esteban schreef:
Terzijde, wat ik mij afvraag ... Is er een standaard Excel-file die rond gaat of dergelijke, te gebruiken voor de organisatoren? Of zit iedereen hier werkelijk met een rekenmachientje punten te tellen?

Day I Die schreef:
I don't need you, I don't need you
Besides I barely ever see you anymore
And when I do it feels like you're only halfway there
Young mothers love me even ghosts of
Girlfriends call from Cleveland
They will meet me anytime and anywhere

De Volkskrant schreef:
Het loopje
Het is vaak lang niet vol in de Bravo, de mooiste Lowlands-tent van allemaal. Maar de aanblik van die hoge gewelven van plastic inspireert artiesten mogelijk tot het geven van iets extra’s. (...) Matt Berninger, zanger van The National, gaat van enthousiasme zelfs aan de wandel. Hij klimt zingend van het podium en loopt door het publiek met een roadie achter hem aan die zijn microfoonsnoer vasthoudt. Berninger loopt langzaam de tent uit, richting bar en wc (Gretz' red: om een pintje bij de bar aan te nemen ). Een cameraman registreert de stomverbaasde blikken van festivalgangers die willen plassen of bierdrinken, zo zien we op de videoschermen naast het podium. Berninger zingt door, loopt terug en klimt het podium op. Dat loopje vergeten we niet gauw meer.

chevy93 schreef:
Gitaarriff waardoor ik een beetje punchy met de vodka word

Fun fact
Matt Berninger sings about a failing relationship in this song. He talks about using music as an outlet to forget about the problems the relationship was facing during this time. He also talks about drugs as a way to see the problems that he, and the other person are facing because neither one of them is willing to acknowledge them while they are sober.
It’s a nostalgic piece for longtime fans, referencing plenty of old tracks, which plays into the theme of the song.

Gretz schreef:

Bij de nummers 30 t/m 26 staat er nu ook een fun fact

I Need My Girl schreef:
I’m under the gun again
I know I was a 45-percenter then
I know I was a lot of things

But I am good, I am grounded
Davy says that I look taller
But I can’t get my head around it
I keep feeling smaller and smaller
I need my girl
I need my girl

dumb_helicopter schreef:
Hoe mooi kan wat echoënd gitaargetokkel zijn? Bloedmooi zo blijkt uit dit nummer. De zachte, rustige bariton van Berninger doet je hunkerend mee uitkijken naar het moment dat je haar terugziet of op het moment dat het even moeilijk gaat haar steun te ervaren en weer door te kunnen.

nclo schreef:
Mijn favoriete album van 2013? Ondanks de aanwezigheid van de comeback van New Model Army (Between Dog and Wolf) en Black Sabbath (13) en natuurlijk ‘’The King of Limbs’’ van Radiohead, wist ‘’Trouble Will Find Me’’ van The National mij het meest te imponeren. Door de overkoepelende rust die mede mogelijk wordt gemaakt door de strakke baspartijen en de bescheidde manier van zingen krijg je een heel aparte sfeer. Alsof je je in een donkere kamer begeeft terwijl het buiten stortregent hoor je de melancholieke tonen van I Need My Girl. Nog genialer wordt deze sfeer toegepast in Don’t Swallow the Cap, maar helaas was het niet mogelijk daar een recensie over te schrijven.

Fun fact
Berninger explained to Under the Radar the meaning of the line, 'I know I was the 45% of then': "It was, I think, about not totally being there for somebody. It's probably about my wife, and I was gone so much. We've been together for 10 years, and a lot of that time I've been touring. It was probably shades of not being present enough as a father and a husband, and I think that's what that's about, when you're only halfway there. Or not even halfway. Luckily, my wife has been very patient with this band and me, and we've made it work. But I think I have a little bit of guilt about being so distant so often, because the band has swallowed so much of my life up - in a great way. I'm grateful for it, but there are other things that suffer. That was just a little bit of an acknowledgment of that and probably a bit of an apology."

Gretz schreef:
ons concert zou worden geruïneerd door een stomdronken leipo die het leuk vond om iedereen op de eerste rijen omver te duwen. ...,......De enorme kater .......

Rudi S schreef:


Geert toch

Terrible Love schreef:
IT TAKES AN OCEAN NOT TO BREAK

BUT I WON'T FOLLOW YOU INTO THE RABBIT HOLE

3voor12 schreef:
Daar werpt Berninger zich op de vloer bij ‘Terrible Love’, en wanneer die tussen de kerstbellen in een hogere versnelling gaat, gooit hij zijn volle gewicht op een ballon die door het feestelijke publiek door de lucht wordt geworpen. Hij grijpt hem werkelijk vast als een reddingsboei, die hem moet verlossen van een verdrinkingsdood. ’It takes an ocean not to break’, brult hij, en inderdaad: de ballon klapt, waarbij hij vol op de grond smakt

Co Jackso schreef:
Sinds het uitkomen van High Violet uit 2010 heeft The National ook een breed publiek bereikt. Met name met de hit Bloodbuzz Ohio waren zij talloze keren te horen op de radio. Zelf vind ik Terrible Love het absolute meesterwerk op dit album. Het is met name de emotionele lading van het nummer en de simpele maar toch onbegrijpelijke teksten die mij in positieve zin opvallen. Zanger Matt Berninger zal het hier mee eens zijn, aangezien hij tijdens het spelen van dit nummer met regelmaat met overslaande stem begeeft in het publiek.

dix schreef:
High Violet leidt een beetje onder het 'Great Destroyer' complex: een productie die haast belangrijker lijkt dan de liedjes. Gelukkig ben ik dol op dat soort productie. Wat een verschrikkelijke bak herrie zeg.

Peter Zantingh schreef:
De halfopen blauwe ogen van Matt Berninger, frontman van The National, kijken loom de grote Lowlands-tent in. Zondagavond om kwart over zeven. Het regent, voor het eerst dit weekend. Natuurlijk. Tienduizend mensen staan hem aan te kijken als aanstormende koplampen naar een bang hert. De loodzware last het wankelende geweten van de beste band ter wereld te zijn.

Een man wiens demonen hem niet alleen willen laten, vooral omdat hij zelf niet zonder ze kan. Omdat ze hem komen opzoeken. Op het podium, in de songteksten die zijn hoofd verlaten, elke keer wanneer hij eindelijk die vermoeide ogen dicht doet. In dat hoofd is alles zwart. Zwarte veren kruipen eruit en vallen op zijn voeten.

Soms verstopt hij zich tussen twee nummers door in een witte handdoek. Hij wrijft hardhandig zijn haren door de war met de zachte, witte stof, een vergeefse remedie tegen de onbegrensde duisternis van daarbinnen. Zijn bandleden zetten hun vingers alvast bij de beginakkoorden van het volgende nummer en kijken afwachtend, vertwijfeld, opzij.

‘It takes an ocean not to break’, schreeuwt hij in het laatste nummer van de set. Niet breken. Op het punt staan, over de rand kijken, de ijzige diepte van zwartgalligheid in, maar niet vallen. Niet breken. ‘It takes an ocean not to break’. Hij klimt het podium af, zet zijn voet op het voorste hek en buigt over het publiek heen. Hij kijkt door ze heen, ze kennen zijn woorden, ze imiteren zijn frustrerende gevecht. Hij schreeuwt nog één keer. ‘It takes an ocean not to -‘

‘Break’ komt niet. ‘Break’ is het geluid van zijn microfoon die, precies waar dat laatste woord hoort te zitten, zijn smijtende hand verlaat en tegen een speaker knalt. De versterkte klap raakt iedereen in de tent en galmt nog een paar seconden door.

Hij laat zijn hoofd zakken, loopt voor het podium langs, haalt zijn vingers nog eens ontgoocheld door zijn haar en verdwijnt langs de zijkant. Matt Berninger is gebroken.

Fun fact
This song's sound is typical of the much denser and heavier instrumentation on High Violet compared to what the National has done previously. Aaron Dessner explained to The Quietus: "'Loose wool' is 'Terrible Love.' I remember Bryce saying, 'Ok, what does loose wool sound like?' and Matt went, 'bam-bam-bam' [makes much more sense audibly] so then I created this effect and turned the amp up beyond loud, tuned the guitar down and just had these harmonic pedals on that make it sound weird. I was strumming simple chords – the chord progression is like a Bon Jovi progression, like G, C – but because of the weird effect it doesn't sound like it. So we ran with that idea and a lot of the songs have a similar texture.

Pink Rabbits schreef:
I was solid gold
I was in the fight
I was coming back from what seemed like a ruin
I couldn't see you coming so far
I just turn around and there you are
I'm so surprised you want to dance with me now
I was just getting used to living life without you around
I'm so surprised you want to dance with me now
You always said I held you way too high off the ground

Gretz (2013) schreef:
Dit wordt voor mij op termijn het meest gedraaide nummer aller tijden, dat is me binnen 4 maanden ongelooflijk duidelijk geworden. Het wordt waarschijnlijk ook de mooiste song ooit. Ik krijg altijd kippenvel wanneer de pianoklanken binnenkomen en het eerste couplet start. En vervolgens houd ik met regelmatig niet droog wanneer Matt begint te zingen:

"I was solid gold I was in the fight (...) "

Het is voor mij onmogelijk om niet emotioneel van de songtekst, elke zin is raak. Mooier lijkt liefdesverdriet niet te kunnen worden omschreven. De schoonheid van het wonderlijk mooie pianospel mag absoluut niet worden vergeten, en ik heb Matt nog niet eerder zó gevoelig horen zingen. Een lied om voor altijd verliefd op te worden. Zo'n gevoel dat je eeuwig vast wilt houden, en nooit meer los hoeft te laten.

De tekst doet me er tevens aan denken dat de pijn en het lijden om de liefde een essentieel onderdeel zijn van ons bestaan. We zouden simpelweg niet zonder kunnen. De grootste vreugde ontstaan dan ook op het moment dat we kunnen beseffen dat het lijden het allemaal waard was. (I was coming back from what seemed like a ruin)

chevy93 schreef:
Eigenlijk zou ik al ‘I rest my case’ kunnen zeggen.. nee, dat is te makkelijk. Pink Rabbits heeft een weergaloze flow die zelfs naar The National-maatstaf ongekend is. Erg rustig en bedeesd, maar ieder woord zorgvuldig gekozen. Geen woord te veel.

Het perfecte popnummer in 4,5 gegoten. Het resultaat is Pink Rabbits.

Screenager schreef:
Het was geen liefde op het eerste gezicht. Het leek immers deel uit te maken van de ‘iets zwakkere’ (uitermate relatief begrip!) 3 laatste nummers op Trouble Will Find Me. Dat bleef echter niet lang zo, al snel werd het via ‘die ene uitschieter achteraan het album’ over ‘de favoriet van TWFM’ (nipt voor This Is The Last Time) tot op dit moment m’n ultieme The National-song. Dit is werkelijk een buitenaardse song. De tekst en instrumentatie lopen hand in hand en vloeien samen tot een prachtig geheel. Een verloren liefde werd allicht nog nooit zo mooi beschreven en de melancholische stem van Matt zorgt voor extra ontroering. Ik ben allesbehalve een kenner op het vlak van lyrics, maar deze vind ik alleszins ronduit prachtig.

Tribal Gathering schreef:
Prachtig speels pianospel begeleid een prachtig relaas over een dode relatie (zoals wel vaker het geval bij the National). Bloedmooi gezongen ook. Andere bands zouden het eind nog een minuut hebben laten doorgaan naar een prachtig orchestraal crescendo, maar the National beheerst zichzelf. Het is te prijzen en soms ook frustrerend.

dix schreef:
Matt's meest gekrulde zanglijn leidt prompt tot een liedje dat tot een evergreen zou kunnen uitgroeien. Godzijdank heeft de massa het nog niet opgepikt. Als dat eenmaal gebeurt dan gaan in een oogwenk vele fans van vandaag hun geloof in de band verliezen. Tot het zover is, huil ik zachtjes mee met Pink Rabbits.

Fun fact
For Berninger, harbouring a new-found love of Roy Orbison melodies, this proved to be a crucial song during the Trouble Will Find Me recordings. "I think Aaron (Dessner, guitar) actually regretted sending me that song," he told The Guardian, "because when he sent me that one I'd been working on a bunch of other tracks that he'd been excited about. And suddenly I just stopped in my tracks, dropped everything else and I spent three weeks only working on it because I just couldn't help it - it was a total, total obsession of mine, because I loved it."

Secret Meeting schreef:
I know you put in the hours to keep me in sunglasses, I know
And so and now I'm sorry I missed you
I had a secret meeting in the basement of my brain

arcade monkeys schreef:
Het openingsnummer van hun meesterwerk Alligator. Ze hebben die plaat nooit meer overtroffen en dit nummer ook niet. Wat dit vooral geweldig maakt zijn die drums en die backing vocals. Gewoonweg een briljant nummer.

stoepkrijt schreef:
Een van de vrolijkste en luchtigste nummers van The National. Het is tekenend dat dit uit hun 'vroege' periode komt. Hierna zou The National nooit meer zulke leuke liedjes schrijven en werd het allemaal stukken serieuzer en somberder. Secret Meeting heeft de kracht om mij écht op te vrolijken

Fun fact
“Secret Meeting” seems to be about the awkwardness of meeting someone who you did not want to meet nor expect to meet in a public place or social gathering.

The System Only Dreams in Total Darkness schreef:
Maybe I listen more than you think
And I can tell that somebody sold you
We said we've never let anyone in
We said we'd only die of lonely secrets

herman schreef:
The National's The System Only Dreams In Total Darkness is nu 5 dagen uit en dat is genoeg om de 3e plek te behalen. Ik snap het acute enthousiasme wel, want het nummer overtuigt direct en zelfs als niet-fan hoor ik wel dat de passie en het gevoel ervan druipt, waardoor je het al gauw in je hart sluit. En hoewel de tekst niet per se heel vrolijk is, heeft het een bepaalde swing en positieve drive die me erg goed bevalt. De muziekwereld boft maar dat er tussen de Imagine Dragons en Green Days ook nog grote rockbands zijn die echte kwaliteitsmuziek leveren.

chevy93 schreef:
Daar is The National weer: tudutududu en meedrummen op je stuur

Fun fact
Matt Berninger's wife, Carin Besser, is a former fiction editor for The New Yorker and she often helps him with his lyrics. The National vocalist told Uncut magazine how she helped him with this track:
"The song was called something different for about a year. It was great, we loved it. But my wife described it as being like an amazing hot air balloon that wasn't flying yet. She's been writing with me since Boxer. She found that phrase, 'The system only dreams in total darkness,' in an earlier sketch and said, 'That's a better chorus. Let's build a song around that.'

Fun fact 2
When the song rose 2-1 on the Adult Alternative Songs airplay listing dated August 12, 2017, it became The National's first ever #1 on a Billboard songs chart.

About Today schreef:
Today
You were far away
And I
Didn't ask you why
What could I say
I was far away
You just walked away
And I just watched you
What could I say

How close am I
To losing you

Hey
Are you awake?
Yeah, I'm right here
Well, can I ask you
About today?

esteban schreef:
Wat mijn NR 1 betreft, ik denk dat het de geniale simpliciteit van het nummer is dat mij wist te overhalen. Ondanks (dankzij?) z'n bedrieglijke eenvoud weet dit mij echt wel te raken. Nog nooit eerder gehoord trouwens, compleet nieuw voor mij.

Bardt1980 schreef:
Deze band uit New York leerde ik jaren geleden kennen na het zien van een uitzending van Lowlands. Daar trad The National voor het eerst op kort na het verschijnen van hun meesterwerk Boxer. Ik zag de heren daar het nummer Racing like a Pro vertolken. Adembenemend heb ik naar dat optreden zitten kijken. Het deed me toen wat denken aan Tindersticks, maar dit was veel beter. Het was volgens mij ook in mijn beginperiode hier op MuMe, dus verheugd was ik dan ook dat de band hier ook enthousiast ontvangen werd.

Boxer heeft in de tussentijd alweer geruime tijd een vast plekje verworven in mijn top 10. Er zijn weinig bands die het voor elkaar krijgen om mij bij zo veel nummers een snaar te raken. Dat brengt mij ook meteen bij mijn nominatie. The National heeft - zoals bij zoveel bands in deze top 100 - tal van goede nummers gemaakt die allemaal een plekje zouden verdienen. Eerstgenoemde Racing Like a Pro is daar een voorbeeld van, maar ook Mistaken for Strangers, Afraid of Everyone, I need my girl etc. etc.
Voor deze top 100 ga ik voor About Today. De studioversie geeft me vanaf de eerste noten al kippenvel. Maar na het zien van de film 'Warrior' werd aan het einde de live versie ten gehore gebracht die episch opbouwt naar een geweldige climax. Ik ben niet zo'n jankerd bij films, maar wanneer je bij zo'n matige film bij mij een traan over mijn wang weet te laten biggelen, dan ben je een hele grote!

stoepkrijt schreef:
Matt Berninger klonk zelden zo somber. Zijn stem is sowieso al aardedonker, maar hier lijkt hij nog een stapje verder te gaan. Dit is geen zingen meer, maar mompelen en mijmeren. Een prachtige tekst die eigenlijk weinig te zeggen heeft, maar toch met volle overgave en overtuiging door Matt wordt overgebracht. Toch wordt je erdoor geraakt. De vrij minimale muziek zet bovendien een prachtige sfeer neer die het nummer extra kleur geeft. Pure emotie in een popliedje van vier minuten. Je moet het maar kunnen.

crosskip schreef:
The National op hun kleinst en misschien daarom wel op hun best. De hartverscheurende tekst wordt gebracht zoals alleen Matt Berninger dat kan. De muziek vult de zang weer eens perfect aan, vooral de schitterende violen en de drums stelen hier de show.

chevy93 schreef:
Op de eerste EP, Cherry Tree, uit 2004 staat het origineel.
Op de tweede EP, The Virginia EP, uit 2008 staat een live-versie van maar liefst 8 minuten.

Het is aan de liefhebbers om hier een haast onmogelijke keuze tussen te maken.

Het origineel, rustig en beheerst, zoals we The National kennen.
De live-versie, met een shoegaze-achtig slot.

Ik prefereer het origineel. De woorden rollen zo schitterend van zijn tong.

Titmeister schreef:
Een oudje van The National, dat zich grappig genoeg eigenlijk pas recent tussen mijn topfavorieten heeft geschaard. Heerlijk nummer om bij weg te dromen.

Fun fact
“About Today” from The National first appeared on the Cherry Tree EP released in 2004. The studio version is very good. The live version on the 2008 Virginia EP will bring you to tears, it is that incredible.The fact the song is a part of the end scene for the movie “Warrior” simply takes things to an even more incredible level. What a clip, truly capable of bringing a man to tears.

Mistaken for Strangers schreef:
You get mistaken for strangers by your own friends
When you pass them at night
Under the silvery, silvery Citibank lights
Arm in arm in arm and eyes and eyes glazing under

Screenager schreef:
Allicht m’n favoriete ‘douchenummer’ van The National. Wanneer dit weerklinkt uit m’n cd-speler, voel ik me al snel Matt Berninger. Jammer genoeg heb ik noch de stem, noch de présence van genoemd topartiest.

Der Jan schreef:
Mistaken for Strangers valt meteen op. Het is veel ruiger en harder dan de andere nummers op Boxer, het klinkt ook donkerder. Matt waarschuwt sommigen onder ons. Velen die de studentenwereld inruilen voor een echte volwassen job, werken zich kost wat kost op (“You do everything that they ask you to”). Het gevaar bestaat er in dat je onopgemerkt je beste kameraden gaat verwaarlozen. Waarop je niet veel later als een “Stranger” door het leven moet…

Co Jackso schreef:
De kracht van dit nummer van The National is ongetwijfeld het hoge tempo. Zanger Matt Berninger brengt de tekst als een bijna mompelende spraakwaterval. In combinatie met de beukende instrumenten en de altijd interessante teksten, is dit één van de meer stevige topnummers binnen het rijke oeuvre van The National.

Matt Berninger schreef:
There are lots of moments on the record about friends disappearing and losing friends and stuff like that. The line “So you swear you just saw a feathery woman carry a blindfolded man through the trees” alludes to the idea of someone’s spirit being taken wherever it goes after death. I’m not actually very religious, but it’s a metaphor—being taken to heaven by an angel. But it’s not so much about the spirit as it is about having seen something unbelievable, and the need to tell someone that there are things out there that are amazing, ‘I’ve seen something I need to tell you about.’ I think that’s what that’s about. A lot of the lyrics I write involve images that just swing the song in a way that feels really good to me and there isn’t a literal explanation. They’re not riddles for the listener to solve.

Fun fact
Furthermore the documentary of Matt Beringers brother Tom about the band and the High Violet tour is named “Mistaken for Strangers” (Gretz red: klik hier voor een recensie van die documentaire

Afraid of Everyone schreef:
I defend my family with my orange umbrella
I'm afraid of everyone, I'm afraid of everyone
With my shiny new star spangled tennis shoes on
I'm afraid of everyone, I'm afraid of everyone

dumb_helicopter schreef:
Het uit het weergaloze High Violet afkomstige Afraid of Everyone is een heerlijk zwaarmoedig nummer van hoge kwaliteit. De regel 'I Don't Have The Drugs To Sort It Out' kan alleen maar Matt Berninger op zo'n meelijwekkende manier zingen. Ook mooi vind ik het drumwerk op het einde.

Titmeister schreef:
Nog een live-favoriet, sterker nog, mede door de live-uitvoeringen die ik van dit nummer heb gezien, is Afraid of Everyone uitgegroeid tot een algemene topfavoriet. De laatste keer dat ik The National live heb gezien, was afgelopen zomer op Down the Rabbit Hole. Twee vrienden van mij hadden niet zo goed op de programmering gelet en er net een pilletje ingegooid. Des te treffender om vervolgens gezamenlijk ‘I don’t have the drugs to sort it out’ mee te blèren.

Peter Zantingh schreef:
Het nummer waarin krankzinnigheid het dichtstbij komt. En: die weer-ga-loze drums in de laatste veertig seconden.

dix schreef:
Misère op marsritmes, het leidde een andere band al eens tot een ongeevenaarde cultstatus. The National mag haar zanger wel een beetje in de gaten houden.

Matt Berninger schreef:
I didn't intend to or want to write anything being a father or about having a baby, but I also want whatever I'm writing about, to just let it be. I think that this record has a broader perspective. It has less about personal problems and more about the broader issues. It's not my world any more – it's my daughter's world. And my personal problems as a young bachelor in New York are totally insignificant now. They're still there, and I'll still sing about them to some extent – romance and sex and whatever – but I think there's a different kind of perspective on this record. So a song like 'Afraid Of Everyone', where I do mention my kid on my shoulders, is about realizing that you can't just turn off the world and pretend it's all fine to do whatever you want to do. You've got this responsibility that you have to try to change the world as it's the world that your kids are going to live in. I realise that it has a more panoramic perspective, it's not so insular. It's also more aggressive, it's less resigned to give up and turn away. It's more proactive and less passive.

Fun fact
Op Lowlands '14 ging tijdens dit nummer een Nederlandse vrouw op de knieën voor haar vriend. Het moment werd live uitgezonden door 3FM Qua timing hadden ze wel een toepasselijkere song kunnen uitkiezen

Fun fact 2
Detroit singer-songwriter Sufjan Stevens handles harmonies on this track. Guitarist Aaron Dessner explained to The Quietus the valuable role he played: "Sufjan came in one day when we were struggling with 'Afraid Of Everyone' – that song was very difficult to make happen – and he just started playing the harmonium and singing along with it. He made up this little melody and he layered it four times – that gave the song a whole different dimension. That was his contribution."

Fun fact 3
Singer Matt Berninger told The Quietus this track is about wanting to protect your family. He explained: "That song is trying to figure out where you're going to go when there's a calamity like a civil war or something."

England schreef:
Can someone send a runner
Through the weather that I'm under
For the feeling I lost today?

Famous angels never come through England
England gets the ones you never need
I'm in a Los Angeles Cathedral
Minor singin' airheads sing for me

"This is for England. Please come back! Just come on back! That will be easy to do, right? Just come on back in! Do over!"

Gretz schreef:
Two days after the horrendous Brexit referendum Matt Berninger begs the United Kingdom to stay and he than dedicates The National's masterpiece England to all those reasonable people who won't give up easily and still believe in a strong, united Europe.

VladTheImpaler schreef:
Het heeft een tijdje geduurd voordat ik The National heb leren waarderen zoals ik dat nu doe. High Violet was het eerste album waar ik aan begon en ook het album dat ik nu nog steeds het beste werk vind. En eigenlijk varieert mijn favoriete nummer van dat album continu, maar toch komt England vaak bovendrijven. Het is een prachtig melancholisch en meeslepend nummer dat iets treurigs en medelevends heeft richting Engeland. Toch blijft het nog altijd een beetje een raadsel voor me waar het nummer nou echt over gaat.

cosmic kid schreef:
The National is 1 van de beste bands van de jaren 10 en elk nummer van High Violet had op deze positie kunnen staan. Alle nummers samen hadden goed geweest voor een positie dik in de top 5. Matt Berninger is 1 van die zangers die me oprecht kan ontroeren. Zijn zang en de muziek van The National geven me het gevoel van een schouderklopje: “kom op, het komt wel goed”. Dat de teksten hier soms haaks op staan, vergeet ik nu maar even.
England is de ietwat vreemde bijt op High Violet: minder uptempo en op zijn minst net zo bombastisch als de andere nummers. De instrumentatie komt desondanks tot volle bloei de arrangementen geven menig klassiek muziekstuk het nakijken. Of draaf ik nu wat door?

Chevy93 schreef:
Na een ietwat minder begin komt High Violet dan toch echt los vanaf Little Faith. Om vervolgens tot het hoogtepunt te komen met het afsluitende trio. England zit daar precies tussenin en is de afbouw van het opzwepende Conversation 16 naar het galmende slot Vanderlyle Crybaby Geeks. Het moment waarop Matt Berninger de dame in kwestie verlaten heeft, of andersom, zo goed ken ik de teksten ook niet. Prachtig!

Screenager schreef:
Dit nummer werd op deze site op de albumpagina een keer in één adem genoemd met Mumford and Sons en stadionrock. Het zwelt inderdaad wat aan tot een prachtige climax, maar niet elke climax mag je zomaar categoriseren tot de – op deze site zelfs dikwijls denigrerend bedoelde – term stadionrock. Hoedanook, ik laat het niet aan m’n hart komen, dit is gewoon een fantastische song waar het einde, de climax net een zeer grote rol speelt in de top 3 plaats die dit nummer bij me haalt.

hoi123 schreef:
Ligt weer in de mooie kant van deze band. Majesteus maar niet te pompeus, indrukwekkend maar niet te bombastisch en vooral erg mooi door de nu wel prachtige zang van Berninger en natuurlijk de blazers; nummers als dit doen me afvragen waarom ik The National ooit slecht kan vinden. Laat ik dan maar niet de betovering verbreken door een nummer als Lemonworld op te zoeken.

Fun fact
Turner Epke Zonderland?had de albums van The National op staan tijdens de laatste voorbereidingen van 'de oefening van zijn leven', jullie ook wel bekend als die historische gouden oefening op de rekstek met daarbij het legendarische commentaar van Hans van Zetten. Zoals Epke het zelf typeerde in de uitzending bij Mart 'Amerikaans bandje' Smeets: "Even lekker relaxed, om rustig te blijven ". Mede dankzij de rustgevende muziek van The National werd hij op grootste wijze olympisch kampioen op de Zomerspelen van 2012 in Londen. Hij was op dat moment de enige persoon die ooit een drievoudig vluchtelement in een wedstrijd had uitgevoerd en met vlag en wimpel slaagde

Conversation 16 schreef:
I WAS AFRAID, I'D EAT YOUR BRAINS
I WAS AFRAID, I'D EAT YOUR BRAINS
'CAUSE I'M EVIL
'CAUSE I'M EVIL

Chevy93 schreef:
Wat mij betreft hun beste. En inmiddels zelfs gevestigd in mijn top 10 aller tijden. Dat heerlijke gejengel door het nummer heen, het doet me ietwat denken aan How Soon Is Now? van The Smiths.

Screenager schreef:
Een van de eerste nummers die ik hoorde van deze band (inderdaad, ik ben nog maar mee sinds 2010). Deze single beviel me gelijk beter dan Anyone’s Ghost en Bloodbuzz Ohio, ook 2 singles van High Violet. Hier besefte ik een eerste keer dat The National allesbehalve een saaie groep was. Al heeft Mr. November het kwartje pas écht doen vallen.

jordidj1 schreef:
"Ik laat de band maar gewoon rijpen als een goede whisky malt, dan komen we nooit bedrogen uit."
Dit zei ik ruim twee jaar terug in een conversatie met Gretz, de man die mij als eerst op het spoor zette om mij in deze band te verdiepen. Ik kon er nog niet zo veel mee, wist ik nog in het begon. Luisterde wel lekker weg, maar dat was het dan ook. Doorzetten, was de boodschap van Geert. Dus ik doorgaan met albums luisteren, echter kon ik er nog steeds geen cijfer op drukken.

Nu is het ruim een maand geleden dat ik samen met hem naar een concert van de band ben geweest. Eindelijk, ik keek er echt naar uit, want ben echt een fan geworden. Nog niet zo fanatiek als de meeste fans die ik in Frankfurt tegenkwam, maar toch.

Het mooie aan de muziek van The National vind ik hoe dicht het bij de realiteit staat. Matt lijkt al mijn persoonlijke worstelingen te bezingen, hij maakt het je als luisteraar zo gemakkelijk te plaatsen in zijn gedachtengang. Conversation 16 is misschien niet hét nummer waar ik mijn struggles associeer, nee, dat vind ik eerder een prachtig toonbeeld van de schoonheid van hun songs. Vanaf het begin al één van mijn favorieten, vooral vanwege de prachtige en pijnlijke bridge.

Snoeperd schreef:
The National behoort tot mijn favoriete bands. Dit nummer geeft de ongekende schoonheid van de nummers van deze band weer. Het is namelijk het allerbeste nummer van deze band. Dit bestormt de perfectie, de hemelsheid. Iedereen zin die Matt zingt is ontzettend intens en mooi. Het nummer zit barstensvol sfeer. Hypnotiserende drums, achtergrond vocalen die spanning opwekken en gewoon fantastisch mooi zijn. Verder zou het ook makkelijk een goed popnummer kunnen zijn. Mensen die het niet zo intens als mij beleven zullen dit een mooi popnummer vinden. Want er zijn toch een paar erg leuk en vrij catchy gezongen regels. Daarna, enkele seconden na een mooi drumfragment komt een van de mooiste stukken muziek die ik ooit heb gehoord. Cause i'm evil. Dat zinnetje. Matt geeft een les in hoe je dat zinnetje het meest 'niet onder woorden te brengen, hemels' kan zingen. Matt kan perfect je ziel binnendringen met zijn zang en dat doet hij hier het hele nummer. Hij wordt ook nog eens ondersteund door samenzangen die verschrikkelijk mooi zijn. Ongelooflijk wat een nummer! Toen ik eens een top 10 songs probeerde te maken een half jaar geleden stond deze op 3 of 4 dacht ik, dat zou hij nu nog steeds staan.

Fun fact
Q magazine July 2010 asked Berninger where the lyrics for the songs on High Violet such as this one came from. He replied: "I'd say they're 65 percent autobiographical. The details aren't real but the emotions are. I write about the obsessive fears that keep me awake at night because they're the things I haven't figured out yet. Whether it's romance, anxiety, being an adult, paying your bills, being a good husband and father… Writing about it is a catharsis. Feeling angry or frustrated or sad and wanting to make something awesome out of it."

Fun fact 2
A music video was filmed for the song featuring a love triangle between the comedian Kristen Schaal (best known for her role as Mel the stalker-fan in Flight of the Conchords), actor John Slattery (who plays the womanizing ad exec in Mad Men), and an Eastern Bloc ruler. The band, meanwhile, play Secret Service agents.

Schaal plays the president, and she told MTV News the role required not only research, but an interesting hairstyle too. "Well, what I did is I went through several pictures and videos of all the presidents, even George Washington — I found a flipbook — and I studied their demeanors. And you know, you've got to play your cards close to your vest as president, so I've just got this serious look that I have throughout the video ... it took me three weeks to master it," she said. "[And] I got my friend to do my hair, and she's good at hair, so she put it up. I said I wanted it to be up like Janelle Monáe, so it sort of looked like that. Actually, it didn't look anything like that, but it's up at least.

Slow Show schreef:
You know I dreamed about you
For twenty-nine years before I saw you
You know I dreamed about you
I missed you for, for twenty-nine years

Titmeister schreef:
Het kostte Matt Berninger 29 jaar om de liefde van zijn leven te ontdekken (voor alle duidelijkheid: hij heeft het hier over zijn band); het kostte mij iets meer dan 2 minuten om verliefd te worden op The National. (...) Ruim 10 jaar geleden was de 29-jarige Matt Berninger zijn suffe baantje als grafisch designer in New York zat. Hij besloot zijn baan op te zeggen en zich vol in te zetten voor de muziek. Het resultaat is bekend. Minder bekend is dat dit nummer over die gebeurtenis gaat. Alleen dan verpakt als een licht melancholisch liefdesliedje. Dat soort gelaagde boodschappen doen het sowieso goed bij mij. Buiten dat, is dit gewoon een heel erg geslaagd popliedje. De droevige bariton van Berninger tilt het nummer naar een hoger level, de piano en gitaar doen er een schepje bovenop, de erg rake brug maakt het af.

jordidj1 schreef:
Er is een persoon die dit nummer al meer dan 600 keer in zijn leven heeft beluisterd, ikzelf moet het doen met een luttele veertig keer. Al zijn dat enkel wel de plays via Spotify, radio-uitzendingen o.i.d. niet meegerekend.

Eén van de weinige National-tracks die wordt afgespeeld op bruiloften, maar ja, ze hebben dan ook niet echt een shiny-happy-people-oeuvre. Het kostte Berninger 29 jaar om de liefde van zijn leven te vinden, in dat geval heb ik hoop. Mijn vader trouwde net voordat hij dertig werd, dat hoef ik niet per se, maar ik zou echt doodongelukkig worden als ik de rest van mijn leven vrijgezel blijf. Tja, ik geef geen haat, ik heb gewoon liefde nodig.

Arrie schreef:
Hetgeen wat de band voor mij toch wel bijzonder maakt, is zanger Matt Berninger. Ik heb bij hem altijd het gevoel dat het net zo'n 'verloren ziel' is als ik zelf ben (zoals ik mezelf zie). Beetje raar uitgedrukt, maar ik heb het idee dat die man ook telkens weer in depressies komt, op een of andere manier identificeer ik me met hem als ik hem hoor zingen. Als ik hem dan op het laatste album hoor zingen: 'Jenny I am in trouble, I can't get these thoughts out of my mind', dan raakt dat me enorm, omdat ik er dingen van mezelf in terugzie. Een soort wanhoop, een roep om hulp, terneergeslagenheid (is dat een woord?).

Maar laat Slow Show nou net een nummer zijn waar Matt Berninger in de coupletten maar wat zit te mompelen, dit nummer is juist muzikaal ontzettend mooi. De sfeer die vaak in zijn zang en teksten zit, zit hier meer in de muzikale omlijsting, maar dan veel hoopvoller. De intro van het nummer voornamelijk, prachtig. Dit is ook een wat positiever nummer, maar de zwaarmoedigheid van Matt Berninger hoor ik vaak ook in de manier waarop ie zijn teksten brengt, want over het algemeen pluis ik teksten niet echt uit. Na dat gemompel komt er overigens wel ineens een heel mooi refrein. Maar in dit nummer is het wat mij betreft de rest van de band die de show steelt.

Der Jan schreef:
Wat hierna volgt is een onwaarschijnlijk vierluik. Te beginnen met het fenomenale Slow Show, waar Matt zo graag wil wegvluchten op een feestje. Naar een vertrouwde plaats (“I wanna hurry home”) samen met zijn meisje. Waar hij gewoon dom kan doen (“Put on a slow, dumb show for you”). En vooral waar hij niet hoeft te denken aan hoe hij zich publiekelijk zou moeten gedragen. Het stukje net na het tweede refrein, met strijkinstrument, is van ongekende schoonheid en had een heel stuk langer mogen uitvallen.

Harm de Kleine schreef:
Oef, ‘Slow Show’. Heerlijk, die onzekere, vol zelfspot zittende tekst van de immer met het leven worstelende Matt. Briljant, die sfeervolle accordeon op de achtergrond. Langzaam wegdommelen in Matt zijn dronken depressie is mogelijk.

Totdat de laatste anderhalve minuut aanbreekt. Ineens wordt het nummer bloedserieus en rilt de rug. Een voorzichtige pianoriedeltje doet het liedje kantelen. En dan de tekst, simpel maar zo herkenbaar dat het haast pijn doet: “You know I dreamed about you – for twenty-nine years before I saw you. You know I dreamed about you – I missed you for, for twenty-nine years.” Ik ken je eigenlijk nog maar net, maar eigenlijk ook weer niet. Soms is liefde voorbestemd. En mijn god, wat houd ik van The National.

Fun fact 1
Stiekem gaat Slow Show trouwens helemaal niet over Matt's geliefde. Wel over zijn liefde voor muziek (teksten schrijven, optreden), en hoe hij tot de ontdekking kwam dat daar zijn definitieve roeping lag. In dit prachtige interview uit 2016 is hij openhartig over de gebeurtenissen rond de eeuwwisseling die ertoe leidden dat hij z'n New Yorkse bestaan als graphic designer / creative director voor eeuwig vaarwel zei, om uiteindelijk te worden tot de succesvolle rockmuzikant die hij nu is. Feitelijk mogen we de veroorzakers van de dotcom-bubbel eeuwig dankbaar zijn
Matt Berninger, Lead Singer of The National, Tells Wealthsimple Why Losing $1 Million Led Him to Being a Rock Star | Wealthsimple

Z'n verhaal leest een beetje als een jongensboek. De eerste jaren dat ze met The National door probeerden te breken (2001-2004) liepen allerminst van een leien dakje. Tot de release van Alligator was het touren en albums opnemen vooral verliesgevend en hadden ze er al een heleboel geld in gestoken. Gelukkig werden ze vanaf 2005 wel groots opgepikt door de internetblogs (die binnen korte tijd steeds belangrijker werden binnen de muziekindustrie) en begon het balletje te rollen

Fun fact 2
A love song, probably the first time for the main character being in love. According to the band, the only National song to be regularly played at weddings.
(Gretz' red: waaronder de openingsdans in een van laatste episodes van Blind Getrouwd)

Fun fact 3
Het gerucht gaat dat een van de favoriete bands van o.a. aERodynamIC en blur8, Der Jan en Monsieur' zich naar dit nummer heeft vernoemd.

Mr. November schreef:
I wish that I believed in fate
I wish I didn't sleep so late
I used to be carried in the arms of cheerleaders

Titmeister schreef:
The National is de afgelopen paar jaar uitgegroeid tot mijn favoriete indieband. Dit nummer is de afsluiter van het album dat ze bekend maakte bij het liefhebberspubliek: Alligator. Hoewel de twee opvolgers sterker zijn, staan op dit album ook absolute parels, zoals deze. Mr. November is wat steviger dan een gemiddeld The National-nummer, maar ook hier zijn de sterke teksten en de donkere, warme stem van Matt Berninger prominent aanwezig. Aan het eind gaat het nummer lekker los. The National zien staat nog hoog op mijn verlanglijst, maar ik verwacht zo maar dat deze live ook een absolute knaller zal zijn!

dumb_helicopter schreef:
Tijd voor de eerste van mijn favoriete band. Een publieksfavoriet die op concerten collectief meegebruld wordt. Sowieso heb ik wel voor de iets hardere The National waarbij Matt Berninger zich ook volop laat gaan, geholpen door de gebruikelijke fles(sen) wijn, zowel vocaal als in zijn bewegingen. Ten slotte is het gitaarriedeltje doorheen het nummer betoverend.

Snoeperd schreef:
Mr. November is echt een van de weinig relatief nieuw gewaardeerde nummers in deze fase van mijn lijst. De top 20 is verder op de een enkel nummer na behoorlijk vastgeroest met nummers die ik al jarenlang koester. Mr. November beviel me nooit zo, Alligator had hele fijne vrij rustige nummers en dan kreeg je deze rocker op het einde. Die ging er niet zo goed in. Maar live wel, in de Heineken Music Hall. Daar ging me pas opvallen wat een power in Mr. November zit en hoe goed de zanglijnen en melodielijnen zijn. En hoe die zang -en melodielijnen zijn gebruikt om een geweldig opgebouwd nummer te creëren wat van een redelijk tempo naar grote snelheid gaat.

ArthurDZ schreef:
Ik heb een zwak voor National-nummers met een schreeuwende Matt (zie ook mijn nummer 2). Altijd als ik dit nummer draai, heb ik heel erg de neiging om keihard mee te zingen in het refrein, met zwaaiende vuisten.

Screenager schreef:
Dit was een tijdlang m’n favoriete song van The National. Ook nu nog vind ik dit een geweldig nummer, maar het heeft die status nu toch alweer even geleden moeten afstaan. Ik blijf dit nummers wel zeer dankbaar, want hierdoor is m’n interesse in The National enorm gegroeid en dit heeft er dan uiteindelijk voor gezorgd dat dit nu één van m’n favoriete bands aller tijden is, zonder twijfel. Ik blijf ook grote fan van de Berningerschreeuw.

Peter Zantingh schreef:
‘What are you listening to?’, vroeg een van de Amerikaanse mannen die in de Utrechtse stadsbus naast me stonden. Ze keken uit het raam en probeerden alle Nederlandse woorden die ze tegenkwamen uit te spreken. Huis leverde nog de grootste problemen op. Hoews. Hoe-ies. ‘The National’, zei ik. De Amerikaan veerde op. ‘Wow, they’re great’, zei hij en hij begon plotseling de hele bus bij elkaar te schreeuwen. ‘I won’t fuck us over, I’m mister October!’ Verschrikt keken andere passagiers zijn kant op. ‘Or, wait, it’s “November”, isn’t it?’, zei hij toen zachtjes tegen me, schuldig, ineengedoken.

Matt Berninger schreef:
We don’t think of ourselves as a political band. If you read into the lyrics of any of our supposedly political songs, they aren’t partisan messages. They aren’t protests. We made t-shirts for Obama that said “Mr. November,” but that song was actually written about John Kerry and how uncomfortable it must be to run for president. It must be so stressful and annoying to constantly play that role.

Fun fact
The song is about a wealthy, “blue blood”, white man feeling nervous and insecure. The title references the United States' election day: the first Tuesday after the first Monday in November.

Bloodbuzz Ohio schreef:
I still owe money to the money to the money I owe
I never thought about love when I thought about home
I still owe money to the money to the money I owe
The floors are falling out from everybody I know

I'm on a bloodbuzz
Yes I am

Grafmat schreef:
We gaan de Top30 in met de bezwerende stem van Matt Berninger en de heerlijke drive van Blooodbuzz Ohio. Het mooie van The National vind ik dat ze eigenlijk nooit voluit gaan. Er zit altijd iets van terughoudendheid in wat ze doen, waardoor er altijd spanning in hun muziek blijft hangen. Het weerspiegelt op een hele mooie manier de worstelingen die Berninger door zijn twijfels, en vooral zijn onvermogen om zich volledig te geven, elke keer bezingt.
In Bloodbuzz Ohio is het niet helemaal duidelijk waar het nou eigenlijk over gaat, maar ook hier is de zinsnede 'I never thought about love when I thought about home' wel weer exemplarisch... 'the buzz' - of die nou toch weer over drugs gaat (o-high - o...?) of toch 'gewoon' over de adrenaline die komt kijken bij een al dan niet gedwongen terugkeer naar familie (bloedbanden) en de spanningen vanwege (pijnlijke) zaken uit het verleden, wordt in ieder geval prachtig opgebouwd door de band en het fijne gebruik van de blazers (sterk punt bij The National!).
De liefde voor de The National is langzaam gekomen bij mij, maar vooral omdat kaj_666 The National zo goed vond, heb ik doorgezet. Nooit spijt van gehad. Nieuwe album is ook weer geweldig en de track 'The System Only Dreams in Total Darkness' staat voorlopig hoog op de nominatie om ooit die top100 van mij alsnog te bestormen (maar ik vond het nu nog wat te vroeg voor tracks uit 2017)

Snoeperd schreef:
Nu al een historische finaleplaats voor Bloodbuzz Ohio. Niet alleen komt ie volledig uit het niets binnen in de finale, ook is hij het eerste nummer uit de jaren '10 dat de finale haalt. Dit in 2010 uitgebrachte meesterwerkje is een welkome gast in onze finale en het blijkt maar dat deze lijst niet een oude lullen-lijst is. Bloodbuzz Ohio is het bewijs dat hedendaagse muziek ontzettend mooi kan zijn én vernieuwend. The National klinkt vooral als zichzelf en laat zich niet in een bepaalde hoek zetten. Niet veel vaker heb ik muziek gehoord die zo ontzettend puur en melancholiek is. En waar dat aan ligt? De productie en inlijsting van de nummers of de fenomenale zang van Matt Berninger? Of toch de vakkundigheid van deze band die alles laagje voor laagje in elkaar knutsel en het toch nog voor elkaar krijgt om puur te klinken!

DjFrankie schreef:
Veel zware stemmen merk ik als ik de lijst aan doornemen ben. Ook weer bij Matt Berninger. Toch vind ik bij dit nummer ook de ritmesectie geweldig, vanaf het begin tot het einde. Is ook een erg sfeervol nummer geworden. Hoorde dit nummer vooraf gaand aan High Violet en ben eigenlijk pas toen ingestapt in The National en met terugwerkende kracht naar Boxer en Alligator gegaan. Groots was ook het optreden vorig jaar op Best Kept Secret. Ja hoor ook de latere albums zijn meer dan okay.

Titmeister schreef:
Bloodbuzz Ohio is het nummer waarbij ik me kan voorstellen dat het over 50 jaar nog steeds bij een equivalent van Arbeidsvitaminen gedraaid wordt. Het heeft dat bombastische, grootse en toch berustende dat mensen zullen blijven herinneren. Vaak gaan dat soort nummers mij juist tegenstaan, maar Bloodbuzz Ohio blijf ik een topnummer vinden en de absolute uitschieter van High Violet.

crosskip schreef:
Weer een heerlijk catchy nummer van de band. Ook hier blijkt maar weer hoe belangrijk drummer Bryan Devendorf is voor het geluid van de band, wat een drive!

Fun fact
This song originally featured a horn fanfare, which some members of the band felt was too like the one on "Fake Empire." However the decision to remove it caused some dissension within the band as Aaron Dessner explained to The Quietus:

"We had to do away with a horn fanfare that's no longer there, but if you listen to the live version you'll hear this "ba-ba-ba!" section, which was cool, but not unlike 'Fake Empire'. It was too similar, and so Matt and I wanted to get rid of it, but others, especially Peter Katis [the band's long-term producer] and to some extent our drummer really loved it, so there was a battle being fought right then! The interview was mostly about that… There were other songs that we pulled back, but that was the main one. Eventually we took it out.

Matt Berninger added:

"There were a lot of things about that song that suddenly weren't working at that point. The version we had then was not going to be on the record. It was over muscled-up and kind of annoying, and it was too long. We'd been trying to figure it out and solve it for a long time, and sometimes I was like, y'know what, this can't be saved. So it's not totally untrue – we all had every intention of trying to save it – but you never know what can happen."

Fake Empire schreef:
We're half awake in a fake empire
We're half awake in a fake empire

Arrie schreef:
The National is de laatste tijd nogal gehypt, maar dat neemt niet weg dat het gewoon een zeer sterke band is, met veel prachtige nummers. Een mooie donkere stem, vergelijkbaar met die van Stuart Staples. Dit nummer leunt helemaal op het pianodeuntje, en het herhalende refrein. Coupletten heeft het eigenlijk niet, maar het nummer bouwt zich langzaam op met steeds meer instrumentatie, en is een geweldige albumopener. Mooie popmuziek met veel sfeer.

Der Jan schreef:
Hoe mooi kan een album starten? Voorzichtig pianogetokkel gevolgd door de prachtige bariton van Matt. Fake Empire beschrijft de prille eerste liefdesdagen van een koppeltje. Je bent zo gelukkig als een kind (“Making pies”, “Limonade”, “Tiptoe through the city”) en je maalt helemaal niet om de buitenwereld. Wat gaan ze wel niet van mij denken (“Do our gay ballet on ice”)? Maar na verloop van tijd zwakt dit superieure gevoel toch een beetje af. Matt probeert dit zo lang mogelijk uit te stellen (“No thinking for a little while”). Subliem hoe het nummer halfweg een tikkeltje afremt om daarna nooit meer stil te vallen en te eindigen in een georchestreerde chaos van instrumenten. Een ferme inkomer!

nclo schreef:
The National vinden wij voor de tweede keer in mijn lijst en ditmaal vrij hoog. Ik vind hun manier van overbrengen van verhalen schitterend. Heel rustig, gecontroleerd, alsof de zanger jou heel gevoelig en slecht nieuws moet brengen en daarin heel goed slaagt. Dat is dan nog maar het begin. Want het refrein voelt zo magisch aan. Je voelt de ironie erachter en het verdriet, maar de liefde stroomt door je aderen heen. “We’re half awake in a fake empire”. Sowieso brengt de titel “Fake Empire” veel gevoel met zich mee. In dit geval gaat het dan over dat jij denkt dat je alles onder controle hebt, maar je eigen keizerrijk zich alleen in je eigen huis, misschien wel in je eigen kamer gesetteld is. Daarbuiten ben jij je controle kwijt en mensen worden steeds schuwer om uit hun keizerrijk te stappen. Tegenwoordig zou je het kunnen vergelijken met de wereld van de social media waar men niet eens hun ruimte uit hoeven om de wereld buiten te zien.

Titmeister schreef:
Het horen van het intro van Fake Empire bezorgt mij nog steeds op een positieve manier kippenvel bij de gedachte wat voor moois er hierna nog gaat komen. Het nummer zelf natuurlijk, met die prachtige climax, maar regelmatig ook Boxer, waarvan één blik op mijn top 10 voldoende zegt over wat ik daarvan vind. Ondanks grijsgedraaidheid, blijft dit nummer geniaal.

crosskip schreef:
Opvallend genoeg de vierde albumopener in deze lijst, zijn blijkbaar vaak goede nummers. De polyritmische pianointro werd ergens anders ooit al eens treffend beschreven als een hartritmestoring op zichzelf. Vervolgens is elke noot raak, van de geweldig invallende drums tot de blazers.

The Eraser schreef:
Dit nummer zal ik nooit beu worden denk ik. Zeer sereen gebracht, maar oh zo elegant en pakkend. Let vooral op die blazers!

De-noir schreef:
The National is voor mij typisch zo'n band waarbij de teksten het verschil maken voor de muziek beleving. Zeker, het stuwend drumwerk en de tegen kamermuziek aanleunende orchestratie zijn prachtig. Maar wat Morrissey voor The Smiths is (en Jarvis Cocker voor Pulp)... is Matt Berninger voor The National. 

De leden van de The National hebben allen een goede baan achtergelaten om te kiezen voor de muziek. Met name op Boxer is dit ontzettend goed te horen. De protagonist van hun nummers is niet zelden een 'white collar' professional (denk Wall Street, NY) die worstelt met gevoelens van onbehagen. Iemand die vastzit in een systeem waarin onder hoge druk presteren de dagelijkse norm is. Weg is de vreugde en vrijheid van de studententijd, alleen maar dagelijkse sleur. Depressie, drank en drugs misbruik, en andersoortig escapisme is het gevolg. "We're half awake in a fake empire"... Een even iconisch als visionair nummer, aangezien een jaar na Boxer de financiële crisis losbarstte. Wat dat betreft is dit echt een anthem dat de post-crisis tijdsgeest voor veel adolescenten goed zal weergeven.

Ondergewaardeerdeliedjes.nl schreef:
Het is een waanzinnig nummer, omdat er in de pianopartij twee maatsoorten (driekwarts- en vierkwarts-maat) over elkaar worden gebruikt. De drums en bas spelen een driekwartsmaat, wat opmerkelijk is bij pop-/rockmuziek. Het toffe is dat het klinkt als een rocksong, maar het er tegelijkertijd lustig op los walst!

Luister en kijk maar eens naar de concertregistratie op Sydney Opera House Forecourt. Waanzinnig is de sfeer die de band neerzet. Ze trekken alles uit de kast wat ze hebben en brengen het publiek in een uitzinnige stemming.

De vergeten liedjes van de Top 2000 schreef:
Buiten dat de stem van zanger Matt Berringer is extreem laag is, dat betovert mij wel vrij aardig, kent het nummer een mooie opbouw die me doet denken aan On Every Street van Dire Straits. Het begint klein en zwelt steeds meer aan. Daarnaast is het nummer polyritmisch, iets dat je vrij zelden hoort in de pop-, en rockmuziek. Schrijver Bryce Dessner claimt zelfs dat het nog nooit is gedaan in de rock. Althans, hij heeft het nog nooit gehoord.

Polyritmiek betekent dat er in één nummer verschillende ritme’s worden gespeeld. De drum geeft bijvoorbeeld een ander ritme aan dan de bas of een ander ritmeinstrument. Vooral in West-Afrikaanse en Cubaanse muziek hoor je dat veel. In het geval van Fake Empire is het gebaseerd op een ritme dat klinkt als vier keer vier, dus je kunt vier keer tot vier tellen en dan begint het ritme weer opnieuw. In werkelijkheid is het vier keer over drie. Dat hoor je in het begin nog niet echt goed, maar als de drum na anderhalve minuur aanzwelt, hoor je dat er wat anders is aan het nummer, vooral het contrast tussen de piano en drum wordt duidelijk. Het geeft wat mij betreft iets dynamisch, al klinkt het in eerste instantie misschien een beetje raar. Maar dat in combinatie met het steeds groter wordend aantal instrumenten, zoals blazers en harmonieën, maakt het een steeds groter nummer.

Fun fact
The song is a commentary on a generation lost to disillusion and apathy. Vocalist Matt Berringer explained to The Quietus that it is about "Where you can't deal with the reality of what's really going on, so let's just pretend that the world's full of bluebirds and ice skating."

Fun fact 2
An instrumental version of the song was used for a Barack Obama campaign video during his 2008 United States presidential campaign. "We were a little bewildered, because the song is not patriotic by any means", Berninger told The Guardian. By discarding the vocals, the producers transformed the song into an optimistic advert full of smiling people holding "hope" and "change" signs