Je hebt Earth Wind and Fire, die met die hoge stemmen, maar dus ook Earth and Fire. En nu lees ik ook dat ze uit Nederland komen. Ik ben benieuwd. Song of the Marching Children begint met een rustig pianoriedeltje om vervolgens na ongeveer 2 minuten dacht ik uit te barsten in bombast. Daarna komt er een fijn riffje in en later start ook de zang. Wat je meteen merkt aan dit nummer is dat het afwisselend is, veel verschillende passages volgen kort op elkaar. Soms heel kort. Ik kan niet meteen zeggen dat de zangeres fantastisch is, maar er is niks op aan te merken, gewoon heel keurig. Het nummer blijft vervolgens boeien, met steeds enkele nieuwe passages, maar ook repetitieve passages. Na 11 minuten stopt het nummer even en wordt er gestart met een akoestisch stukje, het heeft een prachtige melodie. Daarna wordt er naar een climax gewerkt en is dit 18 minuten lang genietbare stukje muziek afgelopen. Geweldig, wat deze band heeft gedaan met dit nummer, ongelooflijk goed.

Ik geef het je te doen. Je brengt je debuutalbum uit en dat begint wat aarzelend. Dan komt dat gitaardeuntje en dan begint het album met:

Step out the front door like a ghost
Into the fog where no one notices
The contrast of white on white.
And in between the moon and you
The angels get a better view
Of the crumbling difference between wrong and right.

Dan weet je dat je met een bijzondere band te maken hebt. Niet al te vrolijk van aard, dat is ook wel duidelijk.
Maar heel goed in het neerzetten van sfeer en het vertellen van verhalen. Dat je daadwerkelijk mee gaat leven met die Maria en het nummer je pakt en je overvallen wordt de schoonheid en de triestheid van het nummer. Zo mooi dat je er kippenvel van krijgt
Beter dan dit wordt het hierna niet meer, maar dat is eigenlijk ook nauwelijks te doen.

()

Wat mij betreft is dit de beste girl group-song aller tijden en daarmee nog net iets beter dan Leader of the Pack, Nothing But A Heartache, Be My Baby, Then He Kissed Me, Will You Love Me Tomorrow, etc. Op de een of andere manier voelt het nummer heel organisch aan en dan is er ook nog Mary Weiss, de beste zangeres van de eerste helft van de jaren '60. Niemand kan smachten zoals zij. Tot slot een grappig weetje: een nog onbekende Billy Joel bespeelt hier de piano.

Het vorige nummer van Tom Petty beviel zeer goed en dus waren de verwachtingen hoog gespannen, maar net zoals Refugee is ook A Face in the Crowd rock van de bovenste plank. Het (meervoudige) gitaarspel en de bas die de perfecte toon zetten voor een grauwe dinsdagmiddag waarbij alleen goede muziek de dag nog op kan fleuren.

Toen DJ Shadow in 2002 The Private Press uitbracht waren de verwachtingen hooggespannen. Zou hij na al die jaren weer net zo'n meesterwerk kunnen afleveren als Endtroducing uit 1995? Dat bleek uiteindelijk niet het geval, maar You Can't Go Home Again heb ik toen helemaal grijsgedraaid en doet zeker niet onder voor het beste van Endtroducing. Met High Noon, Stem/Long Stem en Building Steam is dit het beste wat hij gemaakt heeft, wat mij betreft. Het begint al verrassend met de muziek van Los Incas' El Condor Pasa, van oorsprong een 18e eeuws Andeaans volkslied en in 1970 ook al gebruikt door Simon & Garfunkel. Later komen de drums erin en ontstaat er een geweldig instrumentaal dancenummer met een sound die ik nog steeds behoorlijk origineel vind. Het nummer bereikt epische proporties door de fraaie melodie die er in de laatste drie minuten bij komt. Zo moet het ongeveer voelen als condor die een duikvlucht neemt van de aconcagua. Machtig en vrij.

Thursday's Child wordt traditioneel niet tot de topsongs van Script of the Bridge gerekend, maar het is niettemin altijd al een van mijn favorieten geweest. Op geen enkel ander nummer klinkt Mark Burgess' stem zo ontroerend weemoedig als hier. Vooral het refrein is wonderbaarlijk mooi. Bovendien handelt het nummer over mijn lievelingsthema: nostalgie. "I suppose / Years ago / Years ago / I might have known"

Ah, een geniaal nummer van eigen bodem. Ik vond hem al geniaal in de singleversie, maar toen opeens bleek dat het echte nummer een paar minuten langer was. Meesterlijke solo met, zoals we van ze gewend zijn, sterke combinatie van gitaar, bas en drums. En live ook bijzonder sterk.

Rumours is pop ten top. Het wordt niet voor niets aangemerkt als een van de beste albums uit de popgeschiedenis. Dat is meer dan terecht. Elk nummer heeft iets leuks, zo ook deze. Het lichte riffje is fijn, maar ook het refrein dat ogenschijnlijk makkelijk uit de mouw wordt geschud. Volgens mij hadden de leden van Fleetwood Mac in deze tijd niet veel moeite om goede popnummers te schrijven. Dit is maar een van de vele mooie. En dan staat de allerbeste dit jaar niet eens in de lijst. Volgend jaar gelukkig wel. Namelijk The Chain.

Drinking in LA zette in 1997 het Canadese collectief Bran Van 3000 in één keer op de kaart. Het aanstekelijke liedje verraadt invloeden uit onder meer hiphop, rock en elektronische muziek. Hoewel het geen gigantische hit is geworden, werd het destijds wel veelvuldig gedraaid op de alternatieve radiozenders. Nadien hebben we hoegenaamd niks meer gehoord van de Canadezen. )

In de tweede helft van de jaren 80 staken een paar straffe madammen het hoofd boven water. Suzanne Vega, Michelle Schocked, Tanita Tikaram en Tracy Chapman om maar een paar namen te noemen. De allerstrafste kwam uit Ierland. De kale Sinead O'Connor gebruikte haar muziek om de ongeslagen demonen uit haar jeugd te lijf te gaan. Dat kale hoofd fungeerde meer als een wapenuitrusting dan als look. Sinead toonde in het ene nummer haar giftige nagels om verscheurend uit te halen. Op andere momenten was ze de vleesgeworden tederheid. Tussen die uitersten zat af en toe een aanstekelijke popsong: Mandinka en The Emperor's New Clothes bijvoorbeeld.

Dit nummer straalt veel levensvreugde uit met prima zang en fantastische drums. Eigenlijk een cover van Randy & the Rainbows uit 1963 maar dat doet niets af van de klasse van Blondie.

Foute muziek? Jazeker! Leuk? Absoluut! Dit straalt een en al vrolijkheid uit, en is super aanstekelijk, je moet daarom wel heel erg een zuurpruim zijn om dit niks te vinden. Grapje natuurlijk, want het is te begrijpen als dit je iets te vrolijk is. Hoe dan ook, een fijne jaren '80 synthpop-klassieker!

Bij dit nummer was ik er ongelooflijk laat bij... Afgelopen jaar viel het kwartje pas, maar dan wel direct goed. Prachtige dromerige melodie en tekst over het volgen van jouw weg, en vooral: niet omdraaien en terugkeren. Ook al lijkt dat soms aantrekkelijk, het leidt tot dezelfde pijn als die je al hebt ervaren. ""Although you are the one
You're not the same
So the other side of the road
Can only take me back home""
Driving home for Christmas...? Ik dácht het niet, hè..

Edwyn Collins, zanger van de cultband Orange Juice scoort solo een grote hit. Zeer aanstekelijk nummer dat mij zowel aan David Bowie doet denken (zang) als de Motown-sound (ritme) en die gitaarsound vind ik heerlijk.

Dit moet toch wel het ultieme lentekriebelgevoel-nummer zijn. Want tekstueel gaat dit liedje dan wel over de ene natte droom na de andere, de muziek kan zo gebruikt worden ter ondersteuning van een timelapse van een ontkiemende bloem of smeltende sneeuw. En wanneer naar het einde toe alle remmen losgaan in een uitbarsting van trompetjes en violen, hou ik het zelf bijna niet droog daar beneden.

Met de grote waardering die ik voor The Stones heb gekregen moet ik maar snel aan The Who. Als ik mijn ontdekkingsreis door de Stones heb afgemaakt zal ik snel eens een paar albums opzoeken. Nu blijft mijn kennis van deze band beperkt tot een paar nummers.Hierdoor wordt ik namelijk wel heel erg benieuwd. Dit is volgens mij dat beroemde stotternummer en dit is zo ongelooflijk lekker. Ik heb het nu twee keer achter elkaar opgezet en ik loop hier al te stuiteren achter de computer. Dit is een belachelijk lekker rock&roll nummer.

Na het zien van Into the Wild een maand geleden ben ik helemaal verslingerd geraakt aan de soundtrack. Dit nummer is met recht een van de meest gevoelige tracks die ik ken. Eddie Vedder lijkt zijn hele ziel in het nummer te leggen. Gitaarspel is niet normaal mooi en bij het refrein heb ik altijd kippevel. En zo zijn er nog meer nummers van dit kaliber op die soundtrack.

Best Kept Secret, 2014. Fijn festival zeg. De setting: Beekse Bergen. Heerlijk zomerweer. Ik zittend aan het meer. Hakken in het nat, knuisten in het zand. Angus en Julia spelen 'Heart Beats Slow', en ik raak in vervoering. De zon als een warme koperen ketel, de weide overgietend met zorgeloosheid. Ik geloof dat ik een kleine vier minuten verliefd was op elk levend wezen in een radius van veertig meter. Het was een mooi weekend.

DenDimi schreef:
Nummer 1891 (re-entry van Fleetwood Mac) had ik dit jaar genomineerd, maar blijkbaar blijft het nummer toch toebehoren aan degene die het ooit eerst nomineerde?

De dreiging in het nummer Larkspur van The Veils is constant voelbaar. De extreem zorgvuldige opbouw, de duistere tekst en het explosieve einde vormen de kracht van het nummer. Daarnaast biedt dit langste nummer van het album Sun Gangs de verschillende bandleden voldoende ruimte om te excelleren.

Deze heb ik pas één of twee jaar geleden ontdekt toen ik het album 0 beluisterde. Begint als een vrij standaard Damien-Rice-nummer, waarbij het hoopvolle je doorheen het nummer meedraagt. Het nummer zwelt aan, waarbij plots die prachtige operastem komt aanzetten. Pompeus? Misschien, maar gracieus en majestueus nog veel meer!

Energieke en erg vrolijke Britpopsong, klinkt fris en jeugdig. Die hamerende piano vind ik ook goed gevonden.

1989 is voor mij het sleuteljaar als het gaat om muziek: voor 1989 was muziek niet meer dan het geluid dat uit de stereo van mijn ouders kwam en in de jaren erna is muziek nooit meer weg te denken geweest uit mijn leven. Ik ontdekte de top 40 en werd muziekliefhebber. Met veel van de muziek die ik toen leuk vond ben ik wel klaar, maar één nummer staat nog altijd fier overeind: Buffalo Stance van Neneh Cherry. Stoere raps, meeslepende melodieën, een fantastische zangeres. Voor mij heeft Buffalo Stance nauwelijks aan kracht ingeboet en is het de beste nummer #1 hit die Nederland ooit gehad heeft. Als ik dit hoor is het gewoon weer 1989.

()

()

()

Een van de grotere Britse bands van eind jaren tachtig. Ik ben eigenlijk nooit helemaal overtuigd geraakt van het soms wat saaiige geluid dat toch wel merkbaar van invloed is geweest op de rustige (Slowdive)-kant van de shoegaze. Maar behalve veel nummers die meestal mijn ene oor in en het andere weer uit gaan, hebben ze wel degelijk een paar parels. Het plechtige liefdesliedje Christine contrasteert mooi met het overstuurde gitaarwerk. Waar veel shoegaze nog wel eens wat 'koud' wil klinken, heeft dat hier juist een extatisch en gloedvol effect.

In 2016 werd Priestess gelanceerd als eerste single van de band Pumarosa en daarmee kwam de verwachting hoog te liggen voor hun debuutalbum. Priestess klinkt als donkere electronic waarvan ik meer terug wilde horen. Maar hun latere EP en album laten een redelijk doorsnee rockmuziek horen dat niet direct in de lijn ligt van Priestess, wat ik lichtelijk betreur.

Daar waar de band en het nummer pas echt punten ging scoren voor mij is het concert begin 2018 in het Tolhuistuin, waarbij een enorme energie van de band uitging met een geweldige versie van Priestess, die zo perfect klonk als op het album, met vooral een overenthousiaste frontvrouw Isabel Munoz-Newsome die aardig uit haar plaat ging. Zodoende toch de sympathie opgewekt om ze verder te volgen.