Het is zeker leesbaar hoor mads, leest heel vlot weg zelfs. Topstuk weer!

Oh, gelukkig! Dank, heren!

Obituary wint

Inderdaad mooi stuk madmadder! Zelf heb ik Death altijd een zeer saaie band gevonden, maar dat wil normaal gezien zeggen dat ik nog een paar jaar nodig heb eer het kwartje valt.

Fantastisch geschreven stuk! Knap hoe je in eigenlijk een relatief (ik bedoel, over deze band zou je gewoon een boek kunnen schrijven) kort stuk zo goed het briljante van Death kan vangen.

Wat ik vooral iets heel speciaals vind aan de Death-discografie, is hoe Chuck op een gegeven moment progressie is gaan boeken door juist terug te grijpen naar eerdere metal. Retroprogressief, iets dat inderdaad een Blood Incantation ook heeft: vooruitstrevendheid met een blik op wat er eerder gebeurd is. Op Individual Thought Patterns lijkt de piek van speeltechniek en brutaliteit bereikt te zijn, en op Symbolic en The Sound of Perseverance hoor je heel veel traditionele heavymetalinvloeden terug in het gitaarwerk. Er zit veel meer melodie en ademruimte in, maar tegelijkertijd zijn de songs juist qua structuur complexer, vooral The Sound of Perseverance. Aan het einde het ultieme bewijs van de heavymetalinvloeden met de fenomenale cover van Judas Priest's Painkiller.

Sowieso, hoe Death zich per album weer opnieuw uitvond is meesterlijk. Er is voor ieder album wel een leger aan bands die door die specifieke stijl is beïnvloed.

Als je de andere grote invloed van Blood Incantation wil horen, dat is Morbid Angel. Die behoren tot de fenomenale stroom van deathmetalbands uit Tampa aan het einde van de jaren '80/begin jaren '90. Veel variatie daar in ook, van de jazzy deathmetal van Atheist tot de lompe Celtic Frost-grooves van Obituary.

Ahh, je benoemt precies een punt dat ik van tevoren bedacht had om neer te tikken, maar wat ik uiteindelijk vergeten ben! Die heavy metalinvloeden vielen mij inderdaad ook al heel erg op. Fijne toevoeging dus, dank daarvoor.

Morbid Angel, Atheist en Obituary staan allemaal in de essentiële luisterlijst van mijn death metal boek dus die gaan zeker nog aan bod komen!

Ik ben nu begonnen met het hier eerder al genoemde 'Black Metal Evolution Of The Cult' van Dayal Patterson.

Vooralsnog vermakelijk wel. Ik doe een poging om zelf een album playlist bij te houden op basis van het boek. Tot nu toe heb ik:

The Crazy World Of Arthur Brown - The Crazy World Of Arthur Brown (1968)
Coven - Witchcraft Destroys Minds & Reaps Souls (1969)
Black Sabbath - Black Sabbath (1970)
Black Sabbath - Sabbath Bloody Sabbath (1973)
Judas Priest - Sad Wings Of Destiny (1976)
Motörhead - Ace Of Spades (1980)
Venom - Welcome To Hell (1981)
Kiss - Creatures Of The Night (1982)
Venom - Black Metal (1982)

Volgende hoofdstuk is Mercyful Fate en daarna zullen de Celtic Frosts en Bathory's wel aan de beurt komen, vermoed ik.

Wat leuk, OWW! Voel je vrij om hier je gedachten over het boek neer te zetten.

Ik heb zo’n vermoeden dat je veel meer zult kennen van de genoemde bands dan ik, maar ik denk dat de verhaaltjes - waarin vaak ook de excentriciteit van de vele geïnterviewden naar voren komt - ook voor de doorgewinterde luisteraar nog wel leuk om te lezen zijn.

Daar ga ik ook van uit, dat het hoe dan ook leuk is om te lezen. Sowieso ben ik wel fan van het consumeren van informatie die ik eigenlijk al had. Ik lees dikke fantasy pillen ook regelmatig 2x keer.

Dat excentrieke is overigens iets wat echt bij black metal hoort, veel meer dan bij andere subgenres, vind ik. En dat gaat van local heroes tot grote 'rockstars'. Death metal mensen zijn over het algemeen veel normaler. Ik vind daarom death metal fans eigenlijk ook gewoon leukere mensen om om me heen te hebben bij concerten maar veilig in mijn bed lezen over vage en bizarre figuren is natuurlijk wel heel spannend.

Ik gooi er graag nog een tip bij op de hoop:
Crowbar - Time Heals Nothing (1995) - MusicMeter.nl

De allerbeste metalband die er is. Geen twijfel mogelijk. Tenzij je het mij morgen vraagt, geen idee wat ik dan ga antwoorden.

Maar serieus, Crowbar is echt zo’n band die je moet meepikken in een topic als deze. Heel belangrijke pioniers van sludge, maar denk daarbij niet te veel aan de typische bands uit dat genre. Volgens de bronnen heette het vroeger ‘doomcore’ en dat dekt de lading heel goed. Ze zijn vooral de koningen van de lome en zware riffs, aangevuld met de getormenteerde vocalen van Kirk Windstein en de constant benevelde sfeer.

Echt slechte platen hebben ze niet uitgebracht, maar hun run van 1993 - 1996 is mijn favoriet, met Time Heals Nothing als absoluut hoogtepunt. Het is cliché, maar het komt onder meer door de vrij opzichtige hardcore-invloeden die daar goed in te horen zijn. De grooves die ze soms afvuren zijn hartverzakkend.

Wat is je favoriete metalband Glitch?

Crowbar.

Hier klopt iets niet.

Leuke tip, Ben. Wordt een lekker eclectisch rijtje zo.

Vergetenjullie niet dat je weer een nieuwe tip mag geven als ik je tip eenmaal besproken heb. Het duurt dan misschien nog wel een jaar voordat ik die bespreek, maar dan heb je in ieder geval nog maar eens je puike smaak aan me opgedrongen.

Zojuist III en IIII even flink in me opgenomen. ❤️

Ik moet me misschien ook eens gaan roeren binnen dit topic (mits dat op prijs wordt gesteld natuurlijk ). Het is mooi om te lezen hoe iemand platen op zo'n andere, verschillende manier kan beleven als jezelf. Of juist het tegenovergestelde: het is ook altijd bijzonder berichten te lezen van mensen waarbij je denkt "verrek, ik had het zelf niet beter kunnen omschrijven. Dít is wat ik bedoel te zeggen!".

Daarbij geniet ik ook altijd van de recensies van albums die mezelf dierbaar zijn, maar die door mede-websitegebruikers zoveel beter kunnen worden omschreven. Een paar van die mensen tref ik ook hier in dit topic aan, zie ik. Ook jouw recensies die ik heb gelezen maken me altijd erg blij madmadder, waarvoor complimenten!

Zit je trouwens nog te wachten op extra tips? Ik denk nog wel een leuke kandidaat voor je te hebben...

Kom maar door met die tip, ABDrums! En leuk als je je hier komt roeren!

Dank voor de complimenten!

Ik heb een aantal kandidaten waarvan ik denk dat ze eigenlijk niet mogen ontbreken in een topic als dit. Maar goed, laat ik rustig beginnen door eerst één album aan te bevelen. Een album dat in geen enkele metalcollectie zou mogen ontbreken. Sterker nog: ik ben van mening dat dit album in geen enkele zichzelf respecterende muziekcollectie mag ontbreken.

Even kort ter inleiding: deze middag heb ik vlug alle berichten in dit forum eens tot me genomen, waarbij me opviel dat je bezig bent in een boek over de geschiedenis van (?) de black metal. Het klinkt als een enorm intrigerend boek. Je begeeft je daarmee overigens volledig op mijn territorium, aangezien ik historicus (in opleiding) ben.

Maar dat even terzijde. Aangezien je je in black metal aan het onderdompelen bent, leek dit album me een meer dan gepaste (en eigenlijk ook onmisbare) kandidaat: Emperor - Anthems to the Welkin at Dusk. Dit album is wat mij betreft één van de beste drie metal albums ooit gemaakt en met afstand het allerbeste black metal album ooit. Niet voor niets heb ik dit album zo hoog in mijn persoonlijke top tien staan. Emperor componeert muziek zoals je mag verwachten van een band met een dergelijke naam. Koninklijk, majestueus, inventief, gelaagd, vindingrijk, overweldigend, krachtig, bruut, zelfverzekerd en grensverleggend zijn enkele termen die me zo op het moment te binnen schieten. Ik zal verder niet in detail treden over de concrete muzikale inhoud. Dat is iets dat je zelf dient te ondergaan.

In je stukken lees ik, naast de gangbare beschrijving van de muzikale aspecten zoals dat verwacht mag worden van goede recensies, ook een sterke nadruk op het gevoel, de beleving, de dieperliggende thema's en de teksten van de albums in kwestie. Dat soort dingen lees ik in recensies van albums elders op het internet veel te weinig terug trouwens. Vooral als het gaat om dieperliggende thema's. Je meest recente bespreking van het magistrale Human van Death is in dit kader exemplarisch. Daar kunnen velen dus nog wat van leren! Om dat laatste te betrekken op de door mij aangedragen nominatie: Ik ben heel erg benieuwd hoe jij het magnum opus van Emperor zal gaan ervaren, zowel muzikaal als op het gebied van gevoel en beleving. Dat laatste in combinatie met die dieperliggende spirituele / filosofische thema's die jij zo treffend weet te identificeren en omschrijven in je besprekingen.

Om even een kleine (sfeer)impressie te geven, hierbij de hoes in zijn volle glorie:
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/768.jpg?cb=1609682853
Alvast veel luisterplezier, en ik kijk uit naar je verdere reis door de diepste krochten van de hel!

Mooi verhaal, dank voor de tip, en mooi vak, geschiedenis.

Amenra – Mass IIII (2008)
Subgenres: sludge metal, post-metal
Getipt door Kondoro0614

https://www.musicmeter.nl/images/cover/127000/127124.300.jpg

Ik kende het Belgische Amenra al wel, maar op Mass VI (2017) na had ik me nooit echt in de band verdiept. Ik had al wel wat andere albums van ze gehoord, maar ik vond het moeilijk om grip te krijgen op hun eerdere werk. Het klonk voor mij toch wat te veel als een ondoordringbare brij van herrie; iets waar ik echt eens voor moest gaan zitten, maar dat kwam er maar niet van. Fijn dus dat Mass IIII uit 2008 me getipt werd en ik genoodzaakt werd om eens echt goed te luisteren naar deze gewelddadig harde band.

Metal wordt vaak geassocieerd met snelheid, maar er zijn heel wat subgenres waarbij het tempo juist erg laag ligt. Dat is ook het geval bij het vijfkoppige Amenra. Natuurlijk kan het nog veeeel langzamer, zoals we bijvoorbeeld bij de drone metal van Nadja hoorden, maar Amenra verstaat wel de kunst om muziek te maken die zowel langzaam als verschroeiend hard is. En juist door deze ogenschijnlijk tegenstrijdige ingrediënten met elkaar te laten versmelten wordt een lompheid gecreëerd die zijn weerga niet kent.

Het is leuk om door het oeuvre van deze band heen te luisteren. Je merkt hoe ze in het begin zoekende zijn naar een eigen stem en hoe ze die uiteindelijk vinden door het pathos van post-hardcore, de hard-zacht-dynamiek en langgerektheid van post-metal en de onbehouwenheid van sludge door elkaar te husselen. Het resultaat is een ongekend groots en diep geluid dat je meevoert naar een universum waar enkel en alleen een immense pijn heerst die je van binnenuit opbrandt.

En was het maar alleen bij innerlijke pijn gebleven. Op Mass IIII worden er spijkers in handen geslagen, de zanger begraaft zichzelf, enkele nummers later baadt hij in zijn eigen bloed (sowieso vloeit het bloed op dit album zeer rijkelijk) en op het slotnummer ruikt hij zijn eigen verschroeiende vlees. Er gaat een krankzinnige lichamelijkheid uit van de teksten en ze passen wat dat betreft briljant bij de muziek, die zo zwaar en deprimerend is dat je er bijna fysiek onpasselijk van wordt.

Wat ik zo mooi vind aan de teksten is hoe lichamelijke en mentale pijn met elkaar verweven worden. Al die lichamelijkheid en al het fysieke geweld lijken allemaal een middel te zijn om een onbeschrijflijk grote mentale pijn tot uitdrukking te brengen. Aan alle teksten lijkt een scheiding tussen de verteller en een ander persoon ten grondslag te liggen. Of het nu om een overlijden, een relatiebreuk of een andersoortige scheiding gaat is moeilijk te zeggen, maar feit is dat de verteller hevige pijnen ervaart en dat wij daar met alle kracht en geweld deelgenoot van gemaakt moeten worden.

Dat die teksten zo hard binnenkomen, komt zeker ook door de vocalen van Colin H. van Eeckhout. Er zijn misschien nog extremere vocalisten te noemen, maar die krijgen al snel iets karikaturaals (wat overigens helemaal niet erg is want daar kan ik vaak ook goed van genieten, en dus af en toe ook een beetje om lachen). Hier is het echter één en al bittere ernst. Van Eeckhout heeft een hartstochtelijke schreeuw die uit de diepste krochten van zijn lichaam lijkt te komen en die hem in staat stelt om al het innerlijke leed te veruitwendigen.

Wat mij betreft horen we zowel op Mass III als Mass IIII een band op de toppen van zijn kunnen. Voor mij worden op deze albums de eerder genoemde ingrediënten tot in het ultieme doorgevoerd, zodat er een zwaarte ontstaat die je genadeloos hard naar beneden duwt en waar je – ook nadat de plaat is afgelopen – maar heel moeilijk van loskomt. Het is prachtig hoe teksten, vocalen en composities elkaar zodanig versterken dat het uiteindelijke resultaat compleet overrompelend is.

Op latere albums is er meer ruimte voor rust en wordt er wat meer ademruimte gecreëerd door te spelen met wat meer toegankelijke passages. Nog steeds spreekt er een onnoemelijke melancholie uit de muziek, maar hier kun je als luisteraar wat meer afstand nemen van het geheel. Dat komt misschien ook omdat de productie op de latere platen wat helderder klinkt, in plaats van het troebele geluid dat op die andere albums te horen is. Op Amenra's latere albums ben je met een sadistisch genoegen getuige van iemand wiens ziel in vuur en vlam staat. Mass III en Mass IIII zetten echter op onverbiddelijke wijze ook de ziel van de luisteraar in vuur en vlam.

Nu ik met grote aandacht naar het oeuvre van Amenra heb geluisterd, snap ik nog wel hoe ik enkele jaren terug deze muziek af kon doen als 'ondoordringbaar', maar kan ik ook concluderen dat ik het gewoon nog niet echt goed geprobeerd had. Want Mass III en Mass IIII zijn op een bepaalde manier inderdaad heel erg massief en vol, maar dat is juist datgene wat deze albums zo krankzinnig goed maakt. Het heeft me wat jaren gekost, maar ik heb nu toch het idee dat ik deze band eindelijk op waarde kan schatten.

Ik merk dat het verslavend werkt, de muziek van deze band, en dat ik er de afgelopen dagen mee opsta en mee naar bed ga. Want als je eenmaal door deze smerige modderstroom gewaad hebt en je toch al besmeurd bent van top tot teen, dan kun je blijkbaar niet anders dan door blijven baggeren. Ik kan niet wachten tot ik het vinyl kan kopen van deze albums, en nu ik weer in staat ben om af en toe eens een concert te bezoeken staat Amenra hoog op het lijstje van bands die ik nog eens live aan het werk wil zien. Ik ben definitief bekeerd.

Beoordeling: 4,5*

Blogpost

Next stop: Psychotic Waltz - A Social Grace (1990) (tip van Kronos)

Ik wist toen nog niet dat je een hekel hebt aan gitaarsolo's.

Als het totaal niet aanspreekt kan je misschien beter de crust punk van Amebix - Monolith proberen.

Even de administratie bijwerken:

Overzicht tips:

* Danzig - Lucifuge (1990) (EttaJamesBrown)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013) (Don Cappuccino)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Suffocation - Pierced from Within (1995) (Johnny Marr)
Beoordeling: 4*. Review

* Shape of Despair - Angels of Distress (2001) (trebremmit)
Beoordeling: 4*. Review

* Ulver - Nattens Madrigal (1997) (Onweerwolf)
Beoordeling: 4,5*. Review

* The Ocean - Precambrian (2007) (Barney Rubble)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Nadja - Bodycage (2005) (Gyzzz)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Weakling - Dead as Dreams (2000) (McSavah)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Amenra - Mass IIII (2008) (Kondoro0614)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Psychotic Waltz - A Social Grace (1990) (Kronos)
* In the Woods... - Omnio (1997) (Brunniepoo)
* Dark Angel - Darkness Descends (1986) (Edwynn)
* Faxed Head - Exhumed at Birth (1997) [ZAP!]
* Burning Witch - Crippled Lucifer (1998) [itchy]
* Funeral Mist - Maranatha (2009) [Tim]
* Entombed - Left Hand Path (1990) [dix]
* Godflesh - Streetcleaner (1989) [Paap_Floyd]
* Crowbar - Time Heals Nothing (1995) [Glitch]
* Emperor - Anthems to the Welkin at Dusk (1997) [ABDrums]

Verder besproken:
* Black Sabbath - Master of Reality (1971)
Beoordeling: 4*. Review

* Mercyful Fate - Melissa (1983)
Beoordeling: 4*. Review

* Judas Priest - Sad Wings of Destiny (1976)
Beoordeling: 4*. Review

* Venom - Black Metal (1982)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Bathory - Under the Sign of the Black Mark (1987)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Sodom - In the Sign of Evil (1984)
Beoordeling: 4*. Review

* Possessed - Seven Churches (1985)
Beoordeling: 4*. Review

* Kreator - Pleasure to Kill (1986)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Death - Human (1991)
Beoordeling: 4,5*. Review

Haha, nou, ik vind het wel verfrissend dat er een tip tussen zit die me afschrikt (eerste bericht bij het album: "must-have voor neurotische progfans" ). Misschien weet het album me positief te verrassen, en anders maakt het de bovenstaande administratie wat geloofwaardiger, want nu lijkt het alsof ik (bijna) alles helemaal geweldig vind.

Maar die andere tip klinkt ook tof, dus die houd ik in mijn achterhoofd.

Wie weet ga je door dit album eindelijk van gitaarsolo's genieten.

Staat nu voor het eerst op en ik vind het leuk. Zucht, dat wordt weer een hoog cijfer...

Ik gaf een paar dagen geleden een nummer van Fates Warning nog wel een onvoldoende dus ik moet eens bij mezelf te rade gaan waarom dit wel en dat niet. Conditionering maakt alles draaglijk ben ik bang.

Welk nummer als ik vragen mag?

Still Remains

Zal vooral met de sfeer te maken hebben denk ik. Fates Warning heeft niet dat psychedelische en psychotische. De sfeer op het album Disconnected met het nummer Still Remains is eerder berustend, bespiegelend en tegelijk wat afstandelijk, industrieel. Werkt vooral als je er echt aandachtig de tijd voor neemt.

Gelukkig, dat nummer ken ik niet. Ben zelf alleen echt fan van 'Awaken the Guardian' en 'Perfect Symmetry', maar ik weet niet of ik ze je moet aanraden - 'Awaken...' kan misschien wat zijn als Psychotic Waltz bevalt...

Oeh, doe dan Arise!. Leuke dingen.

Psychotic Waltz – A Social Grace (1990)
subgenres: progressive metal
Getipt door Kronos

Je hebt wel lef als je mij een album aanraadt dat zich in de progressieve hoek bevindt. Het is heel lang het genre bij uitstek geweest dat ik met een intense liefde haatte en waar ik zo ver mogelijk van weg bleef. Maar goed, ik heb in het verleden al wel vaker meegemaakt dat een genre waar ik een hekel aan had opeens toch meesterwerken bleek te bezitten en dat ik via die meesterwerken alsnog verknocht raakte aan het desbetreffende genre. En ik moet toegeven dat ik de laatste jaren wel wat proggerige dingen heb gehoord die me wel bevielen. Misschien kan A Social Grace (1990) van Psychotic Waltz wel het meesterwerk zijn dat mij definitief laat houden van prog (metal).

Psychotic Waltz is een Amerikaanse band die toch een beetje onder de radar lijkt te zijn gebleven. In Europa deed A Social Grace het goed, maar in eigen land werd er nauwelijks aan promotie gedaan en bleef het album onbekend en dus onbemind. Maar misschien was het ook allemaal net iets te weird en te vergezocht om echt hoge ogen te gooien. En ik denk dat dit album kunnen waarderen nog steeds een beetje een geval van verworven smaak is; je moet misschien al enige affiniteit hebben met dit soort muziek om het geweldig te kunnen vinden.

Nu ben ik gelukkig de laatste jaren al wat opgewarmd voor dit soort muziek, maar had me dit een jaar of zeven geleden voorgeschoteld en ik had het na de eerste noten al afgezet. Dat zit hem in de zang van Buddy Lackey (die later zijn naam zou veranderen naar Devon Graves), dat zit hem in het gebruik van de dwarsfluit en dat zit hem in het vele technische gepriegel.

Maar die manier van zingen hoorde ik al eerder bij Rob Halford van Judas Priest en King Diamond van Mercyful Fate, inclusief het gebruik maken van de hoogste vocale registers. Dat was in het begin, toen ik aan heavy metal begon, even wennen, maar nu ik het bij Psychotic Waltz hoor, klinkt het eigenlijk best vertrouwd.

En dat gebruik van de dwarsfluit, dat doet me denken aan Thijs van Leer en alleen al als ik denk aan de muziek van Focus lopen de koude rillingen me over de rug. Dus toen ik zag dat Buddy Lackey ook dwarsfluit speelt op dit album kreeg ik al bijna herbelevingen. Op 'I Remember', één van de weinige rustpunten op een verder hectisch en auditief overprikkelend album, wordt dit instrument echter zeer smaakvol ingezet. Het is hier toch echt het gebruik van de dwarsfluit dat het nummer geweldig maakt. Ik was spontaan genezen van mijn angst voor de dwarsfluit.

Het technische gepriegel hoorde ik in verschillende vormen ook al in heavy metal (gitaarsolo's), in thrash metal (gitaarsolo's) en bij de zeer technische tak van death metal (afwijkende maatsoorten en meer) en ook daar begin ik langzaam aan gewend te raken. Ik zal gitaarsolo's nooit prachtig gaan vinden, ik vind bijna altijd dat er geen goede reden voor is om zo'n solo erin te gooien, maar ze storen me steeds minder.

En op A Social Grace vind ik zelfs dat al dat gepriegel, in wat voor vorm dan ook, middel is om een bepaald doel te bereiken, om een bepaalde sfeer neer te zetten. De bandnaam Psychotic Waltz lijkt perfect gekozen, want dat is precies hoe deze muziek klinkt. Het album klinkt op alle fronten waanzinnig en is een uitputtende dollemansrit van ruim vijftig minuten lang. De teksten passen uitstekend bij het muzikale gedeelte, want Lackey lijkt zich constant af te vragen: waar zijn wij mensen in vredesnaam mee bezig?

En hier zit voor mij de crux: veel prog klinkt voor mij als het aan elkaar plakken van technische foefjes maar is daardoor ontdaan van alle gevoel of sfeer. A Social Grace klinkt daarentegen als een vloeiend geheel waarbij alle losse ingrediënten een groter doel dienen: ze geven uitdrukking aan de gedachte dat we allemaal helemaal gek geworden zijn. Ik kan het erg waarderen dat het album overkomt als een lopend verhaal met één onvermijdelijke conclusie.

A Social Grace heeft mij wat dat betreft zeker weten te overtuigen. Ik merk wel dat het geluid nog wat te veel van me afstaat om er een echt hoog cijfer op te plakken. Zo zal ik het na het schrijven van deze bespreking niet heel snel meer uit mezelf opzetten. Toch heb ik de afgelopen weken met plezier naar dit album geluisterd en dat is op zich al een verrassing. Het is misschien niet het meesterwerk dat me definitief de prog binnentrekt, maar het is zeker een album dat mij anders heeft laten kijken naar het genre en enkele vooroordelen heeft weggenomen. Missie geslaagd dus, lijkt me.

Beoordeling: 3,5*

Next stop: Destruction

Blogpost

Tegen heug en meug ben ik begonnen met het luisteren naar Destruction en nu blijkt dat ik het heel lekker vind?! Wie had dat gedacht na Sodom en Kreator?

Hun EP is lekker smerig en rommelig. Op het debuutalbum spelen ze al strakker en klinkt de productie droog. Het venijn waar Duitse thrashbands een patent op lijken te hebben blijft wel aanwezig.