Simon77 schreef:
Pijnlijke recensie ook bij Old and Wise

De derde single van het bewierrookte debuut van Ella Yelich-O'Connor is een ode aan haar vrienden en haar vaderland Nieuw-Zeeland. Over hoe ze opgroeide in een afgelegen deel van de wereld dat voor veel mensen grotendeels onbekend is. Het nummer begint net als haar monsterhit Royals a capella, maar wordt al snel uitgebreid met de kenmerkende drum-handklap beat. De zachte synthesizermelodie die zich aandient in het refrein zorgt voor een verrukkelijk catchy eindresultaat. De schitterende videoclip is trouwens geìnspireerd door een bizarre droom over een duistere, magische tienerwereld. Fun fact: de zinsnede "We sure know how to run things" is een duidelijke referentie naar Miley Cyrus' bekende partyanthem We Can't Stop (2013) ("We run things, things don’t run we"). (Gretz)

De sensualiteit van haar stem is wat mij betreft het belangrijkste wapenfeit van de groep rond Chrissie Hynde. Brass in Pocket wordt half kreunend op de luisteraar afgestuurd en met een handvol akkoorden weet de groep ons in te pakken. De begeleiding is nergens opdringerig, want de klemtoon moet op de vertellende stem van Chrissie liggen. Het niveau van hun doorbraak single zouden ze daarna nooit meer halen, al schreven ze nog een paar aangename hits op hun naam. (dazzler)

Dit vind ik wel een sterk nummer hoewel de minste uit het gelijknamige album. Klinkt erg duister door die keyboard en gitaarriff, doet mij een beetje denken aan King Crimson. Het drumwerk vind ik erg knap. (LucM)

Een groep die je herkent uit duizenden door hun specifieke sound. Een mengelmoes van rock, jazz en blues.
We combineren een tweesnarige slide-basgitaar met een bassaxofoon en plakken daar nog de doorrookte stem van Mark Sandman bij.
Spijtig genoeg heb ik ze nooit live gezien ook al waren ze geregeld hier en hadden ze goeie contacten met dEUS. Daar komt dan nog bij dat Sandman al de pijp aan Maarten gaf tijdens een optreden in 1999.
Dit nummer is me altijd bijgebleven omdat we dit geregeld speelden na een optreden of feestje.
En toen schreeuwden/keelden/brabbelden we (vlot) mee :

'Yes, hello, my name is Mark
And I'm super rich, no super star
Did you know the president
Is super, super, super sexy

Automatic taxi stop
Electric cigarette love, baby
Hotel Rock 'n' Roll, the discotheque
Electric super sex'

Mmm memories (curufin)

Even luisteren naar die laatste zin van het lied waarin Neil Finn een beetje hees de titel herhaalt. Kippenvel plaatje van een avontuurlijke family man die zich omwille van het succes (doorbraak wereldwijd met de US nummer 2 hit Don't Dream It's Over in 1987) tracht te beschermen tegen de avances van het bijhorende groopie-dom. Aan het woord is vrouwlief die de zanger smeekt om zijn hart bij haar te houden. Althans, zo begrijp ik het nummer. Op de achtergrond zingt oudere broer Tim een aardig toontje mee. (dazzler)

Als je midden jaren ’90 zoals ik veel naar MTV keek, kon je niet om de clip van Da Funk heen. Die grote eenzame hond (of man in hondenpak) die door iedereen met de nek werd aangekeken. Het nummer was eigenlijk meer soundtrack bij de clip dan dat de clip de muziek ondersteunde. Later kocht ik Daft Punk’s Homework en ben ik Da Funk toch vooral om de muziek gaan waarderen. Mooiste moment is wat mij betreft zo na 3 minuten, als de hi-hats en scheurende synth weer bijval krijgen van die heerlijke beat die me doet denken aan een bokser die de ene na de andere rake klap uitdeelt. (herman)

De dreampoppers van Beach House barstten in 2015 van de inspiratie. Ze hadden zoveel nummers opgenomen in hun studiotijd dat ze besloten gewoon twee albums vlak achter elkaar uit te brengen. Die twee albums staan grotendeels vol met de karakteristieke sound van Beach House, maar het allereerste nummer dat ze in 2015 lieten horen was net dat ene nummer dat wel wist te verrassen door iets af te wijken. Het klinkt nog steeds heel dromerig, maar het typerende stemgeluid van Victoria Legrand is wat meer op de achtergrond, en er zijn wat shoegaze-invloeden. Wat mij betreft resulteert het in het mooiste Beach House-liedje sinds het album Teen Dream. (Arrie)

Van het sterke A Pagan Place. Onterecht drie keer zo weinig beluisterd als This Is the Sea. Het is lang geleden dat ik die weer eens gedraaid heb. Opzwepend drumwerk, losjes getrompetter (het geretekketet, zoals Gé zou zeggen) en de lekkere stem van Mike Scott. Het lijkt alsof er 2 keer zoveel instrumenten spelen. (chevy93)

Calais is de titelsong van het vierde album van de grootste West-Vlaamse folkband die er ooit bestaan heeft. Het nummer gaat niet over de esthetische schoonheid van de gelijknamige grauwe Noord-Franse havenstad aan Het Kanaal. Het verhaalt helaas wel over de beruchte Jungle van Calais, het (illegale) vluchtelingenkamp dat al sinds 1999 bestaat, mede als gevolg van de aanleg van de kanaaltunnel naar het beloofde Engelse land. Eind oktober 2016 ontruimde de Franse ME hardhandig het volledige kamp en kreeg de tragiek een nieuwe dimensie. (Amper een jaar later waren er echter alweer honderden vluchtingen teruggekeerd) De gebeurtenissen waren voor Wannes Cappelle aanleiding om dit lied te schrijven. In het ontroerende nummer maakt hij in zijn kenmerkende schrijfstijl de (Europese) vluchtelingenproblematiek klein en tastbaar. Je hoort onder andere een vader zijn zoontje nieuwe moed inspreken, terwijl hij zelf aan rand van de wanhoop staat. (Gretz)

The Bones of You vind ik bijzonder sterk door de koortjes die toegevoegd zijn (alsof ik naar de schwung van Rufus Wainwright zit te luisteren). Ook dit nummer valt in de categorie tegendraadse pop/rock en het bevalt me zeer goed moet ik zeggen. Prachtige arrangementen en behoorlijk wat wendingen in het nummer die me op het puntje van mijn stoel doen zitten. (aERodynamIC)

Als een kind zo blij dat deze in de top 10 staat, de afsluiter van The Head on the Door en er is geen betere manier om dat zinderende en jeugdige album af te sluiten dan met het melancholisch en helder klinkende Sinking! Dit is voor mij de ultieme hoogzomeravondsong op het strand met de ondergaande knalrode zon en kobaltblauwe zee. Geluk bij een ongeluk woon ik ook aan zee . We hebben net dat heerlijke diverse, open en eclectische album achter de rug, zaligheid alom en kunnen tijdens deze song eens lekker in een bank hangen om na te genieten met deze meest volwassen track van het album. Zoals bij veel Cure songs hier ook weer zo'n heerlijk lang 2 minuten durende intro. Fijn rustig drumwerk, een geweldige en duidelijke baslijn, geweldig baswerk sowieso door de hele song heen, fijn toetsen/pianowerk en dan weer die om te watertanden magische synths..leve de 80s . En zoals wel vaker ook dat schitterend mooie gitaarwerk . Wat een gitaarsound ook hier weer, ongelooflijk mooi. Robert komt met een tekst over ouder worden, niet heel erg veel lyrics, maar hij brengt ze mooi over. Echt een fijne bandeffort, een warme deken ook. Naar het eind toe build de song nog even mooi op en sluiten we op een prachtige manier de song af, even mooi als ze begonnen is. Ik kan zelf geen gitaar spelen, maar was dat wel het geval dan is dit de eerste song die ik zou willen leren spelen, ook al is het misschien geen gitaarclassic in de muziekwereld . Maar luister tijdens deze song maar eens naar alleen het gitaarwerk, hoe exquisite dat is. Hoe het de verschillende delen van de song verbindt, de kleine lickjes hier en daar, en mooi ook hoe het bij tijd en wijle zelf ook uitwaaiert en de gaten in de song zelf ook mooi vult, hemels (luigifort)

Die andere meebrul hit van het selftitled album. Je kon er begin jaren 90 niet omheen, hoe agressie mooi wordt neergezet in een nummer. (DjFrankie)

3 jaar geleden bracht zanger Bob Geldof een plaat uit genaamd ‘’How to Compose Popular Songs that Will Sell’’. Bij de titel moet je die knipoog er bij denken, want meneer Geldof weet dat hij aan slechts twee dingen later herinnerd zal worden: het organiseren van Live Aid en zijn enige hit met de Boomtown Rats ‘’I Don’t Like Mondays’’. Een nummer dat gaat over de krankzinnige actie van het 16 - jarige meisje Brenda Ann Spencer die op een maandag in 1979 vanuit haar ouderlijk huis lukraak op basisscholieren begon te schieten met een geweer. De vraag naar waarom ze het deed was volgens haar simpel: ze hield niet van maandagen en dit bracht wat leven in de brouwerij. De een zijn dood is de ander zijn brood, want Geldof schreef hier het eerder genoemde meesterwerk over en hamerde met dit nummer vooral op het antwoord van Spencer die haar schouders nonchalant ophaalde. Met dat in het achterhoofd, wordt het nummer alleen maar imposanter en verwierf deze door zijn in eerste instantie onschuldig lijkende combinatie van videoclip en songtekst enorm veel waardering. (nclo)

Alhoewel de band tussen 1986 en 2004 zeven studioalbums uitbracht zijn ze toch vooral (en eigenlijk alleen) bekend van het prachtige Joey, afkomstig van het derde studioalbum 'Bloodletting' uit 1990. Ook dit is zo'n band waar ik me absoluut nog eens meer in moet verdiepen, want die fijne stem van zangeres Johnette Napolitano moet toch meer mooie nummers hebben voortgebracht. Joey is een heftig en persoonlijk nummer over haar relatie met Marc Moreland, voormalig gitarist van de band Wall of Voodoo, die een zware alcoholverslaving had. "If you're somewhere drunk and passed out on the floor, Joey, I'm not angry anymore". Hij overleed uiteindelijk in 2002 aan leverfalen. (Simon77)

Mooie ontdekking, fijne zang, fijne dreampop. Niet iets wat ik niet eerder gehoord heb, origineel dus niet, maar wel gewoon een goed nummer, zegt Johan. Kende deze band nog niet, maar aan deze sound valt niet veel aan te merken. Erg fijne female zang inderdaad, beetje een nog meer girly Goldfrapp variant ofzo. Muziek is ook lekker. Als song blijft het een klein beetje achter. Maar ga eens wat meer van ze luisteren. (johan de witt / luigifort)

Kinderachtige rijmelarij of simpelweg geniaal? Dat laatste uiteraard! Een weergaloze tekst van Roger Hodgson (waar ik nog regelmatig over struikel), maar zoals wel vaker bij Supertramp is het een combinatie van vele elementen. Hier toch zeker door o.a. John Helliwell (saxofoon). Maar sla de credits er maar eens op na en zie hoe gelaagd dit nummer is. (chevy93)

Cornerstone was de tweede single die werd uitgebracht van hun derde album Humbug. In Cornerstone volgen we de zoektocht van de ik-persoon naar zijn ex-vriendin. Helaas vindt hij in de kroegen die hij bezoekt alleen maar dames die op haar lijken en die niets van hem moeten hebben, tot hij in de laatste kroeg haar zus tegenkomt. (Simon77)

Het nummer Reflections hoorde ik voor het eerst eind jaren '80 als begintune van de serie China Beach, een serie over een aantal verpleegsters in Vietnam tijdens de Vietnam Oorlog. Het nummer is daardoor voor mij altijd gekoppeld aan die oorlog. Ik vond het een schitterend nummer, dat ook uitstekend bij de serie paste. Dat is natuurlijk ook niet gek, want het nummer komt uit 1967, toen de Vietnam Oorlog op z'n hevigst was.
Reflections kwam uit aan het eind van de hoogtijdagen van the Supremes (ze hadden net hun naam gewijzigd in Diana Ross & the Supremes). Het is het eerste psychedelische nummer van hen, wat al blijkt uit de wat vervreemdende bliepjes aan het begin van het nummer. Hoewel het nummer dus niet helemaal past in het bekende repertoire van de band, vind ik Reflections wel het beste nummer van de groep. Aangezien het ook het enige nummer van the Supremes is dat in onze MuMe top2000 staat ben ik wat dat betreft niet de enige. (Kees-Jan)

Eén van de grootste klassiekers uit de Nederlandse popgeschiedenis mocht van mij niet ontbreken in deze lijst. Het verhaal achter Venus is wel mooi en laat zien dat het snel kan gaan in een mensenleven: in 1968 verving zangeres Mariska Veres de oorspronkelijke zanger toen deze in militaire dienst moest, een jaar later had ze een wereldhit op haar conto. Een Amerikaanse platenbons pikte Venus op, wat uiteindelijk de eerste Nederlandse #1-hit in de Billboard-charts opleverde. En vanuit de VS ging ook een groot deel van de rest van de wereld voor de bijl. Het liedje zelf speelt duidelijk leentjebuur bij een aantal oudere, onbekendere, hits, maar als het zo'n onverwoestbare meezinger oplevert hoor je daar mij niet over klagen. (herman)

Het eerste (grote) wapenfeit van wellicht de grootste zanger van eigen bodem. Een scherpzinnige tekst van Nijgh en uiteraard perfect vertolkt door Boudewijn. (chevy93)

Torn is één van mijn voornaamste guilty pleasures. Een fantastische popparel met een leuke outro, waarbij je niet anders kunt dan hierin meegezogen worden en het uit volle borst mee te zingen.  (dumb_helicopter)

()

Beach Boys-singles uit die periode staan altijd garant voor een feestje. Opmerkelijk hoe ze maar van dit soort pareltjes uit hun mouw bleven schudden. Van mij mag je ze zeker de Amerikaanse Beatles noemen. (ArthurDZ)

December 1996. Ik was 11, en verzot op populaire hiphop. The Score van The Fugees stond op te verlanglijst, en de goedheiligman was zo sympathiek te bedenken het schijfje aan me te schenken. ‘Ready or Not’, met die eeuwig gerecyclede Enya-sample plus be-lach-e-lijk dure videoclip, gelijk op de repeat. “I'll be Nina Simone and defacating on your microphone”. (mol)

Poppier werden the Mary Chain toen ze de feedback achterwege lieten. Werden ze daar slechter van, nee wel boorden ze daarmee een groter publiek aan zoals ons aller Poeha die ze ook heeft ontdekt.
Ja soms wordt ik ook blij van de regen. (DjFrankie)

Het verhaal van "".Whiskey in the Jar"" is wel grappig, het schijnt dat Thin Lizzy in een pub voor de grap wat coverversies speelde van min of meer bekende nummers.
Bij ""Whiskey in the Jar"" kwam toevallig net hun manager de pub binnenlopen en die was er zo enthousiast over dat ze het maar opnamen als B-kantje van de single ""Black Boys on the Corner"".
Echter de platenmaatschappij maakte er de A kant van en het werd een flinke hit in Europa.
De band baalde ervan dat juist een cover hun eerste succes werd en ze gingen dat nummer haten omdat ze het natuurlijk overal moesten spelen.
Naar mijn weten is het ook nooit op een live album terechtgekomen dus die hekel aan dat nummer zou wel kunnen kloppen. (Lonesome Crow)

()