De lolbroekerij van hun UK nummer 1 hit Baggy Trousers ten spijt, Embarrassment zou met stip één van mijn meest favoriete Madness singles worden na My Girl en Our House. Er zit een behoorlijke twist in het arrangement alsof de saxofoon geregeld aan je oren trekt om orde op zaken te stellen. Het moet nu maar eens uit zijn met al dat genante gedoe. Knoop je jas dicht, doe een das om, was eerst je handen. Kam je haren, recht je schouders, denk aan je tanden. Blijf niet hangen, recht naar huis toe, spreek met twee woorden. Stel je netjes voor, eet zoals het hoort en zeg u.

Enorme hit van Daft Punk’s laatste album, Random Access Memories. De liefhebbers zullen echter geen genoegen nemen met de radio edit; in de zes minuten lange album versie is plek ingeruimd voor zowel de intro als de outro. Beiden zijn mijns inziens onmisbaar, maar zwaar ingekort op de versie die de hitlijsten maandenlang aanvoerde. Het fenomenale gitaarwerk is een verdienste van Nile Rodgers; ik betwijfel of ik dit nummer zonder Rodgers echt de moeite waard had gevonden. Rodgers kwam, zag en overwon; hitmeester Williams kleurde het nummer verder in, opdat Get Lucky meer zou zijn dan alleen een hit, en niet zomaar vergeten zou worden.

Magazine was een van de vroegere wave-bands. Ze worden soms vergeleken met The Cure. Het nummer heeft een goede drumbeat. Daar worden soms van die heerlijke gitaarstukjes door heen gemixt. Soms is het een gierende gitaar, en soms komt er even een klein gitaarstukje doorheen. De instrumentatie is dik in orde. De zang is al even interessant. Het is ontzettend leuk gezongen. Vooral dit zinnetje: I will drug you and fuck you, geweldig hoe hij dat uitspreekt.

De originele elementen in dit nummer (de prachtige hoge zang van Bush en natuurlijk de geweldige doedelzak) laten sommige andere mooie details opvallen trekken het niveau omhoog van ‘enigszins standaard 80’s-poppertje’ naar eigenlijk gewoon een erg goed nummer. Het hele liedje krijgt hierdoor een heerlijk zwoele, aparte sfeer, die echt wat hemels overkomt. Ik zal mezelf er nu eindelijk eens toe zetten om deze door Niels getipte artiest echt goed te beluisteren, geweldig nummer.

De jeugd van nu zal eerder de versie van Coolio meekrijgen. Zo was dat ook het geval bij mij. Ik heb Gangster's Paradise een tijdje een van de beste nummers ooit gevonden. En nu is het nog steed sterk. De violenmelodie is fantastisch en ook als ik de versie van Stevie Wonder heb ik meteen de neiging om te gaan rappen: As I Walk Through the Valley of the Shadow of Death. Ik merk meteen dat ik die hele eerste verse zelfs zonder de muziek uit mijn hoofd ken. Ik moet dit nummer echt oneindig vaak geluisterd hebben vroeger. De versie van Stevie Wonder is wat minder gejaagd. Het is wat relaxeder met een scherp randje. Het refrein blijft natuurlijk classic.

Led Zeppelin was natuurlijk één van de topbands in de eerste jaren '70. Algemeen beschouwd als hardrockband maar dit sfeervol en ijl akoestisch nummer met violen is ook één van hun parels.

Pavement komt na Blood Sugar Sex Magik denk ik in de aanmerking voor 'beste rockalbum van de jaren '90. Crooked Rain, Crooked Rain is een briljant iniderock album en is terecht goed vertegenwoordigd in de ladder. (Al kan het wel meer dan 3 nummers trouwens.) Dit is de grootste hit van het album. Het is in alle opzichten een onweerstaanbaar nummer. Dit nummer is gemaakt om mee te blèrren en laat de kracht van deze band goed zien. Ga het ontdekken, is mijn advies.

()

()

Shangri-La klinkt pretentieuzer dan de andere Kinks-nummers met tempowisselingen, majestueuze brug en maatschappijkritische tekst. Niet hun bekendste - het werd maar een bescheiden hit - maar ik vind het één van hun beste songs

Net als de 'verloren zoon' kwam een berooide Beck Hansen in 1991 weer terug in L.A. Hij had daarvoor een zwervend bestaan geleid in NY nadat hij al vroegtijdig met school was gestopt. In LA bleef hij echter optreden naast zijn slecht betaalde baantjes. En om te kijken of het publiek dan wel luisterde naar zijn songs maakt hij zijn teksten extra weird. Zo ook de tekst van Loser. Tijdens de opname hiervan werd er geëxperimenteerd met rap, hiphop beats, en samples. Zo wilde Beck de rap stijl van Chuck D nadoen. En nadat Beck zijn eigen rap had teruggehoord schoot hem de legendarische tekst voor het refrein te binnen dat het nummer tot een wereldhit zou maken: 'Man, I'm the worst rapper in the world, I'm just a loser'
(so why don't you kill me?)

cosmic kid schreef:
1872
(afbeelding)
Pumarosa - Priestess
(afbeelding)

The Witch | 2017 | UK

2018: 1906
2017: ---
2016: ---

Genomineerd door: Sundance
"
(Sunderland)

cosmic kid schreef:


Nee, excuus en ik zal het aanpassen. Mochten meer mensen een vergissing zien, laat het dan even weten

herman schreef:

Priestess is van oktober 2015 zelfs. Weet het nog goed, want ik was gelijk verkocht en hij kwam toen op 1 binnen in mijn MuMeAfrekening.

Hopelijk kan 'ie de komende jaren nog wat verder stijgen.

We gaan terug naar het jaar 1978. Toen was dit een best controversiële naam voor een album en bijhorende single dus in sommige landen werd dit album hernoemd naar 'Japan'.
De groep ontstond in het glamrock-tijdperk en legde de brug naar de synth-wave en de new romantic.
Japan is ook vooral gekend omwille van hun frontzanger David Sylvian. Het is dan ook hij die het nummer naar een hoger level tilt.
'Get up, get up, get up take it much higher!'

Het is een beetje oneerlijk voor Guns N' Roses om na Conversation 16 te komen, het wordt namelijk zeker wel overschaduwd door het vorige nummer. Maar dit is gewoon een steengoed nummer. Een tijd lang heb ik dit erg veel gedraaid. Guns N' Roses weten wel hoe ze ontzettend lekkere rock moeten maken. Er is dan wel kritiek soms op Axl Rose, maar dat is op dit nummer helemaal niet van sprake. Hij steelt de show hier, met zijn geweldige scherpe zang, geweldige uithalen en fijn uitgesproken zinnen. Daarnaast moest ik de moddervette sound gewoon even noemen. Slash blijft een van de meesterlijkste gitaristen ooit. Appetite For Destruction heeft me nooit helemaal in het geheel kunnen grijpen. Een stuk of 6 nummers zijn echter wel fantastisch

Middenin de grungehype bracht Soundgarden uit Seattle het toegankelijke rockliedje Spoonman uit als eerste single van het album Superunknown. Het nummer was oorspronkelijk geschreven voor de soundtrack van de film Singles uit 1992, maar kwam uiteindelijk op het vierde album van Soundgarden terecht. Mede door het succes van deze eerste single, brak Soundgarden met Superunknown in 1994 door naar een groter publiek. De naam van het nummer is overigens geïnspireerd op Artis the Spoonman, een Amerikaanse straatartiest die muziek maakt met lepels en andere metalen objecten en ook te zien is in de videoclip van dit nummer.

Een vriend van mij maakte er ooit een sport van de vele armbewegingen uit de clip van Around the World te reproduceren (voor de liefhebbers, zoek de ‘original video’ maar eens op). In die tijd zag ik Around the World nog als een guilty pleasure, inmiddels ben ik deze single van Homework steeds beter gaan waarderen. De repetitieve robotachtige stem zal niet iedere luisteraar aanstaan, maar de meeste liefhebbers van Dance en Elektronica zullen toch wel van dit nummer kunnen gaan genieten. Als ik een rijtje zou maken van memorabele baslijnen, dan zou die van Around the World daar zeker in terechtkomen. Een pareltje uit de beginperiode van Daft Punk.

Ja dit is al een oudje en voor de doorbraak. Dit ontzettend dansbaar nummer zit vol new wave elementen zoals die toen volop te horen waren. Dit Sons and Fascination is mijn favoriet na NGD. Dit is zo'n nummer dat rustig 10 minuten door kan gaan en waar de ouwe waver rustig op door kan zweven.

In 1979 definieerde Japan in haar eentje de jaren 80 op de single Quiet Life en het bijhorende album. Dat Japan met één been in de glamrock van de jaren 70 stond, mag duidelijk zijn. Iconen als Roxy Music en David Bowie kleurden de muziek van David Sylvian en ço. Met het andere been stapte Japan de jaren 80 in. Dankzij het creatief gebruik van de elektronica. De weg van glamrock naar de new romantic scene loopt via Japan. De weg van Roxy Music naar Duran Duran loopt via Japan. Want wat anders is Quiet Life dan een blauwdruk van Planet Earth?

Eén van de vele fantastische nummers van het album London Calling. Wat mij zo aanspreekt aan dit nummer is dat het een vrolijk deuntje bevat en het onderwerp in eerste instantie ook niet erg diepgaand lijkt, maar er toch ergens een aparte sfeer heerst. Mede door de opvallende bas die er doorheen suist en de relaxte keyboardtonen zou je het als een fleurige jaren 70 zomerhit ervaren, maar door de stem van Joe Strummer blijf je toch die link met punk houden. In dat opzicht een goed representatief nummer van London Calling.

Een band waarin ik mij later heb verdiept, kun je moeilijk in één hokje plaatsen. Dit nummer werd later een hit van Joan Baez maar het origineel van The Band is zeker zo prachtig met name de aparte emotionele zang.

Na Slave Ambient zag ik ze in Doornroosje. Baby Missiles was hierop het topnummer en legde de basis voor hun meesterwerk lost in the dream. Het fundament daarvoor hoor je hier ook terug.
Blijft een ijzersterk nummer.

Chvrches mijn favoriete pop bandje. Vorig jaar geweldig op Best Kept Secret in de late uren, Lauren met die rondjes draaide, de band die er zin in had, en Leave A Trace. Dit is ook zo'n nummer dat live erg goed uit de verf komt, en gelet op het publiek ook erg goed ontvangen wordt.

Dit vind ik duidelijk het beste Doves-nummer die ik tot nu toe in deze ladder ben tegengekomen, de melancholieke sfeer komt hier beter naar voren. Het is overigens door dat nummer dat ik Doves leerde kennen.

The Shins vind ik een van de leukste bandjes van de jaren '00. Ik ken niet veel bands die veel frisser klinken als The Shins. De hele sound van The Smiths is geweldig. Beetje rock vermengd met een heerlijk poppy sausje. Dit nummer is ontzettend strak. Lekker rockend. Maar juist de belangrijke popelementen zitten er ook in verwerkt. Prachtige zang, af en toe wat harmoniezang en lekker rinkelende gitaren. So Says I is een van de vele prachtige nummers van The Shins, lekker opzwepend en fijn om mee te zingen.

Het mooiste Snow Patrol-nummer en meteen de eerste die van hun langskomt. Dat is jammer, want dat betekent dat dit het laagstgenoteerde Snow Patrol-nummer is. DIt had van mij veel hoger gemogen, maar het is wel een mooie nieuwe binnenkomer. Waar Snow Patrol voor mij de laatste jaren vaak een brenger van ontzettend saaie muziek is, die me geen moment weet te boeien, is dit nog net van daarvoor. Het album uit 2006 vond ik nog best aardig, maar dit nummer een heel hoog hoogtepunt. Een prachtig duet tussen Gary Lightbody en Martha Wainwright wiens stemmen prachtig bij elkaar passen. Het nummer heeft een wat donkere sfeer, wat ik niet gewend ben van de band (meestal zijn het toch wel lustige popliedjes). Meeslepende melodieën, indringende instrumentatie, en emotionele zang. Dit is ook een rustig nummer, maar verre van saai, en een nummer dat telkens mooi naar een climax toewerkt, en me altijd weer weet te raken.

Bijna alles van Coldplay is matig tot slecht en ook live (stadions) kan ik het niet aanhoren. Het kost daardoor altijd wat moeite om niet te vergeten wat voor een pareltjes de eerste twee albums eigenlijk zijn. Vooral Parachutes heb ik helemaal kapot gedraaid toen deze uitkwam, maar ook nu nog zet ik hem regelmatig op. Coldplay klinkt hier nog als alles wat het gemaakte popproduct van tegenwoordig niet meer is. Klein, persoonlijk en vol creativiteit. Parachutes is tijdloos en Spies is daarbij het hoogtepunt. 

De albumversie die net iets minder is dan die van Made in Japan straalt zoveel power uit en ik ken geen nummer waar ik meer energie van krijg. Bij de Made in Japan-versie dacht ik eerst zelfs dat de Hammondsolo van Jon Lord een gitaarsolo was van Ritchie Blackmore. Zo goed heeft hij het geluid van een gitaar weten na te bootsen. Ik geloof dat ik er pas achter kwam bij de Classic Albums-docu van Machine Head (aanrader!). Deep Purple op z’n hoogtepunt, alle leden spelen hier op hun best. Het grote verschil met Child in Time is dat ze daar op de beurt hun klasse tonen en bij Highway Star heb ik toch meer het gevoel dat het een groepsproduct is. Weergaloos!