
Album: The Sins of Thy Beloved - Perpetual Desolation (2000)

41. Ghost B.C. – Jigolo Har Megiddo

Ghost/Ghost B.C. wordt meestal als metalband beschouwd, dus doe ik dat ook maar. Ghost leerde ik ooit kennen doordat ik in YouTube steeds een interessante albumcover zag die mij nieuwsgierig maakte. Dat was Opus Eponymous en de muziek sprak me meteen aan. Er kwam zowaar net een nieuw album uit, dus dat moest ik hebben. Ondanks het image dat de band zich aanmat, was de muziek juist heel soft en het softste nummer van allemaal was Jigolo Har Megiddo. En laat ik dat nou net het leukste nummer vinden. De springerige basgitaar, het vrolijke, oubollige orgeltje en de opbeurende akkoorden laten je opgewekt achter.
Album: Ghost - Infestissumam (2013)