Dit zou zo de tweede grote klassieker kunnen zijn van The Church. Zo klinkt het in ieder geval wel. Het is een al net zo fijn dromerig popnummer als Under the Milky Way. Het is wellicht iets simpeler. Maar minstens even goed. (Snoeperd)

Ja, Norman Cooke, dat was toch even een sensatie in de tweede helft van de jaren 90. Ik hou nog steeds van zijn Brimful of Asha mix voor Cornershop. Praise you was één van de vier hits die hij zou scoren met zijn eerste plaat alias Fatboy Slim. Ik zag hem als de trippende tegenhanger van The Prodigy. Terwijl die lelijke hagedissen zich vervaarlijk over het podium bewogen, bleef schildpad Fatboy Slim in zijn hangmat bengelen. Muziek om bij te chillen, zeg maar. (dazzler)

Suede is zo'n band waar ik me altijd al in wil verdiepen. Ik ken een aantal nummers, en heb het album Dog Man Star een keer beluisterd, waar dit nummer opstaat. Dat beviel zeer goed, dus die komt nog wel vaker langs. Vind vooral de teksten zeer veel toegevoegde waarde hebben. Zo ook bij dit nummer. Het gaat over de toenmalige vriendin van de zanger die vreemd ging met een vrouw. Ook instrumentaal zit het dik in orde, en natuurlijk de theatrale stem van zanger Brett Anderson, waar ie wel veel emotie in weet te leggen. Halverwege het nummer denk je dat het is afgelopen, maar dan krijg je nog een heel instrumentaal stuk om mee te eindigen (oké, er komt ook nog een stukje zang), vol met interessant gitaarspel. Een sfeervol en gepassioneerd nummer. (Arrie)

Archive's Controlling Crowds staat in mijn Top 10, maar ik moet bekennen dat ik alle voorgangers nog niet ken. Het nummer Fuck U ken ik dan wel, dankzij de MuMeLadder. Archive klinkt hier als een rock-versie van Massive Attack op zijn aggresiefst. Zoals gebruikelijk voor Archive wordt er goed gebruikt gemaakt van hard/zacht-contrast. Niet hun allerbeste, maar wel een goede instapper voor Archive. (Teunnis)

Rammel indie rock die vorig jaar ineens doorbrak. Dit liedje draagt voor een frustatie wat telkens in het nummer terugkomt en live ook gedragen wordt. Lekker nummertje. (DjFrankie)

Townes staat natuurlijk in de top van de eredivisie van de singer/songwriters en dit nummer is één van zijn allerbeste. Het is een countrysong zoals een countrysong hoort te zijn: het gaat over outlaws, het is een heerlijk melancholische song, schitterend gezongen door Townes en uitstekend begeleid op gitaar. Maar voor mij tilt de perfect huilende viool het nummer naar een nog hoger niveau. Zo worden er maar weinig gemaakt. (Kees-Jan)

Vooral zo geliefd bij mij door die heerlijke schattige melodie die door het hele nummer heen sluimert en de iconische kreet ''Dolla Dolla Bill y'all''. (Dance Lover)

Thursday's Child wordt traditioneel niet tot de topsongs van Script of the Bridge gerekend, maar het is niettemin altijd al een van mijn favorieten geweest. Op geen enkel ander nummer klinkt Mark Burgess' stem zo ontroerend weemoedig als hier. Vooral het refrein is wonderbaarlijk mooi. Bovendien handelt het nummer over mijn lievelingsthema: nostalgie. "I suppose / Years ago / Years ago / I might have known" (Arno)

Boards of Canada is voor mij een albumgroep pur sang, ik luister nooit naar losse nummers van ze. Het is dan ook best lastig om een los nummer te beschrijven. ‘Balloon’ is wel een typisch nummer van ze: dromerige, melancholische ambientgeluiden over een lome hiphopbeat. Veel ontspannener en zonniger kan muziek niet klinken. (herman)

Weer een Madonna-nummer van het album Ray of Light, daar word ik altijd blij van, en zeker van dit titelnummer. Het is namelijk verreweg het vrolijkste nummer, het vliegt als het ware voorbij. Door de productie van William Orbit zit er heel veel vaart in het nummer, ontzettend opzwepend. De verdere geluiden in de productie maken het nog interessanter, en Madonna doet gewoon wat ze moet doen (lekker zingen). Lekker dansbaar Madonna-nummer zoals we gewend van d'r zijn, maar dan wel eentje die ontzettend goed in elkaar zit. (Arrie)

Ik ben altijd al fan geweest van Polly Jean. Dit nummer is één van de zoveel parels uit de prachtplaat 'To bring you my love'.
Waarom hou ik zoveel van haar muziek? Een belangrijke reden is dat ze er altijd voor gaat. Pure emoties!
Dit is zo een nummer dat ik wil omarmen en dat me steeds 'pakt'. En nu is eindelijk gerechtigheid geschied en staat deze ook in onze MUME 2000 waarvoor hulde! (curufin)

Röyksopp weet wel hoe je frisse prachtige popmuziek moeten maken. Dit nummer straat ontzettend veel klasse uit. Het is beter dan die vorige van ze. Het is een beetje de dance als bij The Knife, alleen is hier alles wat lichter en minder beklemmend. Die beat is een van de lekkerste die ik op een popnummer heb gehoord en blijkbaar hebben ze niet eens zang nodig om het nummer boeiend te houden. Dat doet de ontzettend frisse inslag die dit nummer heeft. Wat een nummer, ongelooflijk! (Snoeperd)

Ocean! Starlight! Moment! Now! Us! Peggy Gou is één van de grootste beloften in de electronicscene en wordt op deze site terecht op handen gedragen. Itgehane is dit jaar zelfs nieuw in de Ladder en zou nog zomaar Song van het Jaar 2018 kunnen worden (jup, we zijn nog altijd bezig en er komt maar geen einde aan). De rework van At Night scoorde hier eveneens behoorlijk en nu is het de beurt aan Starry Night, het eerste nummer dat de Koreaanse onder haar kersverse eigen label Gudu Records uitbrengt. Een EP volgt binnen een maand en bevat ook nog het nummer Han Pan, niet te verwarren met het al uitgebrachte Han Jan. Haar tropische sound met acidinvloeden staat ook in Starry Night weer als een huis, evenals de Koreaanse zang die ze eroverheen gooit. Verder is ook het pianoriedeltje niet te versmaden en wat dan met de synths die zorgvuldig opbouwen totdat ze na drie minuten op het voorste plan treden? Wat mij betreft blijft deze tot diep in de zomer in de Afrekening staan, het is echt een ideaal nummer om na een warme dag op te dansen aan de waterkant, onder een hemel van duizend sterren. (123poetertjes)

Ik ben geen house-liefhebber maar dit is werkelijk subliem en sfeervol en behoort tot het beste in dit genre: opzwepend en sfeervol. Dit nummer heeft veel vaart en het lijkt alsof je daadwerkelijk in een sneltrein zit. (LucM)

Toch liever een goed geschreven en pakkende popsong dan een oeverloos lang nummer. The Triffids geven hier aan hoe een popsong moet klinken, melodieus waarbij de zang en arrangementen in dienst van de song en sfeer staan. (LucM)

Mijn eerste eigen nominatie! Het is een waar voorrecht om de beste drummer aller tijden hier aan het werk te horen! En dat 18 minuten lang! Alleen al het fenomenale drumwerk stuwt dit nummer naar grote hoogtes, maar de psychedelische gitaar en gewauwel maakt dit tot een ultieme luistertrip. Geniaal nummer! (Titmeister)

Dat ik een fan ben van Marc Almond en dus ook Soft Cell zal hier geen groot geheim zijn. Mijn bijdrage aan de ladder in de vorm van Say Hello, Wave Goodbye is een wat minder grote hit dan Tainted Love maar is onder fans inmiddels een soort hymne geworden. Het is steevast de afsluiter tijdens concerten. Nooit zo bedoeld door Marc maar spontaan ontstaan. Het is een emotioneel einde waar iedereen uit volle borst meezingt. Klinkt klef en plat? Zelf schreef hij er zeer recentelijk dit over: "It's wonderful the way that Say Hello Wave Goodbye has become more than just a mere song but a coming together of band and audience, everybody singing. It's become an emotional ritual. It may not be such a surprise to perform it anymore but it's become an almost expected moment without which a show would not be complete. Thank you." (aERodynamIC)

Het enige nummer dat ik van John Hiatt ken, en ik denk dat ik daarin lang niet de enige ben. Wel een erg mooi nummer, waarin vooral de stem van Hiatt opvalt. Geen perfect stemgeluid, ietwat rauw, en dat maakt het mooi. Ook zingt de man zeer gepassioneerd. Verder is het een mooie ingetogen piano-ballad, erg geslaagd. Het wordt nergens echt over de top, en daardoor klinkt het puur en gemeend. Alle emotie zit in zijn zang, en daarmee draagt hij het hele nummer. Zeer sterk! (Arrie)

Dit is echt jeugdsentiment, als 10-jarig broekie blij worden van zulke muziek, fantastisch gitaarspel van oud nijmegenaar Eddie. Klassieker! (DjFrankie)

Dadaïstische poëzie op minimale muziek, dat maakte Deutsch-Amerikanische Freundschaft en dit is hun klassieker. Worden ook beschouwd als de grondleggers van de electronic body music. Waar hoor je tegenwoordig nog zulke teksten? (motel matches)

Garbage, de bandnaam voorspelt al niet veel goeds. Het valt echter alleszins mee, een lekker baslijntje, een zwoele, ietwat sexy (qua stem dan, geen idee hoe ze eruit ziet), zangeres en het rockt lekker. De zang werkt perfect om me te verleiden, en me het nummer in te trekken, ze brengt daar spanning mee in het nummer. Heel leuk hoe er tijdens het gitaargeweld ook ineens een soort schattig piano-melodietje doorheen komt. Een fantastisch rocknummer, dat helemaal gemaakt wordt door de geweldige zang. (Arrie)

Altijd een zwak gehad voor Hooverphonic en dan vooral voor de stem van Geike Arnaert. Zij trekt dit nummer naar grote hoogte. Prachtig gearrangeerd ook. Kort nummer met een geweldige inhoud.
Dit nummer is ook te horen in de film I Still Know What You Did Last Summer. (DjFrankie)

Voor mij was dit als Pulp-fan één van hun vele leuke singles, maar dat veranderde toen ik ze in 2011 zag optreden op Primavera Sound, in Barcelona. Pulp had ik ooit al eens op Lowlands gezien, maar dit reünie-optreden was veel en veel beter. Sterker nog, het is het beste concert dat ik ooit gezien heb. Ze begonnen daar met dit nummer en live was het zo fantastisch, zo energiek, dat het optreden niet meer stuk kon. Dit is het nummer bij uitstek om aan die mooie avond terug te denken. (herman)

Deze van George vond ik toen ook al mooi. Is eigenlijk altijd mijn fave van hem gebleven. Prachtige hit. Zo worden ze niet meer gemaakt, vindt Johan. Ja, prachtig deze. Vond ik vroeger minder, maar nu hou ik van die mysterieuze sfeer. Beetje zijn When Doves Cry (johan de witt / luigifort)

In tegenstelling tot wat de titel laat vermoeden krijgen we een zacht liedje voorgeschoteld. Een lied dat me kan bekoren bovendien. Een puik nummer dat geen seconde verveelt en waar alles aan klopt. (arcade monkeys)

Doing the Right Thing is een buitengewoon aangrijpend relaas over de gevolgen van Alzheimer. Hoofdpersoon in het verhaal is de aan dementie lijdende grootmoeder van Elena Tonra. Het nummer bezingt ze vanuit het perspectief van haar oma. Hoe het geheugenverlies haar steeds eenzamer en radelozer laat voelen. En hoe ze langzaam maar zeker haar hele omgeving lijkt te verliezen. De ijzersterke tekst beschrijft de onvermijdelijke geestelijke aftakeling op een hartverscheurend mooie wijze. Voeg daar Tonra's breekbare stem en de duistere post-rockachtige melodie aan toe en de ontroering is voor mij compleet. (Gretz)

Ik heb besloten dat mijn interesse Hot Rats gaat vallen of staan met dit nummer. Het begon een beetje aarzelend, hij kan echt niet zingen. :’) . Maar voor ik er erg in had, zat ik al 5 minuten lang te swingen. En toen was het nummer alweer voorbij. En nog een keer (want voor ik er erg in had, had ik hem twee keer beluisterd!). Zeer content met het herbeluisteren van deze topper in wording. (chevy93)

The Loneliness of a Tower Crane Driver is een bijna instrumentaal nummer. Er is wel zang maar dat lijkt meer als instrument gebruikt te worden. Ik vind het wel een apart nummer met een magisch sfeertje waar ik nogal dol op ben. (aERodynamIC)

Één van de beste popnummers ooit gemaakt. Dit nummer heeft zo’n ongelofelijk positieve vibe, echt niet normaal. Ook dat viooltje in het nummer is onweerstaanbaar. (ArthurDZ)