Leuk jullie lijstjes! Ik voel me altijd die laatste weken een beetje verzadigd wat betreft nieuwe releases (die enkele weken zijn bovendien toch te kort om echt gehecht te raken aan een album en 'm toe te voegen aan de eindlijst), maar heb een aantal van de genoemde albums toegevoegd aan mijn luisterlijst! Dank!

Die van KEN mode is inderdaad ook erg goed. Een bandje om binnenkort eens de hele discografie van door te lopen.

KEN Mode klinkt idd VIESCHVIESCHVIESCH, thx voor de tip!!

KEN staat trouwens voor Kill Everyone Now, dat u het even weet.

Bedankt voor het weetje, meteen in de bestelling gegooid deze kraker!! big up jwz

Sodom - In the Sign of the Evil (1984)
Genres: thrash metal

https://www.musicmeter.nl/images/cover/44000/44261.300.jpg

De top2000 zit er weer op, en hoewel ik altijd reikhalzend uitkijk naar deze week van jeugdsentiment, ben ik ook altijd weer zeer gelukkig als ik weer mijn 'eigen' muziek kan beluisteren. En is er een betere tegenhanger voor de degelijkheid van de top2000 dan een potje smerige, vuige, vieze metal? Het antwoord is een volmondig 'neen' en dus pak ik mijn rondreis door de metal weer op met een Duitse thrash metalband. Ik heb niet het idee dat thrash mijn favoriete subgenre binnen de metal zal worden, maar het is wel leuk om ook een aantal van deze bands onder de loep te nemen.

Sodom is één van de bands die genoemd wordt in het grote, wijze black-metal boek omdat in ieder geval de eerste paar releases worden gezien als thrash met een zwartgeblakerd randje. Nu heb ik me enkele maanden geleden al eens gewaagd aan deze band, en toen kon het mijn goedkeuring niet erg wegdragen. Nu ben ik wat dieper hun oeuvre ingedoken, in de hoop dat ik nog wat in hun discografie kan vinden waardoor ik mijn mening bij moet stellen.

Zwartgeblakerde thrash, dat klinkt dus als een nog snellere versie van bands als Venom en Motörhead waar op tekstueel vlak weer flink aan duivelsaanbidding gedaan wordt. Het is opvallend te noemen hoeveel van de tweede golf black metal bands Sodom noemen als een grote inspiratiebron. Ik kon het dan ook niet goed hebben dat ik in eerste instantie weinig kon met hun muziek, en na weken luisteren weet ik zeker dat ik nooit een groot liefhebber van deze band zal worden, maar ik ben wel de charmante kanten van hun muziek gaan inzien.

Het volledig brakke opnamegeluid is bijvoorbeeld wel erg genietbaar en het is duidelijk waar al die Noorse black metal het idee vandaan haalde om zo slecht mogelijk te klinken. Ook vocaal valt er genoeg te genieten van de EP In the Sign of the Evil (1984) en de eerste langspeler Obsessed by Cruelty (1986). Zanger Tom Angelripper klinkt flink bezeten en in combinatie met die slechte opnames geeft het het geheel iets dierlijks. Ook hier kan ik weer goed begrijpen wat Euronymous en vrienden zagen in dit West-Duitse bandje.

Wat mij echter toch al redelijk snel tegen begint te staan als ik naar Sodom luister, is het gebrek aan dynamiek. Het is standje 100 van begin tot einde, en ja dat klinkt allemaal erg krankzinnig, maar voor mij schiet het zijn doel een beetje voorbij. Ik wil murw gebeukt worden en klap na klap incasseren, daar zit een zekere schoonheid in, maar het geluid van Sodom (en ik ben bang dat dit voor meer thrash metalbands geldt) vind ik op den duur stomvervelend worden. Niet het overdonderende waar ik naar op zoek ben, maar gewoon saai en sfeerloos. Af en toe proberen ze wel extra duister te zijn door langzaam te spelen, maar nee, het komt niet aan bij me.

Al kan ik die eerste EP wel goed waarderen. Hoe gruiziger en onprofessioneler, hoe meer indruk deze band maakt. In the Sign of the Evil vind ik best een stoere plaat, maar vanaf Obsessed by Cruelty wordt het mij allemaal (iets) te netjes. Hun grote doorbraak beleefde de band met Persecution Mania (1987), maar dat album heeft voor mij niets aantrekkelijks. Het mist de scherpte en het venijn en voor mij staat er ook geen enkel nummer op dat niet direct in de vergetelheid raakt. Dan vind ik opvolger Agent Orange een stukje fijner. Die is misschien nog wat meer poppy, maar kent in ieder geval enkele redelijk catchy liedjes die blijven hangen.

Niet helemaal mijn muziek dus, eigenlijk is In the Sign of the Evil de enige die ik nog wel regelmatig uit mezelf opzet. De EP heeft een lekker verdorven sfeertje en duurt precies zo kort dat er nog geen tijd is om me te vervelen of te ergeren. De rest van hun oeuvre laat ik verder lekker links liggen.

In the Sign of the Evil: 4*
Obsessed by Cruelty: 3*
Persecution Mania: 2,5*
Agent Orange: 3*

Blogpost

Fijn dat je hiermee doorgaat!

Leuk stukje weer, madmadder! Kan je er een end in volgen, het door mij eerder besproken Paradox is misschien wel een tip binnen de Duitse thrash metal. Ik zie dat je So It Goes van Demoniac op 4* hebt staan, dus van zodra het wat avontuurlijker/eclectischer wordt, lijk je wel van de partij.

Die moet ik ook weer eens aanknallen.

Possessed – Seven Churches (1985)
genres: death metal, thrash metal

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3324.300.jpg?cb=1557644506

Naast de bands die in het black metalboek genoemd worden, ga ik me ook langzaam eens wagen aan de essentiële luisterlijst die is opgenomen in het boek Choosing Death: The Improbable History of Death Metal and Grindcore. De eerste band die we op die lijst tegenkomen, is het Amerikaanse Possessed. En natuurlijk staat die band daarop: hun eerste album Seven Churches (1985) staat bekend als het eerste death metal album.

En waar Venom met de naam van hun eerste album (Black Metal) de naam gaf aan een heel nieuwe stroming, lijkt Possessed dat te hebben gedaan met het slotnummer van dit album dat 'death metal' heet (al schijnt zanger Jeff Becerra enkele jaren daarvoor al over 'death metal' als stroming te hebben gesproken, en moet er nog ergens een verdwaalde democassette van de band zijn die ook deze titel draagt).

Je moet je er echter nog niet al te veel bij voorstellen. Het geluid van de latere death metal bands is nog best een eindje weg (vergelijk bijvoorbeeld het eerder besproken Suffocation met dit, een wereld van verschil!), maar er zijn al wel wat eigenschappen te horen die in de toekomst verdere uitwerking zouden krijgen.

We horen de raspende vocalen van Jeff Becerra die alweer een stukje zieker klinken dan wat dingen die we enkele jaren ervoor hoorden (maar nog lang niet zo ziek als enkele jaren later), de bandleden rammen er weer flink op los, met hier en daar een solootje (maar later in de death metal zou het allemaal nog veel technischer worden), we horen gewelddadige songteksten die rechtstreeks uit een horrorfilm lijken te komen; ja je hoort dat hier kiempjes geplant werden die later zouden uitgroeien tot monsterlijke planten die amper nog bij te snoeien waren.

Maar bovenal hoor ik hier een band (de twee hoofdleden zaten nog op de middelbare school toen ze dit maakten!) die op een slimme manier een heleboel metalgenres aan elkaar lijmt. De subgenres waren allemaal nog niet zo vastomlijnd in deze periode en Possessed haalde duidelijk hun inspiratie uit een hele hoop verschillende soorten heel harde muziek. Ik hoor de snelheid van thrash, ik hoor soms iets meer melodieuze invloeden uit de begindagen van de metal en het omgekeerde kruis in het bandlogo en de soms satanische teksten verraden de invloed van de eerste golf aan black metal bands.

Het resultaat is een verschrikkelijk onderhoudende plaat geworden die bol staat van de wendingen en twists. In die tijd kon je er nog mee weg komen om je album gewoon te beginnen met de filmmuziek van The Exorcist (1973) en het is een uitstekende vondst, want het zet meteen de toon voor het geweld dat nog komen gaat. Seven Churches klinkt natuurlijk nogal gedateerd, maar het spelplezier en de vernieuwingsdrang werken nog steeds zeer aanstekelijk. De afgelopen weken had ik iedere dag weer zin in de creatieve stormram die dit album is.

De band kwam nog met opvolger Beyond the Gates in 1986, maar dat is een flinke stap terug ten opzichte van het debuut, want dat is meer thrash en minder death en we hebben al eens eerder geconstateerd dat pure thrash niet helemaal mijn ding is. Possessed maakte nog een EP in 1987 (The Eyes of Horror) en viel daarna uit elkaar, om uiteindelijk in de jaren '00 weer te hervormen en in 2019 kwam na 33 jaar hun derde album Revelations of Oblivion uit. Dat album verdient ook niet de schoonheidsprijs, maar is ook niet heel slecht.

We houden het dus maar bij dat compromisloze debuut dat twee tieners in hun schoolvakantie in elkaar knutselden. We zullen nog veel vaker op deze reis zien hoe jeugdige (over)moed leidde tot albums die muzikale monumenten zouden worden. Metal lijkt het genre bij uitstek te zijn waar jonge lieden die neigen naar extremen zich thuis voelen. Ik vind het alleen maar mooi, wat een heerlijk genre blijft het toch.

Seven Churches (1985): 4*
Beyond the Gates (1986): 3*
The Eyes of Horror EP (1987): 3,5*
Revelations of Oblivion (2019): 3*

Blogpost

Weakling – Dead as Dreams (2000)
Subgenres: black metal, atmospheric black metal

https://www.musicmeter.nl/images/cover/76000/76714.300.jpg?cb=1660162848

Getipt door McSavah

Het gerucht gaat dat het Amerikaanse Weakling zich maar liefst twee jaar voorbereidde op hun eerste optreden. De band bracht bovendien maar één album uit, en het project was uiteindelijk een kort leven beschoren, maar het is duidelijk dat de bandleden zich voor enkele jaren met volledige toewijding stortten op hun muziek. Dat ene album van ze, Dead as Dreams uit 2000, is tegenwoordig nog amper te verkrijgen en er moet diep voor in de buidel getast worden, maar wordt gezien als een essentieel album dat van grote invloed was op de hedendaagse Amerikaanse black metal scene.

Naar die Amerikaanse black metal scene anno nu wordt wel eens gekscherend verwezen als 'hipster black metal'. En ergens begrijp ik dat wel, want het bijna poppy geluid van een band als Deafheaven ligt mijlenver af van de intense lompheid van de 'echte' black metal. Maar toch doet die lichtelijk denigrerende term me een beetje pijn, omdat een album als Sunbather uit 2013 me zeer dierbaar is en een grote rol gespeeld heeft in het ontwikkelen van een fascinatie voor metal en black metal in het bijzonder.

Weakling is dus deels verantwoordelijk voor al die shoegazende black metal hipsters, en als je naar Dead as Dreams luistert is het zeker wel duidelijk hoe dit album die hele scene heeft beïnvloed. Allereerst zijn daar de langgerekte nummers (het kortste nummer is tien minuten lang, de langste twintig) die veel momenten kennen waarop ze in rustiger vaarwater komen, maar bovenal heeft dit kenmerken die we ook bij de beste shoegazers kunnen herkennen. Er wordt een muur van geluid opgeworpen, waarbij alle instrumenten amper nog van elkaar te onderscheiden zijn en die samen verworden tot een nevelige geluidsbrij. Het enige aspect dat er echt nog uitspringt zijn de gepijnigde vocalen van John Gossard, die zich al krijsend, kermend en grommend probeert te ontdoen van zijn demonen.

Maar Weakling staat duidelijk ook nog steeds met één voet in de black metal traditie. Want waar bands als Deafheaven en Wolves in the Throne Room (bij vlagen) een bepaalde warmte uitstralen, klinkt Dead in Dreams consequent ijskoud. Qua intensiteit doet het album me telkens weer denken aan het eerder besproken Nattens Madrigal van Ulver. Net als bij het album van Ulver, is het bijna ondraaglijk om het hele album uit te moeten zitten (en in dit geval duurt het album dan ook nog eens vijf kwartier).

En waar die hedendaagse Amerikaanse black metal vooral een overkomelijke vorm van melancholie tot uitdrukking brengt, is de geschetste situatie op dit album zonder enige hoop of uitzicht op iets beters. Deze behoort zeker wel tot de meer deprimerende black metal albums die ik tot nu toe hoorde, en dat zegt natuurlijk wel wat aangezien het binnen dit genre het liefst gaat over alles wat naar en lelijk is. Het is jammer dat de teksten bij dit album nergens te vinden zijn; te weten waar Gossard over zingt had dit album nóg meer diepte kunnen geven.

Het duurt wel een aantal luisterbeurten voordat je als luisteraar grip krijgt op die – op het eerste gehoor – ondoordringbare muur van geluid. Maar langzaamaan ontwaar je bepaalde structuren in de nummers en wordt het allemaal wat minder massief en meer behapbaar. Zeker wanneer je dit album over koptelefoon luistert, openbaren zich spaarzame momenten van rust en herkenbare passages. Maar toegankelijk of mooi wordt het nooit. Het luisteren naar Dead as Dreams is een uitputtende zit, maar precies daarom is het een zeer louterende ervaring.

Ik heb het al vaker geschreven, maar voor mij geldt: hoe dieper de put, hoe liever ik er in spring. Ook dit album heeft weer een grote zuiverende werking op me en zorgt ervoor dat ik eventuele negatieve gedachten en emoties tijdens het luisteren helemaal kwijtraak. In al zijn lelijkheid en hevigheid is dit een album van grote klasse en schoonheid. Ik heb er weer een persoonlijke black metal favoriet bij.

Beoordeling: 4,5*

Blogpost

Dead As Dreams heeft niet echt teksten. De vocalen zijn grotendeels improvisatie en kunnen toevallig woorden zijn, maar vooral klanken. Eigenlijk zoals Elizabeth Fraser bij Cocteau Twins haar vocalen aanpakt, maar dan blackmetal.

Fantastisch stuk weer!

Overzicht tips:

* Danzig - Lucifuge (1990) (EttaJamesBrown)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013) (Don Cappuccino)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Suffocation - Pierced from Within (1995) (Johnny Marr)
Beoordeling: 4*. Review

* Shape of Despair - Angels of Distress (2001) (trebremmit)
Beoordeling: 4*. Review

* Ulver - Nattens Madrigal (1997) (Onweerwolf)
Beoordeling: 4,5*. Review

* The Ocean - Precambrian (2007) (Barney Rubble)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Nadja - Bodycage (2005) (Gyzzz)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Weakling - Dead as Dreams (2000) (McSavah)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Amenra - Mass IIII (2008) (Kondoro0614)
* Psychotic Waltz - A Social Grace (1990) (Kronos)
* In the Woods... - Omnio (1997) (Brunniepoo)
* Dark Angel - Darkness Descends (1986) (Edwynn)
* Faxed Head - Exhumed at Birth (1997) [ZAP!]
* Burning Witch - Crippled Lucifer (1998) [itchy]
* Funeral Mist - Maranatha (2009) [Tim]
* Entombed - Left Hand Path (1990) [dix]
* Godflesh - Streetcleaner (1989) [Paap_Floyd]

Weer even een tussenstand van de ontdekkingen die ik tot nu deed (één album per artiest):

4,5*
1. Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013, black)
2. Ulver - Nattens Madrigal (1997, black)
3. Nadja - Bodycage (2005, drone)
4. Bathory - Under the Sign of the Black Mark (1987, black)
5. Weakling - Dead as Dreams (2000, black)

4*
6. Suffocation - Pierced from Within (1995, death)
7. Black Sabbath - Master of Reality (1971, doom/heavy)
8. Shape of Despair - Angels of Distress (2001, funeral doom)
9. Celtic Frost - Monotheist (2006, doom)
10. Judas Priest - Sad Wings of Destiny (1976, heavy)
11. Possessed - Seven Churches (1985, death/thrash)
12. Mercyful Fate - Melissa (1983, heavy)
13. Sodom - In the Sign of the Evil (1984, black/thrash)

3,5*
14. Venom - Black Metal (1982, black)
15. Danzig - Danzig II: Lucifuge (1990, hard rock)
16. The Ocean - Precambrian (2007, post)

Ahh, dat verklaart een hoop! Wel gaaf, dat geeft het album weer iets extra's.

En dank!

Kreator – Pleasure to Kill (1986)
Subgenres: thrash metal

https://www.musicmeter.nl/images/cover/18000/18461.300.jpg?cb=1601609659

Het is een tijdje geleden dat ik nog een stukje tikte over metal. Dat had met drukte en ziekte te maken, maar ook met het feit dat de volgende band in mijn metal ontdekkingstocht me niet dusdanig inspireerde dat ik de drang voelde om er iets over te schrijven. Ik heb het over het Duitse Kreator, dat in het black metalboek genoemd wordt als onderdeel van de zwartgeblakerde thrash die halverwege de jaren tachtig hip werd.

Net als het eerder besproken Sodom, is Kreator een Duitse band die zich liet inspireren door de eerste golf aan black metal bands. Mercyful Fate, Bathory en Venom behoorden tot de favorieten, maar ook hardcore punk en de eerste demo's van Metallica waren inspiratiebronnen. De band begon onder de naam Tormentor, maar aangezien dit een nogal afgezaagde naam was die toen ook al meerdere bands gebruikten, veranderden ze de naam in Kreator.

De band debuteerde in 1985 met Endless Pain en gaf daarmee een voorproefje van het geluid dat ze in de jaren erna zouden doorontwikkelen. Het klinkt precies zoals je verwacht van het genre: snel, compromisloos en uitermate agressief. Vooral het nummer 'Total Death' kan me bekoren en iedere keer dat dat nummer voorbijkomt, veer ik eventjes op.

Ik heb sowieso wel een zwak voor het album, dat niet alleen pure agressie uitstraalt, maar ook een aantal pakkende riffs kent en een zekere toegankelijkheid bezit, in tegenstelling tot een aantal bands uit die tijd die alleen maar pure kwaadaardigheid willen uitdrukken en daarbij zo ver mogelijk af willen staan van melodie en luisterbaarheid. Het ene is niet per se beter of slechter dan het andere, maar het is een andere manier van meeslepend zijn en ik merk dat die muzikaliteit van Kreator wel voor een fijne afwisseling zorgt tussen al dat boosaardige geweld.

Het vervolg op Endless Pain heette Pleasure to Kill (1986) en is denk ik mijn favoriet, al ontlopen het debuut en deze elkaar niet veel. Wat me aanspreekt is dat het geluid wat dynamischer is en dat de teksten echt wel lekker gewelddadig zijn, waarbij ik me zo kan voorstellen dat dit album ook van invloed is geweest op de ontwikkeling van death metal, niet alleen door die songteksten, maar ook doordat sommige nummers klinken alsof de muzikanten echt op de hielen gezeten worden door de mythische, agressieve figuren die ze in hun nummers bezingen. Op sommige nummers ligt het tempo zo krankzinnig hoog dat je je als luisteraar afvraagt wanneer de band definitief zal ontsporen.

De twee albums hierna heb ik ook nog beluisterd, maar hier is voor mij de formule wel een beetje uitgewerkt. Zowel Terrible Certainty (1987) als Extreme Aggression (1989) krijgen hoge gemiddeldes, maar ik vind ze iets te rechttoe rechtaan. Het mist het charmante van het debuut en de variatie van Pleasure to Kill. Kortom: het wordt me iets te standaard thrash metal, en we weten inmiddels dat ik daar niet van houd.

Twee erg aangename albums dus, en over het geheel genomen vind ik Kreator ook wel wat beter dan die andere Duitse thrash band Sodom, maar een echte binding met één van hun albums is tot op dit moment uitgebleven. Het luistert fijn weg, mede door de redelijk goede opnamekwaliteit (iets dat ontbreekt bij vroege Sodom), maar het maakt te weinig indruk om ook na het schrijven van dit stuk één van hun albums nog regelmatig op te zetten, terwijl ik nog wel blijf teruggrijpen naar Sodom's In the Sign of the Evil. Conclusie: leuk, maar niet verpletterend.

Moeilijk dus, al die Duitse blackened thrash. En dan staat er binnenkort nog een Duitse band op het programma. De verwachtingen zijn inmiddels een stuk minder hoog gespannen, dus wie weet valt het mee, maar de Duitse tak van dit subgenre vind ik tot nu toe niet al te boeiend (ik heb al wat in het voren geluisterd en ben over de Zuid-Amerikaanse bands bijvoorbeeld een stuk beter te spreken). Voordeel is dat het de écht goede platen die ik ontdek beter in perspectief zet, en dat al die parels die ik op deze tocht ontdek, nog meer waarde krijgen. De komende weken zal ik me weer begeven in de wondere wereld van de death metal als het werk van Death centraal zal staan.

Endless Pain (1985): 3,5*
Pleasure to Kill (1986): 3,5*
Terrible Certainty (1987): 3*
Extreme Aggression (1989): 3*

Blogpost

Dit is ongeveer zoals ik over Kreator denk. Pure thrash is echt niet mijn ding maar oude Kreator heeft wel iets charmants.

Ik vind Duitse thrash over het algemeen sowieso wel iets prettiger te verteren dan Noordmurikaanse thrash trouwens. Iets lomper.

Van de Noordmurikaanse thrash staat alleen Slayer in mijn boek (eerste album). Dat is misschien een beetje karig voor de Amerikaanse thrash dus ik ben wel van plan om nog wat meer uit die hoek te luisteren maar ik wil het dan wel een beetje doseren en afwisselen met dingen die ik echt leuk vind. Een band als Metallica bijvoorbeeld kan eigenlijk niet ontbreken, maar ik weet bijna zeker dat ik daar weinig mee kan, ook al is het echt lang geleden dat ik dat voor het laatst beluisterde.

Doet me er ook aan denken dat ik binnenkort Iron Maiden eens in de herkansing moet gooien. Die hoort toch ook wel echt thuis in deze zoektocht.

Nou ja, jaren '80 'Tallica is gewoon leuk, vind ik. Thrash of niet, ze wisten gewoon uitstekende songs te schrijven, daar ontbreekt het nogal eens aan in de metal. Vind ik in ieder geval een stuk leuker dan de Testamenten en Exodussen van deze wereld.

Maiden is ook gaaf, dat staat buiten kijf want ook fantastische songwriting skills. Ik luister trouwens ook al jaren naar oude opnames van Top 40 uitzendingen en toevallig afgelopen dinsdag uit 1991 de week waarin Maiden's Bring your Daughter... To The Slaughter binnenkwam. Dat is gewoon tof. En de volgende nieuwe was trouwens Money Talks van AC/DC.

Ik heb trouwens maar eens even wat Kreator platen gedownload net. Ik had alleen wat losse nummers in mijn bieb en ik herinnerde mij opeens een gezellige autorit met een Iraanse kennis die die-hard Kreator fan is van +10 jaar terug en dat ik mij toen al bedacht had dat ik eens wat meer Kreator moest geen checken omdat het best vet klonk in zijn auto. Dus dan nu alsnog maar eens doen. Kreator schijnt ook best wel left-winged te zijn en dat is altijd een ook een plus bij mij. Misschien word ik toch nog fan.

Oh, dit wilde ik ook nog zeggen: ik vind het logo van Kreator erg gaaf. Een van de meest stijlvolle en herkenbare metalbandlogo's die er bestaan. Heerlijk, dat harde, rode font.

Ik ben wel afgehaakt na Violent Revolution. Nix anders dan herhalingsoefeningen. En Mille mist nu de krachten van weleer waardoor hij heden ten dage wat sesamstraterig klinkt.

[agressieve stem]TORMENTOOOOOOOOOOOOOOOOOR[/agressieve stem]

Pleasure to Kill is mijn favoriete Kreator-album. Ik ben na Enemy of God afgehaakt, daarna wordt het me te veel Iron Maiden stadionthrashmetal. Niks mis met melodie hoor (Coma of Souls vind ik ook heel gaaf), maar het wordt wel heel erg gezapig en ingespeeld op een groter publiek.

Naast Duitse en Amerikaanse thrash had je in de jaren '80 ook nog de ''buitenbeentjes'' als Voivod en Coroner. Dat zijn misschien wel mijn favoriete thrashmetalbands, en Sepultura (Beneath the Remains en Arise).

Pleasure to Kill is ook mijn favoriete album van Kreator, maar Phantom Antichrist en Gods of Violence zijn wat mij betreft te goed om links te laten liggen. Daar lijken Endorama en Renewal me meer geschikt voor.

Pleasure To Kill natuurlijk ook bovenaan mijn Kreatorlijstje. Verder Extreme Aggression ook wel. En dan ben ik verder nog best wel gek op het outsiderplaatje Endorama.

Amerikaans thrash, dan zou ik ook Megadeth - Rust in Peace proberen.

Jakkes.

Rust In Peace is instrumentaal echt fenomenaal (4,75*-5*), de zang is een enorm heikel punt voor mij (en velen). Ik zou die plaat echt veel draaien met een andere of in ieder geval meer neutraal klinkende zanger, want die plaat behoort qua composities absoluut tot de top van de thrashmetal (misschien zelfs wel metal in het algemeen).

Death – Human (1991)
Subgenres: death metal, technical death metal

https://www.musicmeter.nl/album/3484

Nu ik reeds enkele maanden bezig ben met op regelmatige basis naar metal te luisteren, zal ik even de balans tot nu toe opmaken. Ik kan concluderen dat black metal (vanaf de tweede golf) iets heeft (het extreme, het foute, het krakkemikkige?) wat me vaak bij de eerste noten al direct aanspreekt, dat thrash metal voor mij vaak niet meer is dan lomp, hersenloos gebeuk en dat ik voor death metal wat meer moeite moet doen, maar dat daar zeer zeker ook bands tussen zitten waar ik heel veel mee kan. Er zijn natuurlijk nog veel meer subgenres, maar daar heb ik nog niet al te veel van gehoord en die komen hopelijk de komende maanden nog wat meer aan bod.

Van death metal wist ik misschien nog het minst toen ik aan deze missie begon. Tot enkele weken geleden had ik dan ook nog nooit een heel album van de Amerikaanse death metal pioniers Death gehoord. Echt wel iets om me een beetje voor te schamen, want waar Possessed het begin van death metal betekende, maakte Death het genre volwassen. Vele bands zouden volgen die op het geluid van Death voort zouden borduren.

Compact
Voordat ik een flinke duik nam in het oeuvre van deze band, wist ik eigenlijk alleen dat zanger en gitarist Chuck Schuldiner op jonge leeftijd overleed aan een hersentumor. Vandaar ook dat het oeuvre van Death redelijk compact is: zeven albums met stemgemiddelden die ontzag inboezemen. En het leuke is dat wanneer je hun discografie op chronologische volgorde doorploegt, je direct hoort wat voor mooie ontwikkeling de death metal heeft doorgemaakt.

Zo klinkt debuut Scream Bloody Gore (1987) als een band die de weg voortzet die Possessed twee jaar daarvoor insloeg. Veel thrash metal invloeden, dus het is snel en hard en lomp, maar er zitten ook veel tempowisselingen en technische uitspattingen in die het spannend houden. Vocaal is het weer wat zwaarder en dieper dan we hiervoor gewend waren, tekstueel lijken de jongens veel te veel horrorfilms te hebben gezien. Gore, gore en nog eens gore, ik houd ervan dus ik klaag niet, maar je hoort wel dat dit duidelijk door een stel tieners gemaakt is.

De grote zaken des levens
Maar kleine jongens worden groot, en hoewel het geluid op hun eerste drie albums slechts kleine veranderingen doormaakt, ontwikkelen de songteksten zich vooral op het derde album Spiritual Healing (1990) in een interessante richting. De fascinatie voor misvormingen en dergelijke is nog altijd daar, maar het is nu verpakt in een omhulsel van venijnige maatschappijkritiek. Het geeft een indicatie van het feit dat Schuldiner en zijn bandmaten langzaamaan meer geïnteresseerd begonnen te raken in de grote zaken des levens.

Toen ik na die eerste drie albums voor het eerst Human (1991) hoorde, was ik overrompeld. Die eerste drie albums vond ik al erg goed, maar dit was van een andere wereld. Eerst springt vooral het geluid in het oor, en hoewel dit album slechts een jaar na Spiritual Healing uitkwam, zijn wat sound betreft echt revolutionaire stappen gezet. We hebben vanaf nu niet meer te maken met Death als 'gewone' death metalband, maar met een band die zijn eerste stapjes in de wereld van de technical death metal zet. Of ze de allereersten waren weet ik niet, maar naar wat ik heb begrepen kan dit album in ieder geval beschouwd worden als zeer invloedrijk voor de ontwikkeling van dit subsubgenre.

Oerkracht
Wat mij vooral telkens weer opvalt zijn de drums, die op dit album bespeeld worden door Sean Reinert. De snelheid waarmee hij de double bass bespeelt (ik weet niet helemaal hoe je in het Nederlands over deze techniek spreekt), doet dit hele album trillen op zijn grondvesten. Die drums dreunen gigantisch door en het is prachtig en ongekend. Ik heb denk ik nog niet eerder de drums als zo'n diepe, intense oerkracht gehoord, zeker niet op albums uit deze tijd (of misschien komt het gewoon door een uitstekende remaster, dat kan natuurlijk ook).

Maar eigenlijk is het bespelen van ieder instrument (inclusief vocalen) een enorme krachttoer. Ik kan me zo voorstellen dat je bekaf bent als je dit album eens integraal hebt gespeeld, niet alleen fysiek – het tempo ligt natuurlijk zeker niet laag – maar ook mentaal, omdat je enorm bij de les moet zijn met alle technische begaafdheid die nodig is om dit te spelen. Het is wat dat betreft misschien ook niet verwonderlijk dat Human slechts 33 minuten duurt. Het leent zich daarom wel perfect voor het vaker achter elkaar afspelen. Ik kan in ieder geval geen genoeg krijgen van dit spierballenvertoon.

Existentiële ontdekkingstocht
En dan heb ik het nog niet eens over de teksten gehad. De maatschappijkritiek schijnt in sommige nummers nog door, maar ze krijgen hier nog veel meer een filosofische en introspectieve richting. Schuldiner lijkt op dit album vooral gefascineerd door waarheid en leugen met betrekking tot het mens-zijn en de manier waarop we het voor onszelf en voor andere mensen af en toe zo ongelooflijk moeilijk maken. Spielerei – dat toch voor veel metal een wezenlijk onderdeel lijkt te zijn, op wat voor manier ook – lijkt plaatsgemaakt te hebben voor een oprechte, existentiële ontdekkingstocht naar wat het betekent om mens te zijn.

Ik werd in eerste instantie volledig gegrepen door de onbegrensde muzikaliteit die hier tentoongespreid wordt, maar in combinatie met de teksten voelt dit al helemaal aan als een volledig uniek monument. Toegegeven, ik heb nog niet zoveel vergelijkingsmateriaal als het gaat om metalbands uit die tijd, maar ik word op de één of andere manier echt geraakt door de oprechtheid, diepgang en de creativiteit die van dit album af spatten. Het voelt zo nieuw, zo anders en als ik nu bijvoorbeeld naar Blood Incantation's Hidden History of the Human Race (2019) luister – toch één van mijn favoriete death metal albums van de afgelopen jaren – begrijp ik pas hoezeer deze band qua thematiek aanleunt tegen dat wat Death dertig jaar geleden al deed.

Favoriete metalbands
Je zou kunnen zeggen dat Death op de albums hierna voortbouwt op het fundament dat ze met Human legde. Ook deze albums vind ik allemaal goed, en Individual Thought Patterns (1993) en Symbolic (1995) zouden hier ook nog kunnen uitgroeien tot persoonlijke favorieten met monsterscores, maar die albums zou ik nog wat beter moeten leren kennen. Het feit wil dat ik momenteel zo gegrepen ben door Human dat er nog geen ruimte is voor het doorgronden van die andere mogelijke meesterwerken.

Zo heb ik met Death een band ontdekt die zich direct tussen mijn favoriete metalbands nestelt. Ik geef geen van de zeven albums een score van minder dan vier sterren, en dat is tot nu toe nog niet voorgekomen. Ik ben benieuwd hoe mijn liefde voor deze albums zich verder gaat ontwikkelen. Op dit moment vind ik zowel hun jeugdige, onbezonnen werk als hun volwassen, doordachte werk heel erg goed.

Filosofie en spiritualiteit
Tot slot: die spielerei waar ik het eerder over had, dat is één van de redenen waardoor ik aangetrokken word door metal en één van de redenen waarom ik meer wilde leren over alle metalen stromingen. Er zit iets kolderieks in zo evil mogelijk willen zijn, zo hard mogelijk willen spelen, zo veel mogelijk willen provoceren. Op deze reis ontdek ik echter dat er achter dat masker van eeuwige provocatie ook veel plek is voor filosofie en spiritualiteit. Dat had ik helemaal niet zo verwacht, maar om die grote persoonlijke interesses hier zo regelmatig terug te vinden (misschien wel meer dan in andere genres?) doet mij enorm veel deugd en sterkt mij in het idee dat ik nog lang niet klaar ben met deze tocht door de diepste krochten van de hel.

Beoordelingen:
Death - Scream Bloody Gore (1987): 4*
Death - Leprosy (1988): 4*
Death - Spiritual Healing (1990): 4*
Death - Human (1991): 4,5*
Death - Individual Thought Patterns (1993): 4*
Death - Symbolic (1995): 4*
Death - The Sound of Perseverance (1998): 4*

Blogpost

Next stop: Amenra - Mass IIII (2008) (tip van Kondoro0614)

Nou, het is weer een heel epistel geworden zie ik. Heb even tussenkopjes toegevoegd. Jammer dat MuMe geen echte tussenkopjes toestaat want dat had het wat leesbaarder gemaakt.

Prachtig stuk! Nu alle Florida bands checken uit die tijd.