Goldfrapp is ook zeker een mooie band uit de jaren '00. Dit nummer begint al zo mooi, die prachtige strijkers en dan dat prachtig gezongen 'It's a strange day'. Daarna ontpopt het nummer zich tot een sterk popnummer met een heerlijke melodie, die tikjes op de achtergrond zijn echt goddelijk. Het is een fijn gelaagd nummer dat laat zien hoe briljant een popnummer kan zijn. Net als een band als The Shins laten ze even zien hoe je een waanzinnig popnummer moet maken. (Snoeperd)

Pas op hun derde album Low Life (1985) zouden New Order singles ook op een langspeelplaat terug te vinden zijn. Hoewel The Perfect Kiss in albumformaat een edit is van de oorspronkelijke bijna 9 minuten durende 12" versie. Wie de videoclip bekijkt, zal merken hoe de vier New Order leden de taken op dit nummer soms erg verrassend verdeelden. Net als op Blue Monday staan sequencer en basmelodie centraal in het nummer. Maar op The Perfect Kiss is harder aan de vocalen gesleuteld en de synthesizer patronen zijn anno 1985 helemaal up to dat (inclusief de poel met kwakende kikkerprinsen die aan de titel een extra dimensie geven). (dazzler)

Blowin' in the Wind vind ik een erg mooi folky nummer, iedereen zal dit ook mooi vinden denk ik. Toch een vrij neutraal nummer voor Dylan's doen. Toch weet hij het spannend genoeg te houden, en alleen Dylan met de gitaar, dat klinkt geweldig. (Snoeperd)

Een perfect popliedje van de Britse punkers. Bijna achteloos op het laatste moment toegevoegd aan de machtige dubbelaar London Calling en in eerste instantie notabene niet eens op de hoes vermeld! Het zegt ook iets over de kracht van het album dat Train in Vain bijna een voetnoot dreigde te worden. Het nummer zou bij wijze van promotiegimmick gratis worden weggegeven als kadootje bij de NME. Gelukkig kwam het niet zover en werd het alsnog de gedroomde afsluiter van London Calling. (Marty McFly)

Heel blij dat deze er nog in staat. De vroege Springsteen, schaamteloos romantisch, met een verhaal over een straatschoffie op schitterende muziek. Vooral het refrein met het pompende orgel. Van wijlen Danny Federici. (itchy)

Dit is een heerlijk euforische dancesong, afkomstig van de laatste soloplaat van Jamie xx. We horen een warm UK bass-getint nummer dat zich qua sfeer perfect leent voor het einde van de nacht. De zanglijnen zijn ingezongen door Romy Madley-Croft, waardoor Loud Places gewoon voor tweederde een song van The xx lijkt te zijn. De productie klinkt vertrouwd, maar is tegelijkertijd toch ook weer nét iets anders opgebouwd dan het veelal minimalistische werk van The xx. De fijne melodielijn van het refrein is samengesteld uit een sample van Could Heaven Ever Be Like This, een disco/funk nummer van Idris Muhammad uit 1977. De melancholische songtekst doet mij even stilstaan bij de keerzijde van de hedonistische zuip- en snuifcultuur (You're in ecstasy without me / When you come down / won't be around). (Gretz)

Tears Dry On Their Own, niet het bekendste en ook niet het beste van Back To Black, maar wel het nummer dat het album het best typeerd. Pijn, verdriet,en misére gehuld in een jaren 60 Soul sound die doet denken aan de ""Memphis Sound"" rijkelijk georkestreerd en met die kenmerkende stem gezongen. Het nummer, maar ook het hele album reflecteerd haar leven dat toen al berg afwaards begon te gaan.
Amy Winehouse blijft een gemis. (thelion)

Afkomstig van hun debuutplaat en dat is te horen. Het klinkt als oldskool rave, met zijn cheesy vocalen en reggea-sample, maar stiekem is het ook slim in elkaar stekende breakbeat. Heerlijke muziek om even flink op te stuiteren. (Teunnis)

De titel van dit nummer komt uit de zelfmoordbrief van een kennis van de band, maar verder is dit liedje één en al onbezonnen vrolijkheid. Nooit eerder waren de Manics zo meezingbaar, en ook de casting van Nina Persson van The Cardigans was een gouden zet. Het venijn van het Richey James Edwards-tijdperk is dan wel zo goed als weg, als je daar zo’n ijzersterke popsong voor terugkrijgt heb je eigenlijk niks te klagen. (ArthurDZ)

Het uitbrengen van het album Meds was mijn kennismaking met de muziek van Placebo, enigszins beïnvloed door een schoonzusje die gek was op Brian Molko heb ik in die tijd diverse concerten gezien van hen. Meds is de opener van het album en start met een lekker uptempo gitaartje dat zich ontspint in een catchy refreintje, met Alisson Mosshart als tweede stem. Sindsdien heb ik veel van Placebo beluisterd en diverse geweldige concerten meegemaakt, zonder schoonzusje echter, die een beetje uitgekeken raakte op Brian. (Sunderland)

Stereolab is de afgelopen 10 jaar uitgegroeid tot één van mijn favoriete jaren '90 bands en dan valt er nog steeds een hoop te ontdekken. Jarenlang had ik genoeg aan Dots and Loops en Emperor Tomato Ketchup, maar toen ik hun oeuvre verder uit ging pluizen stuitte ik ook op een karrenvracht aan losse EP's en singles, zoals deze French Disco. Stereolab is ook wel een bandje voor mensen die zowel van popmuziek als alternatieve muziek houden, want zij combineren doodleuk jaren '50 space age pop, lounge en 60s pop met jaren '70 krautrock. Ook French Disko dendert heerlijk bombastisch door met die motorikbeat en het niet aflatende geluid van het farfisa-orgel. Overigens is de langere EP-versie wel te prefereren boven de kortere versie die op sommige verzamelaars opduikt. (herman)

Unieke track binnen het oeuvre van The Streets en de Britse scene in het algemeen. Gewapend met intense, tot de verbeelding sprekende symboliek en spitsvondige binnenrijm, hees Skinner zichzelf in 2002 uit het niets boven het maaiveld van commerciële UK Garage & Hip-Hop uit en rekende hij af met zijn eigen verleden. Op het eind van het nummer valt de beat weg en voelt het alsof Mike een hele generatie toespreekt:

Actions speak louder than words
Stand by me, my apprentice
Be brave, clench fists.

Een waar anthem. (Koenr)

Het grootste solo Beatle-succes en past makkelijk tussen het rijtje grootste Beatles-klassiekers. De een zwijmelt er bij weg, de ander vindt het ongelofelijk klef. Zelf vind ik het een schitterend nummer vanwege de rust die het uitstraalt. Niet zozeer de boodschap trekt mij aan, maar John Lennon houdt hier wel een schitterend betoog. Je moet nou eenmaal luisteren naar wat hij te vertellen heeft. (chevy93)

Hoewel het woord subtiel en Belle and Sebastian onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, is dit toch wel het summum van ze op dit gebied; de zachte piano, de warme stem van Stuart Murdoch en dan zo’n verrukkelijk trompetsolootje.. Het neusje van de zalm van alle ontspannende muziek die er bestaat, merk ik keer op keer weer bij het beluisteren van deze band. Maar als je goed luistert, alle oren open doet en, nog liever, een wat sombere stemming hebt, dan hoor je de pijnlijk subtiele ondertoon die bijna altijd vertrouwd op je zit te wachten en je stemming nog wat treuriger maakt. Mijmermuziek is dit, en je mag zelf bedenken wat voor mijmeringen het zijn. Geweldige band is het toch. (hoi123)

Holding On’ was eveneens een single, en eentje die me meteen bij mijn nekvel greep. De spacy sound en het voorstuwende drumwerk doen het voor mij. (Vinck)

Maiden is een jeugdliefde van mij, toen ik een jaar of twaalf was heb ik Live After Death helemaal grijsgedraaid, ik vond dat toen zo intrigerend die teksten van Churchill, en Dickinson met zijn Scream for Me!
Ik weet nog wel dat ik een t-shirt wilde kopen met Eddie er op, maar dat mijn ouders dat geen goed idee vonden, god wat was ik kwaad, toen ik wat ouder was had ik er trouwens geen behoefte meer aan, haha.
Het mooiste nummer van Maiden, en dus van dat live album, vind ik nog steeds deze, en toen Maiden een jaar of acht geleden in Assen op het TT circuit kwam optreden heb ik direct kaarten gekocht, zelden zo'n mooie avond gehad, met een vriend van mij van begin af aan staan springen en meezingen, echte helden deze mannen. (trebremmit)

De wereld van The Modern Lovers is een speciale. Minimalistische Velvet Underground-gitaarriffs en een krakkemikkig Doors-orgeltje ondersteunen Jonathan Richmans passionele odes aan vallen op de verkeerde meisjes, dromen over een mooie toekomst, en het op- en afrijden van de snelweg om verveling tegen te gaan. Zijn tienerkopzorgen-lyriek verschilt van elke andere muzikant voor of na hem en is van een ontwapenende schoonheid. Het zijn verhalen over de eenzaat die zijn verlegenheid niet kan of wil wegstoppen, verhalen waarin Jonathan zich onverbloemd kwetsbaar en klunzig opstelt, soms ondersteund met een plagerig gevoel voor humor. Tegelijkertijd probeert hij nergens medelijden af te dwingen, noch zich stoerder of onverschilliger voor te doen dan hij is. (ArthurDZ)

Van Saybia bezit ik nog geen album maar afgaande op dit nummer moet ik er wel eens eentje aanschaffen. Doet mij een beetje aan Radiohead denken maar bevat toch voldoende eigenheid en het belangrijkste: het is een pakkende popballad, wat melancholiek, fraai uitgevoerd. (LucM)

Antony Hegarty, de frontman met de bijzondere falsetstem is heel bepalend voor het geluid van deze band.
'Bird Gerhl' komt uit zijn tweede album 'I Am A Bird Now (2005)' dat tevens ook hun doorbreekplaat was. Dit album won zelfs de Mercury Music Prize.
De opmerkelijke albumcover is een foto van Candy Darling op haar/zijn sterfbed.
'Bird Gerhl' is de grote finale van dit machtig album. Hier wordt hij een vogel. I'm a bird girl, and bird girls go to heaven, I'm a bird girl and bird girls can fly.
Het is een soort volbrenging van zijn droom om uit deze wereld, deze gevangenis te ontsnappen. Deze gevangenis waar hij vast zit aan zijn geslacht en seksualiteit.
Dit nummer werd ook verwerkt in een prachtig fragment tijdens de film 'V for Vendetta'. (curufin)

De rockers van CCR coverden Suzie Q van Dale Hawkings, maar deden dit veel beter dan de Stones in 1965. Er wordt lekker gejammed, waardoor de evergreen meer dan acht minuten duurt. Heerlijke bluesrock met de scherpe zang van John Fogerty. Een van de hoogtepunten van het debuutalbum, samen met het weergaloze I Put A Spell On You (AstroStart)

World Party is het soloproject van Karl Wallinger.
Karl was keyboard bespeler op de albums A Pagan Place en This Is The Sea van The Waterboys. Hij schreef zelfs de muziek van het openingsnummer van dat laatste album: het tevens ook in deze ladder bivakerende Don't Bang The Drum.
Wallinger werd op het album Private Revolution o.a. bijgestaan door gastmuzikanten Anthony Thistlethwaite (The Waterboys) en Sinéad O' Connor.
Ship of Fools, een heerlijke mix van folk, funk en soul, werd destijds enorm geplugd door de VARA (nr.1 in De Verrukkelijke 15), maar toch werd het landelijk maar een bescheiden hitje. Onbegrijpelijk, want als ik dit nummer weer eens draai, blijft met name het refrein soms dagenlang in m'n hoofd hangen. Verslavend stuk muziek. (Outlaw104)

Distorsion markeert de start van het nummer, maar daarna wordt het allemaal heel pulserend, ritmisch, maar ook kaal en repetitief. Fuzzy baslijntje erbij en de groove zit er weer goed in bij James Murphy op toch wel zijn beste: ‘Sound Of Silver’ is onovertroffen in zijn soort. En dit nummer met zijn eigen kenmerken had daar nooit op mogen ontbreken: “I’m losing my edge, but I was there”. Mooi! (Cor)

De intro geeft al weg dat er een heerlijk nummer aankomt. De buitenpans swingende ritmesectie, dik aangezette synths, smeuïge sax en natuurlijk de flair van Ferry maken dit een uitermate genietbare belevenis. Ook de live versie van Viva! vind ik erg sterk. (yeahyeahyeah)

Een ode aan een vrouw die haar leven vierde en snel heen ging door dat. The Cult heeft hier een heel gevoelig nummer over gemaakt. Een van de mooiste power ballads ooit gemaakt. Het gevaar met dat soort nummers is namelijk dat het weer te veel opgeblazen wordt maar daar trapt The Cult niet in. Het nummer zit vol met dubbele gitaarpartijen en een knallende drumpartij maar toch is het klein. Dat vind ik knap. (Don Cappuccino)

Een riffje zo simpel, maar je moet er een keer opkomen. En dat is Ritchie Blackmore dus gelukt. 'Smoke on the Water' mag verder als titel lichtelijk mystiek aandoen, de achtergrond van een brand in het casino van Montreux (aan het Meer van Genève) tijdens een optreden van Frank Zappa is volkomen prozaïsch.

Verder is het eigenlijk ook niet zo'n heel bijzonder nummer. Maar één riffje maakt alsnog een rockklassieker van formaat. (Casartelli)

Zoals eerder aangegeven ben ik een groot liefhebber van 80's muziek. Niet zo verwonderlijk dus dat deze plaat van Tears for Fears in mijn Top 100 te vinden is. Zo'n heerlijke 80's drumpad. Lekkere 80's synthesizers. En bovenal een onwijs sterke melodie. Vooral wanneer het nummer even tijd krijgt om te ademen met het gitaartje is het genieten geblazen! (catdog)

Het mooiste nummer van Suede komen we nu tegen. Beautiful Ones is evenals vorige twee nummers een subliem popnummer. Hij zingt op een normale manier in de coupletten. In het refrein zet hij een briljant stemgeluid op. Hij gaat iets hoger zingen. De compositie is fantastisch, het zit erg goed in elkaar. (Snoeperd)

De zoveelste klassieke Stonessingle, en hun terugkeer naar de bron na hun psychedelische periode. De gouden gitaarriff en de energieke zang van Mick Jagger maken dit nummer tot een waar feest! (ArthurDZ)

Ik ben zeker een grotere fan van The Byrds dan van The Kinks, maar dit nummer ontstijgt het gemiddelde Byrds-niveau absoluut! Rustig, beheerst en een schitterende (samen)zang. Voor je het weet zijn de 6(!) minuten voorbij. (chevy93)

Dat dit een Nederlandse band is, is bijna niet voor te stellen. Die paar noten op de basgitaar die enorm effectief zijn en het subtiele drumwerk op de achtergrond, dat is wat dit nummer zo goed maakt. (chevy93)