'R-r-r-racking my brain, trying to escape, getting me down'

Het heeft even geduurd (ze hebben zelfs nooit in mijn Afrekening gestaan) maar inmiddels behoort Alvvays tot mijn zeer selecte groepje van favoriete bands van dit moment, en Antisocialites is in mijn ogen het één na beste album van het afgelopen jaar. De Canadezen hebben hiernaast nog één groot voordeel boven de rest: in dit finalegezelschap is het de enige artiest waarvan ik het genoegen heb gehad ze live gezien te hebben. En een genoegen was het! Hun show in Doornroosje was fantastisch en deed me tijdens het dansen (hoi Marco, Geert, Frank) vooral beseffen hoe knap het is om twee albums achter elkaar te maken waarop elk nummer een hit had kunnen zijn. Goed, In Undertow is nog een stapje beter maar het ontiegelijk vrolijke Plimsoll Punks is het perfecte nummer om compleet je bums eraf te zwieren. Oh, en Molly is een schatje. (123poetertjes)

Ook voor sixties meidengroepen kun je me 's nachts wakker maken (nou ja, bij wijze van spreke dan). Buiten de zeer terecht nog vaak geprezen Phil Spector-producties had je nog veel meer moois. Zoals deze Amerikaanse nummer 1 van The Shirelles. Zoals wel meer goede popliedjes geschreven door Carole King en Gerry Coffin. De eerste nummer 1 ooit voor een meidengroep daar trouwens. (starbright boy)

Italodisco, poeh, dat was me wel de gezellige Greatest Hits-editie! Eigenlijk vrij lukraak gekozen als onderwerp in dat topic, maar ik was zeer tevreden als organisator. Veel nummers van die editie zijn ook doorgestoomd naar de ladder, waaronder deze track. Fun Fun haalde het met twee nummers in de finale, waaronder deze. Het equivalent van catchy Italodisco kan je wel stellen; enorm dansbaar, sterk aanwezige synth en schattige vrouwenzang (jordidj1)

“La laaa la la la laaaah, Hey Jude!” Prachtig vind ik het, die opbouw van Paul McCartney de eerste drie minuten, waarna de song helemaal openbreekt. Wat een warm lied. Wat een euforie. Wat een opgewektheid. Hey Jude moet toch wel één van de beste Beatles-nummers zijn. En met al die andere pareltjes die de band nog geleverd heeft, zegt dit heel wat. (Pepino)

Het nummer werd nooit uitgebracht op een studio-album, maar wel twee keer als single. In 1968 als B-kantje van het fraaie Waterdrager en in 1972 als A-kant, waarbij het een klein hitje werd in de top40. Hoewel het nummer dus geen grote hit is geweest en niet voorkomt op één van de tijdloze albums van Boudewijn de Groot, is het toch één van de bekendere nummers van hem.
Lekker stampend nummer met een fraaie tekst die zich niet makkelijk laat doorgronden. Een tekst overigens die niet van Lennart Nijgh is, maar die Boudewijn zelf geschreven heeft. (Kees-Jan)

Choconas schreef:
Ik wil wel een stukje schrijven bij de volgende nummers:

Angel Olsen - All Mirrors
Angel Olsen - Sister
Big Thief - Forgotten Eyes
Big Thief - Not
Eefje de Visser - Jong
Fontaines D.C. - Too Real
Gil Scott-Heron - Lady Day and John Coltrane
Kate Tempest - Europe Is Lost
Led Zeppelin - The Battle of Evermore
Mad Season - Wake Up
Nirvana - About a Girl
Songs: Ohia - Blue Chicago Moon
Sophia - Oh My Love
The God Machine - The Hunter

Over The Afghan Whigs - What Jail Is Like heb ik al eens een stukje geschreven, dat mag je wat mij betreft hergebruiken.

Eefje de Visser – Jong
Sophia - Oh My Love
London Grammar - Hey Now
Pearl Jam - Daughter
Led Zeppelin - The Battle of Evermore
Kate Tempest - Europe Is Lost
Big Thief - Forgotten Eyes
Gil Scott-Heron - Lady Day and John Coltrane

Choconas schreef:
Ik wil wel een stukje schrijven bij de volgende nummers:
Nirvana - About a Girl

Songs: Ohia - Blue Chicago Moon

Ik wil wel een stukje schrijven bij de volgende nummers:
Angel Olsen - Sister

The God Machine - The Hunter

Over The Afghan Whigs - What Jail Is Like heb ik al eens een stukje geschreven, dat mag je wat mij betreft hergebruiken.

Kortom, breng je administratie op orde, Gretz!

Choconas schreef:
Ik wil wel een stukje schrijven bij de volgende nummers:
Nirvana - About a Girl

Gretz schreef:
Hier heeft Simon77 al uit eigen beweging een stukje voor geschreven, nog voordat jij je lijstje met nieuwe nummers postte. Is even langs elkaar heen gelopen, excuses.

Angel Olsen - All Mirrors
Big Thief - Not

Choconas schreef:


Geen probleem, ik heb er alle vertrouwen in dat Simon77 een schitterend betoog vol superlatieven geschreven heeft. Geldt bovenstaande ook voor onderstaande nummers?

Drinking in LA zette in 1997 het Canadese collectief Bran Van 3000 in één keer op de kaart. Het aanstekelijke liedje verraadt invloeden uit onder meer hiphop, rock en elektronische muziek. Hoewel het geen gigantische hit is geworden, werd het destijds wel veelvuldig gedraaid op de alternatieve radiozenders. Nadien hebben we hoegenaamd niks meer gehoord van de Canadezen. (Choconas)

Leven in een wereld vol ongelimiteerde kansen is ook niet alles. We vallen allemaal wel eens ten prooi aan seksuele frustratie, krampachtige schuchterheid, tot rusteloosheid leidende verveling, en een allesoverheersend gevoel van isolatie. Playgirl van Ladytron verwoordt dat gevoel van postmoderne claustrofobie tot in de puntjes, zowel tekstueel als door middel van de instrumentatie (pal in het midden van mechanisch en melancholisch) en ook door middel van de ijzige en afstandelijke zang. Met voorsprong het beste nummer van deze groep. (ArthurDZ)

De beeldtaal van Lasse Hoile maakt elk optreden van Porcupine Tree een indringende belevenis, waarbij de kracht van de muziek op je netvlies spat. Terwijl je de muziek euforisch ondergaat maak je een reis door hartverscheurende desolate landschappen. In het gevoelige nummer Trains overheerst in eerste instantie rust naast vertwijfeling. Al gauw versmelten gitaren, koren, drums en synth tot een smeekbede. Halverwege vindt de muziek een rustpunt in banjo, handgeklap, en subtiele gitaarriffs. Natuurlijk eindigt het met steviger werk, met in het staartje weer dat handgeklap. Onvergetelijk. (Orbilin)

Een moderne klassieker. White Lies, een typisch voortvloeisel uit bands als Editors en Interpol.
Veel wannabe-bandjes zijn er gekomen, maar White Lies weet zich te onderscheiden.
Het opzwepende drumwerk i.c.m. met die magistrale gitaarriff door het nummer.
Als je zulke aanstekelijke rock kan maken, verdien je gewoon meer krediet dan het zoveelste copycat-bandje. (chevy93)

De enige track op Appetite For Destruction waarbij de synthesizer een grote rol speelt. Een ideetje van Axl Rose. De tekst beschrijft het wilde leven in de straten van Los Angeles, terwijl Rose in het refrein verlangt naar de uitgestrekte landen van de Midwest. Slash vond het zinnetje 'where the grass is green and the girls are pretty' maar stompzinnig. Hij wilde veel liever over dikke vrouwen met grote borsten zingen. Om de track radiovriendelijk te houden, weigerden de andere bandleden. Paradise City was het eerste GN'R-nummer dat door de vijf bandleden samen is geschreven. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

2019 was een uitzonderlijk productief jaar voor Big Thief, waarin ze twee moderne indieklassiekers uitbrachten, eerst U.F.O.F. en daarna Two Hands. Op dat als tweede uitgebrachte album Two Hands is Forgotten Eyes het tweede nummer, verder werd het op 2 oktober 2019 uitgebracht als tweede single van het album. Het is een prachtige indierockballade, die mede door de breekbare stem van Adrianne Lenker werkelijk door merg en been gaat. Naar verluidt gaat het nummer over dakloosheid en ongehoorde stemmen in de samenleving. (Choconas)

Best Kept Secret, 2014. Fijn festival zeg. De setting: Beekse Bergen. Heerlijk zomerweer. Ik zittend aan het meer. Hakken in het nat, knuisten in het zand. Angus en Julia spelen 'Heart Beats Slow', en ik raak in vervoering. De zon als een warme koperen ketel, de weide overgietend met zorgeloosheid. Ik geloof dat ik een kleine vier minuten verliefd was op elk levend wezen in een radius van veertig meter. Het was een mooi weekend. (mol)

Eerder werd er gesproken over de beste feature ooit, dat ging ook al over Method Man, maar wat mij betreft gaat die eer naar een andere Method Man-feature. Je raadde het al: die op Shadowboxin’. Zijn ongeëvenaarde, kalme flow levert me keer op keer kippenvel op. Hij is de reden dat 4th Chamber hier niet ergens in de topregionen staat. En dan te bedenken dat GZA ook gewoon topwerk aflevert. RZA trouwens ook, door met een sterke beat te komen, maar wel een die meer dan genoeg ruimte overlaat voor de rappers om de spotlight te pakken. (niels94)

Het begint met een warm intro dat al snel overgaat naar een wat harder gespeeld geluid. De zang is gemeend en klinkt rauw. Muzikaal is het niet zo scherp uitgedacht als bijvoorbeeld mijn eerder geplaatste nummer Strawberry Field al vind ik het wel erg spitsvondig hoe dit nummer in elkaar is gebreid. Verder is het vooral puur. (Dungeon)

Niet zomaar een gitaarnummer, één van de mooiste. Jimmy Page en Plant allebei op hun best. Het drumwerk van Bonham is uiteraard weer verzorgd en degelijk. Evenals het werk van John Paul Jones. Led Zeppelin is één van de weinige bands waarvan je met recht kan zeggen dat alle leden topklasse zijn. (chevy93)

Voor mij het atheïstische lijflied, een tekst die mij inspireerde toen ik veel nadacht en discussieerde over religie en de waanzin daarvan.

He had a lot to say, he had a lot of nothing to say

Would you die for me? Don't you fuckin' lie

You've claimed all this time that you would die for me
Why then are you so surprised when you hear your own eulogy?

Come down Get off your fucking cross
We need the fucking space to nail the next fool martyr

En dan dat begin dat getik, dat voor mij altijd gelijk was aan iemand vasthameren aan het kruis.

Dit is Tool op zijn aller-allerbest, instrumentaal voortreffelijk en dan die woedend geschreeuwde teksten, maar dat is het mooie aan de zang van Maynard James Keenan, hij kan woedend geschreeuw prachtig laten klinken.

De song zou volgens officieuze bronnen gaan over L. Ron Hubbard, de oprichter van de Scientology-kerk, maar voor zover ik weet hebben ze die nooit gekruisigd en Maynard’s moeder was een diepgelovige Christen (luister wat dat betreft ook naar Wings for Marie), dus voor mij is het extreem duidelijk dat het over de Zoon van God gaat, waar Maynard nog al wat problemen mee had of beter met de cult, die over het geloof in hem is voortgekomen.

Een aanklacht tegen de waanzin van religie verpakt in de meest wonderschone vorm. (SBube)

Het is 2017 en met A Black Mile To The Surface levert Manchester Orchestra hun vijfde langspeler af. De titel van het album refereert aan een wetenschappelijk project (DUNE), waarbij in een voormalig gouddelversdorp in South Dakota ondergronds onderzoek wordt gedaan naar de evolutie van het universum. The Alien is een verdrietig nummer over een misvormde man - zijn vader heeft zijn oren met een schaar afgeknipt - die een einde aan zijn leven maakt door zich voor een auto te werpen. Het verhaal is volledig fictief en bedacht door frontman Andy Hull. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Ooit toen ik een jaar of acht was ging ik met mijn vader mee naar de markt (waar hij kleding en sieraden verkocht.) In de auto op weg naar Den Helder (of Texel of Schagen) zocht ik een cassettebandje uit. Daar zaten allerlei buitenlandse namen bij die ik niet kende, en ik koos voor Andre Hazes, want die muziek verstond ik.

De voorliefde voor Nederlandstalig bleef niet lang, maar in dezelfde auto hoorde ik wel het album 4US vaak en dat vond ik om een andere reden goed: omdat het dat is. Alleen het eeerste nummer al, Doe maar net alsof, met een mooie opbouw in het intro. Of Nachtzuster, mijn keuze toen ik een liedje op school moest (mee-)zingen. Of Je loopt je lul achterna, waarvan ik de tekst waarschijnlijk niet helemaal begreep, maar wel waarom het volume bij dat nummer (en bij Heroine godverdomme) omlaag moest als we op de markt stonden. Bijna veertig jaar later vind ik Doe Maar nog steeds goed. Mijn favoriete nummer staat echter op Skunk: Smoorverliefd. Strak, lekker dansbaar. En natuurlijk het herkenbare en heerlijk meezingbare refrein, dat heel vaak herhaald wordt, maar wel op diverse manieren: “Ik lijk wel zot en ik voel me rot, liefde is een vreemde ziekte.” Ik heb helaas Doe Maar nooit live gezien, maar dit samen met de hele zaal zingen lijkt me heerlijk. (Poek)

Heartbreak Hotel was de eerste single die Elvis uitbracht bij RCA Records en het werd ook meteen zijn eerste nummer 1 hit in de Billboard Hot 100. Een heerlijk bluesy nummer, lekker gezongen door Elvis: afwisselend fel en zwoel. Het talent van the King droop er al af in dit nummer. (Kees-Jan)

()

Storytelling in R&B-vorm met referenties naar Mobb Deep en Dizzee: kortom, flawless. Het is trouwens altijd genieten geblazen als een uitstekende zangeres precies weet wanneer ze moet uithalen en dat niet het hele nummer door doet. Als Jorja - blauwe zwaailichten op haar tronie of niet - op me afkomt, ren ik in ieder geval niet weg. (Ploppesteksel)

Schitterende combinatie van elektronica en gitaarrock met dreigende bas en zwoele zang, zorgt voor spanning en onheilspellende sfeer. (LucM)

Wat was ik verzot op deze single uit 1985. En hoe raar vond ik het dat het geen echte hit werd. Voor mij is Lena van 2 Belgen misschien wel de beste popplaat uit de jaren '80.

Ik had toen trouwens geen idee wat ze zongen, terwijl ik het toch heel vaak meegezongen heb. Ik verstond 'Please Marry Me' en toen het Duits werd maakte ik er helemaal wat van.

Om het eenieder en vooral mezelf nog eens duidelijk te maken, het is:

Schöne Alfenfee, zwei Sterren in der Nacht
Zwischen Bergen über Strömen ich höre dein lach
Umkranste Edelweiss, drei Blumen in das Feld
Du bist mein Kerker und mein Himmelreich

En het is niet 'Please Marry Me' maar 'Feel this melody'.

Eigenlijk kan ik net zo goed de hele tekst hier neer zetten, want zelden bakte ik er zo weinig van als het aankomt op juist meezingen. Tja, we hadden toen geen Google

Neemt niet weg dat ik dit een ongelooflijk te gek nummer vind. Zwaar onderschat als je het mij vraagt.

Wat vinden jullie? (aERodynamIC)

Deze week weliswaar blijven steken op twee, maar wel tegelijkertijd met de hoogste binnenkomer toch nog succes voor de MuMeHuisband. Voor wie er nog over twijfelde: The National gaat met hun nieuwe album gewoon weer verder waar het al sinds het begin der dagen mee bezig was, namelijk het schrijven van zeer gevoelige melancholisch ingestoken popliedjes. Matt Berninger drapeert hier zeer zorgvuldig zijn kenmerkende lage neemeenslokjewaterstem overheen en het resultaat mag er zeker wezen. Nu hun vorige single op een mooie tweede plek paradeert in de Afrekening komt er versterking van Light Years, een minimalistische pianoballad over het ver verwijderd zijn van iemand die je liefhebt, de onbereikbaarheid. Als een Tindermeisje dat… nee sorry, ik hou wel op. Zoals al verteld bij hun vorige single bevat hun komende album veel (vrouwelijke) gastvocalen en ook in Light Years is dat het geval, al heb ik nog niet kunnen achterhalen van wie ze zijn. Het zorgt in elk geval voor een welkom contrast dat het nummer de nodige warmte geeft. En ik kan me ook zeker voorstellen dat mensen hiermee weglopen. Tot aan Londen en Parijs aan toe zelfs. Moeten ze gretverrrdrie wel kaarten beschikbaar maken natuurlijk, domme Fransozen. (123poetertjes)

Echo & The Bunnymen vind ik één van de beste new wave bands in de jaren '80. Dit nummer zit gewoon weg erg goed in elkaar: de gekwelde vocalen, de baslijn en ritme, de donkere en mystieke sfeer en ook dat tussenstuk. (LucM)

Leonard Cohen leerde ik kennen toen ik Natural Born Killers zag en bij de aftiteling zijn song The Future speelde. Ik heb die film een paar keer achter elkaar gezien, ik was fan. Wat een prachtige song vond ik dat. Leonard op zijn meest psychedelisch...op zijn manier, vooral qua tekst. Ik leende de soundtrack bij de plaatselijke bibliotheek, iets wat ik wel vaker deed met soundtracks. Er stond genoeg ander moois op.
Later hoorde ik hier en daar wel eens een Cohen song, maar ik kocht pas een dubbele verzamelaar bij HMV in 2002 of 2003 tijdens een excursie naar Londen. Mezelf daar helemaal in onder gedompeld en een fan was geboren. Tot niet heel lang geleden was The Future nog steeds mijn favoriet, maar deze is daar net overheen gegaan, vooral door de emotie die in de song zit. Dit is Let England Shake, maar dan 42! jaar eerder. Een visionair die Leonard

Een prachtsong dit! Leonard verbeeldt prachtig de horror van oorlog met zijn lyrics zonder het expliciet over geweld en verderf te hebben, dat vind ik knap. Een ware poëet. Ik krijg kippenvel bij zijn voordracht, elke laatste regel van de strofes wordt als het ware ingekort, een magnifiek effect. Voor mij als het leven dat abrupt kan stoppen in oorlog. Naarmate de song vordert duikt die ijzingwekkende harmonica op, sends shivers down my spine. Alsof de dood als een mist over de velden waart. En ik ben helemaal tot op mijn bot geraakt als die Franse vrouwenstemmen opduiken, alsof ze vanaf de andere kant van het graf zingen wat hen overkomen is. Pfff, wat een song! (luigifort)